II OSK 2038/15

Dnia 6 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1774/14 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. Z. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1774/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] cofającą S. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji cofnął S. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż wyrokiem Sądu [...] AG W. z dnia 13 stycznia 2012 r. (prawomocnym od dnia 4 lutego 2012 r.) został on skazany za przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. (kradzież) na karę 40 stawek grzywny, po 10 Euro każda. S. Z. wniósł odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2014 r., w którym zarzucił naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i błędne ustalenie faktów w sprawie. Pełnomocnik strony podniósł, iż [...] wyrok skazujący S. Z. nigdy nie został mu doręczony, co w myśl [...] kodeksu postępowania karnego oznacza, że nie nabył on waloru prawomocności i z racji tego nie może stanowić podstawy do cofnięcia mu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń. Pełnomocnik strony zakwestionował ponadto ustalenia organu I instancji co do umyślności popełnionego przez S. Z. przestępstwa z § 242 ust. 1 k.k. stwierdzając, iż okoliczność taka nie wynika z treści tego przepisu. W dniu 9 maja 2014 r. pełnomocnik strony przesłał do Komendanta Głównego Policji wersję niemieckojęzyczną i przetłumaczoną na język polski wypisu z rejestru karnego [...] o niekaralności strony na dzień 25 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym oraz mając na uwadze, że znajdujący się w aktach sprawy wydruk z Krajowego Rejestru Karnego RP sporządzony w dniu 21 stycznia 2014 r. potwierdzał aktualność skazania strony za przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. Organ II instancji w piśmie z dnia 10 czerwca 2014 r. zwrócił się do Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości RP o informację na temat karalności strony. Z otrzymanej w dniu 18 lipca 2014 r. odpowiedzi wynikało, iż skazanie strony za przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. określone jako kradzież, było nadal aktualne. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a) tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zatem ustawodawca sam rozstrzygnął, iż wskazaną przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej spraw istnieje przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń wystarcza zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku. Organ odwoławczy podkreślił, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny. Wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. prawa [...], czyli przestępstwo kradzieży, za które strona została skazana, można popełnić tylko umyślnie. Ustalenie, że S. Z. został skazany za umyślne przestępstwo w N. jest dla krajowych organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że zgodnie z terminem wyznaczonym w decyzji ramowej Rady UE 2009/315/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego pomiędzy państwami członkowskimi oraz treści tych informacji oraz w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 240, poz. 1432) w Krajowym Rejestrze Karnym został uruchomiony Europejski System Przekazywania Informacji z rejestrów karnych (ECRIS). System ten opiera się na elektronicznej wymianie pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE (w Polsce Organem Centralnym został wyznaczony Krajowy Rejestr Karny) - poprzez szyfrowaną sieć teleinformatyczną - podstawowych informacji o skazaniach. Rodzaj przestępstwa i orzeczonej sankcji transmitowany jest w formie kodów, których znaczenie jest identyczne dla wszystkich państw członkowskich UE. W ten sposób zautomatyzowane zostało tłumaczenie najważniejszych informacji dotyczących orzeczenia. Stąd też organy Policji czerpią informacje na temat karalności stron postępowania administracyjnego w krajach Unii Europejskiej. Przypisany popełnionemu przez S. Z. przestępstwu z § 242 ust. 1 k.k. kod 1701 00 stanowi kradzież, a więc przestępstwo które można popełnić tylko w sposób umyślny. Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji podniósł, iż nie kwestionuje okoliczności, iż S. Z. nie otrzymał odpisu wyroku, jednakże z wydruku z Krajowego Rejestru Karnego RP bezsprzecznie wynika, iż wyrokowi temu w dniu 4 lutego 2012 r. została nadana klauzula prawomocności. Natomiast przesłane przez pełnomocnika S. Z. zaświadczenie mające stanowić o jego niekaralności zawiera datę urodzenia inną niż data jego urodzenia, co oznacza, że nie może ono być uznane za dokument dotyczący jego osoby. Okoliczność ta uniemożliwiła uznanie wskazanego dokumentu za wiążący w niniejszej sprawie. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. została zaskarżona przez S. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jej treść tj.: 1. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez naruszenie przez organ zasady prawdy obiektywnej wyrażającej się w zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego sprawy, braku wyjaśnienia przez organ z urzędu wszystkich okoliczności sprawy - w szczególności kwestii karalności skarżącego, zwłaszcza w kontekście przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia o niekaralności z Federalnego Urzędu Wymiaru Sprawiedliwości, z którego wynika, iż skarżący nie figuruje w tymże rejestrze; 2. art. 78 § 1 K.p.a., poprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego skarżącego z dnia 22 lipca 2014 r. w przedmiocie zwrócenia się przez organ do [...] rejestru karnego o udzielenie informacji, czy skarżący figuruje w nim jako osoba skazana, szczególnie, że informacja z Krajowego Rejestru Karnego jest sprzeczna z przedstawionym przez skarżącego zaświadczeniem o niekaralności z Federalnego Urzędu Wymiaru Sprawiedliwości; 3. art. 10 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego możliwości ustosunkowania się do materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który stał się podstawą wydania decyzji szczególnie, że nie zachodzi w sprawie sytuacja, o której mowa w art. 10 K.p.a.; 4. art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w uznaniu przez organ, iż przedstawione przez skarżącego zaświadczenie o niekaralności z Federalnego Urzędu Wymiaru Sprawiedliwości nie dotyczy jego osoby tylko dlatego, iż podana w zaświadczeniu data urodzenia skarżącego jest inna od faktycznej daty jego urodzenia, chociaż pozostałe dane - imię, nazwisko, adres, obywatelstwo, miejsce urodzenia są prawidłowe. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż co prawda organ zdeprecjonował wartość zaświadczenia wydanego przez Federalny Urząd Wymiaru Sprawiedliwości, uznając, iż nie może on być uznany za dotyczący osoby skarżącego z uwagi na różnicę w dacie urodzenia, nie mniej jednak strona pismem z dnia 22 lipca 2014 r. złożyła wniosek dowodowy, prosząc o zwrócenie się przez organ do [...] rejestru karnego o udzielenie informacji, czy figuruje w nim jako osoba skazana przez sąd. Tymczasem organ, dokonując ustaleń niekorzystnych dla strony, nie rozpoznał tegoż wniosku, podczas gdy, wobec deprecjacji złożonego zaświadczenia, miał on kluczowe znaczenie dla oceny czy w stosunku do skarżącego wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 6 lit. a) ustawy o obroni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż informacja o skazaniu skarżącego została przekazana przez stronę niemiecką do Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości poprzez Europejski System Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych – ECRIS. Dane do systemu ECRIS wprowadzane są przez upoważnione organy państwa, w którym czyn karalny został popełniony i w którym zapadł wyrok skazujący. Natomiast sposób odczytywania informacji z systemu ECRIS reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zabezpieczających, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo - leczniczych, oraz sposobu zastosowania tych kodów (Dz. U z 2012 r., poz. 367). W sprawie niewystąpienia do strony [...] o dane na temat karalności skarżącego, Komendant Główny Policji wskazał, iż [...] ustawa o centralnym rejestrze skazanych zakazuje ujawniania kar grzywien w wymiarze do 90 stawek dziennych. Ponadto w [...] porządku prawnym odróżnia się instytucję zatarcia skazania od instytucji niewykazywania informacji o skazaniu na karę grzywny poniżej 90 stawek dziennych. Skazania takie nie podlegają wykazywaniu w [...] zaświadczeniu o niekaralności, jeżeli nie zgromadzono w rejestrze innych skazań, jednakże nie przestają one funkcjonować w międzynarodowym obrocie prawnym do momentu ich usunięcia z [...] Centralnego Rejestru Karnego. Oznacza to, iż warunkiem koniecznym do uznania, iż skarżący ma status osoby niekaranej jest usunięcie z [...] Centralnego Rejestru informacji o jego skazaniu oraz powiadomienie o tym Krajowego Rejestru Karnego. W kwestii zarzutów dotyczących naruszenia przepisów K.p.a. Komendant Główny Policji stwierdził, iż takowych się nie dopatrzył. W sprawie będącej przedmiotem skargi dokładnie wyjaśniono stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto dopuszczono w trakcie postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Strona w myśl art. 10 została także pouczona przez organ I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (k. 81 akt administracyjnych). Brak takiego pouczenia przez organ odwoławczy nie ma istotnego znaczenia dla rozpoznania sprawy. