IV SA/Po 23/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego R. P. kwotę 100 złotych (sto zł) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] września 014r. nr [...] Burmistrz [...] na podstawie art. 13, 126, 17, 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 67 ze zm., dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku R. P. (zwanego dalej wnioskodawcą, skarżącym) z dnia [...] czerwca 014r. (data wpływu [...] czerwca 014r.) dotyczącego wydania zaświadczenia potwierdzającego, że lokalizacja budynku gastronomiczno – usługowego [...] est zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowił odmówić wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu organ podał, że [...] czerwca 2014r. R. P. zwrócił się z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że lokalizacja budynku gastronomiczno – usługowego [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym zaznaczył, że jest zainteresowany wyłącznie zaświadczeniem potwierdzającym powyższą okoliczność. [...] lipca 014r. Burmistrz [...] wydał postanowienie, w którym odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając zażalenia wnioskodaswcy uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W związku z postanowieniem SKO organ I instancji wezwał wnioskodawcę o wskazanie jaki interes prawny ma w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego wskazanego we wniosku. Pismem z dnia [...] września 2014r. wnioskodawca wskazał swój interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia. Organ I instancji powołał treść art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 kpa, zgodnie, z którym zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dokonane przez organ administracji publicznej na podstawie prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], lokalizacja budynku gastronomiczno – usługowego [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UT – teren zabudowy usługowej związanej z obsługą turystyki – pola biwakowe i campingowe (przeznaczenie podstawowe) oraz na terenie instalacji związanych z wykorzystaniem wód geotermalnych, w tym na cele rekreacji i ogrzewania miasta (przeznaczenie dopuszczalne). W świetle powyższych zapisów, w ocenie organu, lokalizacja budynku gastronomiczno – usługowego nie jest zgodna z planem. W związku z powyższym żądanie wydania zaświadczenia potwierdzającego, że lokalizacja przedmiotowego obiektu jest zgodna z planem jest nieuzasadniona. Z tych względów, zdaniem organu, zgodnie z art. 219 kpa nie ma możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Dnia [...] października 2014r. – w terminie i formie prawem przewidzianej R. P. wniósł zażalenia na to postanowienie, zaskarżając je w całości, podając, że nie zgadza się z jego treścią i wnosi o jego weryfikację pod względem merytorycznym. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2014r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 217 § 1 oraz art. 219 kpa postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] września 2014r. W uzasadnieniu Kolegium uznało, że zażalenie jest niezasadne. Kolegium podało, że z treści wniosku R. P. wynika, że intencją wnioskodawcy było uzyskanie zaświadczenia określonej treści, a mianowicie potwierdzającego, że lokalizacja budynku gastronomiczno – usługowego [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca nie był zainteresowany wydaniem zaświadczenia, że w/w lokalizacja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na podstawie prowadzonych przez niego rejestrów, ewidencji czy innych danych będących w jego posiadaniu. Tym samym skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, to to co ma potwierdzać musi wynikać w sposób oczywisty i bezsporny z tych dokumentów. Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, ma potwierdzać na podstawie danych z istniejącej ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami istnienia w danym czasie okresowego stanu faktycznego lub prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Kolegium podało, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagał się dokonania interpretacji zapisów planu w odniesieniu do konkretnej nieruchomości, czyli domagał się ustalenia indywidualnego stanu prawnego tej nieruchomości. W postępowaniach o wydanie zaświadczenia uwzględnienie takiego żądania nie jest możliwe, bowiem zaświadczenie nie może kształtować bezpośrednio stosunku prawnego. Organ II instancji powołał się na stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 października 2010r. (IISA/Wr 436/2010), w którym stwierdzono, że konkretyzacja możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będąca wywodem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. pozwoleniem na budowę) a nie zaświadczeniem. W ocenie Kolegium brak jest więc podstaw prawnych aby organ w uproszczonym postępowaniu, a takim jest wydawanie zaświadczeń, przeprowadził interpretację przepisów prawa powszechnie obowiązującego, którym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują udostępnienie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w drodze publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz w formie wyrysów i wypisów z planu. Z analizy wniosku wynika, że wnioskodawca żądał dokonania wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i to tylko zgodnie z jej życzeniem. Takiego zaświadczenie, zdaniem Kolegium, w świetle powyższych ustaleń i wyjaśnień organ I instancji nie mógł wydać, zatem postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest prawidłowę. Dnia [...] grudnia 2014r. – w terminie i formie prawem przewidzianej R. P. wniósł skargę na w/w postanowienie zaskarżając je w całości oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] września 2014r. wnosząc o ich uchylenie, przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniom zarzucił nie dokonanie wystarczających ustaleń, czy lokalizacja i