I OSK 247/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz, Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 w sprawie ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia 17 października 2008 r. (pkt 1) oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. S.L. raportem z dnia 5 października 2006 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zwolnienie ze służby w Policji wskazując, aby to nastąpiło nie wcześniej niż z dniem 17 stycznia 2007 r. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej. W dniu 10 stycznia 2007 r. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 12 stycznia 2007 r. nr 140, wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił S.L. ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. i na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. odstąpił od uzasadnienia decyzji. Na skutek złożonego przez S.L. odwołania sprawę rozpoznawał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia 2 kwietnia 2007 r. nr ww. rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Uznał bowiem, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 12 stycznia 2007 r. nr 140, wszedł do obrotu prawnego w dniu 5 lutego 2007 r.,a zatem przed tą datą nie mógł być skutecznie zaskarżony. W związku z powyższym S.L. w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia12 stycznia 2007 r. nr 140 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, decyzję z dnia 19 września 2008 r. nr 367-447-2008, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 października 2008 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił skargę S.L. na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 749/09 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 17 października 2008 r. nr 14413, wydanym na podstawie art. 110 ust. 1, 2, 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 2, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. nr 251, poz. 1859, zw. dalej rozporządzeniem z dnia 21 grudnia 2006 r.), przyznał S.L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. Następnie Komendant Główny Policji po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 5 marca 2009 r. nr 18, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127§ 3 K.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy W uzasadnieniu decyzji, powołując się na treść art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz § 2 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. wskazał, iż wymieniony policjant spełnił wymogi formalne do otrzymania nagrody rocznej za 2007 r. w podanej wysokości, ustalonej w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 18 stycznia 2007 r. Wyjaśnił, że do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, nie można wliczyć okresu od dnia19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. albowiem pomimo, iż w tym czasie pozostawał on w stosunku służbowym, to jednak służby nie pełnił. W konsekwencji stwierdził, iż brak było podstaw do przyznania S.L. nagrody rocznej za 2007 r. w wyższej wysokości. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r., rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu , Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także naruszenie szeregu przepisów K.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia 17 października 2008 r. nr 14413. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji podinsp. K.Ł. nie był uprawniony do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji. Ponadto skarżący przedstawił obszernie chronologię zdarzeń, w wyniku których doszło do rozwiązania z nim stosunku służbowego z dniem 15 października 2008 r. Stwierdził, że w zaistniałej sytuacji nie można mu zarzucić, iż pomimo ciążącego na nim obowiązku, bez usprawiedliwienia, nie wykonywał nałożonych na niego obowiązków w okresie od dnia19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. Wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r., do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się wyłącznie okresów: korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego, przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1–3 ustawy o Policji oraz zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Żaden z tych przypadków go nie dotyczy, gdyż jego nieobecność w miejscu pełnienia służby wynikła z poleceń przełożonych, a ponadto jest usprawiedliwiona faktem korzystania przez niego ze zwolnień lekarskich oraz orzeczonej od dnia 18 stycznia 2007 r. całkowitej niezdolności do służby w Policji. Tak więc za cały ten czas przysługiwało mu prawo do zwolnienia od zajęć służbowych. Skarżący podkreślił, że kilkakrotnie zwracał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz do Komendanta Głównego Policji o poinformowanie go o jego prawach i obowiązkach w okresie rozpoznawania środka zaskarżenia oraz o umożliwienie mu kontynuacji służby, lecz nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Zarzucił również, iż organ z niezrozumiałych względów