I SA/Gd 1196/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856), art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. C., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 18 lutego 2014 r. ustalającej ww. wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 40.769 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia 18 lutego 2014 r. organ I instancji ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 40.769 zł. Podatek ten został naliczony od budowli i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Podstawę opodatkowania stanowiły: 1. budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 525,60 m², 2. budowle o wartości 240.421,20 zł, 3. grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 29.604 m², W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności przez cały rok ze względów technicznych. Warunki klimatyczne bowiem uniemożliwiają działalność w okresie styczeń – kwiecień oraz październik – grudzień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 maja 2014 r. utrzymało mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał treść przepisów art. 2 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, nr 95, poz. 613 ze zm. dalej jako "u.p.o.l."). Kolejno wyjaśnino, że wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 1059/12). W wyroku zaś z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. akt II FSK 581/12) NSA wręcz stwierdził, że względy techniczne muszą w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Kolegium wskazało, że z akt niniejszej sprawy wynika, że opodatkowana nieruchomość położona w S. stanowi własność T. C. i wykorzystywana jest do prowadzenia działalności turystycznej. Strona twierdzi, że nie jest w stanie wykorzystać opodatkowanych obiektów do prowadzenia działalności całorocznej ze względu na ich stan (brak odpowiedniego ogrzewania). Powyższe wskazuje, że organ podatkowy I instancji dokonał wymiaru podatku od nieruchomości zgodnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Opodatkowany obiekt bowiem związany jest z działalnością gospodarczą strony, która przedsiębiorcą jest przez cały rok. Ponieważ podatek od nieruchomości ustalany jest na cały rok, nie jest możliwe pomijanie w wymiarze tego podatku poszczególnych miesięcy, w których działalność strony jest nieopłacalna. Takich okoliczności nie można uznać za "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości od budynków związanych z działalnością gospodarczą i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając rażące naruszenie: - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 3 u.p.o.l. przez przyjęcie, że budynki są stale związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji pomimo podnoszonego przez skarżącego naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej – poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego dla podjętego rozstrzygnięcia – Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło i nie ustosunkowało się do wniosków dowodowych skarżącego, nie zajęło się problemem niezgodności danych zawartych w decyzji organu I instancji z informacją skarżącego na 2014 rok. W uzasadnieniu autor skargi zarzucił, że SKO nie przeprowadziło w ramach prowadzonego postępowania dodatkowych wnoszonych przez skarżącego dowodów w sprawie – przesłuchania świadka, oględzin opodatkowanych nieruchomości. W skarżonej decyzji organ nie uzasadnił, dlaczego odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, podczas gdy skarżący zarzucał błędny stan faktyczny przyjęty w decyzji. Organ nie wskazał, dlaczego odrzuca przytoczone orzecznictwo, dlaczego sanuje decyzję wydaną z naruszeniem art. 210 Ordynacji podatkowej – brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Kolejno skarżący powtórzył, iż przedmiot opodatkowania – budynki letniskowe ze względów technicznych nie nadają się do wykorzystywania w działalności gospodarczej przez cały rok, jest to przyczyna leżąca bezpośrednio w przedmiocie opodatkowania, a nie zależna od woli przedsiębiorcy. Jedynie całkowite unicestwienie obiektów – mogłoby doprowadzić do zmiany zależnej od woli przedsiębiorcy, jednakże w takim wypadku w ogóle zniknąłby przedmiot opodatkowania. Strona wskazała, że ustawodawca nie określa czasookresu niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania, nakazuje ustalić fakt a w sprawie przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej w okresach styczeń – kwiecień oraz październik – grudzień każdego roku. W niniejszej sprawie zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jest czasowe niezwiązanie budynków z działalnością gospodarczą ze względów technicznych w ww. miesiącach z przyczyn całkowicie od skarżącego niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a" - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontrowersji w rozpatrywanej sprawie był fakt opodatkowania przez organ I instancji należących do skarżącego budynków oraz gruntów położonych bezpośrednio pod nimi, podatkiem od nieruchomości za okres pełnego roku podatkowego stawką właściwą dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Oceniając przedstawione przez skarżącego zarzuty w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), a także ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), Sąd uznał je za bezprzedmiotowe. W pierwszej mierze należy wskazać, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. aktu prawnego wyjaśnił, iż pod pojęciem “gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec powyższego zgodzić się należy z dominującym w orzecznictwie oraz literaturze poglądem, iż podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, iż przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną z działalnością