IV SA/Gl 317/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Komendant Miejski Policji w Z., odmówił A. C. przyznania prawa do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na złożone w dniu 26 stycznia 2012 r. oświadczenie mieszkaniowe, iż A. C. nie posiada za rok 2012 lokalu mieszkalnego oraz ustalenie, że sama dobrowolnie w dniu 6 grudnia 2011 r. zrzekła się prawa do posiadanego wraz z mężem lokalu mieszkalnego, położonego w Z. przy ul.[...], w wyniku zawarcia przed Sądem Rejonowym w Z. ugody o podziale ich majątku wspólnego. A. C., w złożonym odwołaniu z dnia 6 sierpnia 2012 r. wskazała, że jeszcze przed rozwodem była zmuszona wyprowadzić się wraz z synem do mieszkania rodziców, położonego w K. przy ul.[...], skąd codziennie dojeżdża do miejsca pełnienia służby, czyli do Z. W miesiącu lipcu 2009 r. założyła sprawę o podział majątku wspólnego i domagała się przyznania na wyłączną jej własność spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ul.[...], w zamian za przejęcie w całości spłaty kredytu mieszkaniowego (ok. 90 tys. zł.). Jej były mąż (W. W.) nie wyraził zgody na takie rozwiązanie i w dniu 8 września 2011 r. bez jej wiedzy w Agencji Nieruchomości A w G. zawarł umowę pośrednictwa sprzedaży, w której oświadczył, że działa w swoim i jej imieniu, na dowód czego przedstawił pisemne upoważnienie, którego mu nie udzieliła. Akcentowała, że nigdy nie upoważniała nikogo do działania w swoim imieniu oraz nigdy nie posiadała wyłącznego prawa do przedmiotowego lokalu, nie był to też jej majątek odrębny, którego by się zrzekła, czy też zbyła. W jej ocenie, w rezultacie braku akceptacji przez byłego męża zaproponowanego przez nią rozwiązania, dopiero w dniu 6 grudnia 2011 r. doszło do zawarcia ugody i podziału majątku wspólnego. W wyniku złożonego odwołania od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie: "K.p.a.") w związku z art. 92 ust. 1, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. nr 217, poz. 1280 z późn. zm.) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 918 z późn. zm., zwanego dalej w skrócie jako: "rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r."), Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. A. C. od powyższej decyzji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Po rozpatrzeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 682/12 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] oraz zobowiązał ten organ do ponownego rozpatrzenia odwołania. W uzasadnieniu tego wyroku przywołano stan faktyczny sprawy i uznano że wbrew przekonaniu organu odwoławczego nie istniała możliwość zrzeczenia się przez A. C. prawa do zajmowanego wcześniej wraz z małżonkiem lokalu mieszkalnego, gdyż przysługiwała jej tylko ułamkowa jego część, a nie całość. Sam fakt zawarcia ugody nie mógł spowodować, jak to określono "ustania" współwłasności przedmiotowego lokalu, stąd też nie mogło dojść do zrzeczenia się tego prawa. Powołując się na treść § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. zaznaczono, iż należy normę w nim zawartą interpretować w sposób ścisły a nie rozszerzająco, zatem nie możliwe jest objęcie nim również takiej sytuacji, w której nastąpiła realizacja roszczeń co do części nieruchomości poprzez podział majątku dorobkowego. Jednocześnie zauważono, że oba organy orzekające w sprawie pominęły rozważania dotyczące utraty prawa do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, stanowiącą drugą negatywną przesłankę do odmowy przyznania prawa do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Z. z dnia [...] i analizy posiadanych dokumentów, [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 268 a K.p.a. oraz § 1 ust. 2 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ uznał za bezsporny fakt, że A. C. wraz z mężem – W. W. przysługiwało prawo do spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w Z. Jednakże, wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] o sygn. akt: [...], rozwiązujący związek małżeński A. C. i W. W., orzekł o wspólnym ich mieszkaniu. A. C. miała prawo do korzystania wyłącznie z najmniejszego pokoju, a pozostałe pomieszczenia mieszkania, tj. największy pokój, kuchnia, łazienka i przedpokój pozostały do dyspozycji obojga byłych małżonków. Pokój oddany do jej wyłącznej dyspozycji posiadał 7,4 m², a drugi do wspólnego korzystania miał 14,8 m². Powołując się na treść § 2 pkt 1 i § 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1170) organ wyliczył, że powierzchnia z której mogła korzystać A. C. wynosiła 14,08 m² powierzchni mieszkalnej i odpowiadała jej uprawnieniu do dwóch norm zaludnienia. Tym samym, ustalone prawo do dysponowania częścią lokalu mieszkalnego było zgodne z przysługującymi jej normami zaludnienia. Zapis w punkcie VI protokołu z ugody zawartej w dniu 6 grudnia 2011 r. wskazuje, że A. C. do końca listopada 2011 r. miała uiścić należności związane z czynszem oraz opłaty za media. Dopiero, po miesiącu grudniu 2011 r., wszelkie należności związane z mieszkaniem przeszły na byłego męża – W. W. Zdaniem organu odwoławczego, z chwilą zawarcia ugody, A. C. zgodziła się by całość lokalu mieszkalnego, do którego części posiadania i zajmowania miała prawo, zajął jej były mąż, a w zamian przyjęła inne składniki majątkowe oraz kwotę 31 529,- zł. tytułem wyrównania