ograniczył czasowy zakres decyzji jedynie do roku 2007roku, podczas gdy w jego ocenie powinna ona dotyczyć okresu od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., tj. do daty zwolnienia go ze służby określonej w decyzji ostatecznej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ administracji publicznej w imieniu którego działał upoważniony w trybie art. 268a k.p.a. pracownik, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji. Decyzja ta dotyczy ustalenia wysokości nagrody rocznej za 2007 r. Wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o Policji nagroda roczna należy się za okresy wykonywania czynności służbowych oraz za okresy usprawiedliwionego ich niewykonywania enumeratywnie wymienione w art. 121 tej ustawy. Skarżący w okresie od dnia 19 stycznia 2007 r. do końca 2007 r. zadań służbowych nie wykonywał, nie zachodziły też przypadki, o których mowa w art. 121 omawianej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 619/10 oddalił skargę S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji dnia 5 marca 2009 r. nr 18, zaś Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S.L., wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1821/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji błędnie ograniczył kontrolę tylko do nagrody rocznej za rok 2007, przyjmując, że organ Policji nie mógł rozstrzygać o świadczeniach za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia15 października 2008 r. Ponadto stwierdził, iż w niniejszej sprawie organ Policji dopuścił się naruszenia zarówno przepisów procesowych - art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jak również przepisów materialnoprawnych – art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a uchybienia te nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez Sąd pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy ze skargi S.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku odwołując się do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę przyznania policjantowi nagrody rocznej stanowi przepis art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.).W świetle tego przepisu policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość). Szczegółowe zasady przyznawania policjantom nagród rocznych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. nr 251, poz. 1859). Przepis § 3 ust. 1 w/ w rozporządzenia stanowi, że do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów: 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego; 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10 dokonał wykładni powyższych przepisów prawnych stwierdzając, iż ustawodawca przyznał prawo do nagrody nie tylko za okres faktycznie pełnionej służby (do czego ograniczył się organ, a co zaaprobował Sąd pierwszej instancji), lecz także za okresy pozostawania w służbie w sytuacjach, o których stanowi art. 121 ust. 1. Przepis ten odnosi się wprawdzie do prawa do uposażenia zasadniczego, do którego policjant zachowuje uprawnienie w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału, lecz z racji odesłania zawartego w art. 110 ust.2 ma zastosowanie także przy przyznawaniu nagród rocznych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż skarżący na etapie postępowania odwoławczego określił żądanie przyznania nagrody rocznej za cały okres pozostawania w służbie (tj. za cały rok 2007 do dnia rozwiązania stosunku służbowego – 15 października 2008 r.), a Komendant Główny Policji powinien to żądanie rozpatrzyć i wydać w tym przedmiocie rozstrzygnięcie obejmujące całość danej sprawy, jak tego wymaga przepis art. 138 K.p.a. Organy Policji( jak też Sąd pierwszej instancji) nie uwzględniły, że stosunek służbowy S.L. ustał dopiero z dniem 15 października 2008 r., a w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia lekarskie, stwierdzające jego niezdolność do służby już od dnia 3 stycznia 2007 r., potwierdzone prawomocnym orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia 6 czerwca 2007 r. A zatem twierdzenie skarżącego co do przyczyny niewykonywania obowiązków służbowych we wskazanym okresie (choroba), znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym oraz załączonych zaświadczeniach i orzeczeniach komisji lekarskich. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. wymienia okresy, których nie wlicza się do okresów służby dla celów obliczania nagrody rocznej. Jednocześnie przesądził, iż "żaden z wymienionych tam przypadków (urlop bezpłatny lub wychowawczy, przerwy w wykonywaniu obowiązków bez prawa do uposażenia, zawieszenie w czynnościach służbowych albo tymczasowe aresztowanie) nie odpowiada sytuacji jaka miała miejsce w tej sprawie". Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle ustaleń i wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz powyżej wskazanych regulacji prawnych, pozbawione jest podstaw ograniczenie skarżącemu uprawnienia do nagrody rocznej za rok 2007 tylko do okresu przypadającego pomiędzy 1 a 18 stycznia 2007 r., tj. daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji określonej w rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia 12 stycznia 2007 r. nr 140 od którego wniesiono odwołanie wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. W postępowaniu administracyjnym, zmierzającym do ustalenia skarżącemu przedmiotowego świadczenia, nie wykazano wystąpienia którejkolwiek z negatywnych przesłanek wymienionych w pkt 1-3 ust. 1 § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r., a co się z tym wiąże, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie jest zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny wytknął także, iż zaskarżona decyzja z dnia 5 marca 2009 r. nr 18 jest dotknięta kwalifikowaną wadą procesową z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Na etapie postępowania odwoławczego skarżący domagał się wyłączenia osoby wydającej decyzję z powołaniem się na liczne błędy popełnione w toku prowadzonych postępowań. Tym żądaniom skarżącego, powołującego się na art. 24 K.p.a., organ nie nadał dalszego biegu. Pomimo wniosku skarżącego, decyzję z dnia 5 marca 2009 r .nr 18 wydała ta sama osoba, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji K.Ł. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 należy przyjąć, że obowiązek wyłączenia w postępowaniu prowadzonym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dotyczy Komendanta Głównego Policji jako piastuna funkcji. Natomiast osoba pełniąca funkcję Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia upoważniona przez Komendanta Głównego Policji do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. od rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można natomiast podzielić zarzutu skargi, że Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji K.Ł. nie był uprawniony do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego Policji, co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W sprawach załatwianych decyzją administracyjną zastosowanie mają przepisy K.p.a. Przepis art. 268a K.p.a. daje uprawnienie organowi administracji publicznej do upoważnienia w formie pisemnej pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Podkreślił, iż w tej sprawie Sąd drugiej instancji nie dopatrzył się, aby wymaganiom tego przepisu nie czyniły zadość obie decyzje Komendanta Głównego Policji, upoważniające ww. Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia m.in. do wydawania w jego imieniu decyzji w sprawach osobowych policjantów. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 9, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jak również przepisów prawa materialnego – art. 110 ust. 1 i 2 w zw. z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, a ponadto zaskarżona decyzja jest obarczona wadą z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Z powyższych względów obie wydane w sprawie decyzje nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Wskazał, że Komendant Główny Policji rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu. W szczególności zwróci uwagę, iż żądanie skarżącego o przyznanie nagrody rocznej zostało rozszerzone na rok 2008 (od 1 stycznia do 15 października) i w tym zakresie będzie obowiązany wydać rozstrzygnięcie kończące w sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c w zw. z art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie: - art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. i z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na zawężeniu i ograniczeniu rozpoznania sprawy tylko co do zakresu, w jakim orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, zamiast dokonać tego w warunkach i zgodnie z art. 134 P.p.s.a, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; -art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit a i c P.p.s.a. oraz w zw. z art. 135 P.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych, a także aktach sądowych, celem ustalenia, czy rzeczywiście doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przy czym powyższe, miało istotny wpływ na wynik sprawy; -art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a., poprzez pominięcie mocy wiążącej wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 287/10 i I OSK 288/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 348/10 i 349/10 co miało istotne znaczenie dla wyniku sprawy; Ponadto z ostrożności procesowej podniósł zarzut nieważności postępowania, oparty na podstawie art. 183 § 2 pkt 3 P.p.s.a. wskazując ,iż w dacie wydawania zaskarżonego wyroku w obrocie prawnym istniały wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2010 r. o sygn. I OSK 287/10 i I OSK 288/10 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. o sygn. akt II SAB/Wa 348/10 i II SAB/Wa 349/10 wydane w przedmiocie bezczynności organu w zakresie wydania decyzji 1) o przyznaniu nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007r.,2)przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007r. do