I OSK 302/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant: specjalista Edyta Pacewicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2260/14 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie z dnia [...] października 2014 r. nr bez numeru w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne II stopnia oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 października 2015 r., II SA/Wa 2260/14 oddalił skargę K. P. na decyzję Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie z [...] października 2014 r., bez numeru w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne II stopnia. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że organ prawidłowo odmówił przyjęcia jej na studia, a postępowanie rekrutacyjne przeprowadzono zgodnie z ustawą z 7 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej "p.s.w.") i uchwałą Senatu z 22 maja 2013 r. Sąd podniósł, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej. Zasada autonomii szkół wyższych została również wyrażona w art. 4 p.s.w. Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków. Sąd podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z 8 grudnia 2006 r., I SA/Wa 1657/06, w którym stwierdzono, że zgodnie z art. 207 ust. 1 p.s.w. do postępowań w sprawie przyjęcia na studia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Oznacza to konieczność uwzględnienia przy ocenie prawidłowości postępowania rekrutacyjnego specyfiki szkoły wyższej, w tym także faktu, że zasady i tryb postępowania rekrutacyjnego reguluje przede wszystkim uchwała senatu uczelni. Nie budzi jednak wątpliwości, że uregulowane przez senat uczelni postępowanie rekrutacyjne, w tym wydawanie decyzji w sprawie przyjęcia i odmowy przyjęcia na studia, musi spełniać wymagania ogólne dotyczące gwarancji proceduralnych, w szczególności prawa do odwołania oraz prawa do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę powołana wyżej uchwała nr 96 Senatu SGH zawiera wszelkie niezbędne gwarancje proceduralne. Skarżąca zakwalifikowana została do przyjęcia na studia i zgodnie z warunkami rekrutacji zawartymi w uchwale nr 96 z 22 maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie w roku akademickim 2014/2015, ustalonym przez Senat tej Uczelni, została zobowiązana do złożenia wymaganych dokumentów, w tym oryginału lub odpisu wydanego przez szkołę średnią świadectwa dojrzałości. Wśród tych dokumentów, które skarżąca składała, brakowało oryginału świadectwa dojrzałości lub jego odpisu, wydanego przez szkołę średnią a to powodowało, że składane dokumenty, jako niekompletne, nie zostały przyjęte. Skarżąca, została poinformowana o jej obowiązkach w toku rekrutacji przy rejestracji, w Internetowym Systemie Rekrutacyjnym przez udostępnienie w/w uchwały nr 96, zapoznanie się z którą potwierdziła zaznaczając odpowiednią opcję w formularzu rejestracyjnym. Zaznaczenie tej opcji jest warunkiem dopuszczenia kandydata do dalszego postępowania rekrutacyjnego. Wymagania dotyczące świadectwa dojrzałości zostały określone w § 37 pkt uchwały nr 96. Upoważnienie do określania warunków rekrutacji wynika z art. 169 ust. 2 p.s.w. Zgodnie z tym przepisem Senat uczelni ustala, w drodze uchwały warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy, i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego. Uchwała w sprawie warunków rekrutacji podlega kontroli ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, który nie zakwestionował tej uchwały, w tym powołanego wyżej postanowienia, dotyczącego wymaganych przy rekrutacji dokumentów. Wskazano, że w zakresie wydawania świadectwa dojrzałości i odpisów świadectwa dojrzałości oraz ich duplikatów obowiązuje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 28 maja 2010 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 893). Z kolei zgodnie z § 36 pkt 1 pow. uchwały kandydaci umieszczeni na listach osób zakwalifikowanych do przyjęcia są obowiązani dostarczyć do Biura Rekrutacji wymagane dokumenty w terminie ustalonym w harmonogramie rekrutacji, chyba że Uczelniana Komisja Rekrutacyjna przedłuży ten termin i powiadomi o tym kandydatów poprzez osobiste konta rekrutacyjne. Jeżeli kandydat nie dostarczy w terminie wymaganych dokumentów, nie zostaje przyjęty na studia. Jak wynika z analizy akt administracyjnych skarżąca była dwukrotnie informowana o możliwych terminach do złożenia akt (pismo wysłane drogą e-mailową z 15 lipca 2014 r. i z 26 sierpnia 2014 r.). Jak wynika również z pisma z 15 lipca 2014 r., terminów zaoferowanych przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną było 21, zaczynając od 4 sierpnia 2014 r. do 1 września 2014 r. Skarżąca, jako przyczynę niedostarczenia wymaganych dokumentów podała (dopiero w skardze do Sądu, a następnie na rozprawie), że nie mogła złożyć świadectwa dojrzałości, bowiem go nie posiadała. Stwierdziła, że pierwszy raz odebrała swoje świadectwo dojrzałości z Dziekanatu SGH 10 września 2012 r., po skreśleniu jej ze studiów licencjackich. Następnie złożyła ten dokument ponownie w Dziekanacie Studium Magisterskiego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie SGH we wrześniu 2012 r., kiedy to rozpoczęła po raz kolejny studia, tym