II SA/Go 824/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję P spółki z o.o. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję P spółki z o.o. z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od P spółki z o.o. na rzecz Fundacji [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Fundacja [...], wystąpiła do P sp. z o.o. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej finansowania przez P Sp. z o.o. Stowarzyszenia "P". Fundacja domagała się przekazania informacji o sposobie finansowania, rodzaju przysporzeń, terminu przekazywania środków i ich wysokości, a w przypadku jeżeli środki finansowe lub rzeczowe były przekazywane na podstawie umów - również udostępnienie treści zawartych umów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku, znak [...] P sp. z o.o. orzekła o odmowie udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że umowa zawarta przez P sp. z o.o. ze Stowarzyszeniem "P" objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art.11 ust 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Umowa ta zawiera bowiem informacje posiadające istotną wartość gospodarczą zarówno dla P sp. z o.o. jak i dla towarzyszenia "P" i z tej przyczyny strony umowy podjęły działania mające na celu nieujawnianie jej treści do wiadomości publicznej - przede wszystkim poprzez zamieszczenie w treści umowy klauzuli poufności zakazującej ujawniania jakichkolwiek informacji objętych umową oraz udostępniania jej treści osobom trzecim - z wyłączeniem ustawowych organów kontroli i sądów powszechnych. Fundacja [...] wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając zobowiązanej do udostępnienia informacji publicznej Spółce P naruszenie art. 5 ust. 2. art. 11 ust 1 i art 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i udostępnienie informacji objętej wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 roku. Decyzją z dnia [...] września 2014 roku, znak [...], P sp. z o.o. utrzymała w mocy, swoją wcześniejszą decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Spółka wskazała, że art. 5 ust. 2 ustawy przewiduje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnice przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może nastąpić ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób podmiotów gospodarczych w tym tajemnicę przedsiębiorcy. Pojęcie tajemnica przedsiębiorcy zostało zdefiniowane w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym są to nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje, posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W ocenie Spółki umowy sponsorskie stanowiące element strategii P Sp. z o.o., mającej na celu między innymi kształtowanie wizerunku spółki w społeczeństwie, zawierają informacje posiadające istotną wartość gospodarczą. Również zasady ochrony informacji gospodarczych stosowane w grupie kapitałowej P przewidują ograniczenia w udostępnianiu informacji - o działalności sponsorskiej prowadzonej przez spółki wchodzące w skład grupy i wysokości środków wydatkowanych na ten cel. Z punktu widzenia interesów gospodarczych P Sp. z o.o. za niekorzystne uznało powszechne ujawnianie informacji o wysokości środków przekazywanych konkretnym beneficjentom. Spółka podała, iż strony umowy objętej wnioskiem podjęły niezbędne działania w celu zachowania w poufności zarówno treści samej umowy, jak i informacji oraz wiadomości powstałych w związku z jej wykonywaniem. Spółka nadto wskazała, że wnioskodawca jest przedsiębiorcą, który został powołany między innymi w celu prowadzenia działalności konkurencyjnej w stosunku do P Sp. z o. o. polegającej na wytwarzaniu energii elektrycznej oraz wytwarzaniu, dystrybucji i handlu paliwami gazowymi. Jak wynika bowiem z danych zamieszczonych w Rejestrze Przedsiębiorców KRS (dział 3 rubryka 1), przedmiotem działalności Fundacji [...] jest również wytwarzanie energii elektrycznej oraz wytwarzanie, dystrybucja i handel paliwami gazowymi. Z tych przyczyn wniosek powinien zatem zostać oceniony również w kontekście prowadzonej przez w/w przedsiębiorcę działalności konkurencyjnej w stosunku no działalności spółki P Sp. z o.o. W podsumowaniu Spółka stwierdziła, że umowa zawarta przez P Sp. z o.o. ze Stowarzyszeniem "P" objęta jest tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust, 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Od powyższej decyzji Fundacja [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji poprzedzającej, przeprowadzenie dowodu z umowy zawartej pomiędzy P Sp. z o.o. i Stowarzyszeniem "P", na okoliczność braku tajemnicy przedsiębiorcy, do której ujawnienia rzekomo doszłoby na skutek udostępnienia żądanej przez Skarżącego informacji publicznej, nadto połączenie sprawy do łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia wraz ze sprawą ze skargi z dnia [...] października 2014 r. na decyzję Spółki z dnia [...] września 2014 roku (znak [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 roku (znak [...]). W pierwszej kolejności skarżąca podniosła, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p., ponieważ wykonuje zadania publiczne. Zdaniem skarżącej żądana informacja jest informacją publiczną. Spółka jest inwestorem planowanej kopalni węgla. Ponieważ Stowarzyszenie działa lokalnie i jest rozpoznawalne wśród lokalnej społeczności, to jego finansowanie przez Spółkę może realnie wpływać na postrzeganie planu budowy kopalni przez miejscową ludność. Takie kreowanie korzystnego wizerunku Spółki jest informacją o sprawach