I FSK 1062/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 119/15 w sprawie ze skargi W. D. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 15 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz W.D. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1. Wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r. w sprawie I SA/Rz 119/15 ze skargi W. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia 15 października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. 2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że W. D. we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazał, że zajmuje się produkcją mebli do zabudowy i szaf wykonywanych na wymiar, a także świadczeniem kompleksowych usług, polegających na instalacji zabudowy meblowej, kuchennej, wnękowej bądź łazienkowej, wykonywanej w miejscu wskazanym przez klienta wewnątrz obiektów budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z definicją wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.t.u."). Wnioskodawca podał, że na realizację usługi kompleksowej składają się takie czynności jak: wykonanie pomiaru, projektu realizacji, produkcji elementów składowych, następnie dopasowanie i montaż w miejscu przeznaczenia komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową. Istotne znaczenie ma konstrukcja każdej zabudowy meblowej, w której elementy konstrukcji budynku stanowią jednocześnie element konstrukcji mebli w ten sposób, że ściany budynku stanowią jednocześnie ściany boczne elementów konkretnej zabudowy (szafy) wyznaczając w ten sposób wymiar i kształt danej zabudowy meblowej. Półki wewnętrzne szaf często montowane są bezpośrednio do ściany budynku. W wypadku gdy na życzenie klienta, półki lub blaty stanowiące element zabudowy meblowej są wykonane z betonu, niezbędne jest ich zespolenie ze ścianami budynku. Blaty meblowe mogą jednocześnie pełnić funkcję parapetów, gdyż w takich wypadkach są one zakuwane w ściany, oparcie dla blatu stanowi ściana budynku. Ponadto poszczególne elementy montowane są na listwach montażowych w sposób trwale związany z podłogą, sufitem - co uniemożliwia ich przesuwanie. Natomiast demontaż zabudowy wiąże się z uszkodzeniem elementów konstrukcji budynków (ścian, sufitów, podłogi). Do ściany lub uprzednio położonych płytek montowane jest szkło ozdobne stanowiące jednocześnie element konstrukcji zabudowy meblowej. Konstrukcja zabudowy oraz technologia montażu sprawia, że zabudowa meblowa nie może istnieć bez jej zespolenia z elementami konstrukcji budynku, które stają się jednocześnie elementami zabudowy. Sam montaż nie ogranicza się do zwykłego przytwierdzenia mebli do ściany za pomocą np. haków czy dybli. Po montażu niezbędne jest wykonanie prac wykończeniowo-budowlanych, polegających m.in. na wpasowaniu lub połączeniu zabudowy z podwieszonym sufitem, uzupełnienie tynków itp. Zabudowa jest wykonywana z wszelkich dostępnych elementów: drewna, płyt drewnopodobnych, szkła - w zależności od oczekiwań klienta. Wnioskodawca wskazał, że czynności związane z montażem są czasochłonne i w całości odbywają się w miejscu zlecenia a nie w warsztacie. Większość elementów zabudowy jest docinana i dopasowywana u klienta do konkretnego pomieszczenia, konkretnej ściany. Prace w warsztacie określić można jako przygotowawcze, natomiast główne czynności związane z realizacją zlecenia odbywają się u klienta. Wnioskodawca podkreślił, że nie jest możliwe zamówienie przez klienta poszczególnych elementów mebli bez ich zaprojektowania i montażu. Przedmiotową usługę można nabyć wyłącznie jako całość i tylko w takim zakresie ma ona znaczenie w aspekcie czynionego użytku. Komponenty meblowe do czasu kompleksowego zrealizowania usługi nie przejawiają żadnego waloru użytkowego, a sama usługa nie może zostać zrealizowana bez wykorzystania elementów konstrukcji danego budynku - zgodnie z przygotowanym projektem na podstawie uprzedniego pomiaru. Także z tych względów same komponenty nie stanowią przedmiotu sprzedaży. Montaż elementów meblowych stanowiących trwałą zabudowę w innym miejscu nie jest możliwy z uwagi na dostosowanie projektu do indywidualnych parametrów obiektu budowlanego. W odniesieniu do mebli kuchennych czy łazienkowych ich montaż wiąże się z pracami dodatkowymi polegającymi na podłączeniu instalacji wodnych czy kanalizacyjnych. Wnioskodawca dodatkowo wskazał, że usługa kompleksowa świadczona jest na podstawie zawieranej z klientem umowy cywilnoprawnej, obejmującej wszelkie czynności realizatorskie od pomiaru, przygotowania projektu, aż do montażu w miejscu przeznaczenia, spełniającym wymogi budownictwa społecznego. Cena usługi określona