razem magisterskie na SGH. Ze studiów tych też została skreślona, jednakże nie wydano jej wówczas świadectwa dojrzałości. Jak wynika z dostarczonego przez skarżącą pisma, skierowała ona swą prośbę do Dziekana Studium Magisterskiego SGH w Warszawie, drogą urzędową, dopiero 1 września 2014 r., a zatem w ostatnim z możliwych terminów, wyznaczonych przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną, do złożenia niezbędnych dokumentów, w tym świadectwa dojrzałości. Jak wynika z oświadczenia skarżącej, tego dnia nie wydano jej tego dokumentu. Mając świadomość, że jest to ostatni z terminów do złożenia dokumentów, nie skierowała żadnego pisma do Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z prośbą o ewentualne przedłużenie możliwości ich złożenia. Nie podała też żadnych okoliczności niezłożenia dokumentów w terminie, składając jednozdaniowe odwołanie od decyzji organu I instancji. Sąd wskazał, że to podmiot ubiegający się o przyjęcie na studia jest zobowiązany przedłożyć Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej niezbędne dokumenty, wymagane przepisami prawa, tj. § 37 uchwały nr 69, a skarżąca tych dokumentów nie przedłożyła. Dostarczenie wymaganych dokumentów jest warunkiem koniecznym przyjęcia na studia. Skarżąca mogła ubiegać się o wydanie świadectwa dojrzałości z Dziekanatu Studium Magisterskiego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie znacznie wcześniej. Nie można zatem czynić zarzutu Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, że sama nie starała się o skompletowanie dokumentów skarżącej, szczególnie że rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne, powołane uchwałą przez Senat (art. 169 pkt 10 p.s.w. oraz § 107 pkt 2 Statutu SGH w Warszawie) SGH w Warszawie. Fakt, że dokument ten znajdował się w Dziekanacie Studium Magisterskiego SGH w Warszawie nie oznacza, że Uczelniana Komisja Rekrutacyjna miała jakąkolwiek wiedzę na jego temat i mogła nim dysponować. Skoro skarżąca nie złożyła w zakreślonym terminie świadectwa dojrzałości to nie wypełniła wszystkich warunków określonych w ww. uchwale senatu, nie ma przy tym znaczenia jakiego rodzaju były te obowiązki. Ustawa o szkolnictwie wyższym określa zasady nadzoru Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nad uczelniami wyższymi. Zgodnie z art. 36 ust. 1 p.s.w. Minister Nauki ma prawo stwierdzić nieważność organu kolegialnego uczelni w przypadku jej niezgodności z przepisami prawa nie później niż w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały. Dopóki zatem uchwały organu kolegialnego nie zostały zakwestionowane przez Ministra, należy traktować je jako obowiązujące. Sąd podzielił utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie pogląd, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. (o którym mowa w art. 207 p.s.w.) polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2000 r., SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258). Decyzje wydane w odniesieniu do skarżącej spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. – zawierają bowiem podstawę prawną, oznaczenie organu, krótkie uzasadnienie faktyczne i prawne oraz podpis przewodniczącego komisji rekrutacyjnej, upoważnionego przez komisję. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła K. P., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 70 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 30 marca 2015 r.) w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 2, art. 169 ust. 2 p.s.w. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyznaniu uczelniom wyższym swobodnego decydowania o sprawach określających prawa i obowiązki osób ubiegających się o przyjęcie na studia, podczas gdy zasada autonomii szkół wyższych nie może w uchwałach senatu uczelni (niebędącymi aktami konstytucyjnymi) rozszerzać i zmieniać ustawowych obowiązków tych osób; 2) art. 169 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 30 marca 2015 r.), art. 169 ust. 1 pkt 2 i art. 169 ust. 3 p.s.w. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich pominięciu, a tym samym nieuwzględnieniu braku ustawowego wymogu przedstawienia świadectwa dojrzałości w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia drugiego stopnia, co jest racjonalnym zabiegiem ustawowym bezpodstawności żądania tego samego dokumentu świadectwa dojrzałości na kolejnym etapie studiowania; 3) art. 169 ust. 2 ustawy z 27 lipca 2005 r. p.s.