udziału w majątku wspólnym. Zawarta ugoda, będąca tytułem wykonawczym, wyczerpała wszelkie roszczenia z tytułu podziału majątku wspólnego, tak co do składu majątku, wartości, jak i sposobu jego podziału. Zatem, A. C. z własnej woli, na skutek własnych działań utraciła prawo do przedmiotowego lokalu, którego była współwłaścicielką w części ułamkowej, czym wyczerpała przesłankę negatywną zawartą w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. W skardze, wniesionej od powyższej decyzji [...] Komendanta Wojewódzki Policji w K. z dnia [...] A. C. domagała się jej uchylenia z uwagi na naruszenie art. 92 ust.1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji i respektowania wyroku tut. Sądu z dnia 25 lipca 2013 r. Nie kwestionowała, że była współwłaścicielką przedmiotowego mieszkania, zakupionego w trakcie trwania małżeństwa i obciążonego kredytem hipotecznym w wysokości 92 tyś. zł., ale zaznaczyła, że była zmuszona wyprowadzić się do rodziców z uwagi na naganne zachowanie byłego męża, przy czym nadal przedmiotowe mieszkanie pozostawało wspólną własnością jej i byłego męża. Podała, że razem z małoletnim synem K. od dnia 1 stycznia 2012 r. zamieszkuje w budynku mieszkalnym stanowiącym własność rodziców, położonym w K. przy ul. [...]. Wobec braku porozumienia w kwestii mieszkania w lipcu 2009 r. sama złożyła wniosek o podział majątku dorobkowego i przejęcie na wyłączną własność mieszkania wraz z zadłużeniem. Negocjacje nie przyniosły jednak rezultatu, bowiem były mąż żądał spłaty całości kredytu bądź sprzedaży mieszkania. Z tego powodu proces się przedłużał i wobec braku możliwości wzajemnego porozumienia droga ugody w jej przypadku była jedynym wyjściem z sytuacji. Zawarta przed Sądem Rejonowym w Z. ugoda nie była zrzeczeniem się prawa do mieszkania, ale formą porozumienia w kwestii podziału majątku dorobkowego. W jej treści wyraźnie zaznaczono, że każda ze stron zabiera prezenty ślubne przekazane przez rodziny, a kwota 31 529,- zł. jest pozostałą kwotą ze sprzedaży mieszkania po spłaceniu kredytu hipotecznego. Jej zdaniem, utrata własnościowego prawa do lokalu może nastąpić wyłącznie z powodu długotrwałych zaległości czynszowych, rażącego lub uporczywego wykraczania przeciw porządkowi domowemu, bądź niewłaściwego zachowania uciążliwego dla pozostałych mieszkańców. Powołując się na treść uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 25 lipca 2013 r. skarżąca akcentowała, że nie posiada lokalu mieszkalnego w Z. ani w miejscowości pobliskiej, stąd też przysługuje jej równoważnik pieniężny za brak mieszkania, przyznawany w oparciu o art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Nadmieniła, że codziennie dojeżdża do pracy ponad 140 km w obie strony i nie przysługuje jej z tego tytułu zwrot kosztów dojazdu, bo czas dojazdu środkami komunikacji miejskiej w obie strony przekracza 2 godziny. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację, zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2014 r. skarżąca podniosła, że decyzją [...] Komendanta Wojewódzki Policji w K. z dnia [...] Nr [...] przyznano jej prawo do lokalu mieszkalnego, określone w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, o które wystąpiła wnioskiem z dnia 4 lipca 2012 r. Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. pełnomocnik organu odwoławczego wnosił o oddalenie skargi, a skarżąca podtrzymała zarzuty osobistej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100, poz. 918 z późn. zm., aktualnie obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 z późn. zm. - zwanego tak, jak dotychczas w skrócie: "rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r."). Stosownie do treści art. art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o Policji, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Natomiast przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W świetle postanowień art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Zasadniczą formą realizacji uprawnień mieszkaniowych policjantów, co należy podkreślić jest przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego z zasobów wymienionych w art. 90 ustawy o Policji, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano i policjant takiego lokalu nie posiada przysługuje mu równoważnik pieniężny lub pomoc finansowa (por. podobnie uchwała składu 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, Lex 364569). Omawiany równoważnik pieniężny w sposób oczywisty jest więc formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, a więc uprawnieniem pochodnym do prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Ma on zastępczy charakter w tym sensie, że dopiero gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego, należy mu przyznać i wypłacić określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Skoro, uprawnienie do otrzymania lokalu powiązane jest z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, to warunek ten podlega rozważeniu także przy ocenie subsydiarnego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W konsekwencji należy przyjąć, że funkcjonariuszowi nie przyznaje się przedmiotowego równoważnika, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1320/05, Lex 281349). Kwestii związanych z równoważnikiem pieniężnym za brak lokalu mieszkalnego dotyczy