II SA/Lu 69/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. S. w przedmiocie wymierzenia [...] Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Miasta grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r. w sprawie II SAB/Lu 49/11 oddala skargę. W dniu 15 kwietnia 2013 r. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] grzywny za niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Lu 49/11. Skarżący wyjaśnił, że powołanym wyrokiem Sąd - uwzględniając jego skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania PINB [...] – zobowiązał ww. organ do wydania w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt sprawy z prawomocnym wyrokiem rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego przy ul. [...] / [...] w L.. Skarżący wskazał, że po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, jego odpis wraz z aktami sprawy został przekazany organowi w dniu 18 września 2012 r. W dniu 13 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego wezwał organ do wykonania przedmiotowego orzeczenia. Pomimo tego wezwania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podjął żadnej czynności w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę PINB miasta L. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Podniósł, że decyzją z dnia [...] października 2012 r., wydaną na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1623 ze zm., dalej jako "Pr. bud.") zobowiązał inwestora do wykonania zmian i przeróbek zmierzających do doprowadzenia obiektu budowlanego przy ul. [...] / Hempla 2 w L. do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu, decyzja ta "czyni zadość" wyrokowi z dnia 8 grudnia 2011 r., co oznacza, że nie zachodzą przesłanki do uznania, iż wyrok ten nie został wykonany oraz zastosowania sankcji przewidzianej w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Organ przyznał jednocześnie, że powyższa decyzja z dnia 31 października 2012 r. została uchylona wskutek kontroli instancyjnej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. W efekcie po przekazaniu sprawy organowi I instancji, tenże wydał w dniu [...] marca 2013r. akt nakładający na B. R. obowiązek wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem (kserokopia tej decyzji została złożona na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie). Wyrokiem z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 409/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę T. S. za zasadną i wymierzył Powiatowemu Inspektorowi N. B. miasta L. grzywnę w wysokości [...] zł, zasądzając jednocześnie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd I instancji przychylił się do stanowiska strony skarżącej, iż organ po zwrocie akt administracyjnych przez Sąd nie wykonał wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. Wyrok ten zobowiązywał bowiem PINB miasta L. do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Decyzja tego organu z dnia [...] marca 2013 r. nakłada natomiast na B. R. obowiązki wykonania wskazanych w niej robót budowlanych. Nie jest więc rozstrzygnięciem w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu I instancji wymierzenie organowi grzywny w kwocie [...]zł odpowiada stopniowi zawinienia organu w rozpoznawanej sprawie, natomiast wnioskowana przez T. S. kwota [...]zł byłaby kwotą zdecydowanie wygórowaną. Powyższy wyrok w drodze skargi kasacyjnej zaskarżyli: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. oraz T. S.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi temu zarzucił naruszenie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że organ nie wykonał wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Lu 49/11, ponieważ wydana przez niego decyzja z dnia [...] marca 2013 r., nakładająca na B. R. obowiązki wykonania wskazanych w niej robót budowlanych w budynku przy ul. [...] - ul. [...] nie jest rozstrzygnięciem wykonującym ww. wyrok. W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ zarzucił zaś naruszenie: a) art. 58 § 3 p.p.s.a. w związku z 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieodrzuceniu skargi T. S. w sytuacji, gdy jego wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r. (II SAB/Lu 49/11) nastąpiło po wydaniu przez Powiatowego Inspektora N. B. M. L. decyzji z dnia [...] października 2012 r. , b) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 55 § 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na wydaniu zaskarżonego wyroku mimo nieprzedłożenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] akt postępowania administracyjnego, przez co orzeczenie zostało oparte jedynie na skardze T. S. oraz na odpowiedzi na skargę, co jest niewystarczające do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Brak analizy tych akt przez WSA w Lublinie spowodował pominięcie przez sąd decyzji z [...] października 2012 r., w efekcie czego stan faktyczny przyjęty przez sąd był niezgodny ze stanem rzeczywistym. Z kolei T. S. swoją skargę kasacyjną oparł na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Wniósł przy tym o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesionego zarzutu skarżący stwierdził, że wymierzenie organowi grzywny w orzeczonej wysokości nie odpowiada stopniowi zawinienia organu w tej sprawie. Ponadto skarżący zarzucił, że decyzja organu z dnia [...] marca 2013 r. nie stanowi wykonania obowiązku nałożonego na organ w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r., ponieważ dotyczy wykonania określonych robot budowlanych, a nie rozbiórki budynku. Przedmioty tych spraw (postępowań) nie są tożsame. Uznając za zasadną skargę kasacyjną złożoną przez PINB [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 598/14 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Z