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uzależnieniu przyjęcia skarżącej na drugi stopień studiów od złożenia podczas rekrutacji świadectwa dojrzałości, który to dokument ani w świetle przepisów art. 169 p.s.w. ani w świetle uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r. nie stanowi merytorycznej podstawy zakwalifikowania na studia drugiego stopnia; 4) art. 169 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 30 marca 2015 r.) i art. 169 ust. 2 p.s.w. w zw. z § 36 ust. 1 uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie w roku akademickim 2014/2015 poprzez niewłaściwe zastosowanie dowolnie ustalonej w uchwale Senatu Uczelni (niemającej umocowania w ustawie prawo o szkolnictwie wyższym) przesłanki odmowy przyjęcia na studia drugiego stopnia, podczas gdy art. 169 ust. 1 pkt 2 p.s.w. określa zamknięty katalog posiadania dokumentów uprawniających do odbywania studiów drugiego stopnia; 5) art. 169 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 30 marca 2015 r.) i art. 169 ust. 2 p.s.w. w zw. z § 37 ust. 2 uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak odmowy zastosowania § 37 ust. 2 uchwały Senatu nr 96 mimo jego niezgodności z ustawą, przy czym niezgodność z ustawą polega na odmowie uznania mocy prawnej dokumentu świadectwa dojrzałości poświadczonego notarialnie, podczas gdy zarówno art. 76a § 2 k.p.a. oraz art. 2 § 2 ustawy o notariacie nadają odpisom dokumentów poświadczonych notarialnie walor dokumentu urzędowego, a co za tym dokumenty te potwierdzają posiadanie świadectwa dojrzałości w rozumieniu art. 169 ust. 1 p.s.w.; 6) naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a (w brzmieniu obowiązującym do 23 listopada 2015 r.), § 3, § 4 ust. 2 rozporządzenia z 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów (Dz. U. z 2011, Nr 201, poz. 1188 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie uregulowań prawnych wskazujących na posiadanie w dniu żądania przez Uczelnię akt osobowych skarżącej, w tym oryginału świadectwa dojrzałości, co w świetle przepisów i zasad logiki stanowi brak podstaw żądania świadectwa dojrzałości; a także naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego mimo, że zarówno decyzja ta, jak i decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej naruszają art. 220 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a k.p.a. w związku z żądaniami przez organ Uczelni dokumentu w postaci oryginału lub odpisu sporządzonego przez wystawcę świadectwa dojrzałości będącego w posiadaniu samej Uczelni, co było przyczyną odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów drugiego stopnia, podczas gdy prawidłowe zastosowanie powyższych regulacji prawnych powinno doprowadzić do stwierdzenia bezpodstawnej odmowy przyjęcia skarżącej na studia drugiego stopnia; 8) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak przeprowadzenia kontroli wszystkich rozstrzygnięć, czynności podjętych w sprawie przez organy Uczelni, również tych wynikających z § 36 ust. 1, § 37 uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r., zgodności przepisów uchwały Senatu z ustawą prawo o szkolnictwie wyższym, co ma istotne znaczenie w obliczu wprowadzenia do powyższej uchwały Senatu żądania dokumentów niemających podstawy prawnej w ustawie, a więc przesłanki sprzecznej z ustawą prawo o szkolnictwie wyższym, pozwalającej Uczelni na odmowę przyjęcia na studia w oparciu wyłącznie o brak doręczenia dokumentu w terminie, bezpodstawnego żądania dokumentów znajdujących się w dyspozycji Uczelni, co miało istotne znaczenie w sprawie, gdyż powyższe doprowadziło do odmowy przyjęcia skarżącej na studia drugiego stopnia; 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego mimo naruszenia przez organy art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z nieprzeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego ustalającego przyczyny braku złożenia kompletu dokumentów i z tym związanymi błędami w ustaleniach faktycznych co do niezłożenia przez skarżącą kompletu dokumentów, gdzie czym innym jest niezłożenie dokumentów, a czym innym jest odmowa ich przyjęcia, braku możliwości identyfikacji osoby podpisującej decyzję organu I instancji, zawężenia uzasadnienia zaskarżonych decyzji do ogólnych stwierdzeń, iż skarżąca nie złożyła w terminie wymaganych ustawowo dokumentów podczas gdy wielokrotnie odmówiono jej przyjęcia kompletu dokumentów bezpodstawnie kwestionując moc prawną notarialnego świadectwa dojrzałości oraz bezpodstawnie żądając oryginału lub odpisu sporządzonego przez wystawcę świadectwa dojrzałości będącego w posiadaniu tej samej Uczelni; 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego mimo, że zarówno ta decyzja, jak i decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej naruszają art. 64 § 2 k.p.a. w związku z brakiem wezwania skarżącej do przedstawienia wymaganych dokumentów, a co miałoby stanowić minimum gwarancji stosowania procedury administracyjnej niezbędnej do wyjaśnienia sprawy i zagwarantowania stronie jej praw. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wyrok narusza art. 70 ust. 5 Konstytucji RP przez błędną wykładnię. Przepis ten zapewnia autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie, co obliguje szkoły do regulowania wewnętrznych kwestii naboru na studia w granicach ustawy. Sąd nie może dokonać interpretacji autonomii uczelni w oderwaniu od regulacji ustawowych (w tym art. 169 p.s.w.), bowiem sądy administracyjne nie dokonują samodzielnej oceny zgodności ustawy z Konstytucją. Wręcz przeciwnie sąd administracyjny zobowiązany był do oceny zgodności uchwały Senatu Uczelni regulującej zasady naboru na studia pod względem zgodności z ustawą prawo o szkolnictwie wyższym i w przypadku stwierdzenia braku tej zgodności odmówić zastosowania w sprawie sprzecznych z ustawą wewnętrznych regulacji Uczelni. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lipca 2011 r., I OSK 597/11 "Trafnie zatem Sąd I instancji odmówił na zasadzie art. 178 Konstytucji RP w związku z art. 4 powołanej już ustawy o ustroju sądów administracyjnych zastosowania postanowień § 4 ust. 5a zdanie 2 w związku z § 32 ust. 4 regulaminu studiów, kwestionując stanowisko władz uczelni, że przez niepodjęcie studiów (jako podstawę obligatoryjnego skreślenia z listy studentów) należy rozumieć każde nieusprawiedliwione niezłożenie deklaracji dotyczącej wyboru przedmiotów lub zadeklarowanie mniejszej liczby punktów zaliczeniowych, w oderwaniu od innych okoliczności sprawy, związanych w szczególności z obowiązkami studenta określonymi w art. 189 ust. 2 pkt 1 p.s.w.". Powyższy obowiązek Sądu w zbadaniu legalności zapisów uchwały Senatu Uczelni Szkoły Głównej Handlowej nr 96 z 22 maja 2013 r. stoi w sprzeczności z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, gdzie Sąd upatruje kontrolę legalności działań organu administracji nie w swoich działaniach wynikających z art. 3 § 1 i art. 134, art. 135 p.p.s.a., ale w uprawnieniach Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wynikających z art. 36 ust. 1 p.s.w. Sąd potwierdza błędną wykładnię autonomii uczelni stwierdzając (s. 8), że skoro zatem skarżąca nie złożyła w zakreślonym terminie świadectwa dojrzałości to nie wypełniła wszystkich warunków określonych w ww. uchwale senatu, nie ma przy tym znaczenia jakiego rodzaju były te obowiązki. Autonomia uczelni nie oznacza dowolności w kształtowaniu przez uczelnię praw i obowiązków osób ubiegających się o przyjęcie na studia wyższe. Uczelnia jest autonomiczna w swoich działaniach, ale na zasadach określonych w ustawie. W związku z czym regulaminy, uchwały organów Uczelni nie mogą być sprzeczne z samą ustawą i nie mogą tworzyć nieprzewidzianych w niej przesłanek kształtujących prawa i obowiązki osób ubiegających się o przyjęcie na studia. Uchwały Uczelni nie mogą dowolnie stanowić o przyczynach przyjęcia lub odmowy przyjęcia na studia. Uczelnia nie może wprowadzać w przepisach wewnętrznych przesłanek nieprzewidzianych w ustawie regulujących przyczyny odmowy przyjęcia na studia. Żaden przepis ustawy nie daje podstaw do odmowy przyjęcia, na studia ze względu na niezłożenie w terminie określonego dokumentu. Przepisy ustawy prawo o szkolnictwie wyższym nie dają podstaw do żądania przez uczelnię oryginału lub odpisu sporządzonego przez wystawcę świadectwa dojrzałości na etapie ubiegania się przez osobę o przyjęcie na pierwszy rok studiów stacjonarnych drugiego stopnia, co jest w zasadzie racjonalnym podejściem ustawodawcy. Skoro studia drugiego stopnia może podjąć wyłącznie osoba posiadająca stopień tytuł magistra, licencjata, inżyniera lub równorzędny, to osoba taka musi również posiadać świadectwo dojrzałości. Wobec czego brak jest racjonalnych przesłanek do żądania dokumentów, które w żaden sposób nie stanowią podstawy do przyjęcia na studia drugiego stopnia. Art. 169 ust. 1 p.s.w. wskazuje, iż do ubiegania się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie wymagane jest dokumentowanie się świadectwem dojrzałości. Natomiast w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia drugiego stopnia, czyli studia gdzie osoba musi dysponować dokumentem potwierdzającym uprawnienia magistra, licencjata, inżyniera lub innym równorzędnym, wymagane jest wyłącznie posiadanie tego dokumentu. Wymagalność świadectwa dojrzałości przy przyjęciu wyłącznie na studia pierwszego stopnia potwierdza również art. 169 ust. 3 p.s.w., gdzie podstawę przyjęcia na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie stanowią wyniki egzaminu maturalnego. Senat uczelni ustala w trybie określonym na podstawie ust. 2 art. 169 p.s.w., jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowią podstawę przyjęcia na studia. Skoro ustawodawca w art. 169 p.s.w. uregulował kwestię wymagalności dokumentów w zależności od ubiegania się na studia pierwszego lub drugiego stopnia, to sprzeczne z ustawą jest żądanie innych dokumentów. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 2 p.s.w. do dopuszczenia do odbywania studiów drugiego stopnia wymagane jest posiadanie tytułu magistra, licencjata, inżyniera lub równorzędnego, po spełnieniu warunków rekrutacji, ale nie mogą być to warunki sprzeczne z ustawą. Skoro w sposób jednoznaczny powyższy przepis wskazuje jakie należy posiadać uprawnienia (dokumenty potwierdzające uprawnienia), aby zostać dopuszczonym do odbywania studiów drugiego stopnia, to żadne regulacje wewnętrzne Uczelni nie mogą rozszerzać obowiązku posiadania na inne dokumenty. W związku z czym żądanie świadectwa dojrzałości przy ubieganiu się o przyjęcie na studia drugiego stopnia jest bezzasadne i tym samym bezprawne jest uzależnienie przedłożenia oryginału lub odpisu sporządzonego przez wystawcę świadectwa dojrzałości od przyjęcia na studia. Delegacja art. 169 ust. 2 p.s.w. daje podstawę do uregulowania przez uczelnię warunków i trybu rekrutacji, ale nie daje podstaw do tworzenia pozaustawowych przesłanek odmowy przyjęcia na studia. W związku z powyższym zapisy uchwały Senatu Uczelni Szkoły Głównej Handlowej nr 96 z 22 maja 2013 r. w zakresie § 36 ust. 1 dotyczącego wprowadzenia przesłanki odmowy przyjęcia na studia ze względu na niezłożenie w terminie kompletu dokumentów należy uznać za sprzeczne z art. 169 ust. 2 p.s.w. Tym samym swoboda uczelni w ustalaniu warunków i trybu rekrutacji sprowadza się do kształtowania proceduralnych aspektów rekrutacji, ale nie może rozszerzać regulacji art. 169 p.s.w. Sąd niewłaściwie zastosował § 36 ust. 1 powyższej uchwały Senatu, skoro jest on sprzeczny z art. 169 ust. 2 p.s.