II SA/Wa 974/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Danuta Kania (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania obniżonego dodatku służbowego oraz odmowy wyrównania odprawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...]z dnia [...] lutego 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., mocą której odmówiono [...] ([...]) R. M.: (1) wypłaty kwoty 72 zł za każdy miesiąc w okresie od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r., wynikającej z obniżenia dodatku służbowego z kwoty 240 zł do kwoty 168 zł zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymanym w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r.; (2) wyrównania odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem z dniem [...] lutego 2012 r. ze służby o różnicę wynikającą z obniżenia od dnia [...] października 2011 r. dodatku służbowego z kwoty 240 zł na kwotę 168 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania, wskazując, co następuje: Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), obniżył R. M. z dniem [...] sierpnia 2011 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej kwoty, tj. do wysokości 168 złotych miesięcznie. Korzystając z przysługującego uprawnienia wyżej wymieniony złożył w terminie ustawowym odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2011 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego i ustalił datę obniżenia na dzień [...] października 2011 r. W pozostałej części zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W wyniku wniesienia przez stronę skargi sprawę zbadał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2561/11 uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Jednocześnie stwierdził, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Następnie ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został poddany weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1914/12 oddalił skargę kasacyjną wniesioną w przedmiotowej sprawie przez Komendanta Głównego Policji. W związku z powyższym, a także mając na uwadze okoliczność, iż R. M. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2012 r. (rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., który został następnie utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.), Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia wymienionemu dodatku służbowego. Decyzja w tej sprawie została doręczona stronie w dniu 12 listopada 2013 r. R. M. w terminie ustawowym wniósł odwołanie od ww. decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. do Komendanta Głównego Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał ją w mocy. Wymieniony nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Niezależnie od powyższego R. M. podaniem z dnia [...] stycznia 2014 r. zwrócił się do Komendanta [...] Policji z prośbą o "(...) wypłacenie różnicy obniżonego dodatku służbowego z 240 zł na 168 zł, tj. 72 zł za każdy miesiąc od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r. (...)". Jednocześnie podniósł, iż nie została mu również "(...) wypłacona różnica obniżonego dodatku służbowego w kwocie 72 zł za każdy miesiąc do odprawy z uwagi na zwolnienie ze służby (...)". Komendant [...] Policji, po dokonaniu analizy ww. wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił R. M. prawa do wypłaty kwoty 72 zł za każdy miesiąc za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r., wynikającej z obniżenia dodatku służbowego z kwoty 240 zł do kwoty 168 zł oraz wyrównania odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem z dniem [...] lutego 2012 r. ze służby w Policji o różnicę wynikającą z obniżenia od dnia [...] października 2011 r. dodatku służbowego z kwoty 240 zł do kwoty 168 zł. Korzystając z przysługującego uprawnienia wymieniony w dniu 26 lutego 2014 r. złożył odwołanie od ww. decyzji wnosząc o "(...) wypłacenie różnicy obniżonego dodatku służbowego wraz z różnicą obniżonego dodatku służbowego do odprawy z uwagi na zwolnienie ze służby (...)". Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazał, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2561/11, którym uchylono rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., stał się prawomocny z dniem 27 sierpnia 2013 r., w wyniku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1914/12. Powyższe oznacza, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2561/11 nie uchylił z mocą wsteczną skutku, polegającego na obniżeniu R. M. dodatku służbowego. Wyrok ten od dnia, w którym stał się prawomocny, tj. od dnia 27 sierpnia 2013 r., jedynie zobowiązał organy administracji publicznej do jego wykonania w terminie określonym w art. 286 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jednocześnie eliminując z tym dniem z obrotu prawnego zaskarżone decyzje. Powyższe wynika z faktu, iż dopiero prawomocność wyroków i postanowień wydawanych przez sądy administracyjne jest podstawą ich mocy wiążącej. Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą ten skutek, że nikt nie może kwestionować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści, bez względu na to, czy był, czy też nie był stroną postępowania, w którym zostało wydane prawomocne orzeczenie. Ponadto wyrok uchylający decyzję działa ex nunc, tzn. uchyla skutki tej decyzji od momentu prawomocności wyroku. W przypadku stwierdzenia nieważności aktu wyrok działa natomiast ex tunc, usuwając skutki aktu od samego początku z mocą wsteczną. Natomiast WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2561/11 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., co oznacza, że nie dopatrzył się istnienia którejkolwiek z przesłanek do stwierdzenia nieważności. Zapadły więc w danej sprawie wyrok będzie wywierał dopiero skutek prawny od daty jego prawomocności. Zatem w żaden sposób nie będzie mógł wpłynąć na parametry finansowe uposażenia - kwotę dodatku służbowego, którą wymieniony posiadał do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] lutego 2012 r. Istotnym jest również fakt, iż wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2561/11 został wydany już po zwolnieniu R. M. ze służby w Policji. Pomimo natomiast, iż zawierał klauzulę, iż "zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości" nie mógł wywołać skutku, o którym mowa w art. 152 p.p.s.a. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, że należy wykluczyć stosowanie tej instytucji do aktów lub czynności z natury rzeczy niepodlegających wykonaniu oraz do aktów lub czynności już wykonanych przed wydaniem wyroku (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/07). W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z taką decyzją, albowiem decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. przestały być wykonywane po zwolnieniu R. M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2012 r. Końcowo organ zauważył, iż decyzja Komendanta [...] Policji rozstrzyga o dwóch świadczeniach jednego rodzaju, tj. prawie do wypłaty R. M. "(...) różnicy obniżonego dodatku służbowego z 240 zł na 168 zł, tj. 72 zł za każdy miesiąc od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r. (...)" oraz "(...) różnicy obniżonego dodatku służbowego w kwocie 72 zł za każdy miesiąc do odprawy z uwagi na zwolnienie ze służby (...)". W doktrynie postępowania administracyjnego utrwalił się natomiast pogląd, iż decyzja administracyjna powinna rozstrzygać tylko jedną sprawę, jednak uwzględniając charakter roszczenia R. M., a także ten sam stan faktyczny sprawy, wydanie dwóch rozstrzygnięć w jednej decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. należy uznać za zasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. R. M. zarzucił, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. i wskazanie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r. rodzi skutki na przyszłość, podczas gdy uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, spowodowało potrzebę zmiany uposażenia, albowiem po wydaniu przez Sąd wyroku uchylającego ww. rozkazy personalne, nastąpił powrót do sytuacji sprzed ich wydania, a organ ma obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez Sąd przy założeniu, że skarżącemu należy się cały dodatek służbowy, począwszy od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r.; 2) art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w zapewnieniu realizacji przyznanego mu prawa do świadczeń finansowych z tytułu pełnionej służby, 3) art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię i jego niezastosowanie, polegające na odmowie przyznania żądanych przez skarżącego należności. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W motywach skargi skarżący podniósł, iż w okresie objętym żądaniem, tj. od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r., pełnił służbę w Wydziale [...] Komendy [...] Policji, a jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych, a więc również w sprawach należnego na ww. stanowisku uposażenia, był Komendant [...] Policji. Skarżący zaznaczył, iż domaga się wypłaty obniżonego dodatku służbowego za wskazany powyżej, "zamknięty" okres pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Dodatek ten obniżono ww. rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymanym następnie w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. Powyższe rozkazy zostały jednak wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 2561/11 (następnie utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1914/12), w którym stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego. Powyższy wyrok spowodował potrzebę zmiany uposażenia, albowiem po jego wydaniu nastąpił powrót do sytuacji sprzed wydania ww. rozkazów personalnych. Organ ma zatem obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez Sąd przy założeniu, że skarżącemu należy się cały dodatek służbowy, począwszy od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na ocenie legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie stanowi konsekwencję rozbieżności stanowiska strony skarżącej oraz organu na okoliczność skutków, jakie w sferze prawa do uposażenia funkcjonariusza Policji - w tym przypadku dodatku służbowego - wywiera uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 2561/11 rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia R. M. - od dnia [...] października 2011 r. - dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, czyli o kwotę 72 zł, tj. do kwoty 168 zł. Podstawę ww. rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd uznał bowiem, że orzekające w sprawie organy Policji dopuściły się naruszenia art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 - 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Stosownie do § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 - 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Dodatek służbowy w analizowanej sprawie został obniżony na podstawie § 8 ust. 5 pkt 2 oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia, w związku z faktem korzystania przez funkcjonariusza z licznych