II SA/Gl 1082/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi C.F. (F.) na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. W dniach 31 października 2013 roku oraz 23 grudnia 2013 roku inspektorzy WITD w K. przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy prowadzącego działalność pod firmą "A". Na wniosek kontrolowanego czynności kontrolne przeprowadzono w siedzibie organu kontroli. Powyższa kontrola zakresem obejmowała okres od 31 października 2012 roku do 31 października 2013 roku oraz czas pracy kierowców w okresie od 1 maja 2013 roku do 31 sierpnia 2013 roku. Kontrolą zostały objęte regulacje związane z wykonywaniem w przedsiębiorstwie skarżącego działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy a także przestrzegania przez przedsiębiorcę regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców, rozporządzenia Rady (EWG) nr 2821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Pismem z dnia 23 grudnia 2013 roku skarżący został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń ujętych pod: lp. 1.4, 5.1.1., 5.3.2, 6.3.1, 6.3.6.4, 6.3.6.6, 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 roku (Dz. U. z 2007 roku, nr 125, poz. 874 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa o transporcie" lub "ustawa z 2001 roku"). Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] roku, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 2001 roku oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 23 grudnia 2013 roku orzekł o nałożeniu na C. F. kary pieniężnej w wysokości 8.900 zł. Równocześnie na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzonych w protokole z dnia 23 grudnia 2013 roku naruszeń: lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie a dotyczącego nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu w dniu 8 lipca 2013 roku przez kierowcę M. G., lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie, a dotyczącego okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy T. D. na wykresówkach z dnia 8 maja 2013 roku, 9 maja 2013 roku, 15 maja 2013 roku, 17 maja 2013 roku, 24 maja 2013 roku, kierowcy J. O. na wykresówkach z dni: 20 maja 2013 roku, 24 maja 2013 roku, 28 maja 2013 roku, 26 czerwca 2013 roku, 28 czerwca 2013 roku, 2 lipca 2013 roku, 17 lipca 2013 roku. Z decyzji wynika nadto (a także akt administracyjnych), że C. F. legitymuje się licencją nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył C. F. Domagał się on uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania I instancji w całości lub też o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem odwołującego się decyzja I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 92b i 92c ustawy o transporcie oraz z naruszeniem prawa procesowego – art. 6, 7, 8, 11, 77 i 107 kpa mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu odwołania strona podała, że w prowadzonej przez niego firmie panuje właściwa organizacja i dyscyplina pracy, co potwierdzają dokumenty: umowa o pracę, zakres obowiązków kierowców, wytyczne dotyczące przestrzegania przepisów rozporządzenia 561/2006, oświadczenie pracownika o przeszkoleniu w zakresie czasu pracy - rozporządzenia 561/2006 oraz obsługi tachografu (rozporządzenie 3821/85), oświadczenie pracownika dotyczące odpowiedzialności pracownika za zniszczenie, uszkodzenie lub ukrycie wykresówek. Odnośnie zarzutu niezgłoszenia pojazdu do licencji odwołujący się wyjaśnił, że pojazdem o nr rej. [...] przewoził towary dopiero po otrzymaniu wypisu z licencji, a pojazd ten został zakupiony w dniu 26 czerwca 2013 roku. W ocenie odwołującego się żaden przepis nie zobowiązuje go do zgłoszenia każdego pojazdu do licencji jeżeli tym pojazdem nie są przewożone towary ani rzeczy. Odwołujący się podał także, że posiada dodatkowe miejsca wykonywania działalności – P. i P. – a ten właśnie pojazd na stałe przebywa w P. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu drogowego decyzją z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na C. F. karę pieniężną w wysokości 7.500 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował art. 92a ust. 3 pkt 2, 92a ust. 4, 92a ust. 5, 92a ust. 6 ustawy o transporcie, a także art. 92b ust. 2 i 92c ust. 1 ustawy o transporcie i art. 4 pkt 22 tej ustawy. Odnosząc się do naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 14 (obowiązującym) ustawy o transporcie, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 – nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Odwołujący się wykorzystywał pojazd o nr rej. [...] do wykonywania przewozów od dnia 23 września 2013 roku (m. in. dane cyfrowe z pojazdu oraz dane cyfrowe z kart kierowców: M. G. i J. O.), a zgłosił ten pojazd do licencji nr [...] w dniu 9 października 2013 roku. Oznacza to, że nie doszło do naruszenia określonego w lp. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie (kara 800 zł). Odnośnie lp. 5.1 załącznika (przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu) organ odwoławczy wskazuje na obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i odwołując się do wyroku II GSK 989/90 stwierdził, że w postępowaniu dowodowym w oparciu o dane cyfrowe z tachografu pojazdu oraz dane zawarte w karcie kierowcy T. D. wykazano, że doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu a nałożona przez organ I instancji kara z tego tytułu (100 zł) była słuszna. Odnośnie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie (skrócenie dziennego czasu odpoczynku) organ odwoławczy wskazując na wyniki postępowania dowodowego i regulację prawną uznał za zasadną karę wymierzoną przez organ I instancji w wysokości 400 zł. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie (nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – za każdy dzień) organ odwoławczy stwierdził, że w jego ocenie bezspornym jest, że kierowca (D. L., wykresówki na 14 czerwca 2013 roku) w sposób nieuzasadniony użył dwóch tarcz tachografu w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu rozliczeniowego, a w związku z tym zasadne było nałożenie na stronę kary z tytułu naruszenia opisanego lp. 6.3.1 w wysokości 200 zł. Odnośnie naruszenia lp 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie, zdaniem organu powyższe naruszenie zawiera sankcję, że brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki oraz stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu i przewiduje karę pieniężną w wysokości 50 zł za brak każdej danej wykresówki. W ocenie organu odwoławczego na wykresówkach: D. L. z dnia 17 lipca 2013 roku brak jest wpisu daty końcowej używania wykresówki, T. D. z 8 maja 2013 roku – identycznie, a na wykresówce J. O. z dnia 2 lipca 2013 roku brak jest wpisu miejsca końcowego używania wykresówki. Nadto na wykresówce D. L. z dnia 11 lipca 2013 roku brak opisu w postaci stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. W sumie za naruszenia z lp. 6,.3.6 łączna kara zdaniem organu odwoławczego wynosi 200 zł. W zakresie naruszenia opisanego w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie (okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę). Oceniając powyższe naruszenia (szczegółowo opisane w decyzji) organ odwoławczy uznał, że zasadna za te naruszenia jest kara 6.600 zł a nie jak stwierdził organ I instancji 7.200 zł. Organ odwoławczy wskazał na niezasadność nałożenia kary w przypadku wykresówek T. D. z dnia 9 lipca 2013 roku i 1 sierpnia 2013 roku. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 92b i 92c organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do ich zastosowania. Dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania, a także zarzuty zawarte w odwołaniu nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w tych przepisach. Nie potwierdza tego także zakres obowiązków kierowców czy też treść umów zawartych z kierowcami. W zakresie odpowiedzialności administracyjnej odwołującego się wskazano na szereg wyroków sądów administracyjnych. Nie uznano, co uzasadniono, pozostałych zarzutów odwołania, w tym zarzutu naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Zdaniem organu w sprawie zgromadzono wszystkie dowody, które były konieczne do rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Zaskarżona decyzja organu I instancji podała wszystkie przepisy prawne na podstawie których wydano decyzję a decyzja ta zawiera wskazanie wszystkich faktów potwierdzających stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Skargę na decyzję ostateczną wniósł C. F. podając, że decyzję tą zaskarżył w części nakładającej na niego karę pieniężną w wysokości 7.500 zł i w tej części domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: – przepisu art. 12 rozporządzenia (WE) nr 56/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, – art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie prawa procesowego – art. 77 § 1, art. 77 § 4, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4, art. 8 kpa, – art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, – art. 12 rozporządzenia 561/2006 poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, a jej rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W związku z tym Sąd przyjmuje za własne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę wydania decyzji oraz ich kwalifikację prawną. Za niezasadne należy w związku z tym uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 77 § 1 kpa, art. 77 § 4 kpa, art. 75 kpa, art. 80 kpa, art. 7 i art. 8 kpa. Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wypełnił obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 kpa. W aktach sprawy (którymi dysponował ten organ) znajdują się bowiem dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ ten dopuścił dowody na wszystkie te okoliczności, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a sama jego decyzja odpowiada art. 107 kpa. Należy w tym miejscu przypomnieć, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który w tym zakresie jest jedynie związany przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Artykuł 75 § 1 kpa stanowi o tym co organ ma dopuścić jako dowód. Zdaniem Sądu, o czym była już mowa wyżej, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, jest kompletny i uwzględnia wszystkie okoliczności istotne dla sprawy. Artykuł 92a ust. 1 ustawy o transporcie stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związanych z tym przewozem (bezsporne jest, że takim podmiotem jest skarżący) z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz 1) - a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31 grudnia 1985 roku), 2) - h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, 3) - r ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 ze zm.), 4) - y wiążących Rzeczpospolitą umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin z tym, że może on być przedłużony do nie więcej niż 10 godzin, nie dłużej niż dwa razy w tygodniu. Dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego takiego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. W załączniku do ustawy o transporcie lp. 5.1 mieści się sankcja za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Ponieważ w sprawie wykazano, że T. D. prowadził pojazd od godziny 03.09 do godziny 16.49 