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uchybienie organu odwoławczego w żaden sposób nie mogło wpłynąć na treść wydanego rozstrzygnięcia. Stąd też uznać należy, iż podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Pełnomocnik strony przy pismach procesowym z dnia 8 sierpnia oraz 14 października 2014 r. wniósł do akt sprawy potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie zaświadczenia [...] Federalnego Urzędu Sprawiedliwości z dnia 24 września 2014 r. o niekaralności skarżącego wraz z tłumaczeniem tego zaświadczenia z dnia 3 października 2014 r. W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2015 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik strony wskazał, iż zgodnie z art. 175 Konstytucji RP, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Tylko do orzeczeń wydanych przez te organy winien mieć zatem zastosowanie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza że polski system prawny, jakkolwiek pozwala na wzajemną wymianę informacji o orzeczeniach zapadłych w innych krajach Unii Europejskiej oraz wzajemne udzielanie pomocy przy ich wykonywaniu, to jak dotąd nie przewiduje aby wyroki karne sądów zagranicznych były traktowane jako równoważne z krajowymi. Konkluzję tę potwierdza analiza porównawcza ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, która dopiero po wejściu w życie wprowadzi do Kodeksu karnego art. 114a zrównujący orzeczenia sądów zagranicznych UE z polskimi. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1774/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Sąd wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy faktyczne, umożliwiające zastosowanie wobec skarżącego normy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Spór sprowadzał się bowiem do tego, czy skarżący został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Podkreślił, iż w sytuacji gdy wobec treści przepisów wyżej powołanej ustawy, podstawą cofnięcia pozwolenia na broń musi być fakt wydania wobec danej osoby prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie umyślnego przestępstwa, ustalenia, co do faktu zaistnienia powyższego stanu, pozostają kluczową przesłanką, rzutującą na rozstrzygnięcie. Czyniąc ustalenia w tym zakresie organ winien w pierwszej kolejności bazować na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym. Zgodnie bowiem z aktem prawnym powołującym do życia ten rejestr, gromadzone są w nim dane osób, skazanych za popełnienie przestępstwa w kraju, jak i w krajach Unii Europejskiej. W świetle art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 654), w Rejestrze gromadzi się dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, jak też będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym (art. 4a powołanej ustawy). Dane osobowe oraz dane o podmiotach zbiorowych zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 5 tej ustawy). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w Krajowym Rejestrze Karnym figuruje, jako osoba skazana prawomocnym od dnia 4 lutego 2012 r. wyrokiem Sądu [...] AG W. z dnia 13 stycznia 2012 r. za przestępstwo umyślne z § 242 ust. 1 k.k. (kradzież) na karę 40 stawek grzywny, po 10 Euro każda. Okoliczność ta była dwukrotnie przez organy Policji potwierdzana, z czego w toku postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji podjął czynności weryfikujące i uzyskał nadesłaną przez stronę [...] (Federal Central Register) informację z Europejskiego Sytemu Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych - ECRIS z dnia 8 lipca 2014 r. o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwo (O-00001) kradzieży (kategoria 1701 00 – wg wykazu kodów stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zabezpieczających, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo-leczniczych, oraz sposobu zastosowania tych kodów /Dz. U. z 2012 r., poz. 367/). Zatem dokument ten jest dla organu orzekającego w sprawie wiążący i nakłada obowiązek cofnięcia posiadaczowi pozwolenia na broń palną. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo, choćby popełnione poza granicami kraju i skazana prawomocnym wyrokiem karnym Sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ważne jest bowiem to, że osoba która dopuściła się przestępstwa umyślnego (tutaj kradzieży), bezsprzecznie potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Sąd zaznaczył, że skarżący nie neguje, iż przypisany mu czyn popełnił, lecz bagatelizuje skutki prawomocnego wyroku [...] sądu karnego mylnie wykazując, iż ten nie wywołuje skutków prawnych na gruncie prawa krajowego. Bez znaczenia, w ocenie Sądu, są okoliczności podniesione w skardze, iż [...] rejestr karny nie ujawnia skarżącego jako osoby skazanej. Wynika to, jak wyczerpująco wyjaśnił Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, ze stosowania przez stronę niemiecką odmiennych unormowań w zakresie niewykazywania w zaświadczeniu informacji o skazaniu na karę grzywny poniżej 90 stawek. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w piśmie procesowym strony z dnia 15 marca 2015 r. Sąd stwierdził, że z art. 114a kodeku karnego, który stanowi, iż w postępowaniu karnym uwzględnia się wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocne orzeczenie skazujące sądu właściwego w sprawach karnych uznające daną osobę za winną popełnienia przestępstwa w sprawie o inny czyn niż będący przedmiotem postępowania karnego (z wyjątkami wskazanymi w pkt 1-7), został wprowadzony do kodeksu karnego ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy - kodeks postępowania karnego oraz ustawy - kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 48, poz. 245). Stanowi on wykonanie przepisów decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 220 z 15.08.2008, s. 32), której celem było między innymi nałożenie na państwa członkowskie minimalnego obowiązku uwzględniania wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich. Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji ramowej: "Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące, zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń - które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych - w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi". Uwzględnienie wyroku zapadłego w innym państwie Unii Europejskiej jest obowiązkowe, na co wskazuje sformułowanie przepisu ("uwzględnia się") – patrz M. Kulik Kodeks karny. Komentarz. LEX – 2014 r. Skoro zatem skazanie obywatela polskiego za popełnienie przestępstwa w państwie Unii Europejskiej winno być uwzględniane w postępowaniu karnym krajowym, to tym bardziej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym posiadania pozwolenia na broń palną. Z powyższych powodów Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organa przepisów K.p.a. w zakresie nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. W szczególności za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., albowiem organ I instancji zawiadomił pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, i choć nie uczynił tego organ II instancji na etapie postępowania odwoławczego, to jednak pełnomocnik strony brał czynny udział w tym postępowaniu, składał do akt wnioski dowodowe i przedstawiał stanowisko strony w sprawie. Zaś zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie wykazano. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł S. Z. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 175 Konstytucji RP w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegająca na uznaniu, że rozstrzygnięcie wydane w innym kraju wywołuje skutki prawne przewidziane w ustawie o broni i amunicji; 2) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 10 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że uchybienia procesowe w toku postępowania odwoławczego nie miały wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, że ustawa o broni i amunicji stanowi element krajowego systemu prawnego i trudno zaakceptować pogląd, iż zawarty w art. 15 ust. 1 pkt 6 zwrot "skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu" dotyczy rozstrzygnięć wydawanych przez sądy innych państw. Zgodnie z art. 175 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawuje Sąd Najwyższy, sądy administracyjne i sądy wojskowe. Tylko orzeczenia wydane przez organy spełniające wskazane kryteria winny mieć zastosowanie do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który zrównywałby wyroki karne sądów zagranicznych z wyrokami sądów krajowych. Z całą pewnością podstawą takiego wniosku nie mogą być postanowienia decyzji ramowej Rady UE albowiem akty prawne tej rangi wiążą jedynie państwa członkowskie w zakresie ich treści pozostawiając jednak pełną swobodę metod ich realizacji. Nie kreują one natomiast prawa ani nie nakładają obowiązków na jednostki. Realizując decyzję ramową Rady UE 2009/315/WSiSW państwa członkowskie UE dokonują wymiany informacji o skazaniach, to dopiero z dniem 1 lipca 2014 r. do polskiego porządku prawnego wprowadzony został art. 114a k.k., który przez wyrok skazujący nakazuje rozumieć również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Powołując się na zasadę racjonalności ustawodawcy jak i na metodę komparatystyczną uznać należy, że skoro ustawodawca zdecydował się uzupełnić system prawa polskiego o art. 114a k.k. to oznacza to, iż zabieg ten był potrzebny, a jego ratio legis polegało na zarównaniu skutków orzeczeń, jednakże począwszy od daty jego obowiązywania. Zaprezentowane przez Sąd I instancji oparte na założeniu równorzędności orzeczeń w okresie wcześniejszym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, podważałoby sens nowelizacji kodeksu karnego w tym zakresie i naruszałoby zasadę racjonalności ustawodawcy. Przyjąć zatem należy, że zarówno w czasie wydawania decyzji przez organy administracji jak i według stanu na dzień orzekania przez Sąd I instancji brak było podstaw do stwierdzenia, iż zagraniczne orzeczenie skazujące wywołuje analogiczne skutki jak prawomocny wyrok sądu krajowego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że uzupełnienie z urzędu przez Komendanta Głównego Policji dowodów o dodatkowe, zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy materiały i niepowiadomienie strony o możliwości zapoznania się z nimi przed wydaniem decyzji nie wpłynęło na wynik sprawy. W