dnia 15 października 2008 r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ograniczył badanie skargi wyłącznie do zakresu, w jakim badał Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności w ogóle nie zwrócił uwagi na fakt, iż w okresie od dnia 18 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. skarżący był emerytem policyjnym i pobierał emeryturę. W uzasadnieniu orzeczenia brak odniesienia się do tej kwestii i jej oceny prawnej. Ten aspekt ma istotne znaczenie dla sprawy, gdyż art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin stanowi, że emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby (...). Natomiast z treści art. 32 tej ustawy wynika, iż postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się na wniosek zainteresowanego. Powyższe wynika także z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i ich rodzin, zgodnie z którym organ emerytalny wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego (...) na wniosek wnioskodawcy (...), przy czym wniosek taki może być złożony za pośrednictwem komórki kadrowej Policji (§6). Wnioskodawca może wycofać wniosek, jednakże nie później niż do dnia uprawomocnienia się decyzji (§19). W dalszej kolejności art. 33 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym daje podstawy do ponownego ustalenia tego prawa na wniosek lub z urzędu. S.L. nigdy nie twierdził, aby kiedykolwiek taki wniosek złożył. Teza, jakoby to na Komendancie Głównym Policji spoczywał obowiązek powiadomienia Dyrektora ZER-u MSWiA o potrzebie wszczęcia postępowania w tym zakresie z urzędu, ma za cel wyłącznie przerzucenie winy za własne zaniechanie, będące wyrazem woli co do pozostawania na tym zaopatrzeniu emerytalnym. Jak wynika z przepisów tzw. ustawy emerytalnej prawo do świadczeń zaopatrzenia emerytalnego ustaje, jak też ulega zawieszeniu. Przy czym zawieszenie może nastąpić w razie ponownego przyjęcia emeryta do służby lub na jego wniosek bez konieczności podania jakiejkolwiek przyczyny (art. 39 i 40a). Skarżący nie skorzystał z prawa do zawieszenia emerytury, a ponowne przyjęcie go do służby nie nastąpiło. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku sygn. akt I OSK 1821/10 zauważa, iż" zdaniem skarżącego, w sprawie niniejszej jedynie wnikliwe zbadanie kolejnych działań skarżącego i organów administracji, jak i późniejsza kontrola zaistniałego stanu rzeczy przez sąd administracyjny może pozwolić na obiektywną ocenę wszystkich działań podejmowanych przez pozostające w sporze strony postępowania, w którym meritum stanowi zwolnienie skarżącego ze służby." Z takim stanowiskiem skarżącego wypada się zgodzić. W ocenie Komendanta Głównego Policji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał jednak rzetelnego, kompleksowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, poprzestając na wykazaniu związania normą art. 190 P.p.s.a. i bezzasadnie rozszerzył jej stosowania na stan faktyczny. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, bowiem bez ustalenia (niezależnego od wyroku I OSK 1821/10) sytuacji faktycznej, nie jest możliwe dokonanie subsumcji prawa, a zatem przyjęcie wykładni art. 110 ustawy o Policji. Sąd pierwszej instancji był zatem obowiązany do wyjaśnienia, czy z akt administracyjnych, jak też okoliczności i argumentów podnoszonych w odpowiedzi na kasację (pismo Kr-1005/418/09/MBM z dnia 15.10.2010 r.) oraz na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r., rzeczywiście skarżący pełnił służbę, mając zwłaszcza na względzie zachowanie (zresztą wzajemnie sprzeczne i kontrowersyjne) skarżącego. Swoje stanowisko w tej mierze Sąd przedstawia w uzasadnieniu wyroku, na zasadzie art. 141 § 4 P.p.s.a. Powyższe zaniechanie doprowadziło do błędnego uznania, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 17 października 2008 r. nr 14413 przyznający S.L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia jest obarczony naruszeniem, o którym mowa w art. 145 § 1 lit a i c P.p.s.a., a tym samym na podstawie art. 135 P.p.s.a. jego bezzasadnego uchylenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 170 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę wyroków Naczelnego Administracyjnego z dnia 5 października 2010 r. o sygn. akt I OSK 287/10 i I OSK 288/10, wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 sygn. akt: II SAB/Wa 348/10 i II SAB/Wa 349/10. Przedmiotem rozpoznania w tych sprawach była bezczynność organu w zakresie wydania decyzji 1) o przyznaniu nagrody rocznej i uposażenia za 2007 r., 2) przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 do dnia 15 października 2008 r. Z powyższego wynika, iż S.L. uczynił odrębnym przedmiotem zaskarżenia bezczynność organu m.in. co do wydania decyzji o prawie do nagrody za 2007 r. i 2008 r. Taki bowiem zakres jego żądań wynika z pism z dnia 4 lipca 2007 r. i z dnia 21 listopada 2008 r. znajdujących się w aktach tych spraw. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro w dacie wydania zaskarżonego wyroku powołane wyroki były prawomocne, a organ powołał się na nie na rozprawie, to Sąd pierwszej instancji powinien był podać, z jakich przyczyn nie uznaje związania tymi wyrokami. Ponadto wskazał, że obowiązek wydania decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007r. tj. w takiej jej części, której nie objęła zaskarżona decyzja, i za rok 2008 r. powstał w marcu 2011 r. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, nie mógł, opierając się tylko na art. 190 P.p.s.a. wbrew art. 170 P.p.s.a. nakazać organowi ponownie orzec we wzmiankowanym zakresie, gdyż w tej dacie w obrocie prawnym znajdowały się już decyzje ( o czym Sąd był informowany), czyniące zadość nałożonemu obowiązkowi. W chwili obecnej zostały one zaskarżone do sądu administracyjnego. Uchybienie to miało istotne znaczenie, gdyż doprowadziło do bezzasadnego uznania, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 17 października 2008 r. nr 14413 wydany w pierwszej instancji obarczony jest naruszeniem, o którym mowa w art. 145 § 1 lit a i c P.p.s.a., a tym samym na podstawie art. 135 P.p.s.a. jego bezzasadnego uchylenia. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, iż rozpoznanie sprawy tożsamej co do meritum decyduje o zaistnieniu wady nieważności postępowania. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku sygn. akt I OSK 1821/10 stwierdził , m. in. że organ powinien był rozpoznać i rozstrzygnąć całe żądanie odwołania, a więc wydanie decyzji o prawie do nagrody rocznej za 2007r. i 2008 r., a Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku to ustalenie powiela, to czyni to jednak już w dacie, gdy organ zobowiązanie zawarte w przytoczonych wyrokach, a dotyczące tej kwestii wykonał. Ponadto autor skargi kasacyjne wyjaśnił, iż nie zawarł zarzutów dotyczących uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 5 marca 2009 r. nr 18, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 lit b P.p.s.a., gdyż sformułowane zarzuty odnoszą się do całości postępowania, zaś przedmiotem ewentualnego ponownego postępowania przed sądem pierwszej instancji nie może być wyłącznie decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 17 października 2008 r. wydana w pierwszej instancji. S.L. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przechodząc do oceny pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. i z art. 141 § 4 P.p.s.a. stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się z obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji ograniczając się przy ponownym rozpoznaniu skargi wyłącznie do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody (także w rozumieniu art. 134 P.p.s.a.) sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Zasięg tego rozwiązania jest jednak szerszy, bowiem zgodnie z regulacją zawartą w zdaniu drugim art. 190 P.p.s.a. skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym sensie wykładnia prawa, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 190 P.p.s.a., wiąże nie tylko sąd pierwszej instancji i autora skargi kasacyjnej, ale także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego w tej sprawie po ponownym jej rozpoznaniu. Użyte w art. 190 P.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć wąsko - jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej; nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się ,że "Istnienie możliwości oceny przez sąd pierwszej instancji orzeczenia sądu instancji wyższej stanowiłoby bowiem zaprzeczenie zasady dwuinstancyjności i zasad ustrojowych, wynikających z art. 176 Konstytucji RP oraz przepisów ustrojowych - art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., art. 15 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Na wyrażoną w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP zasadę postępowania sądowego co najmniej dwuinstancyjnego składa się bowiem m.in. konieczność zapewnienia sprawności sądowej i określenia oznaczonej liczby instancji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt SK 77/06 (opubl. w OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 39) interpretując ten przepis stwierdził, że w pewnym momencie musi zapaść rozstrzygnięcie, które nie podlega kontroli innych organów i z którym wiąże się domniemanie zgodności z prawem, niepodlegające obaleniu w dalszym postępowaniu".