w dniu 12 czerwca 2013 roku to zasadne było przyjęcie, że przekroczył on maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wydruk z tachografu, sporządzony w dniu 12 czerwca 2013 roku o godzinie 15.08. z którego wynika, że kierowca wydłuża czas jazdy z powodu dojazdu do bezpiecznego miejsca parkingowego dla zabezpieczenia ładunku ADR, to zdaniem Sądu, ma rację organ odwoławczy twierdząc, że zapis dotyczący powodów wydłużenia czasu jazdy, nie może zostać uznany, za przesłankę przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu (por. II GSK 187/12 i II GSK 989/90). Art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6 i 9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca w takiej sytuacji wskazuje powody odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Zdaniem Sądu powyższy przepis umożliwia kierowcy prawidłową reakcję w sytuacji niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia czyli w sytuacjach niezależnych od woli kierowcy oraz nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Z tego powodu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 bowiem, jak stwierdzono wyżej, przepis ten ma zastosowanie w przypadku okoliczności nagłych i nie dających się przewidzieć. Okolicznością, o której mowa w art. 12 rozporządzenia 561/2006 nie jest bowiem dojazd do bezpiecznego miejsca parkingowego dla zabezpieczenia ładunku ADR bowiem obowiązek skarżącego - przedsiębiorcy wykonującego przejazd obejmuje również zapewnienie miejsc parkingowych i jest przewidywalną okolicznością. Skarżący, świadom był trudności z dostępem do miejsc parkingowych, a więc powinien był podjąć środki organizacyjne w celu sprostania wymogom wynikającym z rozporządzenia (WE) 561/2006. Także pozostałe kary nałożone na skarżącego za naruszenia określone w załączniku nr 3 znajdują podstawę prawną w przepisach wskazanych w zaskarżonej decyzji. Nie doszło także - w ocenie Sądu - do naruszenia zaskarżoną decyzją art. 92b, 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie. Artykuł 92b ust. 1 i 2 ustawy stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił spełnienie warunków określonych w ust. 1, za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie naruszeń. Z kolei art. 92c ust. 1 ustawy stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Argumentacja skarżącego, że zatrudniał kierowców posiadających wszelkie wymagane kwalifikacje, organizował cykliczne szkolenia, a umowy zawarte były tak aby nie zachęcać kierowców do łamania przepisów nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92b. Skarżący winien bowiem nadzorować i regularnie kontrolować pracę kierowców, a w szczególności analizować zapisy zawarte w wykresówkach kierowców. Skarżący nie przedstawił w postępowaniu dokumentów w postaci: zleceń przewozowych, listów przewozowych z których wynikałoby, że podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągałaby za sobą naruszenia przez kierowców przepisów rozporządzenia 561/2006. Także złożony zakres obowiązków kierowcy nie potwierdza spełnienia przesłanek z art. 92b ustawy. W ramach przesłanek warunkujących zastosowanie art. 92b mieści się także organizacja pracy przez którą należy rozumieć wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Niewątpliwie najlepiej przeszkolony kierowca nie będzie w stanie przestrzegać norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków, jeżeli organizacja pracy w zakresie powierzonych zadań będzie niewłaściwa. Należy podkreślić, że skarżący powinien tak organizować pracę kierowców, aby zadania przewozowe nie kolidowały z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Odpowiedzialność skarżącego za naruszenie przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych (rozporządzenie 561/2006, nr 3821/85). Normodawca nie określa katalogu czynności jakich należy dokonać, aby prawidłowo zabezpieczyć pracę kierowców a w związku z tym mogą to być także kontrole telefoniczne, GPS czy też inne formy oddziaływania przedsiębiorcy na prawidłowe zachowania kierowców (por. II GSK 1862/11 i II GSK 1826/11, a także II SA/Gl 274/13). Brak jest także w sprawie podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ze względu na fakt, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które skarżący powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zarówno art. 92a ustawy o transporcie, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy, za naruszenie przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców. Przedsiębiorca transportowy wydaje odpowiednie polecenie kierowcy i przeprowadza kontrole przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozporządzenia 561/2006 i odpowiada za naruszenie przepisów których dopuszcza się także kierowca (por. VI SA/Wa 1679/08 i III SA/Kr 9/12). Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 92b i 92c ustawy o transporcie (por. II SA/Gl 806/13), co czyni zarzut naruszenia art. 93 ust. 3 bezprzedmiotowym. Wypływa to z faktu, że za stwierdzone naruszenia odpowiada skarżący a więc brak było podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 93 ust. 3 ustawy. Sąd pragnie nadto zwrócić uwagę skarżącego, że nałożenie kar porządkowych nagany i upomnienia na M. G. (nagana - 12 sierpnia 2013 roku, upomnienie - 28 czerwca 2013 roku) nie wyczerpują przesłanek o których mowa w art. 92b ust. 1 i 2 ustawy. Te działania nastąpiły po stwierdzeniu naruszeń przepisów ustawy, mają więc charakter następczy. Natomiast przepis ten odnosi się do działań prewencyjnych przedsiębiorcy, których celem jest uniknięcie naruszeń wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. sw