I SA/Wa 3539/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Anna Wesołowska (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Powiatu S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności oddala skargę. Decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. , po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Powiatu [...] (Skarżący) od decyzji Wojewody [...] (Wojewoda) z dnia [...], orzekającej o odmowie stwierdzenia przejścia z mocy prawa na własność Skarżącego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] m 2 zapisanej w księdze wieczystej nr [...], położonej na terenie gminy [...], w obrębie [...] (Nieruchomość), stanowiącej własność J. i B. małżonków R., Minister Infrastruktury i Rozwoju (Minister) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Ministra wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym : Decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm., dalej "ustawa"), Wojewoda stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności Nieruchomości przez Skarżącego. Po rozpatrzeniu odwołania małżonków R., Minister decyzją z dnia [....] uchylił w całości decyzję Wojewody wskazując na konieczność zgromadzenia dokumentów potwierdzających faktyczne sprawowanie władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową działką. Decyzją z [...] Wojewoda odmówił stwierdzenia przejścia z mocy prawa Nieruchomości na własność Skarżącego. W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano, że w dniu 31 grudnia 1998 r. Nieruchomość stanowiła własność J. i B. R. Zgodnie z wykazem dróg wojewódzkich województwa [...] droga nr [...], w pasie której położona jest Nieruchomość stanowiła drogę wojewódzką zamiejską [...]. Organ wskazał następnie, że zajęcie w dniu 31 grudnia 1998 r. Nieruchomości pod drogę publiczną potwierdza mapa – opracowanie geodezyjne wykonane na kopii mapy zasadniczej z wykazaniem granic zainwestowania pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. potwierdzone przez Kierownika Referatu Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w [...]. Zgodnie z załączoną mapą Nieruchomość w całości znajduje się w pasie drogi obecnie powiatowej a w dniu 31 grudnia 1998 r., wojewódzkiej. W ocenie Wojewody nie została wykazana przesłanka sprawowania władztwa publicznego na nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Wojewoda podniósł, że znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o wykonywaniu władztwa publicznego nie zostało uznane przez Ministra za dowód potwierdzający sprawowanie władztwa na przedmiotowej nieruchomości. Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w piśmie z dnia 30 września 2011 r poinformował, że GDDKiA nie posiada w swoich zasobach archiwalnych innych dokumentów potwierdzających wykonywanie władztwa publicznego nad nieruchomościami położonymi w obrębie [...] gmina [...] powiat [...], zajętymi pod drogę wojewódzką nr [...]. Wobec powyższego organ uznał, że nie można stwierdzić, iż na Nieruchomości sprawowane było władztwo publiczne do końca 1998 r., ponieważ nie ma żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt. Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie podnoszący w nim naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że nie zostało udokumentowane wykonywanie władztwa publicznego na terenie Nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r gdy tymczasem w toku postępowania zebrano dowody potwierdzające powyższą okoliczność, co przełożyło się na naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. Skarżący zarzucił Wojewodzie naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nic uznanie, że oświadczenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z dnia [...], jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a także art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ pierwszej instancji nie rozpatrzy! całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano dlaczego ww. oświadczeniu i mapie ewidencyjnej odmówiono mocy dowodowej. Minister opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jedynym dowodem, jaki został przedstawiony przez zarządcę drogi w toku postępowania przed organem wojewódzkim, mającym potwierdzić wykonywanie władztwa publicznoprawnego na Nieruchomości było oświadczenie Zastępcy Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]. Oświadczenie to w