I SA/Wa 3046/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kiepas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi Fabryki [...] S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Fabryki [...] S.A. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 3046/14 UZASADNIENIE Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] listopada 1957 r., znak: [...] Prezydium Rady Narodowej w miasta W., działając na wniosek z dnia 27 sierpnia 1948 r., odmówiło dawnemu właścicielowi - Fabryce [...] S.A. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej w W. przy ul. ul. [...], ozn. nr hip. [...], dz. nr [...], obecnie dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano m.in., iż teren przedmiotowej nieruchomości został objęty przez gminę miasta W. w dniu 16 sierpnia 1948 r. i zachodzi konieczność przejęcia jej na rzecz Skarbu Państwa w celu ustanowienia administracji państwowej. W związku z tym, zdaniem organu orzekającego, nie może być przyznane dotychczasowym właścicielom prawo własności czasowej. Następnie w dniu 4 października 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek spółki pod firmą "Fabryka [...] S.A." o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności ww. orzeczenia administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku podniesiono zarzut, że przedmiotowe orzeczenie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa i tym samym uzasadnione jest stwierdzenie jego nieważności. Prezydium Rady narodowej w mieście W. - wbrew postanowieniom art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy - nie dokonało oceny, czy korzystanie z przedmiotowego gruntu przez dotychczasowych jego właścicieli da się pogodzić z jego przeznaczeniem według obowiązującego planu zabudowania. Odmowa zaś przyznania prawa własności czasowej została oparta na dodatkowej, pozadekretowej przesłance, a mianowicie na konieczności przejęcia posesji na rzecz Skarbu Państwa w celu ustanowienia administracji państwowej. Natomiast przesłanka określona w art. 7 ust. 2 ww. dekretu w ogóle nie została uwzględniona w zaskarżonym orzeczeniu. We wniosku wskazano także, że wnioskodawca, tj. spółka pod firmą "Fabryka [...] S.A." została założona w 1923 r. W dawnym Rejestrze Handlowym B (RHB) wpisana była pod nr [...], a następnie [...]. Obecnie wpisana jest w Rejestrze Przedsiębiorców prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy, XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego (do wniosku załączono odpis z KRS z dnia [...] lipca 2011 r., nr KRS: [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) stwierdziło, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w mieście W. z dnia [...] listopada 1957 r. (znak: [...]) odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], dz. nr [...], w części dotyczącej udziału w prawie użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu związanego z prawem własności lokali nr [...] znajdującego się w budynku usytuowanym na przedmiotowym gruncie zostało wydane z naruszeniem prawa, jednakże nie można stwierdzić jego nieważności w tej części z powodu wywołania przez to orzeczenie nieodwracalnych skutków prawnych; w pozostałej części - na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) stwierdziło nieważność ww. orzeczenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie własności czasowej przedmiotowej nieruchomości został złożony przez Fabrykę [...] S.A. w dniu 27 sierpnia 1948 r. Objęcie zaś w posiadanie przez gminę przedmiotowej nieruchomości - jak wskazano w uzasadnieniu badanego orzeczenia - nastąpiło w dniu [...] sierpnia 1948 r. Wniosek został zatem złożony w terminie (w terminie 6 miesięcy od dnia objęcie gruntu w posiadanie przez miasto W.). Spełniony został tym samym wymóg określony w art. 7 ust. 1 dekretu. Kolegium wskazało także, że odnośnie przesłanki określonej w art. 7 ust. 2 dekretu zauważyć należy, że z brzmienia cyt. przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że jedynym kryterium oceny, czy zachodzi przesłanka przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), jest ustalenie, czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, w rozpoznawanej sprawie - wbrew brzmieniu cyt. przepisów - organ, odmawiając przyznania prawa własności czasowej, w ogóle nie odwołał się do ustaleń obowiązującego w dniu wydania orzeczenia planu zagospodarowania przestrzennego; nie powołał się także na art. 7 ust. 2 dekretu. Powołał się natomiast na okoliczność , która nie jest wymieniona w art. 7 ust. 2 dekretu, a mianowicie na konieczności przejęcia posesji na rzecz Skarbu Państwa w celu ustanowienia administracji państwowej. W związku z tym, zdaniem Kolegium, przedmiotowe orzeczenie obarczone jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co musi skutkować stwierdzeniem nieważności ww. decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Kolegium wskazało, że obowiązkiem organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest również zbadanie zaistnienia okoliczności określonych w art. 156 § 2 k.p.a. Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało, że przedmiotowa nieruchomość w części dotyczącej udziałów w prawie użytkowania wieczystego związanego z własnością lokalu nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste jedynie w drodze cywilnoprawnej, w drodze umowy cywilnoprawnej (zawartej w formie aktu notarialnego nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r.), bez poprzedzającej ją decyzji administracyjnej w sprawie sprzedaży lokalu, tak jak to ma miejsce w przypadku pozostałych lokali oddanych na własność w przedmiotowym budynku, tj. lokali nr [...],[...],[...],[...] i [...]. Zdaniem Kolegium z uwagi na brak decyzji administracyjnej w sprawie sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego należy przyjąć, iż badane orzeczenie wywołało w ww. części nieodwracalne skutki prawne. Zachodzi zatem przesłanka negatywna określona w art. 156 § 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia w ww. części. Kolegium wskazało również, że w niniejszym postępowaniu nie dokonywało oceny zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych dotyczących oddania w użytkowanie wieczyste części przedmiotowej nieruchomości gruntowej związanego z prawem własności lokali, które to użytkowanie wieczyste (i sprzedaż lokali) poprzedzone było wydaniem decyzji administracyjnych. Ocena taka może być bowiem dokonana dopiero w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji (w przedmiocie sprzedaży lokali i oddania związanego z własnością lokalu części ułamkowej prawa użytkowania wieczystego). Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka pod nazwą "Fabryka [...] S.A.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że ww. Spółka kwestionuje dokonaną przez Kolegium w zaskarżonej decyzji wykładnię "odwracalnych" i "nieodwracalnych" skutków prawnych przez pryzmat decyzji wywołujących skutki "pośrednie" bądź "bezpośrednie" powołując się na orzeczenia sądów i zawarte w nich tezy, które jednak dotyczą całkowicie odmiennych stanów faktycznych i prawnych wobec toczącego się przed Kolegium postępowania ( związane z procesem komunalizacji gruntów oraz uwłaszczeniem osób prawnych). Odnosząc się do powyższego Kolegium wskazało, że w odniesieniu do pojęcia "nieodwracalnych skutków prawnych" decyzji administracyjnej, brak jest definicji ustawowej. Orzecznictwo administracyjne prezentuje pogląd, że jedynie dalsze cywilnoprawnie rozporządzenie prawem dokonane na rzecz osób trzecich może stanowić podstawę do oceny, że decyzja wywołała nieodwracalny skutek. W szczególności chodzi o przypadki sprzedaży nieruchomości albo ustanowienia na niej użytkowania wieczystego, w których doszło do zawarcia umowy z osobą trzecią oraz wpisania prawa w księdze wieczystej. Z takimi zdarzeniami łączona jest nieodwracalność skutków prawnych decyzji, w efekcie czego organ nadzoru zobligowany jest do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 158 § 2 k.p.a. Przy czym aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryny wiąże nieodwracalne skutki prawne z decyzją, w wykonaniu której nastąpił cywilnoprawny obrót praw. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Kolegium wskazało, że przedmiotowa nieruchomość, w części dotyczącej udziału w prawie użytkowania wieczystego związanego z własnością lokalu nr [...], została oddana w użytkowanie wieczyste jedynie w drodze cywilnoprawnej, w drodze umowy cywilnoprawnej (zawartej w formie aktu notarialnego nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r.), bez poprzedzającej ją decyzji administracyjnej w sprawie sprzedaży lokalu, tak jak to ma miejsce w przypadku pozostałych lokali oddanych na własność w przedmiotowym budynku, tj. lokali nr [...],[...],[...],[...] i [...]. Wobec powyższego Kolegium wskazało, że z uwagi na brak decyzji administracyjnej w sprawie sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego należało przyjąć, iż badane orzeczenie wywołało w ww. części nieodwracalne skutki prawne. Zasadne jest zatem stanowisko organu I instancji, że w analizowanej sprawie zachodzi przesłanka negatywna (określona w art. 156 § 2 k.p.a.) do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia w ww. części. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka pod nazwą "Fabryka [...] S.A." wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6,7,11, 8, 107 § 3 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu prawnego, brak należytego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, brak należytego sporządzenia uzasadnienia w jego części prawnej; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 2 k.p.a., poprzez niewydanie decyzji stwierdzającej w całości nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...] listopada 1957 r. i ograniczenia się do wydania decyzji z naruszeniem prawa w części dotyczącej udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu związanego z prawem własności lokalu nr [...] znajdującego się w budynku usytuowanym na gruncie, pomimo braku zaistnienia przesłanki negatywnej stwierdzenia nieważności w tej części; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez ograniczenie się do wydania decyzji z naruszeniem prawa w części i błędną wykładnię pojęcia "nieodwracalnych skutków prawnych" w szczególności przez przyjęcie że: - cywilnoprawne rozporządzenie prawem dokonane na rzecz osób trzecich (np. sprzedaż nieruchomości albo ustanowienie użytkowania wieczystego) oznacza, wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych; - nieodwracalne skutki prawne mogą wynikać z późniejszych decyzji i zdarzeń niż wadliwa decyzji; - skorzystanie z możliwości jaką "otwiera" decyzj wadliwa (np. możliwość rozporządzenia) jest równoznaczne z koniecznością zajścia takiego zdarzenia prawnego i że jest ono skutkiem tej decyzji; - oraz pominięcie kwestii, że usunięcie skutków prawnych decyzji możliwe jest w ramach całego systemu prawnego i nie należy wyłącznie do organu administracji publicznej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumenty mające przemawiać za uwzględnieniem skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie w pełni z przyczyn w niej podniesionych. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. W świetle przepisów kodeksu i orzecznictwa sądowego omawiana zasada wyraża dopuszczalność weryfikacji decyzji nieostatecznych w administracyjnym toku instancji w drodze zastosowania przez uprawnione podmioty zwyczajnych środków prawnych (odwołanie), inaczej - dopuszczalność powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia sprawy załatwionej w formie decyzji nieostatecznej. W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). W wyroku NSA we Wrocławiu z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35, wyrażono pogląd, że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (art. 138 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.)". Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 117 kwietnia 2013 r., o sygn. II SA/Kr 13/13, publ.LEX nr 1325761) Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. (patrz WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 13 lutego 2013 r. o sygn. IV SA/Po 1000/12, publ. LEX nr 1287167) Ze względu na zasadę dwuinstancyjności z chwilą zainicjowania postępowania przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia środka odwoławczego, powstaje obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmermann; glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, opubl. w: PiP 1989, z. 8, s. 147). Nie spełnia tego wymogu tylko kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 592; por. także wyrok NSA z 22 marca 1996 r., w sprawie SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok NSA z 19 lipca 2001 r., w sprawie V SA 3872/00). Tak więc, obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Od strony teoretycznej można by przyjąć, że pierwsze rozstrzygnięcie przestaje obowiązywać z chwilą, gdy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, która musi i tak zakończyć się nowym rozstrzygnięciem. Należy wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. W pierwszej kolejności organ odwoławczy, ponownie rozpatrujący sprawę, powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy; następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Uzasadnienie decyzji winno zawierać tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie - odnosząc się do szczegółowo przeanalizowanego stanu faktycznego w danej sprawie i winny być to odniesienia indywidualne - w każdej rozpoznanej sprawie - a nie tylko ogólnikowe odniesienia do tego typu spraw. Reasumując powyższe, zadaniem organu drugiej instancji w postępowaniu administracyjnym jest rozważenie, jak należy daną - indywidualnie rozpatrywaną - sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, a nie tylko, rozważyć czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. (tak NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. o sygn. II OSK 2720/11, publ. LEX nr 1145626). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organ odwoławczy nie zastosował się do zasad przedstawionych powyżej. W pierwszym rzędzie podkreślić trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ograniczyło się do przedstawienia jedynie konkluzji przebiegu postępowania przed organem I instancji i zacytowania treści wniesionego w sprawie wniosku o jej ponowne rozpoznanie. Kolegium ani nie ustaliło stanu faktycznego sprawy ani też nie wskazało dowodów, na postawie których ustalono kluczowe zagadnienia rozstrzygnięcia ze wskazaniem przepisów prawa, które miały w niej zastosowanie. Organ II instancji ograniczył się zaledwie do niepełnej polemiki ze stanowiskiem Skarżącej spółki w odniesieniu do zagadnienia "nieodwracalnych skutków prawnych" i na tym zakończył analizę przekazanej mu do rozpoznania sprawy. Na marginesie wskazać jednie należy, że Kolegium zaniechało nawet wskazania, czy podziela ustalenia faktyczne organu I instancji i zaprezentowaną przez ten organ ocenę. Z literalnej treści uzasadnienia organu II instancji wynika, że nie dokonywał on ponownego rozpoznania sprawy a jedynie, w wąskim zresztą zakresie, ograniczył się do skontrolowania rozstrzygnięcia organu I instancji. Dodatkowo należy wskazać, że organ odwoławczy nie odniósł się w pełni do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Powyższe uchybienia determinują wniosek, że ocena pozostałych zarzutów skargi jest na tym etapie postępowania przedwczesna. Stwierdzone naruszenie prawa procesowego dało Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), gdyż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.