gospodarczą. Nie sposób przy tym uznać, by podniesiona przez podatnika okoliczność wykorzystywania posiadanych nieruchomości sezonowo, stanowiła owe “względy techniczne", o jakich mowa w omawianym przepisie. Faktem jest, iż ustawodawca nigdzie nie wyjaśnił, co na kanwie obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem “względów technicznych" należy rozumieć. Niemniej jednak posiłkując się dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych, a w szczególności, poglądem przedstawionym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1517/2007, który Sąd w pełni podziela, nie sposób przyjąć, by jako "względy techniczne" można było uznać wykorzystywania nieruchomości sezonowo ze względu na występujące przez część roku niesprzyjające warunki atmosferyczne. Są one bowiem bezpośrednim wynikiem działania sił przyrody, a nie wiążą się z warunkami technicznymi. Nie sposób również uznać, że skoro przez część roku, posiadane przez skarżącego nieruchomości nie były eksploatowane, to zaistniały stan faktyczny stanowił zmianę sposobu wykorzystywania budynku czy gruntu, o jakim mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wykładnia językowa oraz systemowa powyższego przepisu, zdaniem Sądu, nie uprawnia do przyjęcia, jakoby fakt wykonywania działalności gospodarczej jedynie w sezonie, ze względu na panujące warunki atmosferyczne, powodował konieczność różnicowania stawek opodatkowania wykorzystywanych dla tejże działalności obiektów. Posiadane przez podatnika nieruchomości pozostają bowiem przez okres całego roku związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej, nie są wykorzystywane w żaden inny sposób, a fakt, iż przez kilka miesięcy "oczekują" na nadejście sezonu, nie stanowi zgodnie z przytoczonym przepisem przesłanki umożliwiającej przychylenie się ku stanowisku skarżącego. Bez znaczenia pozostaje również fakt, że skarżący uzyskuje dochód z przedmiotowej nieruchomości sezonowo. Należy również podkreślić, iż w orzecznictwie uznaje się, że okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje, że przestają być one związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. Z tego też względu opodatkowanie gruntów wykorzystywanych sezonowo do prowadzenia działalności gospodarczej, podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek będzie miało miejsce przez cały rok. Uznać zatem należy, że skoro skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, która wykorzystywana jest do prowadzenia działalności turystycznej (w CEIDG skarżący widnieje jako aktywny przedsiębiorca wykonujący działalność m. in. w zakresie PKD 55.20.Z: obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania) to zasadnie nieruchomość ta została opodatkowana podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki podatku dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Bez znaczenia pozostaje natomiast fakt, że przedmiot opodatkowania wykorzystywany jest tylko sezonowo. W świetle powyższych, bezspornych ustaleń, całkowicie bezcelowe byłoby przesłuchiwanie wskazanego przez skarżącego świadka czy przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości na okoliczność niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania w okresach styczeń – kwiecień i październik – grudzień. Sąd nie neguje, że z uwagi na klimat panujący w Polsce, we wskazanych miesiącach prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług noclegu turystycznego we wskazanych miesiącach może być nieopłacalne czy też deficytowe ze względu na brak ogrzewania w budynkach ale jak wskazano wyżej, nie są to "względy techniczne", o których mowa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Strona skarżąca zarzucając organowi "odrzucenie przytoczonego orzecznictwa" przywołała wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II FSK 1877/11, który w ocenie Sądu tylko potwierdza prawidłowość przyjętego przez organ stanowiska. Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że w ocenie NSA "względy techniczne" wystąpią, gdy "dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystywania w celach gospodarczych". W dalszej części uzasadnienia, pomiętej przez skarżącego, NSA wyjaśnił, że "o względach technicznych można byłoby mówić ewentualnie w sytuacji, gdy np. grunt był skażony chemiczne, radioaktywnie czy też bakteriologicznie." Zatem to strona skarżąca, a nie organ, wywodzi z cytowanego wyroku błędne wnioski. Nie sposób bowiem uznać, że brak w budynkach ogrzewania (notabene okoliczność zależna wyłącznie od woli właściciela nieruchomości) przesądza, iż taki budynek nie może być wykorzystywany do żadnej działalności gospodarczej. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie uznał również zarzutu naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej za zasadny. Co prawda uzasadnienie decyzji organu I instancji sporządzone zostało dosyć lakonicznie, to jednak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ocenę zasadności podjętego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. W zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przyjęty stan faktyczny, co wypełnia dyspozycję przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej. Również z treści odwołania i skargi nie wynika aby strona skarżąca miała jakiekolwiek wątpliwości co do przyjętego przez organy stanu faktycznego sprawy i jego subsumpcji. Reasumując, w ocenie Sądu organy zasadnie ustaliły skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Do wyliczenia wysokości podatku prawidłowo przyjęto stawki podatkowe określone w uchwale Rady Gminy z dnia 15 listopada 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2012 r., poz. 4137). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.