II SA/Po 1236/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], Burmistrz J. na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") odmówił D. Sp. z o.o. w Ł. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojących paneli słonecznych wraz z przyłączem elektroenergetycznym, złączem kablowo-pomiarowym ZK-15kV o łącznej mocy wytwórczej do 1 MW oraz stacją transformatorową, zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] w W., Gmina J. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że dla terenu inwestycji nie obowiązuje aktualnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze art. 61 ust. 1 u.p.z.p., Burmistrz J. uznał, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia wymogu dobrego sąsiedztwa. Wolnostojące panele słoneczne o łącznej mocy wytwórczej do 1 MW należy bowiem zakwalifikować jako zabudowę produkcyjną, nastawioną na wytwarzanie energii elektrycznej. Pozostałe elementy inwestycji, tj. przyłącze elektroenergetyczne, złącze kablowo-pomiarowe Zk-15kV i stację transformatorową, stanowią natomiast infrastrukturę techniczną o funkcji uzupełniającej, pozostającą w ścisłym związku z zabudową o funkcji wiodącej. Nie można przy tym założyć, że całość inwestycji stanowi infrastrukturę techniczną. Taka interpretacja znajduje potwierdzenie w warstwie językowej, w świetle której infrastruktura techniczna jest tylko uzupełnieniem funkcji zasadniczej. Ponadto z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, że działki nr [...] i [...] położone są na obrzeżach W., w granicach terenów rolnych, na których występują pojedyńcze zagrody. Obszar ten w części wykorzystywany jest dla prowadzenia produkcji rolnej, a w części stanowi ugory. W ich pobliżu znajdują się też tereny leśne. Działki inwestora obejmują grunty orne V klasy bonitacyjnej, a częściowo są grunty IV klasy. Są one nieuzbrojone i niezabudowane. Od wschodniej strony przylegają do nieutwardzonej drogi, stanowiącej dojazd do pól i pojedyńczych zabudowań. Od strony zachodniej znajdują się dawne zabudowania wojskowe, obecnie wykorzystywane do obsługi gospodarki leśnej i mieszkalnictwa. Działki przylegające od strony południowej i północnej mają charakter rolny. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. rozważany teren był oznaczony jako teren upraw polowych. Mając na uwadze, że szerokość frontu działek inwestora wynosi 271,48 m, obszar analizowany powinien być wyznaczony w odległości co najmniej 814,44 m od granic tych działek. Brak jest uzasadnienia do dalszego poszerzania obszaru analizowanego, gdyż i tak nie zachodziłyby podstawy do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Na tak zakreślonym terenie nie występuje bowiem zabudowa pozwalająca na lokalizację planowanego przedsięwzięcia. Na działce nr [...] występuje wprawdzie zabudowa o funkcji produkcyjnej, lecz nie sposób uznać, że salon sukien ślubnych jest tożsamy z farmą fotowoltaiczną. Istniejąca forma architektoniczna i sposób zagospodarowania terenu nie mają cech wspólnych z wnioskowaną inwestycją. Obszary sąsiadujące z nieruchomością objętą wnioskiem inwestora są w przeważającej części zagospodarowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażowymi. Na terenie tym występuje również zabudowa związana z usługami oraz handlem, jak i zabudowa gospodarcza związana z rolnictwem. Tym samym istniejące zagospodarowanie terenu analizowanego nie pozwala na stwierdzenie, że planowana inwestycja stanowi kontynuację dotychczasowego ładu przestrzennego. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. D. Sp. z o.o. w Ł. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zastosowanie w rozpatrywanej sprawie powinien znaleźć art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wyłączający stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w przypadku lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie bowiem z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. nr 261 poz. 2603 z późn. zm.), przez wspomniane urządzenia rozumie się m.in. urządzenia elektryczne. Jak wynika natomiast z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. nr 89 poz. 625 z późn. zm.), urządzeniami tymi są urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, które z kolei – według art. 3 pkt 7 tejże ustawy – określane są jako techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Organ I instancji błędnie zatem zakwalifikował planowaną inwestycję do zabudowy produkcyjnej. Fakt produkowania czegoś nie oznacza bowiem, że dana inwestycja jest zakładem produkcyjnym. Tym bardziej, że zakład produkcyjny w świetle definicji ekonomicznych obejmuje nie tylko obiekty, budynki i urządzenia, lecz także kadrę pracowniczą i procesy produkcyjne wraz ze wszelkimi aspektami niematerialnymi. W konsekwencji zespół paneli fotowoltaicznych, osadzonych bezpośrednio na gruncie, bezobsługowych i niewykorzystujących w procesie wytwarzania energii żadnych surowców nieodnawialnych, nie kwalifikuje się do inwestycji produkcyjnej. Wszystkie elementy składowe inwestycji to urządzenia elektryczne, w obrębie których zachodzą statyczne procesy przemiany energii promieniowania słonecznego w energię elektryczną. Nie zachodzi więc tradycyjnie rozumiane zjawisko produkcji. Jedynym budynkiem w obrębie inwestycji będzie stacja transformatorowa typu kontenerowego, pełniąca funkcję uzupełniającą, także kwalifikująca się jako infrastruktura techniczna. Jednocześnie bezemisyjny charakter konwersji fotowoltaicznej sprawia, że omawiana inwestycja nie będzie kolidować z funkcją rolniczą lub mieszkaniową. Nie wprowadzi ona również żadnych ograniczeń dla obecnych funkcji, ani nie będzie stanowiła elementu dominującego w krajobrazie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 89 poz. 856 z późn. zm.) art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że planowana inwestycja obejmuje budowę 4.166 sztuk wolnostojących kolektorów słonecznych wytwarzających energię elektryczną o łącznej mocy 999840 W. Panele fotowoltaiczne są urządzeniami technicznymi służącymi do przetwarzania energii słonecznej w energię elektryczną, a zatem przyjąć należy, że mamy do czynienia z przedsięwzięciem produkcyjnym służącym do wytwarzania energii elektrycznej, przy czym "wytwarzanie" znaczy tyle, co "produkowanie". Charakter produkcyjny elektrowni fotowoltaicznych potwierdza § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 z późn. zm.), w którym systemy fotowoltaiczne zaliczono do zabudowy przemysłowej. Trafnie zatem organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie było wystarczających podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora. Pismem z dnia [...] października 2014 r. D. Sp. z o.o. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi I i II instancji naruszenie: (1) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że panele fotowoltaiczne nie są urządzeniami infrastruktury technicznej, oraz (2) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu dobrego sąsiedztwa. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] lipca 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy sądowej w dniu [...] marca 2015 r. skarżący podtrzymał wywody zawarte w skardze z dnia [...] października 2014 r., wskazując zarazem, że cała powierzchnia inwestycji ma wynieść 2,5 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą rozstrzygnięcia. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. D. Sp. z o.o. w Ł. zwróciła się do Burmistrza J. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu wolnostojących paneli słonecznych wraz z przyłączem elektroenergetycznym, złączem kablowo-pomiarowym ZK-15kV o łącznej mocy wytwórczej do 1 MW, zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], obręb W., Gmina J. (k. 26-27 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Podobnie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stwierdza, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie takiego rozstrzygnięcia jest możliwe w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z przytoczonego przepisu, dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w nim przesłanki. Należy podkreślić, że określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. kontynuacja istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem wymienionej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Z kolei przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącza stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, co oznacza, że realizacja inwestycji mających za przedmiot m.in. urządzenia infrastruktury technicznej nie jest uzależniona od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Z tego względu istotne znacznie w przedmiotowej sprawie miało dokonanie oceny, czy planowana inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowi urządzenie infrastruktury technicznej. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że orzecznictwo w zakresie kwalifikacji urządzeń wytwarzających energię elektryczną, wiatrową czy słoneczną, w kontekście art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie jest jednolite, na co trafnie zwrócił uwagę WSA w Gdańsku w wyrok z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 298/14 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 298/14 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), do których Sąd rozpoznający niniejszą sprawę będzie się odnosił, omawiając kwestię charakteru instalacji fotowoltaicznej. Część judykatury opowiada się bowiem za stanowiskiem, w istocie prezentowanym również w skardze, według którego urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej i przy ustalaniu warunków zabudowy dla nich nie jest wymagane spełnienie "zasady dobrego sąsiedztwa" określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (tak np. NSA w wyrokach: z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2251/10; z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 310/10; z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12; nadto WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 12 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 5/13; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Po 1003/08; WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 533/09, WSA w Łodzi w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 650/10; WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 10 grudnia 2013 sygn. akt II SA/Bk 636/13 - orzeczenia dostępne jw.). Natomiast według odmiennego poglądu, urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej nie mogą być zakwalifikowane do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zastosowana bowiem przez sądy wykładnia systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – odwołująca się do definicji pojęć urządzeń technicznych i urządzeń infrastruktury technicznej określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., dalej: "u.g.n.") i ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) – prowadzi do wniosku, że istotą urządzenia infrastruktury technicznej jest brak możliwości istnienia samodzielnego, gdyż powstaje ono zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Urządzenie infrastruktury technicznej musi zatem wiązać się z uzbrojeniem określonego terenu, pełnić funkcję "służebną" wobec innych obiektów, zapewniając im dostęp m.in. do energii elektrycznej lub cieplnej, paliwa gazowego, wody czy instalacji odprowadzającej ścieki. Zgodnie z powyższym stanowiskiem urządzenie infrastruktury technicznej nie może służyć celowi produkcyjnemu, jakim jest wytwarzanie energii elektrycznej z zamiarem jej zbycia osobom trzecim, a więc działalność kwalifikowana jako przemysłowa. Infrastruktura techniczna wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji, lecz sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie wiatrowe, wodne i słoneczne, z kolei infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii. Nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 225/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 