jest jedną kwotą i obejmuje zespół ww. czynności mających charakter modernizacji budynku lub lokalu, podwyższającą jego wartość. Za element dominujący umowy należy uznać czynności polegające na opracowaniu projektu zabudowy, dopasowaniu elementów i ich montażu w sposób trwały w obiekcie budowlanym lub jego części. Za czynności pomocnicze uznaje się transport i podłączenie instalacji. W zależności od specyfiki zamówienia, udział wartości materiałów w ogólnej kwocie przychodu z tytułu wykonanej usługi jest bardzo zróżnicowany. Wynosi od 30% do 80 % w zależności od stopnia skomplikowania zabudowy, projektu, użytych materiałów, wielkości zabudowy. Przedmiotowa zabudowa meblowa różni się od typowych mebli wolnostojących m.in. tym, że po ich trwałym zamontowaniu klient nie ma możliwości zmiany aranżacji wnętrza. Klient bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi nie jest w stanie samodzielnie wykonać montażu zabudowy a sama zabudowa bez wykorzystania elementów konstrukcji budynku nie może realizować gospodarczego przeznaczenia. W związku z powyższym Wnioskodawca zapytał, czy w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych lub wykonanych komponentów, realizowanej w budynkach lub ich częściach, lokalach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, należy traktować jako usługę podlegającą obniżonej stawce podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 u.p.t.u. Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli przedmiotem umowy jest usługa polegająca na wykonaniu zabudowy, dostarczeniu jej do domu klienta oraz montażu i jeżeli ta usługa dotyczy obiektów budownictwa mieszkaniowego, do całej wartości robót należy zastosować stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8%. W tej sytuacji obrotem jest uzgodniona kwota za realizację usługi wykonania robót instalacyjnych stolarki budowlanej - usługi kompleksowej. Minister Finansów w opisanej na wstępie interpretacji uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem organu, modernizacja, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów (lub ich części) zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Taki pogląd potwierdza treść uchwały NSA z 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13. W ocenie organu, obniżona stawka podatku VAT nie może znaleźć zastosowania do zabudowy wnękowej, jeśli ogranicza się do zaprojektowania, przygotowania i montażu, polegającym na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszeniu za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu). Organ uznał, że zabudowa meblowa opisana we wniosku nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (budynku lub lokalu). Chociaż zabudowa mebli kuchennych, wnękowych czy łazienkowych służy unowocześnieniu lokalu, powoduje naruszenie elementów pomieszczenia, to jednak zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniał stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Minister Finansów zaznaczył, że powyższe stanowisko nie odnosi się do tych sytuacji, w których półki lub blaty stanowiące element zabudowy meblowej są wykonane z betonu i niezbędne jest ich zespolenie ze ścianami budynku. Organ podatkowy przyjął, że w tych sytuacjach mamy do czynienia z modernizacją lokalu mieszkalnego, do której należy zastosować stawkę podatku VAT w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 146a pkt 2 u.p.t.u. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 1. Wnioskodawca po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżył wydaną wobec niego interpretację indywidualną, żądając jej uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2. Skarżący przekonywał, że montaż zabudowy meblowej, który polega na trwałym związaniu tej zabudowy ze ścianami, podłogą lub sufitem, przy jednoczesnym wkomponowaniu w elementy konstrukcji budynku, należy uznać za modernizację, obejmującą również wykorzystane w montażu elementy konstrukcji obiektu. W ocenie Skarżącego w wyniku wykonania opisanej usługi następuje trwała zmiana zagospodarowania i architektury przestrzeni. Na tej podstawie Skarżący stwierdził, że opisana przez niego we wniosku usługa podlega opodatkowaniu stawką podatku 8 % na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 u.p.t.u. w zw. z art. 41 ust. 12b tej ustawy. 3. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że skarga jest zasadna, gdyż Minister Finansów wydając zaskarżoną interpretację naruszył przepisy prawa materialnego, w szczególności przepisy art. 41 ust. 2 i ust. 12 u.p.t.u., określające wysokość stawki podatku od towarów i usług w przypadku dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Stawka ta aktualnie wynosi 8 %. 