IV SA/Wa 2092/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. H. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. Stwierdza nieważność: - §69 zaskarżonej uchwały, zawartego w Rozdziale 25 "Ustalenia dla terenów komunikacji KD" (tabela) w zakresie pkt 32 ("L.p. 32") w odniesieniu do zapisu "0119053", zawartego w kolumnie "Funkcja klasa drogi". - zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu K. II. Wstrzymuje wykonanie zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w pkt I niniejszego wyroku. III. Zasądza od Rady Miejskiej w O. na rzecz skarżącego J. H. kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 19 lipca 2012 r. J. H. (dalej "skarżący") wniósł – w trybie uregulowanym w art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001 r. Nr [...]2, poz.1591 z późn.zm.) - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd") na uchwałę Rady Miejskiej w O. (dalej "Rada") nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy O. dla obszaru U. - K. - K. (dalej "zaskarżona uchwała" albo "plan"). II. Skarżący zaskarżył uchwałę w części dotyczącej oznaczenia nowo projektowanej drogi publicznej (dalej "droga 29 KDD") numerem 011953, a zatem numerem nadanym już innej, wcześniej ustanowionej drodze publicznej (dalej "droga istniejąca") oraz w części dotyczącej zlikwidowania tejże, wcześniej istniejącej drogi. Skarżący podniósł, że wskazane wyżej rozwiązania przyjęte w planie naruszają art.7 ust.2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 z późn.zm.). Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podniósł w szczególności, co następuje: 1. Droga istniejąca została zaliczona do kategorii dróg gminnych i oznaczona numerem 011953 na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i Województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz.U. Województwa [...] nr [...], poz.[...]), dalej "uchwała w sprawie dróg publicznych". 2. Na podstawie art.73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz.872 z późn.zm.) działki gruntu zajęte pod istniejącą drogę zostały skomunalizowane z dniem 1 stycznia 1999 r. 3. Uchwalając w dniu [...] maja 2007 r. zaskarżony plan, Rada bezprawnie przeniosła numer nadany istniejącej drodze na drogę 29 KDD, pomimo tego, że drogi te nie pokrywają się na załączniku graficznym do uchwały w sprawie dróg publicznych z 1988 r. 4. W świetle zarówno wcześniejszego, jak i aktualnego brzmienia art.7 ust.2 i 3 ustawy o drogach publicznych, zmiana kategorii drogi publicznej, ewentualnie zmiana jej przebiegu, nie może nastąpić na podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiany te mogą nastąpić wyłącznie w trybie uregulowanym w art.7 ust.2 i 3 ustawy o drogach publicznych. 5. Nieuwzględnienie w zaskarżonym planie istniejącej drogi pozbawia nieruchomości skarżącego, przyległe do tej drogi, dostępu do niej, co powoduje brak możliwości ich zabudowania. Zapisy planu uniemożliwiają zatem skarżącemu wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do własnych nieruchomości. Z powyższych okoliczności skarżący wywodzi naruszenie przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego, które to naruszenie uprawnia skarżącego wniesienia do Sądu skargi na uchwałę. III. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podnosząc co następuje: 1. Zaskarżony plan nie ograniczył, ani w żadnym zakresie nie zmienił praw właścicielskich, przysługujących skarżącemu do działek o nr: [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie K.. Żadna z tych działek nie przylega bowiem bezpośrednio do drogi 29 KDD, a jednocześnie plan nie zmienił ich przeznaczenia, podobnie jak i przeznaczenia jakichkolwiek działek, na których zlokalizowane są drogi publiczne, o których mowa w uchwale z 1988 r. w sprawie dróg. 2. Zamieszczanie w planach zagospodarowania przestrzennego numeracji dróg publicznych ma wyłącznie charakter informacyjny i nie wpływa na ważność postanowień planu. 3. Błędnie uznał skarżący, że działki pod drogą nr 011953 zostały skomunalizowane z dniem 1 stycznia 1999 r. Postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia komunalizacji tych działek na podstawie art.73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zakończyło się decyzją odmowną. 