rozbudowa przedmiotowego budynku, w związku z którą zostało wydane zaświadczenie stanowiące podstawę niniejszego postępowania, może być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim dotyczy on symbolu UT. Symbol ten zgodnie z planem miejscowym pozwala na lokowanie " zabudowy usługowej związanej z obsługą turystyki i rekreacji – pola biwakowe i campingowe". Przedmiotowy budynek i jego rozbudowa są zaś wykorzystywane w tym celu. Teren posiadany przez skarżącego, na którym znajduje się budynek, jest wykorzystywany na cele biwakowe i campingowe. Znajdują się w nim pomieszczenia, schowki i toalety używane przez gości pola biwakowego. Rozważenie tej kwestii zostało zupełnie pominięte przez organy administracji, które a priori przyjęły, że przedmiotowy budynek rzekomo nie jest wykorzystywany w tym celu. Zdaniem skarżącego doszło do naruszenia § 21 uchwały [...] w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Szczególnie, że w posiadaniu organu administracji I stopnia, który jest organem nadzoru nad nieruchomością znajdują się dokumenty potwierdzające w/w sposób wykorzystywania budynku, w tym umowa dzierżawy oraz operat szacunkowy. W ocenie skarżącego organu administracji mogły i powinny w pierwszej kolejności rozważyć w jaki faktycznie sposób jest wykorzystywany przedmiotowy budynek i dopiero na tej podstawie określić, czy przeznaczenie to jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie organu brak było podstaw prawnych, by w uproszczonym postępowaniu, a takim jest wydanie zaświadczenia, przeprowadzać interpretację przepisów prawa powszechnie obowiązującego, którym niewątpliwie jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a ). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawa prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].10.2014r. Nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza [...] z [...] września 2014r., Nr [...], którym organy odmówiły wydania zaświadczenia potwierdzającego, że lokalizacja budynku gastronomiczno – usługowego [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy uznały, że uzasadniona jest odmowa wydania takiego zaświadczenia. Zgodnie z art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Bezspornym było to, że wnioskodawca domagał się tylko wydania zaświadczenia pozytywnego. Organ I instancji odmówił wydania tego zaświadczenia uznając, że lokalizacja przedmiotowego budynku gastronomiczno – usługowego nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albowiem znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UT – teren zabudowy usługowej związanej z obsługą turystyki – pola biwakowe i campingowe (przeznaczenie podstawowe) oraz na terenie instalacji związanych z wykorzystaniem wód geotermalnych, w tym na cele rekreacji i ogrzewania miasta (przeznaczenie dopuszczalne). Organ II instancji uznał, że odmowa wydania żądanego zaświadczenia jest uzasadniona albowiem brak było podstaw prawnych, by w uproszczonym postępowaniu, a takim jest wydanie zaświadczenia, przeprowadzać interpretację przepisów prawa powszechnie obowiązującego, którym niewątpliwie jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów stanowiły art. 217 i 218 kpa. Zgodnie z tymi przepisami: Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. § 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. § 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Nie budzi wątpliwości Sądu konstatacja, że zaświadczenie, jako czynność materialno-techniczna, nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej). Co istotne w zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia z 16 czerwca 2009 r., II OSK 81/09 - nsa.qov.pl). Mając na uwadze "naturę" zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych) w judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1292/97). Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach zatem, to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Organ zaświadcza o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania. Treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego. Zaświadczenie ma być aktem wiedzy a nie aktem woli organu. Nie ma ono zatem charakteru prawotwórczego. Ma natomiast potwierdzać, na podstawie danych z istniejących ewidencji, rejestrów, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami istnienia w danym czasie określonego stanu faktycznego lub prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia... z. 10, s. 63 oraz wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., I OSK 588/08; z dnia 8 września 2009 r., I OSK 104/09 - nsa.qov.pl). Co do zasady miał rację organ II instancji stwierdzając, że Konkretyzacja możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem, będąca wyrazem interpretacji przepisów planu i jego zastosowania, dokonywana jest stosownym rozstrzygnięciem administracyjnym (np. pozwolenie na budowę). Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego wszak przepisem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy - podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia. Organ II instancji nie zwrócił jednak uwagi na treść art. 217 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga określony przepis prawa. W takiej sytuacji w odróżnieniu od sytuacji określonej w art. 217 § 1 pkt 2 kpa wnioskodawca nie tyle musi wykazać swój interes prawny, co określony przepis prawa, z którego wynika obowiązek przedłożenia stosownego zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie organ I instancji pismem z dnia 26 sierpnia 2014r. wezwał skarżącego do wykazania swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego wskazanego we wniosku, zawężając wezwanie do sytuacji z art. 217 § 1 pkt 2 kpa. Skarżący w piśmie z dnia 1 września 2014r. podał, że interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia znajduje uzasadnienie w postępowaniu dotyczącym rozbudowy przedmiotowego budynku, które jest prowadzone przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...]