publicznych. Na taką kwalifikację wskazuje okoliczność, że wyłącznym udziałowcem Spółki jest P S.A. - dalej jako "P S.A.", której głównym akcjonariuszem, według informacji podanej na BiP tego podmiotu, jest z kolei PP S.A. Posiada ona w P S.A. 93,62159 % akcji. W PP S.A. natomiast, akcjonariuszem większościowym, według informacji podanej na jej stronie internetowej, jest Skarb Państwa, który posiada w niej 58,39 % akcji. Zdaniem Skarżącego podstawa powołana przez Spółkę na uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji publicznej, związana z rzekomą tajemnicą przedsiębiorcy, jest pozorna. Skarżąca we wcześniejszym piśmie z 3 października 2013 roku złożyła wniosek o udzielenie podobnej informacji i taką informację uzyskała. Zadaje to również kłam twierdzeniu Spółki, że w grupie kapitałowej PP obowiązują zasady ochrony informacji gospodarczych, przewidujące ograniczenia w udostępnianiu informacji o działalności sponsorskiej. Biorąc pod uwagę prawdopodobny charakter dokonanego przez Spółkę przysporzenia, w ocenie skarżącej jest bardzo wątpliwe, aby żądana informacja miała jakąkolwiek wartość gospodarczą. Analizując bowiem, na podstawie jakiego rodzaju umów przekazywane były środki na rzecz Stowarzyszenia Zmieńmy Razem Gminę, można dojść do wniosku, że umowy te nie zawierały żadnych istotnych informacji gospodarczych. O tajemnicy przedsiębiorstwa decyduje nie tylko wola przedsiębiorcy, ale przede wszystkim kryterium obiektywne, jakim jest charakter chronionych informacji. Dlatego decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, powinna zawierać uzasadnienie, które w sposób wyczerpujący i przekonywający wyjaśniłoby, że charakter informacji rzeczywiście przesądza o jej zakwalifikowaniu w powyższy sposób. Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tych wymogów. Jeżeli uznać, że samo zamieszczenie w postanowieniach umownych klauzuli poufności uzasadnia odmowę udostępnienia umowy, to żadna umowa zawierająca taką klauzulę nie mogłaby zostać udostępniona. Odnosząc się do zarzutu, jakoby Skarżąca była konkurentką Spółki, Skarżąca wyjaśniła, że jest fundacją prowadzącą przede wszystkim działalność w zakresie doradztwa prawnego. Nie prowadzi natomiast obecnie żadnej działalności gospodarczej w zakresie, w jakim wskazuje Spółka. Zapisy w KRS mają umożliwiać Skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej związanej z produkcją energii ze źródeł odnawialnych. Aby przesądzić, czy informacje, których udostępnienia domaga się Skarżący, faktycznie mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorcy, konieczne jest zdaniem skarżącej zbadanie treści umowy przez Sąd. Przeprowadzenie dowodu z treści tekstu jednolitego statutu Skarżącego, dobitnie wykaże, że Spółka nie ma racji, zarzucając, iż obydwa podmioty są względem siebie konkurencyjne. W związku z powyższym, wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z powołanych w treści skargi dokumentów jest w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Spółka domagała się jej oddalenia, jak również oddalenia wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 roku poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ustawa z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., nazywana dalej jako u.d.i.p.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 wymienia podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej stanowiąc, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bezspornym w sprawie jest fakt, że P sp. Z o.o. jest przedsiębiorstwem energetycznym. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony we wyroku z dnia 15 października 2013 roku, w spr. I OSK 1212/12, w myśl którego pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Przedsiębiorstwa energetyczne w związku z powierzeniem im zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego kraju są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. W ocenie Sądu podniesiony w odpowiedzi na skargę fakt, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji Spółka nie prowadziła wytwarzania i dystrybucji paliw, jest bez znaczenia dla oceny wykonywania przez nią zadań społecznych, skoro taką działalność w każdej chwili może podjąć jako, że jest to jej cel, dla którego została powołana. Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. W myśl art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmawiając udostępnienia wnioskodawcy udzielenia żądanych informacji, Spółka powołała się na tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, nr 153, poz.1503 ze zm.) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 ust 4 ustawy – stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności; informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, takiej kontroli nie ma, ergo informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01 (publ. LEX nr 583717). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 roku, w spr. I OSK 511/13 ). W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji." (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie ( zobacz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 września 2014 roku w spr II SA/Wa 931/14, z dnia 24 września 2014 roku w spr. II SA/Wa 402/14, z dnia 24 października 2014 roku w spr. II SA/Wa 1120/14, z dnia 4 listopada 2014 roku, w spr. II SA/Wa 656/14, z dnia 7 listopada 2014 roku w spr. II SA/Wa 1128/14 ). W omawianej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2014 roku, w spr. I OSK 313/14 stwierdzając, że tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią zatem informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. W zaskarżonej decyzji Spółka wskazała, że umowy sponsorskie stanowią element strategii P Sp. z o.o., mającej na celu między innymi kształtowanie wizerunku spółki w społeczeństwie i dlatego stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka jednak zaniechała dalszego wykazania na czym polega jej własny sponsoring poprzestając na stwierdzeniu, że takiego rodzaju umowy zawiera. Wiąże się z tym konkretyzacja sponsorowania, o jakim mowa w zaskarżonej decyzji, którego wynikiem będzie kształtowanie korzystnego jej wizerunku w lokalnym środowisku. W powołanym wyżej art. 11, ust. 4 wymienione zostały rodzaje informacji, które mogą zostać nieujawnione do wiadomości publicznej. Pomimo tego Spółka nie określiła jednak jakiego rodzaju informacje zamierza chronić. Wskazanie istotnych wartości gospodarczych bez określenia na czym te wartości polegają, jakiego są rodzaju oraz wskazania przyczyn nadania im rangi istotnych wartości, wymaga wyjaśnienia. Zasadny okazał się zarzut skarżącej dotyczący prowadzenia przez Fundację działalności konkurencyjnej w odniesieniu do działalności Spółki. To twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji okazało się całkowicie gołosłowne skoro Spółka nie wyjaśniła zupełnie na czym polega konkurencyjność obydwu jednostek organizacyjnych. Zadaniem uzasadnienia, stanowiącego integralny składnik decyzji, jest wyjaśnienie jej dyspozycyjności jakim jest rozstrzygnięcie ( zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 roku, w spr. I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej ( zobacz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2014 roku, w spr. II GSK 1899/12 ). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ obowiązany jest do wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygniecie. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest szczegółowe ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu (zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2014 roku, w spr. II SA/Go 441/14). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wypełnia powyższych zasad. Zostały w niej zawarte ogólnikowe stwierdzenia pozbawione merytorycznej analizy ustalenia faktów oraz przepisów prawa znajdującego zastosowanie w sprawie. Pomimo zarzutu podniesionego przez Fundację w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego, odnośnie lakoniczności jego uzasadnienia, przy powtórnym rozpoznaniu sprawy, taka lakoniczność uzasadnienia została powtórzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W myśl utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób przekonywający, zatem odniesienie się do wyżej wyrażonych zasad, jest naruszeniem wskazań zawartych w przepisach art. 7 – 9, 11 k.p.a. i skutkuje uznaniem wadliwości takiej decyzji. Dopiero prawidłowo sporządzona decyzja wraz z jej uzasadnieniem umożliwia sądowi administracyjnemu ocenę prawidłowości jej podjęcia. Sąd nie jest natomiast powołany do zastępowania organu i naprawy wadliwości jego decyzji. Niezależnie od powyższej oceny Sąd stwierdza, że zawarta w uzasadnieniu argumentacja odmowy ujawnienia informacji o sponsorowaniu Stowarzyszenia "P" dla kształtowania pozytywnego jej wizerunku w społeczeństwie z przyczyny zamieszczenia klauzuli utajnienia, zawiera w sobie błąd logiczny w postaci wewnętrznej sprzeczności. To wszakże właśnie upowszechnienie sponsorowania Stowarzyszenia, przez ogłaszanie publiczne takiego przysporzenia może korzystnie kształtować wizerunek Spółki jako sponsora. Natomiast ukrycie przed społeczeństwem przysporzenia, a to zgodnie z warunkami umowy, nie może w żaden sposób na środowisko oddziaływać jako nieświadomemu dotacji albowiem nie zostało o niej poinformowane. Tym samym efekt takiego przysporzenia byłby zupełnie iluzoryczny. W efekcie sponsorowanie nie odniosłoby żadnego skutku, tym samym nie mogłoby mieć żadnego wpływu na sytuację finansową Spółki. Jak wynika z treści dokumentów, których ujawnienia Fundacja się domagała, Spółka dokonywała przysporzeń na rzecz Stowarzyszenia "P", zaś strony zobowiązały się do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji w tym przedmiocie. W ocenie Sądu, jeżeli Spółka faktycznie jest zainteresowana kształtowaniem własnego wizerunku w społeczeństwie, wtedy logicznym byłoby ujawnienie i upowszechnienie informacji o sponsorowaniu Stowarzyszenia. Natomiast w ocenie Sądu bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji jest fakt wcześniejszego udzielenia przez Spółkę informacji na inny wniosek Fundacji. Do zarzutu tego Spółka odniosła się w decyzji, zaś Sąd podziela zawartą tam argumentację, że była to inna sprawa, a każdy wniosek rozpoznawany jest oddzielnie. Z powyższych racji, a to braku możliwości poddania kontroli prawidłowości podjętej decyzji oraz niespójnej argumentacji odnośnie wypełnienia się przesłanek o jakich mowa w art. 5 ust 1 u.d.i.p., a także art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji , Sąd uznał, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, tym samym zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd kierując się taką oceną zaskarżonej decyzji, z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję własną z dnia 11 sierpnia 2014 roku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Orzeczenie o kosztach determinuje przepis art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej, P Sp. z o.o. uwzględni powyższe rozważania Sądu.