4. Projekt zaskarżonego planu był wyłożony do publicznego wglądu, zgodnie z ustawowymi wymaganiami. W toku procedury planistycznej skarżący nie wniósł protestów lub zastrzeżeń, dotyczących zagadnień podniesionych w skardze. IV. Na rozprawie przed Sądem w dniu 30 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie przez Sąd, w trybie wskazanym w art.106 par.3 p.p.s.a. dowodu z szeregu dokumentów, tj.: 1) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], 2) mapy sytuacyjnej nieruchomości [...], 3) pisma Starostwa Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], 4) dwóch decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] i [...], pisma Starostwa Powiatu [...] z dnia 27 czerwca 2011 r., 5) pisma Starostwa Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. 6) wypisu z rejestru gruntów, dotyczącego działek nr [...] i [...] na dzień 28 stycznia 2013 r., 7) wyrysu z mapy ewidencji gruntów, 8) dwóch map z zaznaczeniem drogi nr 019053, Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wnosi o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych wyżej dokumentów na okoliczność, że nieruchomości skarżącego straciły na wartości, albowiem nie posiadają dostępu do drogi publicznej poprzez wyeliminowanie drogi z planu oraz na okoliczność, że Burmistrz powinien wystąpić z wnioskiem o komunalizację starej drogi. Podniósł ponadto, że kwestionuje prawidłowość pkt 33 (rodział 25) planu z uwagi na nieujęcie w tym zapisie działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Sąd rozpoznał skargę na uchwałę Rady Miejskiej w O. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego (art.3§2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona uchwała jest w zakresie zakwestionowanym w skardze niezgodna z prawem. Skarga została wniesiona w trybie przewidzianym w art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art.94 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art.147§1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę m.in. na akt, o którym mowa w art.3§2 pkt 5 tej ustawy, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że akt ten wydany został z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. VI. Skarżący spełnił przewidziane prawem wymagania formalne, warunkujące dopuszczalność rozpoznania skargi co do meritum. W pierwszej kolejności podkreślić zatem należy, że pismem z dnia [...] maja 2012 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2012 r. skarżący wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa. Skarga do Sądu wniesiona została w terminie, o jakim mowa w art.53 § 2 p.p.s.a. Została bowiem wniesiona w terminie 60 dni od doręczenia Radzie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie skarżący nie otrzymał odpowiedzi (skarga wpłynęła do Rady w dniu [...] lipca 2012 r.). Skarżący jest uprawniony do wniesienia skargi do Sądu, albowiem wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny (co nie jest równoznaczne z bezprawnością tego naruszenia – okoliczność, czy bezprawność ta miała miejsce jest dopiero przedmiotem merytorycznej oceny zarzutów skargi). Skarżący kwestionuje bowiem przeznaczenie, jakie w planie przewidziano dla działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z należącymi do niego nieruchomościami (nr [...], [...], [...], [...]), podnosząc że bezpodstawnie plan pozbawił działki nr [...] statusu drogi publicznej. W ocenie skarżącego zmiana ta w istotny sposób ogranicza sposób wykonywania przez skarżącego prawo własności przysługujących mu nieruchomości. W sytuacji, w której fakt przylegania albo nieprzylegania nieruchomości do drogi publicznej istotnie stanowi okoliczność mającą wpływ na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości, uznać należy, że w niniejszej sprawie występuje interes prawny skarżącego, o którym mowa w art.6 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.7[...] z późn.zm.), dalej "ustawy o planowaniu", którego skarżący ma prawo bronić w postępowaniu opartym na art.101 ustawy o samorządzie gminnym. VII. Przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym jest plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazać w związku z powyższym należy na następujący zakres kompetencji gminy, związany z ustaleniem w planach miejscowych zasad zagospodarowania przestrzennego gruntów oraz warunków ich kwestionowania przez osoby fizyczne u prawne: Zgodnie z art.3 ust.1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Zgodnie natomiast z art.28 ust.1 ustawy o planowaniu naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z uwagi na to, że skarżący kwestionuje postanowienia planu dotyczące dróg publicznych, należy