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku potwierdził, iż podstawą odmowy przyjęcia skarżącej na studia drugiego stopnia był brak złożenia w terminie kompletu dokumentów, wynikający z odmowy przyjęcia przez Uczelnię odpisu świadectwa dojrzałości poświadczonego notarialnie. Mimo to, Sąd zastosował § 37 ust. 2 uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r., który to przepis uchwały jest niezgodny zarówno z art. 169 ust. 1 i ust. 2 p.s.w., art. 2 § 2 ustawy o notariacie oraz art. 76a § 2 k.p.a. W § 37 ust. 2 uchwały Senatu odmawia się przyjęcia odpisów notarialnych żądając wyłącznie od kandydata na studia oryginału polskiego świadectwa dojrzałości, albo jego odpis sporządzony przez wystawcę. Podczas gdy odpis dokumentu świadectwa dojrzałości poświadczony notarialnie ma taką samą moc prawną jak oryginał świadectwa dojrzałości. Art. 169 p.s.w. nie wyłącza mocy prawnej dokumentów poświadczonych notarialnie, tym bardziej żaden przepis wewnętrzny nie może tego czynić. Art. 76a § 2 k.p.a. wskazuje, iż zamiast oryginału strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza. Również art. 2 § 2 ustawy o notariacie stanowi, iż czynności notarialne, dokonane przez notariusza zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu urzędowego. Skarżąca wielokrotnie przedstawiała w komplecie dokumentów notarialnie poświadczone świadectwo dojrzałości, po czym Uczelnia odmówiła przyjęcia dokumentów ze względu na kwestionowanie świadectwa dojrzałości, które w żądaniu Uczelni powinno być oryginałem lub odpisem sporządzonym przez wystawcę. Powyższe postępowanie organu jest niezgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, bowiem Szkoła Główna Handlowa posiadała w aktach osobowych skarżącej oryginał świadectwa dojrzałości, złożony przez nią we wrześniu 2012 r. w związku z podjęciem studiów na przedmiotowej Uczelni. Zgodnie z § 3 rozporządzenia z 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów (Dz. U. z 2011, Nr 201, poz. 1188) uczelnia prowadzi album studentów. Studentowi nadaje się kolejny, w ramach uczelni, numer albumu, zwany dalej "numerem albumu". Numer albumu jest przypisany studentowi na wszystkich kierunkach studiów i poziomach kształcenia realizowanych przez studenta w tej uczelni. Do albumu wpisuje się: numer albumu, datę rozpoczęcia studiów, imię (imiona) i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia studenta, numer PESEL, a w przypadku jego braku – nazwę i numer dokumentu tożsamości, imiona rodziców, informacje dotyczące świadectwa dojrzałości lub dyplomu ukończenia studiów (nazwa szkoły, okręgowej komisji egzaminacyjnej lub uczelni, numer oraz data i miejsce wystawienia), nazwę podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni i kierunku studiów oraz rok studiów, na który student został przyjęty. Po opuszczeniu przez studenta uczelni w albumie wpisuje się datę i przyczynę opuszczenia. Numer albumu wpisuje się w indeksie studenta i jego legitymacji studenckiej. Numerem albumu oznacza się teczkę akt osobowych studenta. Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 4 ust. 2 powyższego rozporządzenia w sprawie dokumentacji przebiegu studiów uczelnia zakłada teczkę akt osobowych studenta, w której przechowuje się dokumenty wymagane od kandydata na studia, w tym m.in. poświadczoną przez uczelnię kopię świadectwa dojrzałości, a w przypadku kandydata na studia drugiego stopnia – również poświadczoną przez uczelnię kopię dyplomu ukończenia studiów. Powyższe regulacje prawne w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż wymagane na chwilę przyjęcia skarżącej na studia drugiego stopnia dokumenty, w tym przede wszystkim świadectwo dojrzałości, które było przyczyną odmowy przyjęcia jakichkolwiek innych dokumentów składanych przez skarżącą jako niekompletne, znajdowały się w posiadaniu Uczelni. W związku z tym żądanie doręczenia dokumentów, w posiadaniu których była Uczelnia jest bezpodstawne. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec pominięcia powyższych regulacji prawnych pozostał przy błędnych ustaleniach faktycznych błędnie przyjmując, iż: "dokument ten znajdował się w Dziekanacie Studium Magisterskiego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie nie oznacza, że Uczelniana Komisja Rekrutacyjna miała jakąkolwiek wiedzę na jego temat i mogła nim dysponować". Zarówno Uczelniana Komisja Rekrutacyjna czy też Uczelniana Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna nie mają żadnej oddzielnej podmiotowości prawnej względem Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Przypisane działania powyższych Komisji są działaniami prawnymi samej Uczelni. Zarówno Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna jak i Uczelniana Komisja Rekrutacyjna SGH naruszyły art. 220 