II SA/Bk 1012/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego nabycie prawa do odebrania wydzielonych działek oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postanowienie SKO w B. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. We wniosku z dnia [...] maja 2014 r. J. B. zwrócił się do Burmistrza S. o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Z mocy ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...].03.2009 r. Nr [...], uzupełnionej decyzją z dnia [...].04.2009 r., Nr [...]: a) J. B. – strona postępowania, nabył prawo odebrania wydzielonych z nieruchomości drogowych działek o numerach geodezyjnych [...], [...] i [...] położonych w S.; b) Gmina S. i Skarb Państwa – strony postępowania, zostali obciążeni w trybie art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami obowiązkiem wydania nieruchomości wydzielonych z nieruchomości drogowych w postaci działek o numerach geodezyjnych [...], [...] i [...] położonych w S., w celu realizacji roszczeń J. B. Zaświadczenie wydaje się na wniosek J. B. w celu przedłożenia w Sądzie Rejonowym w S. w sprawie o nadanie ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...].03.2009 r. Nr [...], uzupełnionej decyzją z dnia [...].04.2009 r., Nr [...] klauzuli wykonalności". W uzasadnieniu wniosku J. B. wskazał, że zwrócił się do Sądu Rejonowego w S. o nadanie klauzuli wykonalności między innymi wskazanym decyzjom Burmistrza S., jednakże wniosek ten został oddalony w dniu [...] września 2013 r. w sprawie o sygn [...]. Po rozpoznaniu zażalenia, Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...] oddalił zażalenie, zaś w uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że J. B. wnioskując o nadanie decyzji administracyjnej klauzuli wykonalności nie przedłożył wymaganego przez art. 784 k.p.c. zaświadczenia rozstrzygającego wątpliwości dotyczących wykonalności przedmiotowej decyzji. Tym samym stwierdzić należy, że wnioskodawca ma interes prawny wynikły z art. 784 k.p.c. w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści albowiem zamierza on ponownie złożyć wniosek do Sądu Rejonowego w S. o nadanie w/w ostatecznej decyzji Wojewody P. klauzuli wykonalności. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Burmistrz S., na mocy art. 219 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawą negatywnego dla wnoszącego żądanie wydania zaświadczenia J. B. stanowi niemożność spełnienia żądania odnośnie treści zaświadczenia ze względu na treść danych lub dokumentów posiadanych przez Urząd Miejski w S. Burmistrz S. nie ma prawa konstruować treści zaświadczenia w oparciu o dane, które nie mają odzwierciedlenia w dokumentach posiadanych przez ten organ. Pojęcie "inne dane znajdujące się w posiadaniu organu", a tylko to mogłoby stanowić ewentualną podstawę w kontekście treści żądanego przez J. B. zaświadczenia, zwłaszcza zaś dane z akt administracyjnych i sama decyzja, nie obejmują okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji lub postanowienia. W związku z tym, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 217 § 2 k.p.a. uznano za zasadne odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i wydanie żądanego zaświadczenia. Wskazał na rażące naruszenie art. 218 § 1 k.p.a. polegające na tym, że Burmistrz S. posiada niezbędne dane do uwzględnienia wniosku. W jego ocenie, kwestia braku zaświadczenia, którą wskazał Sąd Okręgowy w B., jest takim samym pretekstem do złośliwego wydania negatywnych rozstrzygnięć jak u Burmistrza S. Jak wynika bowiem z literatury, zaświadczeniem niezbędnym do nadania decyzji klauzuli wykonalności jest klauzula o ostateczności decyzji. Odmowa wydania zaświadczenia w obecnej formie jest sprzeczna z faktem wydania zaświadczenia w formie umieszczenia na decyzji klauzuli ostateczności i nadania jej cech tytułu wykonawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uwzględniło powyższego zażalenia i postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, że art. 217 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie, przy czym zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie zaś art. 218 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Żądać wydania zaświadczenia można zatem jedynie w dwóch przypadkach, gdy przedstawienia zaświadczenia wymaga przepis prawa