wskazać, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu nakłada na gminę obowiązek wyznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów pod drogi publiczne. Uchwalając plan miejscowy rada gminy jest zatem uprawniona do tego, aby po przeanalizowaniu lokalnych potrzeb, zdecydować o przeznaczeniu określonych terenów pod budowę nowych dróg, które utworzą sieć komunikacji na terenie gminy. Konieczność urządzania nowych dróg służących m.in. do swobodnego funkcjonowania mieszkańców, przemieszczania się służb komunalnych i ratowniczych, a co za tym idzie, przeznaczenie na ten cel terenów w planie zagospodarowania przestrzennego, mieści się w granicach zakreślonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Istota oraz zakres kompetencji gmin w zakresie kształtowania zasad zagospodarowania przestrzennego w planach miejscowych (władztwo planistyczne) jest przedmiotem licznych analiz doktryny prawa administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego, w tym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1191/07. W przywołanym wyroku, a także w innych dokonano analizy zasadniczych cech władztwa planistycznego gminy, stwierdzając co następuje: Uprawnienia planistyczne gminy, doktrynalnie określane władztwem planistycznym, nie są nieograniczone i muszą znajdować podstawę ustawową. Zobowiązuje do tego regulacja art.94 Konstytucji RP, stanowiąc, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego, a do takich z mocy art. 14 ust. 8 ww. ustawy należy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Władztwo planistyczne obejmuje zatem kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ingerencja gminy w prawa właścicielskie może się dokonywać wyłącznie na zasadzie poszanowania porządku prawnego i nie może prowadzić do nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Ewentualne nadużycie władztwa planistycznego przez gminę podlega kontroli sądu administracyjnego. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - ówcześnie z mocy art. 3 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Współkształtowanie przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyroku NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08 podkreślono, że przepis art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustanowił dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego: - po pierwsze, przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego, - po drugie, przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Dokonując wykładni przesłanki materialno prawnej zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Dlatego też art. 6 ust. 1 nie można stosować, jako dający podstawę do pełnego władztwa planistycznego. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). VIII. Kontrola legalności zaskarżonego planu, uwzględniająca wskazane wyżej uregulowania, prowadzi do następujących wniosków: W zaskarżonym planie przewidziano drogę o symbolu 29 KDD, do której nie przylega żadna a działek skarżącego. W rozdziale 25 "Ustalenia dla terenów komunikacji KD" par.69 pkt 32 planu drogę 29 KDD określono jako drogę dojazdową gminną, oznaczoną numerem 0119053. Skarżący zakwestionował prawidłowość takiego oznaczenia drogi 29 KDD, podnosząc że numer 0119053 jest zarezerwowany dla drogi publicznej, posadowionej m.in. na działce nr [...], która to droga przylega do nieruchomości skarżącego. Nieujęcie w zaskarżonym planie działki nr [...] jako drogi publicznej o numerze 0119053 jest w ocenie skarżącego drugim wadliwym elementem planu. Tym samym skarżący zarzucił planowi, że dokonano w nim niezgodnej z prawem likwidacji drogi publicznej, posadowionej m.in. na działce nr [...], oznaczonej numerem 0119053 (do której to drogi przylegają działki skarżącego), przypisując ten numer, również niezgodnie z prawem, innej drodze, tj. drodze 29 KDD (do której działki skarżącego nie przylegają). Z dokumentacji, którą skarżący przedłożył w postępowaniu sądowym wynika, co następuje: 1. Działki nr [...] i [...] nie posiadają ustalonego właściciela, a podmiotem władającym nimi jest Gmina O.. W ewidencji gruntów działki te figurują jako drogi powszechnego korzystania (wypis z rejestru gruntów z dnia 28 stycznia 2013 r., k.37 akt sądowych, dalej "a.s."). 2. Stan powyższy trwa od założenia ewidencji gruntów w 1965 r. (poprzednim władającym było Prezydium Powiatowej Rady Narodowej – Zarząd Dróg Lokalnych) – k.31 i 32 a.s. 3. Ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy O. zatwierdził podział działki nr [...], zapisanej w księdze wieczystej [...], na następujące działki gruntu: - nr [...] o powierzchni 6[...] metrów kwadratowych – działka budowlana, - nr [...], o powierzchni 947 metrów kwadratowych – przewidziana pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - nr [...] o powierzchni 947 metrów kwadratowych – przewidziana pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, - nr [...] o powierzchni 265 metrów kwadratowych – pod poszerzenie drogi gminnej, wykazane na mapie przekazanej pod nr [...]do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. (k.33 a.s.). 4. Z przywołanej mapy (k.34 a.s.) wynika, że powstała w wyniku podziału działka nr [...]/1 (wydzielona "pod poszerzenie drogi gminnej") przylega do działki nr [...] – drogi o szerokości 2,0). Z akt sprawy wynika również, że uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], poz.[...]) Rada Narodowa Miasta [...] postanowiła (w §2 uchwały) o zaliczeniu dróg publicznych w gminach województwa [...] do kategorii dróg gminnych w brzmieniu wykazów stanowiących załączniki Nr 34-65 do uchwały. W pozycji 53 wykazu wskazano drogę gminną o numerze 0119053 położoną w K. gmina O. o długości 750 metrów. W załączonym do akt sprawy formularzu noszącym tytuł "Stan drogi gminnej", stwierdzającym stan drogi na dzień 31 grudnia 1993 r. wskazano, że droga ta ma 730 metrów, szerokość korony 3,5 metra, oraz zawarto adnotację "droga po terenie, dojazd do pól". Formularz zawiera mapę, na której zaznaczony jest przebieg drogi. Podkreślenia wymaga, że ani przywołana uchwała z dnia [...] maja 1988 r., ani cytowany formularz nie wskazują działek ewidencyjnych gruntu, po których przebiega droga publiczna nr 0119053. Odpowiadając na skargę Rada nie zaprzeczyła jednakże, że droga, o której mowa w uchwale z 1988 r., przebiega po działce nr [...], nie zaś po terenie oznaczonym obecnie w planie jako 29 KDD, podnosząc jedynie, że nadanie drodze numeru ewidencyjnego ma charakter wyłącznie informacyjny. Rada podniosła również, że stosownymi decyzjami wydanymi w przedmiocie komunalizacji gruntów pod drogami na podstawie art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. (dotyczącymi wprawdzie innych działek niż działka nr [...], niemniej położonymi w jej bezpośrednim sąsiedztwie), odmówiono stwierdzenia komunalizacji gruntów zajętych pod część drogi nr 0119053. W zaskarżonym planie działka nr [...] nie została wskazana jako droga publiczna. Otrzymała ona bowiem przeznaczenie 10MN (teren zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej) oraz [...] R (tereny rolnicze). Z powyższego wynika, że Gmina nie widzi potrzeby kontynuowania przez teren, składający się m.in. z działki nr [...], funkcji o której mowa w uchwale z 1988 r. Zauważyć w związku z powyższym należy, że nadanie istniejącej drodze statusu drogi publicznej drogi gminnej, wymaga zachowania stosowanych wymogów formalnych. Zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem ustawy o drogach publicznych, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art.7 ust.1 ustawy). Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art.7 ust.2 ustawy). Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (art.7 ust.3 ustawy). Podjęcie tego rodzaju uchwały wywołuje określone skutki prawne. W sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonuje wydana na podstawie art.7 ust.2 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu ówcześnie obowiązującym, uchwała z 1988 r., postanawiająca o zaliczeniu drogi nr 0119053 do kategorii dróg publicznych, pozbawienie istniejącej drogi statusu prawnego nadanego uchwałą wymagałoby dopełnienia przez Gminę stosownych procedur, które zapewniłyby zgodność takiego rozwiązania z przepisami ustawy o drogach publicznych. Uchwalenie postanowień planu, dotyczących m.in. objętej zarzutami skargi działki nr [...], nastąpiło zatem bez wykazania przez Gminę, że wymogi w tym zakresie zostały spełnione. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło tym samym do uchybienia, o którym mowa w art.28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Z tej racji postanowienia planu, które zakwestionowano w skardze, tj. postanowienia planu dotyczące działki nr [...] oraz § 69 pkt 32 w zakresie oznaczenia drogi numerem 0119053 , należało, jako nieważne, wyeliminować z obrotu prawnego. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.[...]7 § 1, art.152 i art.200 p.p.s.a.