III SA/Kr 886/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. B. Firma Usługowo-Przewozowa "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej B. B. - Firma Usługowo-Przewozowa "A" kwotę 320,00 zł (słownie: trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 29 października 2013 r. nałożył na B. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo – Przewozowa "A" karę pieniężną w wysokości 8 000,00 zł. Organ ustalił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu 29 października 2013r. na dworcu autobusowym w miejscowości G została przeprowadzona kontrola drogowa autobusu marki Mercedes - Benz o nr rej. [...], którym kierował A. G. Pojazdem wykonywany był regularny przewóz osób na trasie K - G na podstawie wypisu nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej K - G. Kierowca okazał do kontroli także wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany przedsiębiorcy B. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: B. B. Firma Usługowo-Przewozowa "A". Przed przeprowadzoną kontrolą drogową do powyższego autobusu w miejscowości C wsiadł nieumundurowany Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego, który na trasie przejazdu prowadził obserwację w celu ustalenia, czy przestrzegane są warunki wykonywania regularnego przewozu osób określone w zezwoleniu. W trakcie czynności kontrolnych autobusu stwierdzono, iż nie odpowiada on warunkom technicznym wymaganym przy wykonywaniu regularnego transportu drogowego osób. Mianowicie autobus nie został wyposażony w boczną tablicę kierunkową. W toku kontroli kierowca został przesłuchany w charakterze świadka. Oświadczył, że wykonując transport drogowy osób na trasie K - G, na przystanku autobusowym w miejscowości S wysadził dwóch pasażerów, w miejscowości Ł wysadził dwóch pasażerów oraz na przystanku autobusowym G wysadził jedną osobę. Kierowca zaznaczył, że nie były to sytuacje wyjątkowe, gdyż zatrzymywał się na tych przystankach na indywidualne prośby pasażerów. Nie wiedział, że przystanki te nie zostały ujęte w rozkładzie jazdy i że nie może się na nich zatrzymywać. Ponadto kierowca oświadczył, że autobus nie jest wyposażony w boczną tablicę kierunkową oraz, że nie posiada takiej tablicy w pojeździe. Podczas przeprowadzonej kontroli został przesłuchany w charakterze świadka inspektor B. J., który potwierdził, że kierowca autobusu o nr rej. [...] zatrzymywał się na przystankach, które nie zostały ujęte w rozkładzie jazdy. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 29 października 2013 r. W piśmie z dnia 28 listopada 2013 r. strona postępowania złożyła dodatkowe wyjaśnienia. Wskazano na odmienność dwóch pojęć, tj. "warunki techniczne pojazdu" (dotyczące sprawności samego pojazdu, jako całości oraz jego części składowych) oraz "wyposażenie pojazdu" (na które składają się rzeczy odrębne, niebędące częściami składowymi pojazdu), których nie można utożsamiać ze sobą. Nieuprawnione tym samym jest zrównanie braku umieszczenia tablic kierunkowych z naruszeniem warunków technicznych pojazdu. Ponadto działanie kierowcy w postaci zatrzymywania się i wysadzania pasażerów na przystankach, które nie zostały ujęte w rozkładzie jazdy będącego załącznikiem do zezwolenia, było wynikiem samowolnego, a zarazem podjętego wbrew wiedzy i woli pracodawcy zachowania się kierowcy, na co pracodawca nie miał żadnego wpływu. Organ powinien dokonać analizy odpowiedzialności przedsiębiorcy w aspekcie spełnienia przesłanek zawartych w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim biorąc pod uwagę treść § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13: czołową i boczną. W omawianym przypadku autobus nie posiadał tablicy kierunkowej bocznej, co stanowi naruszenie w postaci wykonywania transportu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla regularnego przewozu osób. Organ podkreślił, że przedsiębiorca jako profesjonalny przewoźnik powinien znać obowiązujące przepisy i podjąć wszelkie środki zaradcze zapobiegające łamaniu obowiązujących norm. Od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy drogowe za stwierdzone naruszenia nie zwalnia zastosowanie sankcji pracowniczych wobec osób, które bezpośrednio dopuściły się uchybień. To podmiot wykonujący przewóz, jako pracodawca jest odpowiedzialny za działania zatrudnionych przez siebie kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Z tych wszystkich względów organ orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000,00 zł za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego oraz wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących - ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Od tej decyzji odwołanie złożył B. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Firma Usługowo – Przewozowa "A", domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji oraz niewyczerpujące i niewszechstronne wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy. Dodatkowo podtrzymano wszystkie argumenty zawarte w piśmie z dnia 28 listopada 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 27 marca 2013 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Podczas czynności kontrolnych w dniu 29 października 2013 r. stwierdzono, że autobus o nr rej. [...] nie spełniał warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, bowiem nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową. W rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w § 18 określono liczne wymagania dotyczące warunków technicznych, jakie powinien spełniać autobus, np. ilość drzwi, uchwyty, poręcze, wyjścia awaryjne, zasłona za miejscem kierowcy, urządzenie do oświetlania wnętrza, bagażnik, czy też posiadanie gaśnicy, apteczki, ogumionego koła zapasowego bądź tablic kierunkowych. Już z tego zestawienia wynika wprost, że warunki dodatkowe, jakie musi spełniać każdy autobus nie są jednorodne i jedne dotyczą ściśle jego budowy, a inne konieczności wyposażenia w niezbędne urządzenia i przedmioty. Mając na uwadze powyższe, niezasadne jest twierdzenie, że nie można utożsamiać ze sobą dwóch terminów: tj. "warunków technicznych pojazdu" z "wyposażeniem pojazdu". Podkreślić również trzeba, że naruszenie wskazane pod lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stanowi o warunkach technicznych autobusu, ale w powiązaniu z rodzajem wykonywanego przewozu regularnego. W przepisie tym nie chodzi więc o każdy warunek, jakim powinien odpowiadać autobus, lecz jedynie o taki, który prawodawca wyraźnie ogranicza do rodzaju wykonywanego przewozu regularnego. Wobec tego, ma on zastosowanie do wszystkich autobusów bez względu na rodzaj wykonywanych przewozów. Tym samym stwierdzić należy, że stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje bezsprzecznie, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia w postaci wykonywania przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Biorąc pod uwagę treść § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust, 1 pkt 13: czołową i boczną. W omawianym przypadku autobus nie posiadał tablicy kierunkowej bocznej, a to oznacza, że autobus nie odpowiadał warunkom technicznym autobusu przeznaczonego do regularnego przewozu osób. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest również, że kierujący wykonał przewóz z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Mianowicie podczas realizacji kursu na ww. linii autobus zatrzymał się w następujących miejscach poza przystankami, nieobjętymi w rozkładzie jazdy, tj. w miejscowości S, gdzie wysiadło dwóch pasażerów, w miejscowości Ł, gdzie wysiadło dwóch pasażerów oraz w miejscowości G (przy sklepie B), gdzie wysiadła jedna osoba. Kierowca podczas przesłuchania zeznał, że zatrzymywał się na przystankach na indywidualne prośby pasażerów i nie były to sytuacje wyjątkowe. Wyjaśnił, iż nie wiedział, że kwestionowane przystanki nie zostały ujęte w rozkładzie jazdy i że nie może się na nich zatrzymywać. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż kierowca podczas wykonywania regularnego przewozu osób nie stosował się do rozkładu jady i tym samym doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy). Organ odwoławczy wskazał, że to na przewoźniku drogowym wykonującym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym ciąży obowiązek zatrzymywania się na każdym przystanku, który został wskazany w rozkładzie jazdy podanym do publicznej wiadomości na tych przystankach. Tym samym wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się wyłącznie na przystankach wskazanych w rozkładzie jazdy. Przedsiębiorca, któremu zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym odpowiada za wszystkie aspekty dotyczące działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia, a więc zarówno za zmianę trasy przez kierowców, za zatrzymywanie się kierowców poza przystankami, w miejscach nieprzeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów, za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy oraz za naruszenie przez kierowców – swoich pracowników w inny sposób obowiązującego rozkładu jazdy, nawet jeśli ich postępowania byty szlachetne. Przywołana przez stronę okoliczność w postaci winy kierowcy oraz braku wpływu strony na stwierdzone naruszenie, co skutkowało wymierzeniem kierowcy kary nagany, nie może zostać uwzględniona jako obiektywna przyczyna odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Podkreślić trzeba, że od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewozy drogowe za stwierdzone naruszenia nie zwalania zastosowanie sankcji pracowniczych wobec pracowników, którzy bezpośrednio dopuścili się uchybień (w tym przypadku kara nagany), gdyż jest to kwestia wewnętrznych relacji prawnych pomiędzy przedsiębiorcą a jego pracownikami. To podmiot wykonujący przewóz jako pracodawca jest odpowiedzialny za działania zatrudnianych przez siebie kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto powinnością przedsiębiorcy jest nie tylko organizacja pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów, ale również bieżąca kontrola powierzonych i wykonanych obowiązków. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego. Organ stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym nie znajdzie zastosowania, gdyż zgodnie z jego treścią nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) (WE) nr 561/2006 Parlamentu oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), a także w myśl pkt 2 zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia o którym mowa w pkt. 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego. Skoro w niniejszej sprawie nie stwierdzono naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, to przytoczona przez pełnomocnika strony treść art. 92b ustawy nie ma zastosowania. Zdaniem organu odwoławczego przedstawiona w odwołaniu argumentacja, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, stanowi jedynie linię jej obrony. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentacją, że tego typu zdarzenie, którego dopuścił się kierujący, nie mógł przewidzieć. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wymieniony przepis art. 92a ust. 1 ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy, zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy procesowe. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli, protokołem z przesłuchania kierowcy oraz protokołem z przesłuchania inspektora, które potwierdzały zaistnienie naruszenia wskazanego w lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy oraz w lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy. Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o posiadany przez organ materiał dowodowy, który był wystarczający do nałożenia kary pieniężnej. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł B. B. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz załącznika nr 3 (l.p. 2.5.1) do ustawy z transporcie drogowym poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie braku bocznej tablicy kierunkowej jako naruszenia warunków technicznych autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób; - art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez działanie z obrazą przepisu prawnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że nieuprawnione jest zrównanie braku umieszczenia tablic kierunkowych z naruszeniem warunków technicznych pojazdu. Brak tablicy kierunkowej nie może być kwalifikowany jako warunek techniczny, bowiem tablica nie wpływa na sprawność techniczną pojazdu, a jedynie stanowi jego dodatkowe wyposażenie, konieczne dla tego rodzaju przewozu. Warunki techniczne dotyczą bowiem tych elementów pojazdu, które odpowiedzialne są za realizację celów, o których mowa w przepisie art. 66 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym, a więc głównie celów związanych z zapewnieniem szeroko pojętego bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Termin ten nie dotyczy dodatkowego wyposażenia pojazdu, na które składają się rzeczy odrębne. Autobus powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, a zatem należą one do wyposażenia pojazdu, ale nie stanowią elementu warunków technicznych pojazdu, dlatego też brak jest podstaw do tożsamego rozumienia tych pojęć. Skarżący stwierdził również, że wysadzanie pasażerów na przystankach nieujętych w rozkładzie jazdy było wynikiem samowolnego działania kierowcy, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Z tego powodu wymieniony kierowca otrzymał już karę nagany. Został on szczegółowo zaznajomiony z zakresem swoich obowiązków a także sposobem ich wykonywania. Skarżący podniósł, że organizacja pracy kierowców w jego przedsiębiorstwie jest właściwa. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje z kolei możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności za powstanie naruszenia, jeżeli przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć lub jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. W niniejszej sprawie przedłożony został liczny materiał dowodowy wskazujący na zapewnienie właściwiej organizacji i dyscypliny pracy. Powinno to wystarczyć, aby przedsiębiorca mógł uwolnić się od odpowiedzialności za to przewinienie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: | Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. | | |1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 | | |r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując| | |środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia | | |prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa | | |materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć | | |istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z | | |dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami | | |prawa. | | |Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie ze wszystkich przyczyn w niej wskazanych. | | |Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą utrzymana została w mocy | | |decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na B. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma | | |Usługowo – Przewozowa "A" kary pieniężnej w wysokości 8 000zł w związku z ustaleniem, że autobus o nr rej. [...] nie spełniał warunków | | |technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów | | |oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U.z 2003r. Nr 32, poz. 262 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem), bowiem nie był | | |wyposażony w boczną tablicę kierunkową. W § 18 rozporządzenia określono liczne wymagania dotyczące warunków technicznych, jakie | | |powinien spełniać autobus, np. ilość drzwi, uchwyty, poręcze, wyjścia awaryjne, zasłona za miejscem kierowcy, urządzenie do | | |oświetlania wnętrza, bagażnik, czy też posiadanie gaśnicy, apteczki, ogumionego koła zapasowego bądź tablic kierunkowych. Skarżący | | |naruszył, więc wskazane pod lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym warunki techniczne autobusu, w powiązaniu z | | |rodzajem wykonywanego przewozu regularnego. Biorąc pod uwagę treść § 21 ust. 1 rozporządzenia autobus regularnej komunikacji | | |publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust, 1 pkt 13: czołową i boczną. | | |Nadto kierujący wykonał przewóz z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych | | |przystanków, odnośnie do zatrzymywania się poza przystankami (lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy). Wsiadanie i wysiadanie pasażerów | | |odbywa się wyłącznie na przystankach wskazanych w rozkładzie jazdy, a przedsiębiorca, któremu zostało udzielone zezwolenie na | | |wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym odpowiada za wszystkie aspekty dotyczące działalności gospodarczej | | |polegającej na wykonywaniu przewozów w ramach posiadanego zezwolenia, a więc zarówno za zmianę trasy przez kierowców, a także za | | |zatrzymywanie się kierowców poza przystankami. | | |W ocenie Sądu organy administracji obu instancji dopuściły się w sprawie naruszenia prawa materialnego - art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy | | |z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz § 18 | | |ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie nieumieszczenia bocznej tablicy kierunkowej, | | |jako naruszenia warunków technicznych autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób. | | |Przyznać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istniała rozbieżność, co do kwalifikacji braku tablicy kierunkowej w | | |autobusie, którym wykonywany jest regularny przewóz osób. | | |Sąd w niniejszym składzie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyrokach z 30 października 2014 r., | | |sygn. akt II SA/Kr 562/14, z 18 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 791/13, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w | | |wyroku z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 754/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 26 maja 2010 | | |r., sygn. akt VI SA/Wa 628/10. W powołanych orzeczeniach wskazano, że zarówno art. 18 b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, | | |jak również regulacje ww. rozporządzenia, a także przepis art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z | | |2012 r., poz. 1137 ze zm.), nie precyzują, czym są "warunki techniczne" autobusu wymagane dla danego rodzaju przewozu osób. Sąd | | |przyjął, że termin "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu jako całości oraz jego części składowych. Nie | | |dotyczy natomiast jego dodatkowego wyposażenia, na które składają się rzeczy odrębne (niebędące częściami składowymi pojazdu), a przez| | |to nierzutujące na warunki techniczne samego pojazdu. W rezultacie Sąd