II FSK 2094/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 86/15 w sprawie ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 18 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II FSK 2094/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 86/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę W. B. i S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 18 kwietnia 2012 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do majątku męża skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należność skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Wymieniony tytuł wykonawczy wystawiono w oparciu o ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 1 grudnia 2008 r. Organ zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę skarżącego, o czym zostali powiadomieni: zobowiązany – w dniu 8 października 2009 r., pracodawca – w dniu 12 października 2009 r. W odpowiedzi pracodawca poinformował, że realizacja zajęcia nie jest możliwa z uwagi na fakt, iż zobowiązany pobiera kwotę najniższego wynagrodzenia. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2011 r., na wniosek wierzyciela, organ umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone w stosunku do skarżącego. W dniu 29 czerwca 2011 r. wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy na zobowiązanych, obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., który został przez nich odebrany w dniu 8 grudnia 2011 r. W piśmie z dnia 12 grudnia 2011 r. skarżąca złożyła zarzuty, które oparła na art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2005.229.954 ze zm.) dalej "u.p.e.a.", wskazując na przedawnienie dochodzonej należności z dniem 31 grudnia 2010 r. oraz brak doręczenia decyzji wymiarowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16 marca 2012 r. w sprawie odmowy skarżącej uwzględnienia zarzutu. Dyrektor wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie podmiotem zobowiązanym są małżonkowie, którzy złożyli wspólne zeznanie podatkowe, wnosząc o łączne opodatkowanie dochodów, zaś organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków. Konsekwencją jest jedność postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniono także, że organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny, zaś zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane w dniu 8 października 2009 r. – tym samym zastosowany środek egzekucyjny skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania skarżących. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zobowiązanej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru ww. decyzji, z którego wynika jednoznacznie, iż w dniu 4 grudnia 2008 r. przesyłka została odebrana przez pełnoletniego domownika M. B. - matkę, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Na ww. postanowienie skarżąca złożyła skargę, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie art. 34 § 2 w zw. z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", art. 7 k.p.a w. zw z art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p.") oraz obrazę prawa materialnego - art. 70 § 1 O.p. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała argumentację, że solidarne (jej i małżonka) zobowiązanie będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego wygasło względem niej na skutek przedawnienia. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 287/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organu, wskazując, że doręczenie tytułu wykonawczego mężowi skarżącej i zastosowanie środka egzekucyjnego wszczęło egzekucję administracyjną w stosunku do obojga małżonków, co przerwało skutecznie bieg terminu przedawnienia zobowiązania, określonego decyzją z dnia 1 grudnia 2008 r. Stwierdził, że z powyższych względów nie są zasadne zarzuty skargi, iż zobowiązanie małżonków, z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej, przekształciło się w zobowiązanie wyłącznie jej męża i jako takie może być dochodzone z majątku wspólnego z tym, że skarżąca, jako współmałżonka, odpowiada za zaległość podatkową małżonka będącego podatnikiem, nie będąc sama zobowiązana jako podatnik. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12, na skutek skargi kasacyjnej skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA w Kielcach. W motywach rozstrzygnięcia NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w ogóle do zarzutów skargi, zawierającej m.in. zarzuty naruszenia przepisów postępowania egzekucyjnego; ograniczył się natomiast do zrelacjonowania motywów powołanego przezeń wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 153/07. Sąd drugiej instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę WSA w Kielcach uwzględni ocenę NSA, dotyczącą nierozważenia jednego z kluczowych zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 34 § 2 w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., w związku z art. 80, art. 7 k.p.a w. związku z art. 149 O.p. oraz art. 70 § 1 O.p. W zaskarżonym wyroku WSA w Kielcach podniósł, że ponowna analiza procesu decyzyjnego organów podatkowych prowadzi do wniosku, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzja została prawidłowo doręczona podatnikom w trybie art. 149 O.p., w związku z czym weszła do obrotu prawnego. Sąd wskazał, że adresatem przesyłki byli małżonkowie B., gdyż dla małżeństwa, które zadeklarowało wspólne opodatkowanie, określono zobowiązanie podatkowe. Przewidziane w art. 149 O.p. doręczenie zastępcze rodzi natomiast domniemanie, że skoro M. B., jako dorosły domownik, nie odmawia przyjęcia przesyłki, co potwierdza własnoręcznym podpisem, to oznacza, że podjęła się jej doręczenia adresatom i pismo zostało im doręczone. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca doręczenia przesyłki w postaci jednej decyzji skierowanej do małżonków w terminie doręczenia zastępczego nie kwestionuje, eksponuje natomiast fakt, iż decyzja nie została doręczona dla małżonków odrębnymi przesyłkami zaś M. B. nie jest matką skarżącej. Dalej Sąd przedstawił regulację, która zmierzała do wykazania, że konsekwencją złożenia wniosku małżonków o łączne opodatkowanie swoich dochodów jest solidarność ich zobowiązania podatkowego i solidarna odpowiedzialność. Mając na uwadze, że małżonkowie są jedną stroną postępowania, Sąd podniósł, iż organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków. Dalej uznano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że decyzja wymiarowa w stosunku do skarżącej nie weszła do obrotu prawnego, bowiem doręczenie zastępcze decyzji stronie, jaką jest małżeństwo, jest prawidłowe i wbrew zarzutom skargi organ, wobec jednoznacznego potwierdzenia własnoręcznym podpisem przez M. B., że jako domownik - matka zobowiązuje się oddać przesyłkę adresatom, nie był zobowiązany na tę okoliczność przeprowadzać postępowania według reguł zawartych w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Kolejno Sąd podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę męża skarżącej, o którym zobowiązany został zawiadomiony w dniu 8 października 2009 r. Oznacza to, że w tym dniu bieg terminu przedawnienia omawianego zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany i zaczął biec na nowo od dnia 9 października 2009 r. i upływał w dniu 9 października 2014 r. W związku z tym – zdaniem Sądu – prawidłowo stwierdził organ, że na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. 8 grudnia 2011 r., egzekwowane zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Kolejno Sąd wyjaśnił dlaczego uznał, że wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma okoliczność, iż wymieniony wyżej środek egzekucyjny został zastosowany w stosunku do męża skarżącej - konsekwencją stanowiska, że w stanie faktycznym sprawy małżonkowie są jedną stroną postępowania jest bowiem również jedność postępowania egzekucyjnego, zaś zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o nim jednego z małżonków powoduje skuteczność zastosowania tego środka w stosunku do obojga małżonków jako strony postępowania. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zaskarżył ww. wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. i zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia przy niestwierdzeniu i pomimo zasadności zarzutów stawianych w skardze dotyczących naruszenia przez organy egzekucyjne przepisów art. 33 pkt. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 149 O.p.; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. i zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia przy niestwierdzeniu i pomimo zasadności zarzutów stawianych w skardze dotyczących naruszenia przez organy postępowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 O.p., wobec przedawniania zobowiązania i braku przesłanek określonych w art. 70 § 2 - 7 O.p.; c) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustalenia, czy w stosunku do skarżącej zaistniały przesłanki przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego określone w art. 70 § 2 - 7 O.p.; d) art. 190 p.p.s.a. poprzez niezbadanie przez Sąd czy w sprawie zachodzą przesłanki przedawnienia zobowiązania określone w art. 70 § 1 O.p.; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) połączone z błędnym ustaleniem stanu faktycznego wadliwe zastosowanie art. 70 § 1 O.p. w zw. z brakiem przesłanek określonych w art. 70 § 2 - 7 O.p. Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej sprostował uzasadnienie skargi kasacyjnej poprzez wykreślenie jej tekstu zamieszczonego na stronach od 4 do 6 (od słów: "indywidualną interpretację..." do "łączy się z konstrukcją budynku"). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Podnieść należy, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż skarga kasacyjna powinna być sformułowana w sposób jasny i precyzyjny, tak żeby sąd nie musiał domyślać się intencji strony skarżącej. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie czy też modyfikowanie podstaw kasacyjnych oraz przedstawionej na ich poparcie argumentacji. Działanie takie należałoby wręcz uznać za niedopuszczalne w świetle przepisów Rozdziału 1 Działu IV Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. podobnie np. wyroki NSA: z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1903/11; z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 706/11; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). W kontekście rozpatrywanego środka odwoławczego zauważyć należy, że kluczowe dla realizacji kontroli instancyjnej pozostają nie tylko sformułowane przez stronę podstawy kasacyjne ale także prezentowana na ich poparcie argumentacja. Art. 176 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wymaga należytego uzasadnienia zarzutów, które ma prowadzić do wykazania wadliwości zaskarżonego wyroku usprawiedliwiającej jego uchylenie. Zadaniem autora skargi kasacyjnej jest więc dokładne wyjaśnienie prezentowanych racji i precyzyjne wykazanie wytkniętych uchybień procesowych, czy materialnoprawnych. W rozpatrywanej sprawie wywiedziona skarga kasacyjna tylko w części spełnia wyżej wskazane wymogi. Mając na uwadze, że pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej sprostował uzasadnienie skargi kasacyjnej poprzez wykreślenie jej tekstu zamieszczonego na stronach od 4 do 6, niedotyczącego w jakikolwiek sposób rozpatrywanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż pozostała część uzasadnienia (zajmująca nieznacznie ponad jedną stronę standardowego maszynopisu) sformułowana została bardzo ogólnikowo. Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się więc do powołanych przez skarżącą twierdzeń w takim tylko zakresie, jaki został zakreślony przez jej pełnomocnika poprzez sformułowanie zarzutów oraz ich uzasadnienie. Zauważyć należy, że istotne znaczenie na obecnym etapie postępowania przypisać trzeba art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z jego pierwszym zdaniem, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. W sprawie niniejszej NSA wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12, uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji wskazując wyraźnie, że uznał, iż na uwzględnienie zasługiwały wyłącznie te zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczyły zaniechania przez WSA w Kielcach zbadania zgodności decyzji organów obu instancji z przepisami postępowania i materialnego, których uchybienia zarzucono w skardze. W pierwszej kolejności – wobec zarzutów postawionych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA uczynił zadość wymaganiom, jakie stawia przed nim omawiana regulacja. W klarownym wywodzie Sąd wyjaśnił dlaczego uznał, że decyzje organów obu instancji zgodne są z przepisami, których zarzucenie naruszono w skardze, tj. w pierwszej kolejności z art. 34 § 2 w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., w związku z art. 80, art. 7 k.p.a w. zw. z art. 149 O.p., a w drugiej – z art. 70 § 1 O.p. Stwierdzenie strony "[w] zaskarżonym wyroku Sąd nawet nie zbadał czy istniały przesłanki przerywające lub zawieszające bieg przedawnienia i to wobec wyraźnego sformułowania takiego zadania przez Naczelny Sąd Administracyjny" jest oczywiście nieuzasadnione i nieprawdziwe, gdy weźmie się pod uwagę, że na stronie 8 uzasadnienia wyroku Sąd podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę męża skarżącej, o którym ten został zawiadomiony w dniu 8 października 2009 r. – co oznacza, "że w tym dniu bieg terminu przedawniania omawianego zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany i zaczął biec na nowo od dnia 9 października 2009 r. i upływał w dniu 9 października 2014 r". Wcześniej natomiast Sąd wyjaśnił podstawy tych ustaleń. Podobnie, całkowicie nietrafne jest zarzucenie Sądowi, że "nie odniósł się prawie do stawianego zarzutu przedawnienia zobowiązania wobec skarżącej" – na stronie 7 uzasadnienia wyroku Sąd wyraźnie rozpoczął swój wywód dotyczący zarzutu przedawnienia, kończąc go na stronie 9 słowami: "[z] tych względów zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony. Skuteczne zastosowanie środka egzekucyjnego przerwało bowiem bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. małżonków B.". Sąd dokładnie wyjaśnił przy tym dlaczego nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia okoliczność, iż środek egzekucyjny został zastosowany w stosunku do skarżącej. Podobnie, jak nie naruszył Sąd art. 190 p.p.s.a., nie można uznać, że jego konkluzje o charakterze materialnoprawnym były nieprawidłowe. Zauważyć należy, że skarżąca i jej mąż wspólnie rozliczali się z osiągniętych dochodów. Art. 92 § 3 O.p. stanowi z kolei, iż małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. Solidarna odpowiedzialność małżonków wynika z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), który wprowadził możliwość wspólnego opodatkowania od łącznej sumy dochodów. Konsekwencją tego uregulowania jest solidarność ich zobowiązania podatkowego i solidarna odpowiedzialność. Art. 133 § 3 O.p. jednoznacznie określa małżonków jako jedną stronę postępowania, w przypadku o którym mowa w art. 92 § 3 O.p. Prawidłowe są w tym zakresie rozważania Sądu pierwszej instancji. Sąd ten słusznie przy tym wskazuje na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 153/07 (CBOSA), który dotyczył zbliżonego problemu. Podniesiono w nim, że w opisywanej sytuacji każdy z małżonków jest uprawniony do działania w imieniu obojga - małżonkowie ci są jedną stroną postępowania. Nie mają odrębnych uprawnień procesowych. Organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia jednego postępowania podatkowego i wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków. Konsekwencją tego jest natomiast jedność postępowania egzekucyjnego. Tym samym, poprzez doręczenie zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego jednemu z małżonków prawidłowo i skutecznie przerwano bieg terminu przedawnienia. Zgodzić się bowiem należy z S. Babiarzem (w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011, s. 511-512), że jakkolwiek art. 91 O.p. zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.c. wprost, a nie odpowiednio, nie powinno budzić wątpliwości, że odesłanie nie dotyczy takich przypadków, w których zobowiązanie podatkowe ciąży tylko na podatniku, a nie solidarnie na podatniku i osobie trzeciej. Ponieważ oboje małżonkowie są podatnikami opodatkowanymi łącznie, są jedną stroną postępowania i ciąży na nich jedno zobowiązanie podatkowe, toteż doręczenie zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego jednemu z nich ma skutek względem obojga (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1118/12, CBOSA). Prowadzi to do wniosku, że także skutek tego doręczenia w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ziszcza się wobec ich obojga. Rozważania dotyczące sytuacji małżeństwa uzupełnić należy o spostrzeżenie, że nie zmienia rozstrzygnięcia okoliczność, iż wymieniony środek egzekucyjny został zastosowany w stosunku do męża skarżącej – w tym zakresie brak też stosownej argumentacji w treści skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, nie sposób uznać, że w przedmiotowym kontekście w sprawie niniejszej doszło do przedawnienia. Wobec wskazanych wcześniej wymogów co do sposobu skonstruowania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie sposób odnieść się do zarzutu oznaczonego jako 1.a), w związku z którym pełnomocnik skarżącej koncentruje się na zarzuceniu nieuznania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy art. 33 ust. 1 u.p.e.a. w zw. z art. 80 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 149 O.p. We wcześniejszych etapach postępowania, w związku z tymi artykułami, rozważana była kwestia prawidłowości doręczenia korespondencji w zw. z odebraniem jej przez domownika, M. B. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny zaś – wobec braku twierdzeń wskazujących dlaczego miałoby dojść do naruszenia ww. artykułów, konkretyzujących charakter naruszeń, nie jest władny doprecyzować treści przedmiotowego zarzutu, a tym samym ocenić jego zasadność. Podobnie, nie sposób poddać kontroli zarzut oznaczony jako 2.a), w którym pełnomocnik skarżącej wskazuje na połączone z błędnym ustaleniem stanu faktycznego wadliwe zastosowanie art. 70 § 1 O.p. w zw. z brakiem przesłanek określonych w art. 70 § 2 – 7 O.p. I tutaj brak jakiegokolwiek doprecyzowania, nie wiadomo na czym błędne ustalenie stanu faktycznego miałoby polegać. Natomiast kwestie związane bezpośrednio z przedawnieniem przedmiotowego zobowiązania zostały rozpatrzone przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniej, zarzuty w tym zakresie nie zasługiwały jednak na aprobatę. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasługującą na uwzględnienie i stosując art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.