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia, ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu, możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych. Jak powyżej wykazano Uczelnia, do której skarżąca wnosiła o przyjęcie na studia drugiego stopnia posiadała wymagane dokumenty. W związku z powyższym nie było podstaw prawnych do ponownego żądania wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego do przedłożenia tych samym dokumentów, które znajdowały się w Uczelni w teczce osobowej skarżącej pod stałym numerem albumu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 23 czerwca 2015 r., II SA/Bk 309/15 (teza) wskazał, że "Od dnia 17 czerwca 2010 r. (nadania nowego brzmienia art. 220 Kodeksu postępowania administracyjnego) poszerzony został zakres czynności podejmowanych z urzędu przez organ prowadzący administracyjne postępowanie. Od tej daty organ samodzielnie powinien zadbać nie tylko o uzyskanie i zabezpieczenie w aktach prowadzonego postępowania określonego potwierdzenia faktów będących w jego posiadaniu (w jego rejestrach), ale także faktów będących w posiadaniu innych podmiotów realizujących zadania publiczne, do których ma dostęp przy wykorzystaniu technik elektronicznych." Zgodnie bowiem z art. 207 § 1 p.s.w. do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W związku z czym w niniejszej sprawie ma zastosowanie również ww. art. 220 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a k.p.a. Zaskarżony wyrok narusza art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia kontroli wszystkich rozstrzygnięć, czynności podjętych w sprawie przez organy Uczelni. Stosownie do art. 134 Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przede wszystkim Sąd pominął kontrolę uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r. w zakresie warunków i trybu rekrutacji skarżącej na studia drugiego stopnia, w tym pominął kontrolę § 36 ust. 1, § 37 ww. uchwały Senatu nr 96 z 22 maja 2013 r. Sąd w zaskarżonym wyroku nie dokonał kontroli legalności rozstrzygnięć Uczelni w związku ze stosowaniem przez organy Uczelni przepisów ww. uchwały Senatu w zakresie żądania dokumentów niemających podstawy prawnej w ustawie, wprowadzenia do powyższej uchwały Senatu przesłanki sprzecznej z ustawą prawo o szkolnictwie wyższym, pozwalającej Uczelni na odmowę przyjęcia na studia w oparciu wyłącznie o brak doręczenia dokumentu w terminie, bezpodstawnego żądania dokumentów znajdujących się w dyspozycji Uczelni. Powyższe ma istotne znaczenie, gdyż działania Uczelni były podstawą odmowy przyjęcia skarżącej na pierwszy rok studiów drugiego stopnia. Sąd pominął całkowicie sferę kontroli legalności obowiązków nałożonych przez Uczelnię na skarżącą. Sąd bezpodstawnie obowiązki na nim spoczywające określone w art. 134, 135 p.p.s.a. przeniósł na Ministra Nauki, bo uznał, iż skoro Minister Nauki nie zakwestionował uchwał Senatu to należy je stosować, a co za tym nie mają znaczenia obowiązki w nich określone, bowiem pozostają poza kontrolą Sądu. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przejawia się również poprzez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego mimo naruszenia przez organy art. 7, art. 10, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego zachowując się wbrew art. 77 k.p.a. obligującego organ do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W związku z czym nie można postawić skarżącej zarzutu, że nie uzasadniła w odwołaniu przyczyn niezłożenia dokumentów w terminie. Brak podania w odwołaniu od decyzji organu I instancji przyczyn niezłożenia w termie dokumentów nie zwalania organu z przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organy również nie umożliwiły skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Wobec braku możliwości ustalenia stanu faktycznego organ powinien zwrócić się do skarżącej o wypowiedzenie się w sprawie, wyjaśnienie kwestii niezłożenia dokumentacji. Powyższe naruszenia są konsekwencją naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja organu odwoławczego (tym bardziej decyzja organu I instancji) nie zawierają prawidłowych uzasadnień prawnych oraz faktycznych ograniczając się jedynie do kilku zdań nieobrazujących ani stanu prawnego sprawy, a tym bardziej stanu faktycznego sprawy. Stwierdzenia zawarte w zaskarżonych decyzjach, powtarzane w zaskarżonym wyroku dają błędny obraz ustaleń faktycznych, bowiem w wymaganym terminie skarżąca złożyła wymagane dokumenty, tyle że ze względu na zakwestionowanie jednego z tych dokumentów (świadectwa dojrzałości). Uczelnia odmówiła przyjęcia i zwróciła wszystkie dokumenty, błędnie przyjmując w uzasadnionych decyzjach, iż nie zostały one złożone w terminie. Czym innym jest niezłożenie dokumentów, a czym innym jest złożenie dokumentów, których organ nie przyjmuje w całości ze względu na kwestionowanie mocy prawnej jednego z dokumentów. Decyzja Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej również nie wyjaśnia braku zastosowania przez Komisję § 43 ust. 3 uchwały Senatu Uczelni Szkoły Głównej Handlowej nr 96 z 22 maja 2013 r. stanowiącym, iż Uczelniana Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna może wydać decyzję warunkową, z