II GSK 1097/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec Andrzej Kuba Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 899/15 w sprawie ze skargi [...] na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz [...] 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 899/15, uwzględnił skargę [...]na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zawartą w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. I [...] (dalej: Spółka lub Skarżąca) wystąpiła do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z wnioskiem o dofinansowanie realizacji projektu pod tytułem "Budowa sieci szybkiego Internetu światłowodowego [...]" w ramach Działania II.1 "Sieć szerokopasmowa Polski Wschodniej" Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 (dalej jako PO RPW) ogłoszonego przez PARP pełniącą rolę Instytucji Pośredniczącej PO RPW. W dniu [...] grudnia 2013 r. PARP poinformowała Spółkę o pozytywnej ocenie projektu i rekomendowała go do dofinansowania. Pismem z [...] lutego 2014 r. organ poinformował z kolei Spółkę, że wystąpił konflikt pokrycia się miejscowości z projektem w ramach Działania 8.4 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej". Pismem z dnia [...] marca 2014 r. PARP odmówiła Spółce zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Agencja wyjaśniła, że wystąpił konflikt pomiędzy wnioskiem Spółki zatwierdzonym w ramach działania II.1 PO RPW a projektem, któremu przyznano już wsparcie w ramach działania 8.4 "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) w zakresie wymienionej w obu projektach miejscowości J. Zdaniem Agencji w tej sytuacji zawarcie umowy o dofinansowanie byłoby sprzeczne z przepisami prawa. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Spółka złożyła protest od informacji o odmowie zawarcia umowy o dofinansowanie. W dniu [...] maja 2014 r. PARP poinformowała spółkę, że na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie projektu protest nie przysługuje. Pismem z [...] maja 2014 r. Spółka wniosła odwołanie w sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuznania protestu wnioskodawcy. Minister Infrastruktury i Rozwoju (MIR) pismem z [...] maja 2014 r. poinformował Spółkę, iż wniosek z [...] maja 2014 r. nie spełnia przesłanek procedury odwoławczej, tj. nie stanowi protestu ani odwołania. Spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie dotyczące odmowy podpisania umowy o dofinansowanie z dnia 31 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1473/14 oddalił skargę Spółki. Motywując swoje rozstrzygnięcie wskazał, że przez odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie projektu należy, w świetle art. 30b ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm. dalej: u.z.p.p.r.) rozumieć negatywną ocenę projektu, ponieważ skutkiem braku zawarcia umowy jest odmowa dofinansowania. Dlatego też skarga do sądu administracyjnego w tym zakresie jest dopuszczalna. Jednakże odmowa podpisania umowy o dofinansowanie była zasadna. WSA podzielił pogląd organu dotyczący konfliktu pomiędzy wnioskiem Spółki zatwierdzonym w ramach działania II.1 PO RPW a projektem, któremu przyznano już wsparcie w ramach działania 8.4 "Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (PO IG) w zakresie wymienionej w obu projektach miejscowości Jędrzejów. Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r. o sygn. akt II GSK 2549/14 – uwzględnił skargę i uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r. i nakazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu ponowne rozpoznanie sprawy. NSA wskazał, że w postępowaniu przed Sądem I instancji udzielająca odpowiedzi na skargę PARP podniosła, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność drogi sądowej, tj. przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Przedstawiony pogląd zdaniem NSA jest nieuprawniony, a prezentowane w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe. Sąd ten bowiem przyjął, że odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, w razie gdy instytucja uprawniona do zawarcia umowy z beneficjentem dopatrzyła się niespełnienia wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za negatywną ocenę projektu. Jednocześnie stwierdził, że wyrok Sądu I instancji naruszył art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. oraz art. 29 ust. 4 tej ustawy przez ocenę, że działanie organu nie naruszało wymogu przejrzystości zasad stosowanych przy ocenie projektów oraz niezmienności reguł konkursu, które powinny pozostawać niepogorszone do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z wyłonionymi w konkursie beneficjentami. NSA podkreślił, że adresowany do uczestników konkursu zakaz objęcia projektem miejscowości spoza wykazu odnosić się można jedynie do wykazu obowiązującego do ostatecznej daty składania projektów tzw. zamknięcia naboru. Formułowanie zakazów w taki sposób, że potencjalni beneficjenci nie mają żadnego wpływu na formalną poprawność wniosków w części odnoszącej się do miejscowości objętych projektem (§ 9 pkt 4 Regulaminu) przy jednoczesnym twierdzeniu, że wykaz miejscowości zamieszczony jest na zamkniętej liście (§ 9 pkt 2 Regulaminu) stanowi zdaniem NSA przykład niejasnych zasad konkursowych. Przyjęcie, że zmiany niezależnie od tego, kiedy nastąpią, muszą bezwzględnie wpływać na wyniki przeprowadzonych wedle określonych reguł konkursów w ten sposób, że zaaprobowane do dofinansowania projekty zostaną przed podpisaniem umowy ocenione ponownie jako niespełniające kryterium kwalifikowalności i odrzucone, narusza art. 29 ust. 4 i art. 26 ust. 2 u.z.p.r. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględnił przedstawiony pogląd prawny sądu kasacyjnego, dokonując równocześnie oceny trafności zarzutu naruszenia art. 30b ust. 10 u.z.p.r., do którego pierwotnie się nie odniósł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 20 marca 2015 r., sygn., akt V SA/Wa 899/15 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 2549/14. WSA podkreślił, że za negatywną ocenę projektu należy rozumieć pismo PARP z 31 marca 2014 r., którym poinformowano Spółkę o odmowie dofinansowania projektu. Informację tę podpisał Dyrektor Departamentu Infrastruktury Nowoczesnej Gospodarki PARP. W sprawie zastosowanie ma przy tym art. 30b u.z.p.p.r. w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2013 r. nadanym ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U z 2013 r., poz. 714 – dalej: ustawa nowelizująca u.z.p.p.r.). Zgodnie z jej art. 2 ust. 3 w przypadku gdy wnioskodawcy w ramach określonego programu operacyjnego na lata 2007-2013 przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu, stosuje się przepisy art. 30a ust. 3 i art. 30b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak z uwzględnieniem ust. 2. Ustęp 2 art. 2 ustawy nowelizującej u.z.p.p.r. stanowi, że w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego ogłosi w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, w drodze komunikatu: listę programów operacyjnych, w ramach których przysługuje protest albo protest i odwołanie oraz informację o instytucjach właściwych do rozpatrzenia środków odwoławczych, z uwzględnieniem powierzenia zadań w tym zakresie, w ramach poszczególnych programów operacyjnych, na podstawie art. 27 lub art. 32 ustawy, o której mowa w art. 1. Zakreślony ustawą termin do ogłoszenia tego komunikatu upłynął 8 lipca 2013 r. Dopiero w opublikowanym 4 marca 2014 r. Komunikacie Ministra Infrastruktury i Gospodarki z dnia 5 lutego 2014 r. w sprawie listy programów operacyjnych na lata 2007-2013 i przysługujących w ich ramach środków odwoławczych oraz instytucji właściwych do ich rozpatrzenia (M.P. z 2014 r., poz. 176) w tabeli nr 3 wskazano, że jeśli chodzi o Program Operacyjny Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 w osiach priorytetowych od I do VI środkami odwoławczymi są: protest rozpoznawany przez Instytucję Pośredniczącą (IP), a więc w realiach sprawy PARP i odwołanie rozpoznawane przez Instytucję Zarządzającą (IZ) - w realiach sprawy MIR. Oznacza to, że inaczej niż w obecnym brzmieniu art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. właściwą do rozpoznania protestu była Instytucja Pośrednicząca (IP), czyli PARP. Pismem z 2 maja 2014 r. PARP nie uwzględnił zastrzeżeń protestu odnosząc się do nich merytorycznie. Uczynił to ten sam Dyrektor Departamentu Infrastruktury Nowoczesnej Gospodarki PARP, który poinformował wcześniejszym pismem o odmowie podpisania umowy, czyli w istocie negatywnej ocenie projektu. Tym samym doszło do naruszenia art. 30b ust. 10 u.z.p.p.r. Sąd zauważył, że wniesienie odwołania do MIR (mimo wadliwego pouczenia o drodze dalszego postępowania) wyczerpało procedurę, o której mowa w art. 2 ust. od 4 do 8 ustawy nowelizującej u.z.p.p.r. i otworzyło drogę do wywiedzenia skargi do WSA. Powodem, dla którego Spółka nie otrzymała dofinansowania było umieszczenie w wykazie miejscowości objętych projektem budowy szybkiego Internetu światłowodowego w województwie świętokrzyskim w ramach działania II.1 "Sieć szerokopasmowa Polski Wschodniej" miejscowości Jędrzejów. Miasto to figurowało w wykazie miejscowości Urzędu Komunikacji Elektronicznej udostępnionym na potrzeby konkursu, jednakże po opublikowaniu projektów wytypowanych do dofinansowania, miejscowość ta według informacji UKE została już uwzględniona w projekcie zgłoszonym w ramach innego działania 8.4 PO IG i jako taka nie mogła zostać uwzględniona w projekcie Spółki, co zdaniem organu eliminowało projekt z dofinansowania. W ocenie WSA takie działanie PARP naruszyło art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. oraz art. 29 ust. 4 tej ustawy poprzez złamanie wymogu przejrzystości zasad stosowanych przy ocenie projektów oraz niezmienności reguł konkursu, które powinny pozostawać niepogorszone do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z wyłonionymi w konkursie beneficjentami. Nie można bowiem mówić o zachowaniu przez instytucję zarządzającą, odpowiedzialną za wykonanie zadań określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1 – 16 u.z.p.p.r. ustawy, w tym za określenie systemu realizacji programu operacyjnego i określenie kryteriów kwalifikowalności, zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów konkursowych, jeśli reguły te mogą ulegać w trakcie konkursu istotnym dla oceny projektów zmianom, a zmiany te pogarszają sytuację uczestników konkursu. Bezspornie w dacie naboru wniosków o dofinansowanie w konkursie, w którym uczestniczyła Spółka aż do dnia zamknięcia naboru, miejscowość Jędrzejów funkcjonowała w wykazie miejscowości województwa świętokrzyskiego objętych Programem w zakresie zapewnienia obywatelom dostępu do Internetu szerokopasmowego. Wykaz ten obejmował miejscowości, a nie ich fragmenty. Nie jest też sporne, że składając projekt, Spółka zastosowała się do wymogów § 5 ust. 9 i 10 Regulaminu konkursu (projekt musi być realizowany na terytorium jednego z wymienionych województw, a gminy, na których terenie ma być realizowany graniczą ze sobą) i wskazała miejscowości (a nie ich części) umieszczone w "zamkniętym wykazie", o którym mowa w § 9 ust. 3 Regulaminu. O pozytywnej ocenie projektu Spółki poinformowano pismem z [...] grudnia 2013 r., zaś wskazanie miejscowości (Jędrzejów) jako niekwalifikowanej nastąpiło pismem UKE z dnia [...] stycznia 2014 r., po opublikowaniu projektów rekomendowanych do dofinansowania, co skutkowało ponowną negatywną weryfikacją. Przedstawione działanie organu było wynikiem niedopracowania procedur konkursowych, które prowadziło do naruszenia podstawowych zasad przyjętych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W konkluzji Sąd I instancji podniósł, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo (art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.). Równocześnie z dniem 30 czerwca 2014 r. wygasło obowiązywanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej (Dz. U. Nr 190, poz. 1402), co czyni bezprzedmiotowym dalsze procedowanie nad wnioskiem Spółki. Z tej przyczyny posiłkując się art. 30i pkt 2) u.z.p.p.r. WSA nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. II Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez ich niezastosowanie i nieodrzucenie skargi, jako skargi z innych przyczyn niedopuszczalnej; zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 uzppr, to jest od informacji instytucji zarządzającej (Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r.), tymczasem Spółka wniosła skargę od rozstrzygnięcia strony przeciwnej z dnia [...] marca 2014 r.; 2. art. 190 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że dyrektywa związania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2014 r., obejmuje rozstrzygnięcie podlegające kontroli sądowej, w sytuacji gdy ustalenie tego rozstrzygnięcia należy do sfery faktów a nie sfery prawa; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) pominięcie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podniesionej przez stronę przeciwną na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. okoliczności faktycznej, że Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od rozstrzygnięcia strony przeciwnej z dnia 31 marca 2014 r., choć zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. powinna wnieść skargę od rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r.; b) w związku z zarzutem lit a) - pominięcie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku okoliczności, czy Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od rozstrzygnięcia strony przeciwnej z dnia [...] marca 2014 r. dochowała terminu na jej wniesienie, określonego w art. 30c ust. 2 uzppr, c) błędne przyjęcie, że Skarżącej po wniesieniu odwołania do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju i tym samym wyczerpaniu procedury, o której mowa w art. 2 ust. od 4 do 8 ustawy o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od rozstrzygnięcia strony przeciwnej z dnia [...] marca 2014 r., a nie od ostatniego rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 430/14). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów wskazanych w pkt I ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. oraz art. 190 p.p.s.a. Z treści powyższych zarzutów wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji miał nie dostrzec, że skarżąca wniosła skargę od rozstrzygnięcia PARP z dnia 31 marca 2014 r., choć zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. powinna wnieść skargę od rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 maja 2014 r. Wobec tego skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Ponadto autor skargi kasacyjnej wskazuje, że treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r. nie zawiera żadnych wiążących elementów, które pozbawiałyby Sąd I instancji, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, możliwości ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, w tym w szczególności możliwości uwzględnienia powyższej okoliczności faktycznej. Według autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji błędnie przyjął, że dyrektywa związania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2014 r., obejmuje rozstrzygnięcie podlegające kontroli sądowej w sytuacji, gdy ustalenie tego rozstrzygnięcia należy do sfery faktów a nie sfery prawa. Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 189 p.p.s.a. domaga się przede wszystkim uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenia skargi. Odnosząc się tak postawionego problemu należy przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2549/14, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 1473/14 w sprawie ze skargi [...] na informację [...] zawartą w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. W następstwie tego wyroku WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę - wydał wyrok objęty niniejszą skargą kasacyjną, którym stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Z powyższego wynika, że w sprawie sądowoadministracyjną kontrolą dokonaną przez WSA, a następnie przez NSA i ponownie przez WSA w Warszawie - została objęta informacja PARP zawarta w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., nie zaś rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. Wymaga podkreślenia, że NSA słusznie przesądził, że skarga do sądu administracyjnego na ww. informację jest dopuszczalna, ponieważ jest to w istocie informacja o negatywnej ocenie projektu. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2014 r. dokonał wiążącej wykładni prawa, przesądzając o dopuszczalności wniesienia skargi na informację PARP z dnia [...] marca 2014 r. W szczególności, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga na informację PARP z dnia [...] marca 2014 r. jest niedopuszczalna, wówczas zastosowałby przepis art. 189 p.p.s.a. Jak bowiem stanowi art. 189 p.p.s.a. jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. W uchwale z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. dopuszczalne jest zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 p.p.s.a., polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego. Jak wynika z uzasadnienia tej uchwały, jeżeli pojawią się przesłanki wskazane w art. 189 p.p.s.a., a więc podstawy do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, przepis ten nie daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu żadnego wyboru, poza wydaniem postanowienia uchylającego wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniem skargi bądź umorzeniem postępowania. W tej sytuacji Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę i stwierdzając jednocześnie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 17 listopada 2014 r. - stosownie do art. 190 p.p.s.a.) - winien merytorycznie rozpoznać skargę [...] na informację PARP dnia [...] marca 2014 r., co też uczynił. Zgodnie bowiem z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody (także w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.) sądu I instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Zasięg tego rozwiązania jest jednak szerszy, bowiem zgodnie z regulacją zawartą w zdaniu drugim art. 190 p.p.s.a. skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym sensie wykładnia prawa, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 190 p.p.s.a., wiąże nie tylko sąd pierwszej I i autora skargi kasacyjnej, ale także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego w tej sprawie po ponownym jej rozpoznaniu (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 247/12). Powyższe unormowanie oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych wypadkach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. I PKN 226/98 – OSNIAPiUS z 2000 r., nr 5, poz. 177), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. I OSK 976/10, także H. Knysiak – Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. WP LexisNexis, Warszawa 2005, s. 577). Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i oparł swoje rozstrzygnięcie na tej wykładni. Jednocześnie nie wystąpiła ani zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, ani też nie doszło do zmiany przepisów uzasadniającej odstępstwo od dokonanej przez NSA wykładni, a przedmiotem kontroli Sądu była ta sama informacja PARP z dnia [...] marca 2014 r. Zatem, wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania w przypadku braku podstaw do odstąpienia od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa – stosownie do art. 190 p.p.s.a. – nie może odrzucić skargi ze względu na jej niedopuszczalność na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli NSA rozpoznając skargę kasacyjną jednocześnie zasadnie przesądził o dopuszczalności wniesienia skargi. Gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga na zaskarżoną informację PARP z dnia [...] marca 2014 r. jest niedopuszczalna, wówczas zastosowałby przepis art. 189 p.p.s.a. Za chybiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazany w pkt 3 lit. a-c petitum skargi kasacyjnej. Analiza tego zarzutu kasacyjnego prowadzi bowiem do wniosku, że został on sformułowany w oderwaniu od zasad wynikających z art. 190 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj.: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie wyroku zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia i wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). W tym stanie rzeczy, nie może być uznany za usprawiedliwiony wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 204 pkt 2 p.p.s.a.