powszechnie obowiązującego lub gdy osoba żądająca czyni to ze względu na swój interes prawny. Zdaniem organu, żaden z powszechnie obowiązujących przepisów prawa rangi ustawowej nie wymaga od wnioskodawcy, by ten przedłożył zaświadczenie organu I instancji o treści sformułowanej we wniosku. Odwołujący się uprawdopodobnił natomiast interes prawny w żądaniu od organów administracji publicznej zaświadczenia o wykonalności zapadłych decyzji administracyjnych, przedstawiając postanowienie sądu powszechnego, z którego uzasadnienia wynika sugestia, w jaki sposób można wyeliminować wątpliwości sądu dotyczące wykonalności decyzji administracyjnych, jednak fakt, że wnioskodawca sam sformułował treść zaświadczenia oraz fakt, że żądanie dotyczyło wydania przez Burmistrza S. zaświadczenia, do którego wydania właściwym byłby stosowny organ – statio fisci Skarbu Państwa, praktycznie uniemożliwił wydanie zaświadczenia. W ocenie SKO w B., stosownym dla poświadczenia wykonalności zapadłych w sprawach administracji orzeczeń jest nadanie przez właściwy organ klauzuli prawomocności, która stanowi swego rodzaju "zaświadczenie:, jednakże klauzula ta nie może być z urzędu wydana w miejsce wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Gdyby wnioskodawca wystąpił do organu administracji publicznej, który wydał decyzję, z której wynika prawo wnioskodawcy do zwrotu na jego rzecz części nieruchomości, organ ten nie miałby podstaw do odmowy nadania klauzuli, a ta z kolei stanowiłaby dokument, o którym pisze sąd w uzasadnieniu. Zdaniem organu, rację ma skarżący, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia organu I instancji jest nieadekwatne do zgłoszonego żądania i stanu faktycznego sprawy. Burmistrz S. nieprawidłowo przeprowadził postępowanie, gdyż powinien poinformować wnioskodawcę o możliwości skutecznego żądania nadania klauzuli prawomocności (ostateczności), jednak nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia tego organu, gdyż postanowienie to jest słuszne i jedynie możliwe w rozpoznawanej sprawie. Wnioskodawca może skutecznie złożyć wniosek o nadanie orzeczeniom przyznającym mu prawo do zwrotu części nieruchomości klauzul prawomocności i w ten sposób skutecznie rozwiać wątpliwości sądu powszechnego co do treści i wymagalności tychże orzeczeń administracyjnych. Na postanowienie SKO w B. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł J. B., w której zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie art. 136 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na tym, że organ odwoławczy oparł swe postanowienie na domysłach, a nie na sprawdzonych w drodze uzupełnienia materiału dowodowego, faktach. W oparciu o powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub uchylenie go w trybie zwykłym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że SKO w B. stanęło na stanowisku, że wnioskodawca winien zwrócić się o wydanie zaświadczenia do Skarbu Państwa – Wojewody P., który wydał decyzję stwierdzającą nieważność decyzji wywłaszczeniowej, a zaświadczeniem żądać nadania decyzji klauzuli wykonalności. W rzeczywistości wnioskodawca do Sądu Rejonowego w S. przedłożył decyzje z klauzulami prawomocności i to zarówno decyzję Wojewody P. stwierdzającą nieważność decyzji wywłaszczeniowej, jak i decyzję Burmistrza S. dokonującą podziału nieruchomości drogowych. Do obu organów złożył wnioski o wydanie zaświadczenia rozstrzygającego wątpliwość, kto nabył prawo własności w drodze stwierdzenia nieważności tytułu własności Skarbu Państwa. Odmowa wydania zaświadczeń uniemożliwia wykonanie obu decyzji i wprowadzenie ich do obrotu prawnego, tj. ksiąg wieczystych i Ewidencji gruntów i budynków, a przez to wykonanie wyroków WSA w Białymstoku i postanowienia o wpisie sądu wieczystoksięgowego ostrzeżeń do księgi wieczystych właścicieli nieruchomości drogowych. W odpowiedzi na skargę SKO w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo podniosło, że postępowanie wyjaśniające, zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., może być przez organ przeprowadzone przed wydaniem zaświadczenia, jednak nie może ono polegać na przeprowadzaniu środków dowodowych w postaci żądania akt od innych organów administracji publicznej, czy też sądów powszechnych, gdyż to stronie przysługuje instrument