II OSK 2957/15

Dnia 1 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 3012/14 w sprawie ze skargi R. F. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 3012/14 oddalił skargę R. F. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta Legionowski decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił T. K., C. S. i P. S. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej na terenie działki nr [...] położonej w obrębie nr [...] w L. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 4 września 2014 r. R. F. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Wnioskodawczyni powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wskazała, że jest właścicielką działki sąsiedniej o nr [...] obr. [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Starosta Legionowski postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. wznowił postępowanie, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję znak: [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Legionowskiego z dnia [...] lipca 2014 r. W podstawie prawnej powołał art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.). W ocenie organu skarżąca nie posiada interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania R. F. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Wskazał, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stroną są wyłącznie podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze. zm.; dalej: Prawo budowlane). Podkreślił, że skarżąca we wniosku o wznowienie nie wskazała żadnego konkretnego przepisu prawa, przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości, które mogą być wprowadzone ze względu na powstanie w jej sąsiedztwie spornej inwestycji. Organ stwierdził, że usytuowanie projektowanych budynków jest zgodne z § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Organ zbadał również usytuowanie wydzielonych miejsc postojowych inwestycji w kontekście zapisów § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia i uznał, że jest ono zgodne z przepisami i nie powoduje objęcia należącej do skarżącej działki nr [...] obszarem oddziaływania. Podobna sytuacja odnosi się do miejsc utwardzonych na 3 pojemniki na odpady stałe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła R. F., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Legionowskiego z dnia [...] lipca 2014 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi: – naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 6, art. 8, art. 15, art. 10, art. 107 § 3, art. 11, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., – naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w z zw. z art. 28 k.p.a. i art. 140 k.c., art. 35 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W pierwszej kolejności Sąd przypomniał specyfikę postępowania wznowieniowego w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że nie zachodzi wskazywana przez skarżącą przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem nie ma ona przymiotu strony. Wyjaśnił, że w sytuacji, gdy składająca wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdzi, że przysługiwał jej przymiot strony postępowania, w którym została pominięta, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania. Wyrazem ustalenia, że podanie wniosła osoba niebędąca stroną, jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd wskazał, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przepisem szczególnym określającym krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, że gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają dla inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem innych obiektów budowlanych, to tym samym właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy działek, na których posadowione są te obiekty, są stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Takimi przepisami odrębnymi są np. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy prawa cywilnego w zakresie prawa własności. Sąd podzielił stanowisko organu, że z racji usytuowania planowanej inwestycji względem działki skarżącej i budynku znajdującego się na tej działce skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, które chce wzruszyć w postępowaniu wznowieniowym. Stwierdził, że działka skarżącej z budynkiem usytuowanym na niej nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Odległość planowanej inwestycji od granicy działki i budynku usytuowanego na niej, wysokość inwestycji, usytuowanie miejsc parkingowych oraz miejsc na pojemniki na odpady stałe są potwierdzeniem, że planowana zabudowa nie będzie powodować ograniczeń w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości. Wskazał, że uciążliwości związane z samą budową czy też zmiana dotychczasowego status quo nie uzasadniają interesu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że dotyczą one w przeważającej części nie samego rozstrzygnięcia zaskarżonego do Sądu, tj. odmowy uchylenia decyzji ze względu na brak interesu prawnego skarżącej w żądaniu wszczęcia postępowania, ale kwestionują prawidłowość udzielonego pozwolenia. Do tych zarzutów z oczywistych powodów Sąd nie mógł się zatem odnieść. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła R. F. Wyrok zaskarżyła w całości i zarzuciła Sądowi pierwszej instancji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię definicji obszaru oddziaływania obiektu skutkującą ograniczeniem zasięgu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji tylko do terenu inwestycji (działki nr [...], położonej w obrębie [...]), z nieuzasadnionym pominięciem działki skarżącej (działki nr [...]); 2) "art. 28 § 2" w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. z uwagi na brak interesu prawnego wynikającego z przepisów prawa materialnego, podczas gdy strona w należyty sposób wykazała swój interes prawny i przysługujący jej przymiot strony w postępowaniu. 2. naruszenie przepisów postępowania: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji brak wskazania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wystarczającego wyjaśnienia stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji. W oparciu o powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł m.in., że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który należy do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zdaniem strony niezgodność ta ma istotny wpływ na ustalenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji, który powinien być interpretowany szerzej niż zrobiły to organy administracji oraz Sąd w zaskarżonym wyroku, a w konsekwencji skarżąca powinna posiadać przymiot strony w sprawie. Zarzucono, że Sąd pominął fakt, że na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść osoby domagającej się uznania jej za stronę postępowania. Zdaniem skarżącej kasacyjnie obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa a ona wykazała uciążliwości związane z planowaną inwestycją. W jej ocenie stroną postępowania o pozwolenie na budowę powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Skarżąca kasacyjnie swój przymiot strony w postępowaniu wywodzi również z uprawnień wynikających z prawa własności. Wskazała, że Sąd całkowicie pominął fakt, iż żaden z organów nie odniósł się do podnoszonych przez nią kwestii dotyczących możliwości naruszenia przez inwestorów przysługujących jej uprawnień wynikających z tytułu prawa własności, np. immisji na działkę nieprzyjemnych zapachów w związku z planowaną lokalizacją koszów na śmieci, zwiększeniem ruchu na ulicy i zagrożenia bezpieczeństwa pieszych na ul. [...]. Sąd nie ustosunkował się również do informacji, że inwestor docelowo planuje lokalizację czwartego budynku na przedmiotowej działce, co dodatkowo utrudni sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wskazała, że Sąd oparł się w zasadzie jedynie na fakcie zgodności planowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pomijając kwestie możliwości naruszenia przez inwestycję pozostałych przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zarzuciła ponadto, że Sąd nie odniósł się do większości ze wskazywanych przez nią argumentów, przemawiających na jej korzyść. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy słusznie organy administracji i Sąd pierwszej instancji, który zaakceptował to stanowisko, oceniły, że skarżącej kasacyjnie nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji o nazwie: budowa 3 budynków mieszkalnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej na terenie działki nr [...] położonej w obrębie nr [...] w miejscowości L. Na tak zadane pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej, mimo że niektóre z twierdzeń skarżącej kasacyjnie, co do zasady, należało podzielić. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i w literaturze dotyczącej kwestii przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że przy ocenie, czy planowana inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki przysługuje, z tym, że w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę należy przyjąć, że taki interes prawny występuje wtedy, gdy istnieje przepis prawa materialnego, który wprowadza po stronie tego podmiotu potencjalne ograniczenia w sposobie zagospodarowania jego nieruchomości i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określane stosownymi przepisami oraz aktami wykonawczymi (tak m.in. NSA w wyrokach: z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1494/11; z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1698/11; z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1182/10; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) . Innymi słowy właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługiwać będzie przymiot strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę wówczas, gdy charakter inwestycji lub sposób zagospodarowania terenu może wprowadzić potencjalnie jakieś obowiązki po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie jej tego prawa. Właściciel takiej nieruchomości ma bowiem prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością (pozostającego w użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości; tak m.in. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11; wyrok NSA z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że o ile jest niesporne, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości o nr ewid. [...] bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną, o tyle ani charakter inwestycji, ani sposób zagospodarowania tej ostatniej nieruchomości nie ogranicza w żadnym zakresie (uregulowanym przepisami prawa materialnego publicznego i cywilnego) sposobu zagospodarowania działki skarżącej. Organy administracji w postępowaniu prawidłowo wznowionym w oparciu o art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ustaliły, że odległość inwestycji od granicy działki inwestycyjnej nie ogranicza skarżącej w sposobie korzystania z jej nieruchomości. Innymi słowy, będzie mogła on zagospodarować w każdy prawem dopuszczalny sposób swoją nieruchomość niezależnie od przedmiotowej inwestycji. Podobnie należało ocenić podnoszone przez skarżącą kasacyjnie ograniczenia związane z takimi elementami infrastruktury, jak miejsca postojowe oraz miejsca składowania odpadów (miejsce utwardzone na 3 pojemniki). Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulują kwestie odległości różnych elementów infrastruktury, w tym m.in. miejsc postojowych i miejsc składowania odpadów od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz innych obiektów, takich jak plac zabaw. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że realizacja miejsc postojowych może powodować – co do zasady – ograniczenie w sposobie zagospodarowania działki sąsiedniej, albowiem przyszła inwestycja musiałaby być zgodna m.in. z § 19 tego rozporządzenia. Innymi słowy, w określonych sytuacjach planowana inwestycja, mimo że zgodna z przepisami rozporządzenia, spowoduje potencjalne ograniczenia po stronie przyszłego, późniejszego inwestora, który chcąc np. zrealizować plac zabaw zobligowany będzie do zachowania przewidzianych w rozporządzeniu odległości od zrealizowanych lub zaplanowanych miejsc postojowych. Podobnie należy interpretować przepisy dotyczące miejsc na odpady. Powyższa zasada nie oznacza jednak, że każdorazowo właściciel nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki inwestycyjnej winien zostać uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Gdyby wolą ustawodawcy było takie szerokie określenie kręgu stron ww. postępowania, to nie wprowadzałby odrębnej w stosunku do art. 28 k.p.a. regulacji co do kręgu stron tego postępowania. A zatem nie ma racji skarżąca kasacyjnie, iż zarówno realizacja miejsc postojowych, jak i miejsc na odpady spowoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania jej nieruchomości. Obiekty te zaplanowane są bowiem – jak wynika z projektu zagospodarowania działki – na wysokości działki nr ew. [...], a odległość do granicy działki skarżącej, tym bardziej do jej budynku mieszalnego, jest na tyle duża, że nie mogą one wpłynąć na jej nieruchomości. Rację ma natomiast Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, że samo utrudnienie w korzystaniu z nieruchomości, jeżeli nie jest związane z ograniczeniem wynikającym z przepisu prawa materialnego, nie uzasadnia przyznania podmiotowi przymiotu strony. Takim uzasadnieniem nie jest też zwiększenie ruchu pojazdów mechanicznych na ulicy [...] oraz zagrożenie w związku z tym bezpieczeństwa pieszych, które mogą być oceniane jedynie jako interes faktyczny, który jednak nie jest chroniony przepisami prawa materialnego. Nie stanowi o takim interesie prawnym również ewentualna niezgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w czym również upatruje skarżąca kasacyjnie wadliwości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji oraz organów administracji. Kwestia ta nie może bowiem być oceniana na tym etapie postępowania. Dopiero przyznanie skarżącej przymiotu strony pozwoliłoby organowi na ocenę legalności decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Konkludując nie ma racji skarżąca kasacyjnie co do tego, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego – to jest art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (pkt 1.1) i 28 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. (pkt 1.2). Niezależnie od powyższego wskazać należy na wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu wymienionego w pkt 1.2 skargi kasacyjnej. Zarzucając bowiem naruszenie art. 28 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. jej autor nie określił ustawy, z której pochodzi pierwszy ze wskazanych przepisów, co sugerowałoby, że pochodzi on z ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wówczas należy wskazać skarżącej kasacyjnie, iż art. 28 k.p.a. nie zawiera podziału na §§, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby ocenić prawidłowości jego zastosowania. Przyjmując natomiast, że intencją autora skargi kasacyjnej było postawienie zarzutu naruszenia art. "28 § 2" ustawy – Prawo budowlane, na co wskazywałoby uzasadnienie skargi kasacyjnej, w którym jej autor przywołuje taką właśnie ustawę, należy przypomnieć, że przepis ten nie zawiera "§§" jako jednostek redakcyjnych, a jedynie ustępy. I wreszcie niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie tego zarzutu wskazuje, że jej autor de facto kwestionuje treść rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Tymczasem zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie tego przepisu może być skutecznie podniesione w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 oraz wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia – art. 151 p.p.s.a. Nie ma także racji skarżąca kasacyjnie, że Sąd nie odniósł się do innych – poza przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – przepisów odrębnych. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazuje bowiem, że Sąd nie doszukał się takich przepisów, które wprowadzałyby tego rodzaju ograniczenia. Należy dodatkowo przypomnieć, że art. 141 § 4 p.p.s.a., jak każdy przepis postępowania, może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy jego autor wykaże, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia autor skargi kasacyjnej nie wykazał. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, co uzasadniało jej oddalenie. Z tych względów działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.