zwolnień lekarskich. Sąd stwierdził, iż powołane przepisy nie dawały organowi podstaw do obniżenia dodatku służbowego z uwagi na sytuację, w jakiej funkcjonariusz znalazł się w związku z chorobą. Na zastosowanie ww. przepisów nie zezwala art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Sąd podkreślił, że powyższy przepis ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi zachowanie prawa do uposażenia w pełnej wysokości w okresie, w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem wymienionych w tym przepisie okoliczności. Zatem w sytuacji, gdy ustawodawca w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w sposób jednoznaczny uregulował status policjanta w razie choroby, to brak jest podstawy do uznania, że przebywanie przez R. M. na zwolnieniach lekarskich spełniało przesłankę obniżenia dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że powyższy wyrok został poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 1914/12 oddalił skargę kasacyjną wniesioną w przedmiotowej sprawie przez Komendanta Głównego Policji. Powyższe okoliczności legły u podstaw żądania skarżącego, który prezentuje stanowisko, iż wobec uchylenia przez Sąd I instancji ww. rozkazów personalnych w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, przysługuje mu wyrównanie dodatku służbowego - do pobieranej uprzednio wysokości - za okres od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] lutego 2012 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby, a także wyrównanie odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem ze służby. Wbrew twierdzeniom organu, stanowisko skarżącego co do sposobu interpretacji skutków wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 2561/11, jest - w ocenie Sądu - prawidłowe. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis powołanego wyżej przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, niepubl.). Związanie podmiotów, o których mowa w ww. przepisie, polega na związaniu ich dyspozycją zawartą w skonkretyzowanej, zindywidualizowanej i trwałej normie prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w przepisach prawnych. Podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu zatem, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się bowiem w tym, że także inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1578/09, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutek prawomocnego orzeczenia musi zawsze przejawiać się w jego skuteczności, rozumianej jako zdolność orzeczenia do wywoływania skutków prawnych poza postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zakres tej skuteczności zależy w szczególności od tego, czy i jakie rozstrzygnięcie w odniesieniu do dalszych losów zaskarżonego aktu lub czynności (pozytywne czy negatywne) zawiera orzeczenie sądu administracyjnego. Orzeczenie negatywne zawarte jest w wyroku uwzględniającym skargę, zawierającym rozstrzygnięcie o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności aktu albo stwierdzeniu bezskuteczności czynności. Orzeczenie to ma charakter konstytutywny. Mimo to moment skuteczności tego orzeczenia nie pokrywa się z momentem nabycia przez nie skuteczności. Późniejsze czasowo orzeczenie sądu administracyjnego pozbawia mocy obowiązującej akt lub czynność wcześniej podjętą - działa więc w tym zakresie ex tunc, zatem wywiera w stosunku do tego aktu skutek wsteczny. W jego rezultacie w postępowaniu przed organami administracji publicznej następuje powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem aktu lub podjęciem czynności (v. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 508 i nast.). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że wyeliminowanie przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. obu ww. rozkazów personalnych w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oznacza pozbawienie ich mocy wiążącej od momentu ich wydania, nie zaś jak twierdzi organ od dnia 27 sierpnia 2013 r. Wydając orzeczenie kasatoryjne Sąd rozstrzygnął o niezgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Orzeczenie Sądu wywiera więc w stosunku do ww. rozkazu personalnego skutek wsteczny, następuje więc powrót do sytuacji, która miała miejsce przed jego wydaniem. Skarżący zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy, miał podstawy do tego, aby domagać się od organu wypłaty kwoty stanowiącej wyrównanie obniżonego dodatku służbowego za okres wskazany we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r., a także wyrównania odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem ze służby. Przeszkody w tym zakresie nie stanowi okoliczność zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2012 r. w kontekście art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, zgodnie z którym prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Skarżący bowiem - jak sam zaznaczył - domaga się wypłaty bezprawnie obniżonego dodatku służbowego za wskazany powyżej, "zamknięty" okres pełnienia służby w Komendzie [...] Policji do daty zwolnienia go ze służby. Jego żądanie nie dotyczy tym samym okresu po ustaniu stosunku służbowego, lecz odnosi się do tej części uposażenia, którego - niezgodnie z prawem - został pozbawiony pełniąc służbę. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni poczynione wyżej uwagi i zrealizuje żądanie skarżącego dotyczące wypłaty wyrównania obniżonego dodatku służbowego oraz wyrównania odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 - jak w pkt 2 sentencji wyroku.