ocenie organu odwoławczego stanowi jedynie dokument prywatny którego wartość wyraża się tym, że na jego podstawie można przyjąć, iż osoba, która podpisała taki dokument zajęła stanowisko jakie zostało w nim wyrażone. Przy tym z zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że prawdopodobieństwo prawdziwości złożonego oświadczenia jest tym mniejsze, im bardziej osoba, która złożyła to oświadczenie jest zainteresowana wynikiem postępowania. Minister wskazał, że z oświadczenia tego nie wynika, z jakich źródeł oświadczający uzyskał informacje o wykonywaniu ww. czynności na przedmiotowym gruncie (czy był pracownikiem zlecającym/wykonującym te czynności, czy uzyskał powyższe informacje od osób zatrudnionych ówcześnie przy wykonywaniu prac zarządczych, czy informacje te wynikają z dokumentów lub innych dowodów będących w posiadaniu zarządcy). Dlatego też w ocenie organu dowód tego rodzaju nie przesądza jednoznacznie o tym, że przedmiotowy grunt znajdował się we władaniu publicznoprawnym w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda w ponowne prowadzonym postępowaniu zwrócił się zarówno do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (pismo z dnia 14 września 2011 r.) jak i do Zarządu Powiatu [...] (pismo z dnia 4 października 2011 r.) o przesłanie dodatkowych dokumentów potwierdzających wykonywanie czynności faktycznych w stosunku do przedmiotowego gruntu. Adresaci powyższych pism wyjaśnili, że nie dysponują żadnymi innymi dokumentami. W ocenie Ministra, w świetle akt sprawy, nie można przyjąć, aby Skarżący wykazał w wystarczającym stopniu, że przedmiotowa działka pozostawała w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. we władaniu publicznoprawnym. Organ podkreślił, że ze względu na fakt, iż przepis art. 73 ust 1 ustawy pozbawia dotychczasowego właściciela prawa własności, powinien być stosowany ściśle. Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie oceniając spełnienie przesłanek wymienionych ww. art. 73 ustawy nie może opierać się wyłącznie na domniemaniu wynikającym ze znajdowania się konkretnej działki w pasie drogi publicznej, że pozostawała ona we władaniu publicznoprawnym. Okoliczności powyższe winny być udowodnione w sposób wyraźny, nie budzący żadnych wątpliwości w oparciu o konkretne dokumenty lub oświadczenia pracowników firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, z których wynikać będzie zakres prowadzonych na nieruchomości prac w okresie obejmującym dzień 31 grudnia 1998 r. Dlatego też mapa ewidencyjna, na którą powołuje się Skarżący w odwołaniu, nie może przesądzać o pozostawaniu przedmiotowego gruntu we władaniu publicznoprawnym. Dla oceny przesłanki władztwa publicznoprawnego istotne znaczenie w ocenie organu ma fakt, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby na ww. terenie w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowały się takie elementy pasa drogowego jak obiekty inżynierskie, zatoki postojowe, chodniki, ścieżki rowerowe, drzewa i krzewy, rowy odwadniające czy np. znaki drogowe, co mogłoby wskazywać na utrzymywanie tych elementów przez zarządcę drogowego. Ponadto dotychczasowi właściciele wskazali, iż ww. teren został przeznaczony pod drogę dopiero w 2006 r., co również podważa wykonywanie na ww. gruncie władztwa publicznoprawnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie nie zostały wykazane łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy co bezpośrednio wynika ze zgromadzonego przez organ I instancji w sprawie materiału dowodowego, Minister obowiązany był utrzymać w mocy decyzję Wojewody. Pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu Minister uznał za niezasadne. W skardze na powyższą decyzję Skarżący podniósł zarzut I naruszenia prawa materialnego to jest art. 73 ust. 1 ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy - poprzez przyjęcie, że nie zostało udokumentowane wykonywanie władztwa publicznego na terenie działki nr [...] na dzień 31.12.1998 r., a zatem nie została spełniona jedna z przesłanek koniecznych dla stwierdzenia przejścia z mocy prawa własności w trybie tego artykułu, podczas, gdy w toku postępowania zebrano dowody potwierdzające to władztwo, II naruszenie przepisów postępowania - mające istotny wpływ na wynik sprawy - w tym: 1/ naruszenie art. 75 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. k.p.a. poprzez