II SA/Wa 629/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o zwolnieniu A. S. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2013 r. ze względu na ważny interes służby. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz.1687 ze zm.). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że analiza zwolnień lekarskich A.S. wskazuje, że od stycznia 2010 r. do czerwca 2013 r. przez okres 328 dni nie pełnił służby w związku z chorobą. Wyjaśnił, że stosownie do art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ uznał, że przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim dezorganizuje i utrudnia funkcjonowanie komórek organizacyjnych i obciąża innych policjantów. Jednocześnie organ stwierdził, że w czasie zwolnienia lekarskiego policjant uczestniczył 18 razy w zebraniach Rady Miejskiej w P. i posiedzeniach Komisji Zdrowia, co transmitowane było w lokalnej Telewizji P.. W ocenie organu, wykorzystywanie zwolnień lekarskich do celów innych niż leczenie winno być traktowane jako nadużycie prawa. Organ podkreślił też, że policjant naruszył przepisy art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, które nakładają obowiązek przestrzegania prawa, strzeżenia norm, godności i dobrego imienia oraz respektowania zasad etyki zawodowej. Wskazał również, że z opinii i ocen okresowych policjanta wynika, że wymaga on nadzoru, a zadania wypełnia w sposób szablonowy bez zaangażowania, osiągając wyniki odbiegające na niekorzyść od pozostałych funkcjonariuszy pełniących służbę na tożsamych stanowiskach. Podał, że zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia A.S. ze służby, który negatywnie ustosunkował się do zwolnienia, akcentując prawo każdego policjanta do korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.S. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu go poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący podniósł naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na odstąpieniu organu od obowiązku zebrania i wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która to ocena powinna znaleźć, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej; 2) art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodu z przebiegu zdarzenia drogowego, zaświadczenia lekarskiego oraz liczby pouczeń, gdy ich przeprowadzenie jest istotne ze względu na zakres prowadzonego postępowania; 3) art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; 4) art. 183a § 1 Kodeksu pracy, polegające na naruszeniu przez organy zasady niedyskryminowania w zatrudnieniu, wynikającej z nierównego traktowania go w odniesieniu do innych funkcjonariuszy przy analogicznym stanie faktycznym; 5) art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegającym na jego niezastosowaniu w sytuacji gdy organ był zobowiązany do jego zastosowania w niniejszym postępowaniu; 6) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającej na naruszeniu przez organ zasady równości podmiotów, którzy powinni być przy takich samych zdarzeniach tak samo traktowani, co zostało przez organ I instancji naruszone; 7) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego zastosowanie, gdy w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki do jego zastosowania. Rozwijając powyższe zarzuty skarżący wskazał, iż jest radnym, dlatego też organy Policji winny wystąpić do Rady Miejskiej w P. o wyrażenie zgody na rozwiązaniu stosunku służbowego z radnym policjantem, stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Podkreślił, że organ w sposób nieuprawniony uznał, iż doszło do wyczerpania przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł, że jest pozytywnie postrzegany w społeczeństwie lokalnym, co potwierdzają wyniki w wyborach samorządowych, w których w 2010 r. uzyskał 290 głosów pozytywnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Jej podstawę materialnoprawną stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w myśl którego, policjanta można zwolnić ze służby, w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie sprecyzowane ani też bliżej określone. Natomiast zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący w okresie od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich, na dowód czego przedstawił kilkanaście zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby przez ponad 300 dni. W okresie tym pełnił obowiązki radnego, uczestnicząc w sesjach i posiedzeniach Komisji Zdrowia, Opieki Społecznej i Porządku Publicznego Rady Miejskiej w P.. Zatem, nie mogąc realizować zadań i obowiązków związanych ze służbą w Policji, jednocześnie wypełniał obowiązki radnego, za co pobierał diety. Nie kwestionując zasadności wystawianych zwolnień lekarskich, stwierdzić należy, że liczba przedstawionych zwolnień i okres pozostawania skarżącego na zwolnieniach lekarskich jest znaczny i niewątpliwie okoliczność ta negatywnie wpływa na sposób pełnienia służby przez skarżącego, ale również ma to dezorganizujący wpływ na pracę Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P.. Długotrwała nieobecność skarżącego wiąże się przede wszystkim z koniecznością obciążenia innych funkcjonariuszy pracą, którą miałby wykonywać skarżący. Z punktu widzenia interesu służby ważne jest, by osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. I OSK 1033/12, publ. Lex 1339513, w którym stwierdzono, iż długotrwała absencja policjanta ma wpływ zarówno na organizację jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji. A zatem skorzystanie przez organ z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przy tak ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym znajduje uzasadnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, polegającym na zaniechaniu uzyskania przez organy zgody na zwolnienie skarżącego ze służby przez Radę Miejską w P. stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Uszło uwadze skarżącego, iż przepis ten dotyczy rozwiązania stosunku pracy z radnym. Chodzi tu zatem o stosunek pracy o charakterze cywilnoprawnym jaki powstaje na podstawie Kodeksu pracy, tj. umowy o pracę, powołania, mianowania itd. Policjant pozostaje zaś w stosunku służbowym – administracyjnoprawnym. Jest on w całości uregulowany w ustawie o Policji. Pogląd Sądu znajduje potwierdzenie w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1997 r., sygn. akt II SA 1260/96, w którym NSA stwierdził, iż "w razie zwolnienia policjanta będącego radnym ze służby nie ma zastosowania art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16 poz. 95 ze zm.), uzależniający rozwiązanie stosunku pracy z radnym od uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Dotyczy to każdej podstawy prawnej zwolnienia policjanta ze służby spośród wymienionych w art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30 poz. 179 ze zm.), a więc nawet o charakterze fakultatywnym". Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdzić należy, iż organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny wystąpienia przesłanki uprawniającej do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadto, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ I instancji zasięgnął opinii organizacji związkowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.