II SA/Ol 1315/14

Dnia 12 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 roku sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Tolkmicku z dnia 30 września 2014 r., Nr LII/423/14 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb geodezyjny Kamionek Wielki I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: - w § 11: ust. 1 pkt 2 lit. b-d; ust. 1 pkt 4 i ust. 1 pkt 5 – w zakresie sformułowania: "wszelkie działania dotyczące chronionych cech zabytkowej zabudowy wymagają uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków, zgodnie z przepisami odrębnymi. Dla oznaczonych na rysunku planu obiektów obowiązuje wymóg uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków zakresu docieplenia zewnętrznych elewacji budynków, remontów, rozbudowy, przebudowy, przystosowania do nowych współczesnych wymogów technicznych i funkcjonalnych oraz wymiany technicznie zużytych elementów budynku (okien, drzwi itd.)"; ust. 2 pkt 5; - w § 14: ust. 1 pkt 1, ust. 9 pkt 1, ust. 12 i ust. 13 pkt 2; - w § 18: ust. 1 pkt 2 lit. b - w zakresie sformułowania: "... oraz na innych terenach i obiektach, wynikających z lokalizacji uzgodnionych na etapie projektowania"; ust. 6 pkt 4; - w § 20 pkt 1 lit. b i pkt 1 lit. c; II. orzeka, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu. Wojewoda, jako organ nadzoru nad działalnością gminną, na podstawie art. 93 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Nr "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]", w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obręb geodezyjny "[...]", wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej: - w § 11: ust. 1 pkt 2 lit b-d; ust. 1 pkt 4 i ust. 1 pkt 5 - w zakresie sformułowania: "wszelkie działania dotyczące chronionych cech zabytkowej zabudowy wymagają uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków, zgodnie z przepisami odrębnymi. Dla oznaczonych na rysunku planu obiektów obowiązuje wymóg uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków zakresu docieplenia zewnętrznych elewacji budynków, remontów, rozbudowy, przebudowy, przystosowania do nowych współczesnych wymogów technicznych i funkcjonalnych oraz wymiany technicznie zużytych elementów budynku (okien, drzwi itd) "; ust. 2 pkt 5; - w § 14: ust. 1 pkt 1, ust. 9 pkt 1, ust. 12 i ust. 13 pkt 2; - w § 18: ust. 1 pkt 1 lit b w zakresie sformułowania" oraz na innych terenach i obiektach, wynikających z lokalizacji uzgodnionych na etapie projektowania" ust. 6 pkt 4; - w § 20 pkt 1 lit. b i pkt. 1 lit. c Wojewoda wskazał, że Rada Miejska w "[...]", powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." oraz w wykonaniu uchwały Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obręb geodezyjny "[...]", podjęła wyżej wskazaną uchwałę. Stwierdził, że gmina realizując przysługujące jej władztwo planistyczne ma prawo uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale jedynie przy zachowaniu zasad i trybu jego sporządzania określonych u.p.z.p. Z analizy przekazanej do oceny uchwały wraz z załącznikami i przedłożonej dokumentacji prac planistycznych wynika, iż uchwalony plan zawiera istotne naruszenia prawa, odnoszące się do zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie, wskazując, że brak zaskarżonych zapisów nie będzie miał wpływu na stosowanie uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, o czym stanowi wprost art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zgodnie zaś z ust. 4 tego artykułu, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała została przedłożona Wojewodzie do sprawdzenia wraz z dokumentacją w dniu "[...]", dlatego skarga oparta jest na wskazanym wyżej przepisie art. 93 ust. 1 u.s.g. Podnieść należy, że ustawodawca nie określił rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. Należy przyjąć, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa, jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały czy naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów. Istotne jest także, że w procesie stanowienia aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Akty prawa miejscowego są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych, nie mogą zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Przepisy prawa miejscowego mają charakter wyłącznie wykonawczy w stosunku do ustaw, gdyż w Konstytucji RP nie zawarto delegacji prawotwórczych dla organów samorządowych. Podejmując uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Miejska w "[...]" zobligowana więc była działać w zakresie przyznanych jej ustawowo kompetencji wynikających z przepisów u.p.z.p., przestrzegając trybu stanowienia prawa lokalnego określonego w przepisach tej ustawy, jak też właściwości organów. Rozpoznając skargę wniesioną na uchwałę organu gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd zobligowany jest do kontroli takiej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Podkreślenia wymaga, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby to naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Pojęcie zasad sporządzania planu interpretowane jest jako zbiór wartości i merytorycznych wymogów kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony do tego organ. Dotyczą one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (jego części tekstowej i graficznej, innych wymaganych ustawą załączników, stosownie do art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1), zawartych w nim ustaleń (art. 15 ust. 2 i ust. 3), a także standardów dokumentacji planistycznej, tj. materiałów planistycznych, skali opracowania kartograficznego, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych (por. Z. Niewiadomski [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 253-254). Wskazać należy, że skoro określone kwestie związane ze współdziałaniem organów w procesie administracyjnym zostały już kompleksowo uregulowane w ustawach, to określenie tej materii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w sposób odmienny należy pojmować jako modyfikację materii ustawowej. Regulowanie tych kwestii inaczej niż to uczynił ustawodawca stanowi naruszenie prawa, gdyż działanie to jest sprzeczne z przyjętą zasadą tworzenia aktów prawa miejscowego na podstawie i w granicach prawa. Zatem powtórzenie regulacji ustawowych lub ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalne, gdyż trzeba się liczyć z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/98). Za powyższym stanowiskiem przemawia również treść § 118 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), zakazującego w aktach organów samorządu terytorialnego powtarzania przepisów ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. Wobec powyższego, zasadnie organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności § 11 zaskarżonej uchwały, gdyż w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zbytków oraz dóbr kultury współczesnej w ust. 1 pkt 2 lit b-d, ust. 1 pkt 4 i pkt 5 oraz ust. 2 pkt 5, Rada wprowadziła postanowienia, odnoszące do etapu realizacji inwestycji, która to materia została kompleksowo uregulowana w aktach wyższego rzędu. Słusznie organ nadzoru wskazał, że w myśl art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Kwestia obowiązku, także przeprowadzenia badań archeologicznych, nadzoru, uzgodnień, uregulowana została kompleksowo w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, między innymi w art. 31, art. 36 i w rozdziale 4 ustawy. Przepis art. 31 ust. 1 a pkt 2 ustawy stanowi, że osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która zamierza realizować roboty ziemne lub dokonać zmiany charakteru dotychczasowej działalności na terenie, na którym znajdują się zabytki archeologiczne, co doprowadzić może do przekształcenia lub zniszczenia zabytku archeologicznego, jest obowiązana, z zastrzeżeniem art. 82a ust. 1, pokryć koszty badań archeologicznych oraz ich dokumentacji, jeżeli przeprowadzenie tych badań jest niezbędne w celu ochrony tych zabytków. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 2 zakres i rodzaj niezbędnych badań archeologicznych, o których mowa w ust. 1a, ustala wojewódzki konserwator zabytków w drodze decyzji, wyłącznie w takim zakresie, w jakim roboty budowlane albo roboty ziemne lub zmiana charakteru dotychczasowej działalności na terenie, na którym znajdują się zabytki archeologiczne, zniszczą lub uszkodzą zabytek archeologiczny. Obowiązek przeprowadzenia zatem prac archeologicznych istnieje tylko o tyle, o ile występuje ryzyko przekształcenia lub zniszczenia zabytku archeologicznego i o ile przeprowadzenie badań jest niezbędne w celu ochrony zabytków. Z powyższego wynika, że kwestie związane ze współdziałaniem organów w administracyjnym procesie zostały już kompleksowo uregulowane w aktach wyższego rządu - ustawie o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami. W art. 36 ustawy ustawodawca określił, jakie prace wymagają pozwolenia na budowę. Natomiast rozdział 4 ustawy kompleksowo reguluje kwestie dotyczące nadzoru konserwatorskiego. Rada, wprowadzając kwestionowane przepisy, określiła zatem materię już uregulowaną w przepisach ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Także, za słuszne należy uznać zastrzeżenia Wojewody, odnośnie do § 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 12 uchwały w zakresie określenia granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, gdzie wprowadzono zapisy, w których odpowiednio zobowiązuje się do uzgodnienia z właściwym terytorialnie organem administracji morskiej wszelkich zmian sposobu użytkowania i zagospodarowania terenu w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz zgłoszenia do Szefa Ruchu Lotniczego SZ RP wszelkich projektowanych obiektów o wysokości równej i większej od 50 m n.p.t,. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Kompetencje i terytorialny zakres działania organów administracji morskiej określa ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U z 2013 r. poz. 934). Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 10 powołanej ustawy do organów administracji morskiej należy uzgadnianie decyzji w sprawach wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń budowlanych na obszarze pasa technicznego, morskich portów i przystani, morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego, jak również wszelkich innych decyzji dotyczących zagospodarowania tego pasa. Kwestie dotyczące zgłoszenia obiektów, o których mowa w § 14 ust. 12 uchwały zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposobu zgłaszania i oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. z 2003 r., Nr 130 poz. 1193 ze zm.). Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia zgłoszeniu do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym, z zastrzeżeniem ust. 1, podlegają wszystkie stałe lub tymczasowe obiekty budowlane o wysokości 50 m i więcej. Rada wprowadzając kwestionowane przepisy, określiła zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego materię już uregulowaną, odpowiednio w postanowieniach ustawy o ochronie zabytków ( ... ), w art. 42 ust. 2 pkt 10 ustawy o obszarach morskich RP ( ... ) oraz rozporządzeniu w sprawie sposobu zgłaszania i oznakowania przeszkód lotniczych w sposób odmienny. Powyższe stanowi istotne naruszenie prawa i prowadzi do przekroczenia władztwa planistycznego przez Gminę. Zdaniem Sądu, stanowisko Wojewody w powyżej wskazanych kwestiach jest w pełni zasadne. Dalej, w § 14 ust. 9 pkt 1 uchwały Rada postanowiła, że "w granicach terenu zamkniętego dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury niezwiązanych z funkcjonowaniem terenu kolejowego." Zapis ten narusza przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz.1594). Jak wskazał organ nadzoru, teren zamknięty, którego zapis dotyczy, jest obszarem kolejowym stanowiącym powierzchnię gruntu określoną działkami ewidencyjnymi – "[...]" i "[...]", na którym znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Zgodnie z art. 53 ust. 2 wskazanej ustawy, budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20m, z zastrzeżeniem ust. 4. Skoro lokalizowanie tych budowli i budynków, jak wynika z powołanego przepisu, jest możliwe w określonej odległości od obszaru kolejowego, to tym bardziej lokalizowanie obiektów niezwiązanych z funkcjonowaniem kolei w granicach obszaru kolejowego jest niedopuszczalne. Odstępstwo od usytuowania budynków i budowli oraz wykonywania robót ziemnych, przewiduje w szczególnie uzasadnionych przypadkach - art. 57 ustawy. Odstępstwo to, nie może jednak powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu. Sporządzenie planu dla terenów zamkniętych kolejowych w świetle art. 14 ust. 6 u.p.z.p. jest dopuszczalne. W omawianym przypadku w odniesieniu do terenu zamkniętego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego można było ustalić jedynie granice tego terenu oraz granice jego strefy ochronnej (z ustaleniem ograniczeń w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakazem zabudowy) lub sporządzić plan z uwzględnieniem ustaleń wymaganych w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Wprowadzenie bowiem jakichkolwiek ustaleń sugeruje, że dla terenu zamkniętego obowiązuje plan. Powyższe postanowienia są istotne dla dalszego etapu przygotowania inwestycji. W przypadku bowiem sporządzenia planu dla terenu zamkniętego, nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Również do przekroczenia kompetencji doszło przy formułowaniu postanowień § 14 ust. 13 pkt 2 uchwały, gdzie Rada, w ramach ograniczeń zabudowy w sąsiedztwie drogi wojewódzkiej nr 503 postanowiła, że " w przypadku lokalizowania zabudowy w strefie niekorzystnego klimatu akustycznego tj. oddziaływania hałasu i innych uciążliwości z tytułu sąsiedztwa drogi krajowej, koszty związane z budową urządzeń zabezpieczających przed hałasem i innymi uciążliwościami wynikającymi z sąsiedztwa drogi ponosi inwestor." Zapis ten niewątpliwie wykracza poza zakres ustaleń planu wynikający z art. 15 ust. 2 u.p.z.p., gdyż plan nie reguluje kwestii ponoszenia kosztów realizacji inwestycji. Zdaniem Sądu, w sprawie zaistniały także podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanego przez organ nadzoru § 18 uchwały. Rada określając zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu infrastruktury technicznej, w treści ust. 1 pkt 1 lit. b oraz ust. 6 pkt 4, postanowiła odpowiednio, że "dopuszcza się lokalizację infrastruktury technicznej w tym także rozbudowę sieci i urządzeń istniejących w pasach wyznaczonych przez nieprzekraczalne linie zabudowy na rysunku planu oraz na innych terenach i obiektach wynikających z lokalizacji uzgodnionych na etapie projektowania" oraz, iż "dopuszcza się budowę nowych stacji transformatorowych poza wyznaczonymi w niniejszym planie, o ile będzie to wynikało z potrzeb odbiorców energii elektrycznej." Wprowadzając powyższe postanowienia, jak słusznie uznał organ nadzoru, Gmina przekroczyła granice władztwa planistycznego, poprzez scedowanie na inne podmioty, występujące w procesie inwestycyjnym, określenie