zastrzeżeniem dostarczenia przez kandydata wymaganych niniejszą uchwałą dokumentów. Ponadto, decyzja Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej narusza również art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania decyzji, co nie pozwala na kontrolę jej legalności. Nie sposób jednoznacznie ustalić, czy decyzję z [...] września 2014 r., nr [...] podpisała Przewodnicząca Komisji czy też z-ca Przewodniczącej Komisji. Przy czym zgodnie z § 1 uchwały nr 131 Senatu SGH z 9 października 2013 r. w sprawie powołania Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej oraz Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej w skład Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej poza stanowiskiem Przewodniczącej Komisji, nie przewiduje innych funkcji, w tym Zastępcy Przewodniczącej Komisji. Mając to na uwadze należy wskazać, iż powyższe działania nie wypełniają chociażby minimum procedury administracyjnej niezbędnej do zagwarantowania ustawowych uprawnień skarżącej. Decyzje organów SGH naruszają art. 64 § 2 k.p.a. w związku z brakiem wezwania skarżącej do przedstawienia wymaganych dokumentów. Skoro organ stwierdza podczas rekrutacji na studia, iż któryś z dokumentów nie spełnia wymogów, to dla zapewnienia minimum gwarancji procesowych strony powinien wezwać stronę stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. o uzupełnienie tych braków, z określeniem terminu oraz pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania. Procedura administracyjna nie posługuje się odmową przyjęcia lub zwrotu wniesionych dokumentów, nawet jeżeli któryś z nich posiada braki formalne. Powyższe działania organu Uczelni stoją w sprzeczności z procedurą administracyjną. Skoro organy Uczelni ustawowo zobowiązane są do stosowania przy wydawaniu indywidualnych decyzji w sprawach studenckich k.p.a. to związane są przepisami procedury administracyjnej, a nie sprzecznymi z nią uregulowaniami wewnętrznymi Uczelni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. 1) Zarzut naruszenia art. 70 ust. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym do 30 marca 2015 r.) w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 2, art. 169 ust. 2 p.s.w. przez jego błędną wykładnię jest bezzasadny. Przepis art. 169 ust. 2 p.s.w. stanowi jednoznacznie, że Senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy, i przesyła ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego. Oznacza to, że uchwała nr 96 Senatu SGH z 22 maja 2013 r. znajduje umocowanie w delegacji ustawowej, a zatem mieści się w zakresie autonomii szkół wyższych, o której mowa w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. 2) Zarzut naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. jest również chybiony. Przepis ten stanowi: Do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię oraz ma świadectwo dojrzałości albo świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z poszczególnych przedmiotów, o których mowa w ustawie z 7 września 1991 r. o systemie oświaty – w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zakwalifikowana została do przyjęcia na studia, gdyż została wpisana na listę osób przyjętych na studia pod warunkiem dostarczenia Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej wymaganych dokumentów (§ 33 ust. 1 uchwały nr 96). Zatem – wbrew twierdzeniu skarżącej – uchwała ta nie kreuje nowych w stosunku do ustawy przesłanek warunkujących przyjęcie na studia wyższe, tylko nakłada na osobę zakwalifikowaną na studia obowiązek dostarczenia stosownych dokumentów (§ 36 i 37 uchwały nr 96) pod rygorem nieprzyjęcia w poczet studentów. Jest to tego samego rodzaju warunek, jak warunek złożenia ślubowania, którego spełnienie również warunkuje przyjęcie w poczet studentów. Wynika to ze specyfiki uczelni wyższych jako zakładów administracyjnych. Jeśli jednostka wyraża chęć wstąpienia w poczet destynatariuszy takiego zakładu, to musi wyrazić zgodę na przestrzeganie przepisów wewnętrznych (uchwał i regulaminów) obowiązujących w tym zakładzie, czyli dostosować się do reguł w nim panujących. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, każdy kandydat, a więc i skarżąca jest informowana o jej obowiązkach w toku rekrutacji przy rejestracji w Internetowym Systemie Rekrutacyjnym przez udostępnienie uchwały nr 96. Przy tym zapoznanie się z uchwałą rekrutacyjną ma obowiązek potwierdzić, zaznaczając odpowiednią opcję w formularzu rejestracyjnym. Zaznaczenie tej opcji jest warunkiem dopuszczenia kandydata do dalszego postępowania rekrutacyjnego, więc skarżąca musiała o tym wiedzieć z momentem przystąpienia do postępowania rekrutacyjnego. Z kolei wymagania dotyczące świadectwa dojrzałości zostały określone w § 37 pkt uchwały nr 96. 3) Zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a (w brzmieniu obowiązującym do 23 listopada 2015 r.), § 3, § 4 ust. 2 rozporządzenia z 14 września 2011 r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów (Dz. U. z 2011, Nr 201, poz. 1188 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie uregulowań prawnych wskazujących na posiadanie w dniu żądania przez Uczelnię akt osobowych skarżącej, w tym oryginału świadectwa dojrzałości nie ma usprawiedliwionych podstaw. Uczelniane komisje rekrutacyjne są organami szkoły wyższej w znaczeniu funkcjonalnym, co oznacza, że są one właściwe jedynie w sprawach zleconych im przez organy uczelni sensu stricte, powołane na mocy ustawy. Jak to jednoznacznie wynika z uchwały nr 96 do właściwości Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej SGH należy tylko i wyłącznie prowadzenie postępowania rekrutacyjnego (§ 9) i podejmowanie czynności z tym związanych, a określonych w § 11 ust. 1 uchwały. Natomiast właściwość Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej SGH została określona jako prowadzenie postępowania rekrutacyjnego (§ 9) i podejmowanie czynności z tym związanych, a określonych w § 11 ust. 2 uchwały. W konsekwencji organy te mają prawo wymagać od kandydata dostarczenia dokumentów wymaganych w toku postępowania rekrutacyjnego, w formie określonej przepisami uchwały nr 96, nawet jeżeli te dokumenty znalazły się w posiadaniu Uczelni z innego tytułu. 4) Zarzut naruszenia art. 169 ust. 3 p.p.s.a. jest bezpodstawny, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu w rozpoznawanej sprawie. Z tego samego powodu chybione są zarzuty naruszenia art. 220 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a k.p.a. oraz art. 2 § 2 ustawy o notariacie oraz art. 76a § 2 k.p.a. 6) Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak uchylenia decyzji organu odwoławczego mimo naruszenia przez organy art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z nieprzeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego ustalającego przyczyny braku złożenia kompletu dokumentów i z tym związanymi błędami w ustaleniach faktycznych co do niezłożenia przez skarżącą kompletu dokumentów, gdzie czym innym jest niezłożenie dokumentów, a czym innym jest odmowa ich przyjęcia, jest nieuzasadniony. Stan faktyczny sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości. Skarżąca nie złożyła w terminie dokumentu wskazanego w § 37 pkt 2 uchwały nr 96 w przewidzianym przez prawo terminie, co oznacza, że nie przedłożyła kompletu wymaganych dokumentów. To zaś obligowało Biuro Rekrutacji do odmowy przyjęcia pozostałych dokumentów (§ 36 ust. 3 zd. 2 uchwały nr 96). Przyczyny, z powodu których skarżąca nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a więc organy rekrutacyjne nie musiały prowadzić postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, tym bardziej, że skarżąca została poinformowana o prawie wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów, ale z tej możliwości nie skorzystała. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone m.in. przez prawną formę działania administracji, będącą przedmiotem zaskarżenia. Skoro, w rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawie przedmiotem skargi była decyzja Uczelnianej Odwoławczej Komisji Rekrutacyjnej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie z [...] października 2014 r. o odmowie przyjęcia na studia stacjonarne II stopnia, to przedmiotem swojej oceny Sąd ten nie mógł uczynić zgodności z prawem uchwały Senatu SGH nr 96 z 22 maja 2013 r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie w roku akademickim 2014/2015 – por. wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., II OSK 1546/09 czy też wyrok NSA z 16 maja 2001 r., III SA 502/00 (Prz.Podat. 2001, nr 12, s. 63). Tym samym zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. należało uznać za pozbawiony racji. Nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. W judykaturze przyjmuje się, że naruszenie tego przepisu nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Wniesienie tej skargi jest więc ograniczone co do przedmiotu, a ponadto obwarowane innymi wymaganiami odnoszącymi się do danego aktu lub czynności (wyczerpanie środków zaskarżenia, dochowanie terminu). Przyjęcie innego punktu widzenia podważałoby założenia sądowej kontroli administracji, stwarzając możność kwestionowania w każdym czasie, przy braku jakichkolwiek ograniczeń i rygorów, wszelkich działań organów administracji – tak m. in. w wyrok NSA z 19 października 2006 r., II FSK 1003/06 i wyrok NSA z 28 maja 2008 r., II FSK 1424/07. Zgodnie z art. 207 ust. 1 p.s.w. do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Uregulowanie to oznacza, że przepisy k.p.a. w wymienionych wyżej sprawach stosuje się odpowiednio i tylko w takim zakresie, w jakim dana instytucja procesowa nie została uregulowana odmiennie w Prawie o szkolnictwie wyższym i aktach wykonawczych do tej ustawy. Instytucja wszczęcia postępowania rekrutacyjnego została uregulowana w uchwale nr 96 Senatu SGH, co oznacza, że 64 § 2 k.p.a. nie miała zastosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc siła rzeczy nie mógł zostać naruszony. Wreszcie, Uczelniana Odwoławcza Komisja Rekrutacyjna nie musiała wyjaśniać, dlaczego nie zastosowała § 43 ust. 3 uchwały Senatu Szkoły Głównej Handlowej nr 96 z 22 maja 2013 r. stanowiącego, iż Komisja ta może wydać decyzję warunkową, z zastrzeżeniem dostarczenia przez kandydata wymaganych niniejszą uchwałą dokumentów, ponieważ skarżąca nie wystąpiła z takim żądaniem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.