również powołane przez organy obu instancji rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 92 ust. 2 ustawy o Policji. W myśl jego § 1 ust. 2 pkt 1 równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli m.in. utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1 (przy czym chodzi o lokale zaspokajające potrzeby mieszkaniowe funkcjonariuszy, bo taki jest sens tego przepisu wynikający z zakresu delegacji zawartej w art. 92 ust. 2, w kontekście zasady uregulowanej w art. 92 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji). Jak wynika z treści ust. 1 § 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. chodzi tu między innymi o spółdzielczy lokal mieszkalny, w tym lokatorski lub własnościowy. Przedmiotem sporu stało się ustalenie organu odwoławczego, że skarżąca utraciła prawo do przysługującej jej części własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego na skutek zawartej w dniu 6 grudnia 2011 r. ugody, w oparciu o którą zgodziła się by całość lokalu mieszkalnego otrzymał jej były mąż, a w zamian przyjęła kwotę 31 529,- zł. tytułem wyrównania udziału w majątku wspólnym. Zdaniem organu, zawarta ugoda będąca tytułem wykonawczym wyczerpała wszelkie roszczenia z tytułu podziału majątku wspólnego, tak co do jego składu, wartości, jak i sposobu podziału. Na skutek własnych działań skarżąca utraciła prawo do przedmiotowego lokalu, którego była współwłaścicielką w części ułamkowej, czym wyczerpała przesłankę negatywną "utraty" prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego, zawartą w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Analiza powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, iż stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe. W sprawie mamy bowiem zgodę skarżącej na treść ugody, stanowiącą konsekwencję orzeczonego wcześniej rozwodu. Dokonana przez organ orzekający w niniejszej sprawie wykładnia językowa przepisu § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. uznająca, że w tym przypadku nastąpiła utrata przysługującego skarżącej prawa do części lokalu jest prawidłowa i nie była przedmiotem oceny tut. Sądu we wcześniejszym wyroku również w sprawie skarżącej z dnia 25 lipca 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 682/12 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Bezspornie skarżąca wraz z byłym mężem posiadała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ulicy [...]. Jednakże po rozwodzie, mocą ugody z dnia [...] o sygn. akt[...], zawartej przed Sądem Rejonowym w Z., dokonano podziału majątku dorobkowego byłych małżonków w ten sposób, że przedmiotowy lokal mieszkalny (oznaczony w punkcie I. 1. ugody) przyznano na wyłączną własność byłego męża skarżącej, który tytułem, jak to określono "wyrównania udziału w majątku wspólnym" zapłacił skarżącej jednorazowo kwotę 31. 529,00- zł. (punkt IV ugody, k.35 akt administracyjnych). Dodatkowo, na mocy punktu VII tej samej ugody, zobowiązano skarżącą do uiszczenia należności związanych z tym lokalem (czynsz oraz opłaty za media) do końca miesiąca listopada 2011 r. Z przywołanej treści ugody wynika, że wyczerpała ona wszelkie roszczenia z tytułu podziału majątku wspólnego. Rozporządzenie w ugodzie sądowej przez jednego z byłych małżonków, w ramach podziału majątku wspólnego, o przysługującym mu udziale we własnościowym spółdzielczym prawie do lokalu mieszkalnego i wyrażenie zgody na przyznanie przedmiotu tego prawa byłemu małżonkowi, mieści się w pojęciu "utraty", o którym mowa w przepisie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. W wyniku tak przeprowadzonego podziału majątku skarżąca utraciła tytuł prawny do przywołanego powyżej lokalu mieszkalnego, ale też z tego powodu uzyskała dochód, czego nie kwestionowała w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem składu orzekającego, przez pojęcie "utrata prawa do lokalu" należy rozumieć sytuacje prawne i faktyczne, które prowadzą do "pozbycia" się przez policjanta uprawnienia do korzystania z lokalu, tj. takiej formy działania, która jest bądź nie jest zależna od jego woli. W sprawie nie ma znaczenia okoliczność czy skarżąca prawo do lokalu mieszkalnego utraciła z własnej winy czy też nie. Każda utrata prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego skutkuje odmową przyznania policjantowi w służbie stałej równoważnika pieniężnego. Nie różnicuje się bowiem statusu policjanta, który został pozbawiony (niezależnie od swojej woli) prawa do lokalu, od policjanta, który na skutek własnych działań się jego pozbawił. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że podniesione w odwołaniu jak również w skardze okoliczności, dotyczące złożoności sytuacji rodzinnej skarżącej, które legły u podstaw wyrażenia jej zgody na zawarcie ugody w dniu [...], nie mogą być brane pod uwagę, ponieważ nie stanowią przesłanki pozytywnej bądź negatywnej przyznania wnioskowanej pomocy. W tym miejscu nadmienić jednak przyjdzie, że decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr[...], skarżącej zostało przyznane prawo do lokalu mieszkalnego, co wyklucza przyznanie równoważnika za jego brak zważywszy na poczynione na wstępie niniejszego uzasadnienia rozważania. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jej uchylenie, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.