604/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1588/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1109/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1563/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak [...], i tożsame z nim poglądy orzecznictwa, wedle których inwestycji polegającej na realizacji wolnostojących paneli fotowoltaicznych (instalacji zespołu paneli solarnych) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie można zaliczyć do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zaskarżona decyzja zawiera w tym zakresie wprawdzie zwięzłe i syntetyczne, ale trafne stanowisko, które jednak w niniejszej prawie wymagało uzupełnienia o wyżej przywołane poglądy orzecznictwa dotyczące wykładni pojęcia urządzanie infrastruktury technicznej. Brak zdefiniowania przedmiotowego pojęcia w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia odwołanie się w tym zakresie do przepisów wymienionych wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy Prawo energetyczne. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej jest zdefiniowane w art. 143 ust. 2 u.g.n., zgodnie z którym do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Obiekty wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. są w art. 2 pkt 13 u.p.z.p. utożsamiane z uzbrojeniem terenu. Z całą pewnością instalacja fotowoltaiczna nie stanowi uzbrojenia terenu. Jej podstawowym zadaniem jest wytwarzanie energii elektrycznej i nie pełni ona funkcji służebnej względem innych urządzeń czy obiektów. Z kolei art. 3 ustawy Prawo energetyczne definiuje i różnicuje pojęcia: procesy energetyczne – techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii (pkt 7), urządzenia – urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (pkt 9) oraz instalacje – urządzenia z układami połączeń między nimi (pkt 10). Z przepisów owej ustawy wynika zatem, że urządzenia są częścią instalacji, a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych – produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Ustawa Prawo energetyczne nie posługuje się pojęciem urządzenia infrastruktury technicznej. Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęcia urządzenia w rozumieniu ustawy – Prawo energetyczne i pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako pojęć tożsamych. Istota pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu tej ustawy jest inna. Podstawową jej cechą jest to, że powstaje ona zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Jak już wskazano wyżej infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, sama natomiast nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Interpretacja pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej powinna uwzględniać charakter art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i przyczynę dokonania przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnienia. Przepis ten przewiduje zwolnienie z obowiązku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Zwolnienie to wynika z faktu, że spełnienie takich wymogów w przypadku linii kolejowych, dróg i urządzeń infrastruktury jest z punktu zachowania ładu przestrzennego zbędne i racjonalnie nieuzasadnione. Brak jest bowiem podstaw do uzależniania możliwości budowy linii kolejowych, dróg czy sieci infrastruktury – uzbrojenia terenu od tego, czy w sąsiedztwie obiekty takie istnieją oraz od tego, czy będą one posiadały dostęp do drogi publicznej. Argumentów tych nie można natomiast zastosować w przypadku inwestycji, jaką jest elektrownia. Tego typu obiekt winien spełniać wymogi zasady "dobrego sąsiedztwa", jego powstanie może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową; inwestycja taka powinna również posiadać dostęp do drogi publicznej. Reasumując tę część rozważań, należy stwierdzić, że zespół paneli fotowoltaicznych (solarnych) wraz z niezbędną infrastrukturą stanowi instalację produkcyjną, w skład której wchodzą urządzenia techniczne przetwarzające energię słoneczną na energię elektryczną. Taka instalacja produkcyjna nie jest zwolniona z obowiązku spełnienia warunków, o których jest mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W konsekwencji organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały przedsięwzięcie objęte wnioskiem, zasadnie zatem przeszły do etapu oceny spełnienia przesłanek umożliwiających ustalenie warunków zabudowy – z uwzględnieniem warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Zarzuty skargi w tym względzie okazały się zatem niezasadne. Przechodząc do kolejnego zagadnienia, tj. występowania na obszarze analizowanym tego rodzaju infrastruktury technicznej, która pozwala na ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie, trzeba wyjaśnić, że uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji również w tym zakresie są zwięzłe, ale same spostrzeżenia trafne. Wbrew twierdzeniom skargi, występujące na terenie objętym analizą – zasięgu obszaru analizowanego inwestor nie kwestionuje – zagospodarowanie nie obejmuje tego rodzaju zabudowy, jaką planuje skarżący inwestor. Nie można za takowe uznać salonu sukni ślubnych, zlokalizowanego na działce nr [...], który nie pełni funkcji produkcyjnej w stopniu porównywalnym do farmy fotowoltaicznej. Trudno również przyjąć, że zabudowa o funkcji handlowej lub usługowej jest zbliżona do planowanej inwestycji. Pozostałe zaś nieruchomości zagospodarowane są zabudową mieszkaniową jednorodzinną wraz obiektami towarzyszącymi lub zabudowaniami w ramach zabudowy zagrodowej. Z kolei nieruchomości niezabudowane użytkowane są rolniczo – jako pola uprawne. Niewątpliwie zatem planowana budowa zespołu paneli solarnych nie kontynuuje występujących w sąsiedztwie (rozumianym jako obszar analizowany) funkcji zagospodarowania i zabudowy terenu. Twierdzeń tych skarżący inwestor skutecznie nie podważył. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, która odpowiada prawu. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.