lokalizacji infrastruktury technicznej. Organ nadzoru właściwie zauważył, że władztwo planistyczne gminy oznacza między innymi, iż rada gminy może określać zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nie może ona jednak scedować tych uprawnień na inny organ, ani tym bardziej przekazać przysługującej jej kompetencji do określania takich zasad innym podmiotom. Artykuł 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., określa obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ponadto, jak podkreślił wojewoda, plan miejscowy jako akt prawa miejscowego, musi zawierać normy określające konkretne przeznaczenie każdego odcinka terenu objętego daną regulacją, bez podawania warunków, a także bez uzależniania tego przeznaczenia lub jego realizacji od jakichkolwiek zdarzeń przyszłych. Tego rodzaju warunki lub zastrzeżenia mogą się znajdować wyłącznie w przepisach odrębnych, które z woli ustawodawcy kształtują zagospodarowanie terenu łącznie z planami miejscowymi. W treści zakwestionowanych zapisów Rada Miejska wprowadziła normy o charakterze otwartym, uzależniając sposób zagospodarowania terenów od późniejszych działań i decyzji podmiotów, biorących udział w procesie realizacji inwestycji. Zgodnie z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587), ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Plan w kwestionowanych zapisach nie określa ani rodzaju tych urządzeń i obiektów, ani też ich lokalizacji lub kierunkowego przebiegu (układu). Rozstrzygnięcie tych kwestii przesunięto na etap realizacji inwestycji i pozostawiono decyzji inwestorów. W świetle § 15 ust. 4 uchwalonego planu, plan dopuszcza wydzielenie geodezyjne terenów infrastruktury technicznej, co w świetle wyżej wskazanych zapisów może umożliwiać zmianę przeznaczenia terenu bez konieczności zmiany planu. W powołanym wyżej rozporządzeniu tereny infrastruktury technicznej wskazane zostały jako oddzielna kategoria terenów dla których określono odrębne oznaczenia graficzne i literowe. W § 20 uchwały Rada wprowadziła regulacje dotyczące stawki procentowej, postanawiając że ustala się stawki procentowe służące naliczaniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., dla terenów określonych w pkt 1, tj. lit. a dróg publicznych, lit. b - terenów w nim wymienionych oraz lit. c - innych terenów stanowiących własność lub będących we władaniu gminy Tolkmicko, nie dotyczy, natomiast w pkt 2 dla terenu pozostałego, ustaliła stawkę procentową w wysokości 30%. Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których określa się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Jak wskazał Wojewoda, w świetle ugruntowanego stanowiska judykatury przeważa pogląd, iż brak ustalenia stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty, o której mowa wart. 36 ust. 4 ustawy stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 powołanej ustawy (wyrok NSA z dnia 1.07.2010 r. sygn. akt: II OSK 904/10, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27.01.2010 r. sygn.. akt: II SA/Ol 1012/09 oraz z dnia 6.10.2011 r. sygn. akt: 11 SA/Ol 690/11). W niektórych jednak przypadkach (np. w wyroku NSA z dnia 6.05.2010 r. sygn. akt: II OSK 424/10) orzecznictwo sądów administracyjnych przewiduje możliwość nieustalenia stawki procentowej takiej opłaty, które to stanowisko w pełni podziela organ nadzoru. Warunkiem jest jednak możliwość bezspornego ustalenia, iż w stosunku do nieruchomości objętych planem, dla których nie ustalono stawki procentowej dla tej opłaty lub ustalono stawkę 0%, nie mogą zaistnieć przesłanki do wymiaru renty planistycznej. Dla wykazania sytuacji uzasadniającej tego rodzaju ustalenia planu, niezbędne jest jednak przeprowadzenie szczegółowej analizy nieruchomości, które uchwalony plan obejmuje i jednoczesne odzwierciedlenie wyników dokonanej analizy w materiale - dokumentacji planistycznej. W przedstawianej wraz z uchwałą dokumentacji planistycznej, zawierającej "Prognozę skutków finansowych uchwalenia planu", w której przeprowadzono analizę, odnoszącą się do opłaty planistycznej, brak jest podania konkretnych powodów odstąpienia od ustalenia stawki procentowej dla terenów wymienionych w § 20 pkt 1 lit b i c. W świetle powyższego nieustalenie stawki, stawek procentowych w uchwalonym planie, dla terenów o których mowa w § 20 pkt 1 lit. b i c uchwały, stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy, które prowadzi do naruszenia zasad sporządzania planu. Również, powyższe zastrzeżenie należało, zdaniem Sądu, w pełni podzielić. Reasumując, Sąd stwierdził, że skarga Wojewody zawiera trafne zarzuty wobec zaskarżonej uchwały, która podjęta została z istotnym naruszeniem prawa. Wobec powyższego, kontrolując zaskarżoną uchwałę w zakresie wyżej określonym, Sąd stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził w części wskazanej w pkt. I wyroku nieważność zaskarżonej uchwały. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w pkt I wyroku, orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.