prawny w postaci wniosku o wydanie zaświadczenia do tych innych organów lub sądów. Żądanie wnioskodawcy nie mogło być uwzględnione, gdyż skarżący w istocie zażądał aby Burmistrz S. zaświadczył o skutkach prawnych decyzji Wojewody P. podjętej w trybie szczególnym – o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Na wstępie należy wskazać, że problematykę wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej regulują przepisy działu VII - go kodeksu postępowania administracyjnego, zawarte w art. 217 - 220. Samo zamieszczenie przepisów regulujących instytucję wydawania zaświadczeń w kodeksie postępowania administracyjnego dowodzi, że postępowanie to ma charakter postępowania administracyjnego. Przepisy art. 217 - 220 k.p.a. określają tryb wszczęcia postępowania (art. 217 § 1 k.p.a.), termin wydania zaświadczenia (art. 217 § 3 k.p.a.), przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (art. 218 § 2 k.p.a.) oraz formę odmowy wydania zaświadczenia i środek zaskarżenia (art. 219 k.p.a.). W myśl zaś powołanych przepisów postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia kończy się wydaniem zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 i 2 k.p.a.). Odmowa wystawienia zaświadczenia może nastąpić w trzech przypadkach: 1) przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, 2) w sytuacji niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie, 3) gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych (art. 219 k.p.a.). W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji stanął na stanowisku, że nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści z uwagi na treść danych lub dokumentów posiadanych przez Urząd Miejski w S. Zdaniem Sądu, stanowisko tego organu jest prawidłowe. Podkreślenia bowiem wymaga, że zaświadczenie (o którym mowa w art. 217 k.p.a.) jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11). Dlatego nie jest dopuszczalne tworzenie na użytek jedynie tego postępowania materiałów dowodowych, czy też kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Treść zaświadczenia ma opierać się na posiadanych przez organ wcześniej ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. A zatem ma opierać się na materiale zastanym, istniejącym w posiadaniu organu w chwili złożenia danego wniosku o wydanie zaświadczenia. W przypadku braku dokumentów potwierdzających określone okoliczności, organ winien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 139/13). Skarżący wniósł o wydanie mu zaświadczenia o treści, która nie wynika z posiadanych przez Burmistrza S. dokumentów. Ostateczna decyzja Burmistrza S. z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], uzupełniona decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], dotyczy podziału działek o Nr [...] i Nr [...]. Z obu tych decyzji nie wynika, aby J. B. był właścicielem którejkolwiek z wydzielonych działek ani tym bardziej nie wynika, aby decyzje te nakładały na Gminę S. i Skarb Państwa obowiązek wydania nieruchomości wydzielonych z nieruchomości drogowych w postaci działek o numerach geodezyjnych [...], [...] i [...] położonych w S., w celu realizacji roszczeń J. B. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek skarżącego w niniejszym postępowaniu dotyczy jedynie obu decyzji podziałowych Burmistrza S., a nie decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r., nr [...], dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983 r. Nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w S. przy ul [...]. i [...] w części dotyczącej działek Nr [...] i [...] stanowiących w chwili wywłaszczenia własność W. B. Kwestia wydania zaświadczenia o takiej samej treści jak w sprawie niniejszej, w oparciu o wskazaną wyżej decyzję Wojewody P., była przedmiotem odrębnego rozpoznania przez tegoż Wojewodę i nie mogła być tym samym przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej. Dodatkowego zauważenia wymaga, że już we wniosku o wydanie zaświadczenia (k. 4 akt adm.) J. B. argumentował, że zaświadczenie o żądanej treści jest mu potrzebne do złożenia ponownego wniosku do Sądu Rejonowego w S. o nadanie klauzuli wykonalności ostatecznej decyzji Wojewody P. a nie Burmistrza S. W ocenie Sądu oznacza to, że sam skarżący zdaje sobie sprawę, że treść żądanego przez niego zaświadczenia należy ewentualnie wiązać raczej z decyzją Wojewody P. niż decyzjami podziałowymi Burmistrza S. Dla powyższej konstatacji znaczenie ma również kwestia poruszona w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] października 2013 r. (sygn. akt [...]), że decyzje ostateczne Burmistrza S. nie stanowią tytułów egzekucyjnych w rozumieniu art. 777 § 1 pkt 3 k.p.c. Specyfika i przedmiot powołanych decyzji wskazuje, że nie przysługuje im przymiot wykonalności warunkujący ich realizację w drodze egzekucji. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Wskazane przepisy dotyczą możliwości przeprowadzenia przez organ odwoławczy na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodziła bowiem potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów lub uzupełniania materiałów ani w oparciu o wskazane wyżej przepisy, ani też na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. Organ wydając zaświadczenie na podstawie posiadanych danych i dokumentów, może ewentualnie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, ale jedynie w ograniczonym zakresie. Przedmiotem tego postępowania nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków ani żądanie dokumentów i ich ocena prawna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 350/09). Zdaniem Sądu, brak było także podstaw do interpretowania wniosku J. B. o wydanie konkretnego zaświadczenia jako wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Burmistrza S. na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. Żądanie takie nie wynika z samego wniosku o wydanie zaświadczenia, zażalenia oraz skargi. O ile we wniosku o wydanie zaświadczenia wnioskodawca precyzyjnie argumentuje, że chodzi mu o wydanie konkretnego zaświadczenia i wskazuje cel jego wydania, to w zażaleniu powołuje się już nawet na podstawę prawną swego żądania (art. 218 § 1 k.p.a.), czym wzmacnia tylko przekonanie u organów i u Sądu, że chodzi mu o wydanie zaświadczenia, a nie wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Burmistrza S. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, że "wątpliwości co do treści decyzji rozstrzyga się w trybie art. 113 § 2 k.p.a. na żądanie tego kto ma wątpliwości, a nie przez zmuszanie tego co nie ma wątpliwości do składania odpowiedniego wniosku". W sformułowaniu przytoczonym powyżej skarżący jednoznacznie wskazał, że nie ma wątpliwości odnośnie treści decyzji Burmistrza S., co w ocenie Sądu tylko potwierdza prawidłowość zakwalifikowania jego wniosku przez organ I instancji oraz częściowo przez organ II instancji. Organ odwoławczy naruszył natomiast art. 7 k.p.a. w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. SKO w B. niezasadnie stanął na stanowisku, że wnioskodawcy we wniosku mogło chodzić o stwierdzenie prawomocności decyzji podziałowych Burmistrza S. Kwestię tę jednak wyjaśnił sam skarżący stwierdzając w skardze i na rozprawie, że decyzje te posiadały już klauzule stwierdzające ich prawomocność i że we wniosku o wydanie mu zaświadczenia chodziło konkretnie o zaświadczenie o żądanej treści, a nie o nadanie im klauzul prawomocności. A zatem stanowisko organu II instancji wynikające z braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie wpłynęło na prawidłowość jego rozstrzygnięcia. Poza wskazanym powyżej błędnym stanowiskiem w zakresie możliwości interpretowania wniosku J. B., samo rozstrzygnięcie oraz pozostała część uzasadnienia wydanego postanowienia są prawidłowe i odpowiadają prawu. W uzasadnieniu skargi skarżący także wskazał, że odmowa wydania mu zaświadczenia uniemożliwia wykonanie obu decyzji i wprowadzenie ich do obrotu prawnego, tj. ksiąg wieczystych i Ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego w powyższej kwestii nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych, kwestia skuteczności wykreślenia wpisu do ewidencji (ale również i dokonanie wpisu) nie może być przesądzana w trybie wydawania zaświadczeń, lecz w ramach postępowania dotyczącego wykreślenia tego wpisu (lub dokonania wpisu). Istotą zaświadczenia nie jest rozstrzyganie sporów co do faktów lub prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 713/13). Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami (w szczególności przed organem I instancji) zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.