stwierdził, że: "nieuprawnione jest zrównanie braku | | |umieszczenia tablic kierunkowych z naruszeniem warunków technicznych pojazdu w drodze wykładni celowościowej albo funkcjonalnej". | | |Terminologia, którą posługuje się ustawodawca w przepisach powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, nie jest precyzyjna. | | |Przepisy § 18 oraz § 21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia zamieszczone | | |są bowiem w dziale III "Warunki techniczne pojazdu samochodowego", co uzasadniałoby stanowisko, że wyposażenie to niejako część | | |warunków technicznych. Jednocześnie sam tytuł ww. rozporządzenia – w sprawie "warunków technicznych pojazdów" oraz "zakresu ich | | |niezbędnego wyposażenia" rozgranicza wyraźnie pojęcia "warunki techniczne" od "wyposażenia" pojazdu. | | |Przepisy § 18 ust. 1 pkt 13 oraz § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia jednoznacznie wskazują, że autobus powinien być "wyposażony" w tablice| | |kierunkowe, co w ocenie Sądu uzasadnia wniosek, że należą one do wyposażenia pojazdu. Ponadto w załączniku nr 3 do ustawy o | | |transporcie drogowym wyszczególniającym m.in. naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego pod l.p. 2.5. ustawodawca wymienia| | |wykonywanie przewozu autobusem, który: | | |- 2.5.1. – nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, za co przewidziana | | |jest kara pieniężna w wysokości 5.000 zł, | | |- 2.5.2. – nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, za co | | |przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 2.000 zł. | | |Przy tak dokonanym przez ustawodawcę rozróżnieniu tych naruszeń zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia logiczna cyt. przepisów | | |prowadzi do wniosku, że tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, | | |a nie do warunków technicznych. | | |Dodatkowym argumentem przemawiającym za przedstawioną wyżej wykładnią stosowanych w niniejszej sprawie przepisów jest to, że w stanie | | |prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. ustawodawca nie wyróżniał uchybień w zakresie wyposażenia i oznakowania pojazdów | | |w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Przed nowelizacją ustawy o transporcie drogowym dokonaną w ustawie z dnia 16 | | |września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), obowiązującą | | |od dnia 1 stycznia 2012 r., w załączniku pod l.p. 2.5 mowa była tylko o wykonywaniu transportu drogowego osób autobusem, który nie | | |odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób. | | |Od dnia 1 stycznia 2012 r. ustawodawca rozróżnia "wyposażenie i oznakowanie pojazdu" od jego "warunków technicznych." Również z tego | | |względu nie znajduje uzasadnienia pogląd, że brak tablic kierunkowych, stanowiących niewątpliwie element wyposażenia pojazdu w związku| | |z przewozem pasażerów, należy traktować jako naruszenie warunków technicznych. | | |Wobec powyższego błędna wykładnia art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy o transporcie drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 | | |rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, miała niewątpliwie wpływ na wynik | | |sprawy. Wpływa, bowiem na ustalenie wysokości ewentualnej kary za tego rodzaju naruszenie. W tym względzie podniesione w skardze | | |argumenty Sąd uznał za uzasadnione. | | |W pozostałym zakresie prawidłowo ustalony stan faktyczny potwierdza prawidłową subsumpcje zastosowanych przez organy administracyjne | | |przepisów ustawy. Słusznie organ uznał, że w przedmiotowej sprawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania, | | |argumentacja skarżącego stanowi jedynie linię obrony. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentacją, że tego | | |typu zdarzenie, którego dopuścił się kierujący, nie mógł przewidzieć. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu | | |motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie | | |drogowym. Wymieniony przepis art. 92a ust. 1 ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy, zatem wykazanie | | |braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia | | |prawa. | | |Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, który był wystarczający | | |do nałożenia kary pieniężnej, z tym, że nie w wysokości określonej w decyzji. | | |Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s a., orzekł jak w | | |pkt I sentencji wyroku. | | |O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. | | |O kosztach Sąd orzekł, na podstawie art. 200 P.p.s.a. zgodnie, z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji | | |przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. | |