3.2. Dokonując analizy opisanego przez Skarżącego we wniosku stanu faktycznego w kontekście treści ww. przepisu Sąd pierwszej instancji odwołał się do uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie I FPS 2/13, w której Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w składzie 7 sędziów wyraził pogląd, że tzw. trwała zabudowa meblowa może wchodzić w skład pojęcia modernizacji obiektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie. W kontekście powyższego Sąd stwierdził dalej, że określenie "trwała zabudowa meblowa" oznacza taką zabudowę, która jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku. Przez trwałe połączenie należy przy tym rozumieć takie połączenie, które nie może zostać usunięte bez jego uszkodzenia lub zniszczenia. Celem takiego działania jest stałe połączenie elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku. Stanowią one istotny element zabudowy i bez nich nie mogłaby ona powstać. Opiera się ona na elementach konstrukcyjnych . Bez ich wykorzystania zabudowa nie posiadałaby swoich cech służących modernizacji budynku. Nie można by było jej wykorzystywać zgodnie z przeznaczeniem. Trwałe połączenie elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku nie oznacza jednak – zdaniem Sądu – że nie jest możliwe odłączenie zabudowy od tych elementów. Oznacza tylko tyle, że nie może dojść do ich rozłączenia bez uszkodzenia lub zniszczenia tychże połączeń lub uszkodzenia połączeń i uszkodzenia samej zabudowy, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Sąd zwrócił uwagę, że o ile przy połączeniu nietrwałym do rozłączenia elementu meblarskiego z elementem konstrukcyjnym dochodzi bez uszkodzenia połączenia i jest możliwe wielokrotne łączenie i rozłączanie tych elementów, (np.: zdejmowanie szafki meblowej powieszonej na haczykach zamontowanych w ścianie na służących do tego zawieszkach) i mebel może być używany przy tym bez połączenia ze ścianą, zachowuje on swoje cechy funkcjonalne, to w przypadku połączenia trwałego, bez jego ponownego dokonania korzystanie z danego mebla jest niemożliwe. Nie zachowuje on po jego rozłączeniu swoich cech użytkowych. Rozłączenie takie może prowadzić przy tym do uszkodzenia samego połączenia, uszkodzenia połączenia oraz zabudowy meblowej, czy też w końcu może prowadzić do uszkodzenia mebla, samego połączenia oraz elementów konstrukcyjnych budynku. Poszczególne stopnie uszkodzenia są zależne od tego w jaki sposób zabudowa meblowa połączona jest z elementami konstrukcyjnymi budynku. Istotne jest natomiast – zdaniem Sądu – to, że bez połączenia jej z tymi elementami nie zachowuje ona swojej użyteczności funkcjonalnej. Każdorazowo przy rozłączeniu dochodzi do uszkodzenia któregoś elementu, lub wszystkich. 3.3. Sąd zwrócił uwagę, że Skarżący wskazał we wniosku, że w wyniku rozłączenia elementów meblowych od elementów konstrukcyjnych ścian dochodzi do ich uszkodzenia. Sąd zaznaczył, że skoro okoliczność powyższa została wskazana w stanie faktycznym organ jest nią związany, a co za tym idzie – stanowisko Skarżącego w zakresie pytania sformułowanego we wniosku należało uznać za prawidłowe. Podkreślił przy tym, że – wbrew ocenie organu podatkowego – nie sposób wywieść z obowiązujących przepisów, że połączenie pomiędzy zabudową meblową a elementami konstrukcyjnymi budynku musi być tak trwałe, że jego rozłączenie prowadziłoby do uszkodzenia konstrukcji budynku, czy wręcz elementów nośnych takiego obiektu. 3.4. Tym samym Sąd przyjął, że Minister Finansów w niniejszej sprawie naruszył przepisy prawa materialnego uznając, że trwałą zabudową meblową wchodzącą w skład pojęcia modernizacji, w rozumieniu art. 41 ust. 2 i ust. 12 u.p.t.u., jest tylko taka zabudowa, której demontaż prowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku, czy wręcz jego elementów nośnych (być może też do katastrofy budowlanej), zaś zabudowa, której demontaż prowadzi jedynie do uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku tej definicji nie wyczerpuje. 4. Skarga kasacyjna. 1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. W stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2011 r. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że świadczenie kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych lub wykonanych komponentów, realizowanej w budynkach lub ich częściach, lokalach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usług modernizacji, o której mowa w tym przepisie i w związku z tym należy ją traktować jako usługę podlegającą obniżonej stawce podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 u.p.t.u. W związku z powyższym Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2. Wnioskodawca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Sąd pierwszej instancji stwierdziwszy, że będące przedmiotem rozpoznania sporne zagadnienie w zakresie interpretacji art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u., zostało rozstrzygnięte uchwałą NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, trafnie oparł swoje rozstrzygnięcie na jej treści: "W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)". Wprawdzie powołana uchwała jest tzw. uchwałą konkretną, bowiem podjęta została w następstwie wniesienia konkretnego pytania prawnego na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a., lecz jej moc wiążąca nie odnosi się tylko do konkretnej sprawy. Uchwały konkretne posiadają bowiem w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje jednoznacznie art. 269 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. 5.2. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego zapadła powyższa uchwała był odmienny od tego, na podstawie którego wyrokował Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Pytanie podatnika, w sprawie, w której wydano uchwałę (7) NSA, brzmiało następująco: "Czy właściwą stawką podatku VAT mającą zastosowanie do opodatkowania opisanego we wniosku kompleksowego świadczenia, polegającego na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu (zabudowie) drewnianych komponentów meblowych nabytych przez Spółkę od podmiotów trzecich, wykonywanego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym klienta zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, jest obniżona stawka podatku VAT wynikająca z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT?". W rozpoznawanej sprawie Skarżący, po podaniu we wniosku o interpretację, że zajmuje się produkcją mebli do zabudowy i szaf wykonywanych na wymiar, a także świadczeniem kompleksowych usług, polegających na instalacji zabudowy meblowej, kuchennej, wnękowej bądź łazienkowej, wykonywanej w miejscu wskazanym przez klienta wewnątrz obiektów budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, sformułował pytanie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym zainstalowaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych lub wykonanych komponentów, realizowanej w budynkach lub ich częściach, lokalach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, należy traktować jako usługę podlegającą obniżonej stawce podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 u.p.t.u.?" Uwzględniając zatem, że we wniosku o interpretację, Wnioskodawca podał okoliczności analogiczne do tych, które były podane w sprawie, w której podjęto uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, Sąd pierwszej instancji niewątpliwie w tej sytuacji związany był dyspozycją art. 269 P.p.s.a., co oznacza, że prawidłowo – oceniając zaskarżoną interpretację – oparł się na tej uchwale (7) NSA, rozstrzygającej sporne również w tej sprawie zagadnienie prawne. 5.3. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zdaniem jej autora, spornych "czynności nie można uznać za modernizację, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. W istocie czynności te są jedynie zaopatrywaniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych. Trwała zabudowa meblowa (szafy wykonywane na wymiar, meble do zabudowy) może podnosić jedynie funkcjonalność o wartość obiektów mieszkalnych, przy czym podkreślić należy, że podobną funkcjonalność i wartość można zapewnić umieszczając w obiekcie "zwykłą" szafę, czy "zwykłe" meble kuchenne nie przymocowane do ściany czy podłogi". Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić, bowiem - jak już powyżej stwierdzono - Podatnik podał, że świadczy usługi kompleksowe, polegające, m.in. na montażu zabudów meblowych z komponentów tworzących wraz z elementami konstrukcyjnym budynku trwałą zabudowę meblową w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Jeżeli zatem o użytkowych walorach wykonywanej zabudowy meblowej decyduje trwałe połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit), w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu), nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebla, nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że przedmiotem powyższych czynności jest dostawa wyposażenia (mebla). 5.4. Skoro zatem Podatnik podał, że świadczy czynności, polegające na projektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów, w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, bezzasadne jest twierdzenie skargi kasacyjnej, że czynności te nie stanowią "modernizacji". 5.5. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 9