przyjęcie, że dowodem w sprawie nie może być oświadczenie z dnia [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], potwierdzające, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] do dnia 3.XII. 1998 r. wykonywała władztwo publiczne nad nieruchomościami położonymi w m. [...], gm. [...], w ciągu drogi stanowiącej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. drogę wojewódzką Nr [...] [...] (obecnie droga powiatowa Nr [...]), podczas gdy oświadczenie to powinno być przez Ministra potraktowane jak każdy inny dowód w sprawie, podlegać rozpatrzeniu i ocenie jako jeden z dowodów materiału dowodowego, 2/ naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzyjęcie jako dowodu mapy - opracowania geodezyjnego, wykonanego na kopii mapy zasadniczej obrazującego stan zajęcia działki na dzień 31.12.1998 r. - stanowiącego dowód zajęcia dz. nr [...] pod drogę publiczną, jak również i władztwa publicznoprawnego, 3/ naruszenie art. 77 §1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, 4/ naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego takim dowodom jak : -oświadczenie z dnia [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], potwierdzające, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] do dnia 31.XII.1998 r. wykonywała faktyczne władztwo publiczne nad dz. nr [...], - mapa -opracowanie geodezyjne ,wykonane na kopii mapy zasadniczej obrazujące stan zajęcia działki na dzień 31.12.1998r.-stanowiącego dowód zajęcia dz. nr [...] pod drogę publiczną, jak również i władztwa publicznoprawnego, Minister odmówił mocy dowodowej, 5/ naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuznanie, że oświadczenie z dnia [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], potwierdzające, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] do dnia 31.XII. 1998 r. wykonywała władztwo publiczne nad nieruchomościami położonymi w m. [...] gm. [...], w ciągu drogi stanowiącej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. drogę wojewódzką Nr [...] (obecnie droga powiatowa Nr [...]) jest dokumentem urzędowym i stanowi ono dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że oświadczenie z dnia [...] jest dowodem w sprawie podlegającym ocenie przez organ prowadzący postępowanie tak jak każdy inny dowód, przy czym z uwagi na fakt, że wystawiony został przez organ administracji rządowej właściwy w sprawach dróg publicznych ma charakter dokumentu urzędowego. Minister nie uznał powyższego dokumentu, jako dokumentu urzędowego, pomimo, że powinien to w ocenie Skarżącego uczynić. Skarżący podniósł, że Minister w uzasadnieniu decyzji nie wykazał, dlaczego takim dowodom jak powołane wyżej oświadczenie i mapa – opracowanie geodezyjne wykonane na kopii mapy zasadniczej, w zakresie udowodnienia władztwa publicznego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Skarżącego, Minister pominął powyższe dowody, bez żadnej podstawy prawnej przyjął, że oświadczenie nie może być dowodem w sprawie. Końcowo Skarżący przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2014 r. I OSK 2742/12, w której stroną był również Skarżący, w którym wskazano, że oświadczenie złożone przez zarządcę drogi aczkolwiek nie jest szczególnym środkiem dowodowym, to jednak okoliczność faktyczna stwierdzona takim dowodem może być przedmiotem dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych itd. dopiero wówczas, jeżeli prawdziwość oświadczenia budzi wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Dla stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości w trybie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy konieczne jest ustalenie, że nieruchomość, ta nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa lub gminy (a), w powyższej dacie zajęta była pod drogę publiczną (b) i pozostawała w tejże dacie we władaniu Skarbu Państwa (c). Okolicznością niesporną w sprawie jest fakt przysługiwania w dniu 31 grudnia 1998 r. prawa własności Nieruchomości J. i B. małżonkom R. na zasadach wspólności łącznej. W uzasadnieniu decyzji obu organów wskazano, że w ich ocenie nie została przesłanka władania Nieruchomością przez Skarb Państwa w dniu 31 grudnia 1998 r. Tym niemniej, w ocenie sądu, z ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak również z uzasadnienia decyzji Ministra wynika, że nie została również spełniona przesłana zajęcia Nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. O powyższym świadczy wskazanie w decyzji z [...], że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby na terenie Nieruchomości znajdowały się w, zatoki postojowe, chodniki, ścieżki rowerowe, drzewa i krzewy, rowy odwadniające czy też znaki drogowe, jak równie przywołanie stanowiska właścicieli nieruchomości, który wskazali, że teren został przeznaczony pod drogę dopiero w 2006 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się, w ocenie sądu do rozstrzygnięcia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organom na przyjęcie, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 3 ustawy. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w przywołanym przez Skarżącego wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2014 r. I OSK 2742/12 co do zasad oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym co do zasad oceny ewentualnego oświadczenia zarządcy drogi potwierdzającego wykonywanie władztwa publicznego nad nieruchomością objętą zakresem zastosowania art. 73 ustawy. W realiach niniejszej sprawy, uwzględnienie zasad oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadzić musiało jednak do odmiennych wniosków, niż w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...]. W tej ostatniej sprawie, wyrok tutejszego sądu z dnia 5 lipca 2012 r. I SA/Wa 810/12 uchylony został wyrokiem NSA z 13 czerwca 2014 r. Rozpoznając ponownie sprawę tutejszy sąd wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. uchylił decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody. W ocenie sądu, zebrany w tej sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że Nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę publiczną. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi nie wynika (na co zwrócił uwagę Minister w decyzji z [...].), aby na terenie Nieruchomości znajdowały się zatoki postojowe, chodniki, ścieżki rowerowe, drzewa i krzewy, rowy odwadniające czy też znaki drogowe. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast wypis z ewidencji gruntów, z którego wynika, że Nieruchomość stanowiła grunty orne. Właściciele Nieruchomości w odwołaniu od decyzji z dnia [...] podnosili, że włączona została ona w pas drogi dopiero w 2006 r. W tym zakresie twierdzenia właścicieli Nieruchomości znajdują potwierdzenie w decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt podziału działki stanowiącej własność Państwa R. m.in. na działkę [...] stanowiącej, jak wskazano "istniejące pobocze w pasie drogi". Sąd podkreśla w tym miejscu, że w aktach administracyjnych brak jest mapy sporządzonej przez uprawnionego geodetę potwierdzającej fakt zajęcia Nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Do akt złożone zostało jedynie opracowanie geodezyjne sporządzone na kopii mapy zasadniczej z wykazaniem granic zainwestowania na dzień 31 grudnia 1998 r. podpisane przez kierownika referatu gospodarki gruntami, przy czym treść powyższego opracowania sprzeczna jest z przywołanymi wyżej dokumentami. W ocenie sądu, wobec sprzeczności powyższych dokumentów i oświadczeń brak było podstaw do przyjęcia, że spełniona została przesłanka zajęcia Nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. W aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia [...] wskazujące, że Nieruchomość znajduje się w pasie drogowym, tym niemniej w piśmie tym nie wskazano w jakiej dacie zajęcie to nastąpiło. W piśmie z [...] Powiatowy Zarząd Dróg wskazał, że Nieruchomość wchodzi w pas drogi i stanowi drogę powiatową, która przed 1999 r. była drogą wojewódzką. Jednak również w tym piśmie nie wskazano, by Nieruchomość już przed 31 grudnia 1998 r. wchodziła w skład drogi publicznej. Wobec powyższego, uwzględniając treść przywołanego wyżej wypisu z ewidencji gruntów, decyzji z [...] oświadczenia właścicieli Nieruchomości nie można przyjąć, by pismo z [...] czy też z [...] potwierdzało fakt zajęcia Nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w przywołanym przez Skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego co do okresu przechowywania dokumentów i związanych z tym trudności dowodowych w tym m.in. dotyczących wykazania faktu władania określoną nieruchomością przez Skarb Państwa w związku z jej zajęciem pod drogę publiczną. Jednak w niniejszej sprawie brak jest dowodu potwierdzającego, że z dokumentacji geodezyjnej (której okres przechowywania nie jest ograniczony do 5 lat) wynika fakt zajęcia nieruchomości na cele drogi. Z oświadczenia złożonego przez zarządcę drogi w dniu [...] wynika jedynie fakt wykonywania władztwa publicznego nad nieruchomościami położonymi w ciągu drogi. Oświadczenie to nie potwierdza natomiast zajęcia tej konkretnej Nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, że władztwo Skarbu Państwa w rozumieniu art. 73 ustawy nie może być utożsamiane z posiadaniem. Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności naprawami, remontami itp., a nie posiadaniem nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, czy też na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyroki tutejszego sądu z 8 kwietnia 2014 r., I SA/Wa 1637/13, 7 lutego 2013 r., I SA/Wa 2195/12, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym niemniej w ocenie sądu, w sytuacji, w której dana nieruchomość nie jest zajęta pod drogę publiczną nie można stwierdzić, że jednostka samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała jakiekolwiek faktyczne czynności w odniesieniu do tejże nieruchomości, a związane z utrzymaniem drogi. Oznacza to, że jeżeli nie jest spełniona przesłanka zajęcia danej nieruchomości pod drogę publiczną nie można mówić o wykonywaniu nad nią władztwa. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że oświadczenie z dnia [...] jest dokumentem urzędowym. Stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że dla przypisania określonemu dokumentowi znaczenia dokumentu urzędowego konieczne jest by, został on sporządzony w przepisanej formie, oraz w zakresie, w jakim dany organ uprawniony jest do podejmowania czynności w zakresie wydawania zaświadczeń. Tymczasem przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określając zakres działania zarządców dróg nie przewidują wydawania zaświadczeń o władaniu nieruchomościami w rozumieniu art. 73 ustawy. Wobec powyższego, przedłożone oświadczenie winno być oceniane jako dokument prywatny, przy czym taka jego ocena zgodna jest również ze stanowiskiem zawartym w przytoczonym przez Skarżącego wyroku NSA z 13 czerwca 2014 r. Treść powyższego dokumentu – na co zwrócił uwagę Minister w zaskarżonej decyzji – stała w sprzeczności z informacjami wynikającymi z innych dokumentów i oświadczeń znajdujących się w aktach sprawy. W takiej sytuacji, jak wskazał NSA w przywołanym przez Skarżącego wyroku, pojawiała się konieczność wykazania okoliczności stwierdzonej dokumentem prywatnym, na podstawie innych środków dowodowych. Sąd podkreśla w tym miejscu, że gdyby w aktach sprawy znajdowało się jedynie oświadczenie z [...], to w razie wykazania zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. brak byłoby podstaw do przyjęcia, że władztwo publiczne nie zostało wykazane. Jednak w niniejszej sprawie sam fakt zajęcia Nieruchomości pod drogę publiczną nie został wykazany a dodatkowo, ustalenia zawarte w oświadczeniu z [...] sprzeczne są z innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Podsumowując wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, w decyzji z [...] organ dokonał oceny zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem wytycznych wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., oceniając wszystkie zebrane dowody i wyjaśniając, dlaczego i z jakich powodów treści zawartych w oświadczeniu z dnia [...] i w opracowaniu geodezyjnym sporządzonym na kopii mapy zasadniczej nie może uznać za wystarczające dla stwierdzenia zaistnienia przesłanek z art. 73 ustawy. Sąd podkreśla w tym miejscu, że przyjęcie, iż w stosunku do Nieruchomości zaistniały przesłanki z art. 73 ustawy wymagałoby pominięcie części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego to jest wypisu z ewidencji gruntów, decyzji podziałowej, pisma uczestników z dnia [...] (odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...]). Sąd wskazuje, że nie można wywodzić, iż brak odpowiedzi uczestników na pismo z dnia [...] ocenić należy jako niekwestionowanie sprawowania władztwa publicznego nad Nieruchomością. Uczestnicy w piśmie z dnia [...] wskazali, że Nieruchomość przeznaczona została pod drogę publiczną w 2006 r. i w tym zakresie treść ich oświadczenia zgodna jest z treścią decyzji z [...]. Wobec powyższego, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.