(por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1064/08, LEX nr 550070). W rozpoznawanej sprawie zaskarżony wyrok został wydany po ponownym rozpoznaniu skargi przez Sąd pierwszej instancji na skutek uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od uprzednio wydanego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., zawarł wykładnię przepisów prawa, która w tej sprawie wiązała Sąd pierwszej instancji. W takiej sytuacji sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Wynika to wprost z treści przepisu art. 190 P.p.s.a. Ocena zarzutów skargi kasacyjnej wymaga przede wszystkim zbadania, czy Sąd pierwszej instancji wydając ponownie wyrok będąc związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zastosował się do dyrektyw wynikających z treści art. 190 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 r. sygn. akt I PKN 226/98, publ. OSNAP z 1999 r., nr 15, poz. 486;wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1311/07).Sąd ten nie jest również związany tą wykładnią, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny(por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. II OSK 342/05). Niezwiązanie wykładnią prawa dotyczy także sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny podjął w uchwale w składzie siedmiu sędziów stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w wyroku Sądu drugiej instancji odnoszące się do konkretnej sprawy sądowo administracyjnej ( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt I FPS 1/08, ONSAiWSA z 2008 r., nr 5, poz.75). W rozpoznawanej sprawie żadna z trzech opisanych sytuacji nie występowała. Odnośnie stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10 podał, że Sąd pierwszej instancji przedstawiając przebieg postępowania stwierdził, iż w okresie od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. S.L. nie pełnił służby w Policji, pobierał w tym okresie świadczenie emerytalne. Uszło jednak uwadze autora skargi kasacyjnej, że to ustalenie zakwestionował i uznał, że zarówno sąd administracyjny jak i organ nie uwzględniły, iż stosunek służbowy wyżej wymienionego ustał dopiero z dniem 15 października 2008 r. oraz że w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia lekarskie stwierdzające jego niezdolność do służby już od dnia 3 stycznia 2007 r., potwierdzone orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia 6 czerwca 2007r.Podał również, iż kwestia daty zwolnienia S.L. ze służby w Policji została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/ Wa 1681/08, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09. Następnie w oparciu o te ustalenia dokonał wykładni art.110ust.1 i 2 w zw. z art.121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów. W konsekwencji stwierdził, że organ nie uwzględniając tych okoliczności dopuścił się naruszenia art.7, 9, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz powołanych przepisów prawa materialnego. Ponadto uznał, że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą z art.145 § 1 pkt 3 w zw z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Przenosząc te rozważania na grunt analizowanej skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie nie zmienił się stan faktyczny ani też stan prawny, które pozwalałyby Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia pobierania przez S.L. emerytury nie była przedmiotem rozważań w tej sprawie. Jako chybiony ocenić należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw z art. 145 § 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a poprzez który, autor skargi kasacyjnej podjął próbę zakwestionowania dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, a wiążącej Sąd pierwszej instancji wykładni przepisu art. 110 ust. 1 i 2 Ustawy o Policji, co w świetle art.190 P.p.s.a. zdanie drugie nie jest dopuszczalne. Zamierzonego skutku nie mogły również odnieść zarzuty naruszenia art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit a i c i art.183 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 287/10 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 62/09 w przedmiocie bezczynności Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania decyzji o przyznaniu nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 348/10 1) zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego S.L. z dnia 4 lipca 2007 r. w zakresie podwyżki uposażenia za 2007 r., ponowionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) w pozostałym zakresie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że odrzucenie skargi nastąpiło w sprawie bezczynności organu w przedmiocie nagrody rocznej za 2007 r., gdyż do wydania ostatecznej decyzji w tym przedmiocie doszło przed wniesieniem skargi na bezczynność. Natomiast w sprawie sygn. akt I OSK 288/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 64/09 w sprawie bezczynności Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku S.L. z dnia 4 lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., ponowionego pismem z dnia 21 listopada 2008 r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, Komendant Główny Policji pozostaje w bezczynności, gdyż nie wydał żadnej decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania wyżej wymienionemu uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r. Przyznał, że organ wydał decyzję administracyjną jedynie w przedmiocie nagrody rocznej za 2007 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że w sprawie nie doszło do rozpoznania sprawy tożsamej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.