. Podał, że w toku tego postępowania, które nie zostało zakończone został wezwany do przedstawienia zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku. Do pisma dołączył kserokopię postanowienia PINB w [...] z [...] maja 2013r., z którego wynikało, że wynikało, że na działce [...] inwestorzy K. P. i R. P. prowadzą roboty budowlane – rozbudowę budynku gastronomiczno – usługowego bez pozwolenia na budowę. Wg wstępnej oceny dokonanej przez organ budowlany budowa realizowana przez inwestora jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla terenu objętego budową ustalił teren zabudowy usługowej związanej z obsługą turystyki i rekreacji. Celem legalizacji prowadzonych samowolnie robót organ budowlany w oparciu o treśc art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia Powiatowemu Inspektorowi nadzoru Budowlanego w[...] w terminie 1 miesiąca od daty otrzymania niniejszego postanowienia zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności rozbudowy budynku gastronomiczno – usługowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynikało, z tego, że w przedmiotowej sprawie skarżący wskazał przepis, z którego wynikał obowiązek przestawienia zaświadczenia o zgodności rozbudowy budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieprawidłowe wezwanie przez organ do wykazania interesu prawnego nie może mieć negatywnych konsekwencji dla skarżącego, który wskazał przepis prawa, z którego wynikał obowiązek przedłożenia określonego zaświadczenia. Wynikał on wprost z dołączonego do pisma z dnia 1 września 2014r. postanowienia PINB w [...]. Przepisem tym jest art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego, zgodnie z którym w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; Jak wynika wprost z ustawy prawo budowlane, gdy na terenie, na którym samowolnie wzniesiono obiekt budowlany, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tylko ten plan może być podstawą oceny zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero w razie braku planu do oceny tej bierze się pod uwagę ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (tak też NSA w wyroku z dnia 18 maja 2012 r., II OSK 2561/11, LEX nr 1219117). To nie organ nadzoru budowlanego stosujący art. 48 pr. bud. jest właściwy do stwierdzenia zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy. Tym organem jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, wydający zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 komentowanego artykułu. I w takiej sytuacji, gdy przepis prawa zawiera odpowiednie uregulowanie organ może poprzez zaświadczenie dokonywać interpretacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Organ II instancji powołując się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 października 2010r. (II SA/Wr 436/10) nie zrócił uwagi, że w uzasadnieniu tego wyroku Sąd ten stwierdził, że "od analizowanej sytuacji należy oczywiście odróżnić takie sytuacje w których podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwy organ gminy wydaje zaświadczenie w których dokonuje interpretacji postanowień planu w odniesie do konkretnego stanu faktycznego - np. potwierdzające zgodność samowolnie zrealizowanej inwestycji z ustaleniami planu. Wówczas jednak konieczność wydania zaświadczenia wynika z konkretnego przepisu prawa, tu. przepisu ustawy - Prawo budowlane - co w niniejszej sprawie nie ma jednak miejsca". Taka właśnie sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wskazany wyżej przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego w związku z art. 217 § 1 pkt 1 kpa stanowił podstawę prawną do tego, by w uproszczonym postępowaniu (o wydanie zaświadczenia) przeprowadzać interpretację wskazanych przepisów prawa powszechnie obowiązującego jakim jest plan miejscowy. Przy braku tego przepisu nie ma podstaw do dokonywania interpretacji. Zgodnie z art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, które umożliwi wydanie zaświadczenia. Z uwagi jednak na fakt, że sprawa dotyczy wydania zaświadczenia, które jest wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego to nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. I OSK 1778/11). Organ rozpoznając sprawę o wydanie zaświadczenia winien więc w koniecznym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (a nie dowodowe), jeżeli uzna, że jest to niezbędne. Winien rozpoznając wniosek wskazać na konkretne zapisy planu, które uniemożliwiają uznanie rozbudowy przedmiotowego budynku za zgodny z prawem, biorąc pod uwagę fakt, że na budowę przedmiotowego budynku inwestor otrzymał pozwolenie na budowę i powołując się na dane znajdujące się w jego posiadaniu. Ustalenia takie zupełnie pominięte przez organ II instancji i przeprowadzone w lakonicznych sposób przez organ I instancji winny być dokonane w oparciu o posiadane przez organ dane. Uwzględniając powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Konieczne było z uwzględnieniem art. 135 ppsa uchylenie również poprzedzającego zaskarżone postanowienie postanowienia organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 § 1 p.p.s.a Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia organy uwzględnią powyższe rozważania. Z uwagi na fakt, że postanowienie PINB w [...] było datowane na dzień 23 maja 2013r. organy winny w pierwszej kolejności zobowiązać wnioskodawcę do wykazania, że art. 48 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego nadal jest przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną do żądania wydania zaświadczenia, czy jest nim inny przepis, czy też wnioskodawca domaga się wydania zaświadczenia wskazując nie na przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 kpa) a na swój interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2 kpa) i zgodnie z tym rozstrzygnąć o żądaniu skarżącego.