kolei skarga kasacyjna T. S. została ww. wyrokiem oddalona. Odnosząc się do zarzutów wyrażonych w skardze kasacyjnej organu Sąd II instancji w pierwszej kolejności jako błędne ocenił przekonanie, iż skarga T. S. winna zostać odrzucona na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., z tego względu, że wezwanie do wykonania wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r. skarżący złożył po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. decyzji z dnia [...] października 2012 r. W ocenie NSA zarzut ten nie jest uzasadniony, ponieważ warunkiem dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku jest samo wezwanie do wykonania wyroku przed wniesieniem skargi. Nie ma natomiast znaczenia dla kwestii odrzucenia skargi data, w której wezwanie zostało skierowane do organu. Z kolei skutkujące nałożeniem grzywny stanowisko WSA w Lublinie, jakoby załączona do akt sądowych decyzja PINB [...] z dnia [...] marca 2013 r. nie była rozstrzygnięciem, o jakim mowa w wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Lu 49/11, NSA uznał za przedwczesne, a przyjęty tok rozumowania – przy założeniu, że odpowiadają prawdzie ustalenia, iż przywołana decyzja została wydana w wykonaniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r. – za wadliwy. W ocenie NSA, przy wydaniu zaskarżonego wyroku doszło przede wszystkim do naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji dokonał ustalenia stanu faktycznego bez koniecznych akt administracyjnych. Tymczasem analiza tych akt i dokonanie w oparciu o nie ustaleń faktycznych - zdaniem Sądu II instancji - było koniecznym i niezbędnym warunkiem poprzedzającym wydanie wyroku w przedmiocie wymierzenia grzywny, zwłaszcza, że organ w odpowiedzi na skargę sygnalizował, że w sprawie – po wydaniu wyroku przez WSA w Lublinie – została wydana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2012 r., która rozstrzygała sprawę w przedmiocie nakazu rozbiórki kwestionowanego obiektu budowlanego. Był to akt administracyjny, który - zdaniem organu -wykonywał zobowiązanie wynikające z omawianego wyroku sądowego. Tymczasem Sąd I instancji nie sprawdził, czy w istocie decyzja taka zapadła, a także, czy w przedmiotowej sprawie, a ustalenie powyższe winno znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W konsekwencji w zaskarżonym wyroku sąd nie odniósł się do faktu wydania ww. decyzji, zakres swojej kognicji ograniczając jedynie do omówienia jednym zdaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2013 r. Tymczasem - jak stwierdził NSA – gdyby Sąd dysponował aktami administracyjnymi mógłby ustalić stan faktyczny odbiegający od tego, który został przyjęty w zaskarżonym wyroku, co nie może podlegać przesądzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania. W ocenie Sądu II instancji konieczne było zatem ustalenie, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czy podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność wydania decyzji z dnia [...] października 2012 r. miała miejsce w związku z wydaniem (i w konsekwencji wykonaniem) wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r. W takim wypadku Sąd winien ocenić ten akt administracyjny w aspekcie jego wydania, nie zaś poprawności merytorycznej. Jak się bowiem przyjmuje w orzecznictwie na ocenę bezczynności organu nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko czy faktycznie zostało ono wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność poprzedniego aktu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. Zastosowanie się przez organ do oceny prawnej zawartej w wykonywanym wyroku podlega bowiem kontroli na ogólnych zasadach w ramach skargi na nowe rozstrzygnięcie sprawy (vide wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2413/11). NSA podniósł również, że z treści art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 oraz art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. wynika, iż w sytuacji, gdy organ w sprawie dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę stwierdzi, że budowa nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 2), może na podstawie art. 51 ust. 7 w związku z ust. 1 nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 1 pkt 2). Oznacza to, że decyzja nakładająca na inwestora obowiązek wykonania określonych robót budowlanych może być w określonych sytuacjach decyzją wydaną w ramach postępowania wszczętego w sprawie rozbiórki obiektu. Na zakończenie swych rozważań NSA podkreślił, że z przepisu art. 154 § 3 p.p.s.a. a contrario wywodzi się, iż wykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność przed wniesieniem skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. czyni tę skargę niezasadną. Stan w postaci niewykonania wyroku lub niezałatwienia sprawy po wyroku kasacyjnym bądź stwierdzającym nieważność aktu lub czynności musi istnieć w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 13 października 2011r. sygn. akt II OSK 1341/11). Sąd II instancji zaznaczył, że pogląd ten powinien zostać uwzględniony przy ponownym rozpatrywaniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Odnosząc się do skargi kasacyjnej T. S. NSA wskazał, że podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p,p.s.a. nie może być uwzględniony, ponieważ z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący nie kwestionuje uzasadnienia wyroku, lecz samo rozstrzygnięcie (wysokość grzywny). W związku zaś z uwzględnieniem skargi kasacyjnej organu, zarzut dotyczący wysokości grzywny nie mógłby zostać rozpatrzony, ponieważ stał się bezprzedmiotowy wobec uchylenia zaskarżonego wyroku. Po przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie celem jej ponownego rozpoznania, sędzia sprawozdawca w dniu 18 lutego 2015 r. wydał zarządzenie, by na termin rozprawy do akt niniejszej sprawy dołączyć akta administracyjne ze sprawy II SA/Lu 757/13. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07 oraz z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11). Rozpoznawaną ponownie skargą T. S. wniósł o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] grzywny za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Lu 49/11, którym organ ten – na skutek uwzględnienia skargi T. S. na jego bezczynność i przewlekłość prowadzonego postępowania – został zobowiązany do wydania w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Obowiązek ten – jak wynika z treści powołanego wyroku – dotyczył budynku należącego do B. R., zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] / ul. [...] w L.. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania obowiązku nałożonego owym wyrokiem. W przedmiotowej sprawie ocena, iż skarżący warunek ten zachował, została w sposób wiążący przesądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 598/14. Czyni to zbędnymi dalsze rozważania co do dopuszczalności skargi. Dokonując natomiast powtórnie merytorycznej oceny złożonej skargi Sąd – mając na uwadze wnioski zaprezentowane w ww. wyroku NSA – dokonał analizy akt administracyjnych dotyczących postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowalnego w sprawie budynku przy ul. [...] / ul. [...] w L.. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że akta te były Sądowi przekazane wraz ze skargą S. S. i T. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w ww. obiekcie, która to skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Lu 757/13. Analiza tych akt potwierdza natomiast wyjaśnienia Powiatowego Inspektora N. B. miasta L. przedstawione w odpowiedzi na skargę, iż po otrzymaniu odpisu prawomocnego wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Lu 49/11 (co – jak wynika z kolei z akt sprawy, w której wyrok ten zapadł – miało miejsce w dniu 8 sierpnia 2013 r.), organ ten w dniu [...] października 2012 r. wydał decyzję o nr [...], w którą nakazał B. R. wykonanie określonych robót budowlanych celem doprowadzenia spornego budynku przy ul. [...]/ul. [...] do stanu zgodnego z prawem. Treść tej decyzji jednoznacznie wskazuje, że została ona podjęta w ramach postępowania prowadzonego w sprawie ww. budynku przez organ nadzoru budowlanego I instancji na skutek wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1338/07, a zatem postępowania, do którego odnosił się wyrok zobowiązujący zapadły w sprawie II SAB/Lu 49/11. Oznacza to, że wskazane orzeczenie WSA w Lublinie – wbrew przekonaniu skarżącego – zostało przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykonane. Wprawdzie wyrokiem tym Sąd zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia "w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego", jednak nie oznacza to, że o realizacji tak określonego obowiązku mogłoby świadczyć jedynie wydanie decyzji zobowiązującej B. R. do rozbiórki spornego budynku. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w przedmiotowym postępowaniu wyroku z dnia 18 listopada 2014 r., regulacje Prawa budowlanego przewidują możliwość zakończenia postępowania w sprawie rozbiórki obiektu również decyzją nakładającą na inwestora obowiązek wykonania określonych robót. Podkreślić należy, że stanowisko to wiąże skład orzekający obecnie w niniejszej sprawie. Ponadto wskazać wypada, że nawet ewentualna wadliwość ww. decyzji organu I instancji z dnia 31 października 2012 r. nie mogła skutkować uznaniem, iż wyrok w sprawie II SAB/Lu 49/11 nie został w istocie wykonany. W orzecznictwie utrwalone jest w tym zakresie stanowisko, że zarzut pozostawania przez organ w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności nie może zostać uwzględniony, jeśli organ, po otrzymaniu akt sprawy celem jej ponownego rozpatrzenia, wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nawet jeśli uczynił to wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu. Niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być bowiem podstawą jedynie uchylenia decyzji (co też w przypadku decyzji PINB [...] z dnia [...] października 2012 r. istotnie miało miejsce podczas kontroli instancyjnej), nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 426/05, LEX nr 198147; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 224/10, LEX nr 760227). W świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że wydając decyzję z dnia [...] października 2012 r. PINB [...] wykonał obowiązek nałożony wyrokiem WSA w Lublinie zapadłym w sprawie II SAB/Lu 49/11. Przesądza o tym sam fakt wydania owej decyzji, zaś do odmiennych wniosków nie może prowadzić jej wadliwość, nawet wynikająca z faktu niezastosowania się do wytycznych Sądu przedstawionych w powyższym orzeczeniu. Biorąc zaś pod uwagę, że decyzja ta zapadła przed złożeniem w niniejszej sprawie skargi o wymierzenie organowi grzywny (co miało miejsce w dniu 15 kwietnia 2013 r. – k. 3 akt sądowych), również fakt naruszenia przez organ nadzoru budowlanego określonego w ww. wyroku trzydziestodniowego terminu na wydanie rozstrzygnięcia nie może skutkować uwzględnieniem skargi. Sąd I instancji także bowiem w tym zakresie jest związany stanowiskiem przyjętym w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, z którego wynika, że uwzględnienie skargi złożonej w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. uzasadnione jest jedynie w sytuacji, gdy stan w postaci niewykonania wyroku lub niezałatwienia sprawy po wyroku kasacyjnym bądź stwierdzającym nieważność aktu lub czynności istniał w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.