toku całego postępowania kwestionowany był fakt wydania wyroku skazującego wobec skarżącego kasacyjnie. Skarżący kasacyjnie nie był informowany o postępowaniu karnym w N. i nie miał wiedzy o wydaniu wobec niego wyroku skazującego. Nawet jeśli postępowanie takie się toczyło, to dotknięte było ono wadami wynikającymi z faktu pozbawienia skarżącego kasacyjnie udziału w nim i realizowania prawa do obrony, w tym uprawnienia do zaskarżenia wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że gdyby wiedział, iż Komendant Główny dokonał weryfikacji informacji o karalności i uzyskał potwierdzenie o figurowania skarżącego kasacyjnie w rejestrze karnym jako prawomocnie skazanego, to podjąłby kroki, by ustalić dlaczego nie był informowany o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że podjąłby także działania, by wzruszyć wydany wyrok, który wobec braku właściwej notyfikacji nie powinien być traktowany jako prawomocny. W efekcie brak powiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami po uzupełnieniu o nowe materiały skutkował tym, że skarżący kasacyjnie był przekonany, iż podstawę rozstrzygnięcia będą stanowić dotychczasowe materiały skutkiem czego został zaskoczony wynikiem postępowania i pozbawiony możliwości obrony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez S. Z. ma usprawiedliwione podstawy. Na wstępie stwierdzić należy, że nie można zgodzić się z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 175 Konstytucji RP w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) poprzez uznanie, że wyrok sądu karnego wydany w innym państwie wywołuje skutki, o których mowa w ww. ustawie. W art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ustawodawca używa sformułowań "skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe". W przepisie tym jak również w innych przepisach ustawy o broni i amunicji nie wskazano, co należy rozumieć przez "skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu". Z przepisów tej ustawy nie wynika również, że prawomocne orzeczenie sądu, to wyłącznie prawomocne orzeczenie sądu polskiego. Niemiej jednak należy mieć na względzie okoliczność, że ustawa o broni i amunicji obowiązuje na terytorium Polski i kreuje uprawnienia i obowiązki w stosunku do obywateli polskich oraz osób nie będących wprawdzie obywatelami polskimi, ale znajdujących się na terytorium Polski. Wydawanie orzeczeń rozstrzygających o odpowiedzialności karnej w Polsce regulowane jest zaś co do zasady przepisami kodeksu karnego oraz przepisami kodeksu postępowania karnego. W konsekwencji stwierdzić należy, że posługując się sformułowaniem "skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe" ustawodawca odwołuje się do orzeczeń sądów karnych, które mają moc obowiązującą na terenie Polski. Będą to niewątpliwie orzeczenia sądów karnych funkcjonujących w Polsce ale również wyroki sądów państw obcych, co do których przepisy prawa przewidują, że wywołują one skutki na terenie Polski. Obowiązek uwzględniania skazujących wyroków wydanych w sprawach karnych przez sądy państw obcych nie musi wynikać z przepisu prawa wprost regulującego tę kwestię. Istnienie takiego obowiązku może wynikać też z wykładni określonych przepisów prawa. Obowiązek uwzględniania skazujących wyroków wydanych w sprawach karnych przez sądy państw obcych istniał także przed wejściem w życie art. 114a k.k. w jego aktualnie obowiązującym brzmieniu. Już na tle przepisów kodeksu karnego z 1969 r. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że istnieją podstawy do wzięcia pod uwagę wyrok sądu zagranicznego przy orzekaniu przez polski sąd karny. W uchwale z dnia 24 kwietnia 1975 roku, VI KZP 59/74 (OSNKW 1975/6/71) Sąd Najwyższy stwierdził, że: "Odbycie za granicą co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, na którą sprawca został tam skazany za czyn stanowiący przestępstwo według przepisów polskiej ustawy karnej, stanowi podstawę do przyjęcia powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 60 § 1 k.k. przy spełnieniu pozostałych wymagań tego przepisu." W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że "Skoro obecnie ustawa stanowi ogólnie o "odbyciu kary" bez wskazania, że kara ta ma być odbyta w kraju, to unormowanie takie oznacza to samo co określenie "w kraju lub za granicą", wyrażone jedynie syntetyczniej." Dalej Sąd Najwyższy stwierdził, że "Stanowisko powyższe wynika jednoznacznie z faktu, że wydane po wejściu w życie kodeksu karnego rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości i Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 1969 r. w sprawie określenia trybu rejestracji osób prawomocnie skazanych (Dz. U. Nr 37, poz. 327) przewiduje nadal rejestrację prawomocnych wyroków sądów zagranicznych (§ 2 pkt. 3), podobnie jak przewidywało to uchylone tym rozporządzeniem poprzednio obowiązujące pod rządem kodeksu karnego z 1932 r. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 września 1952 r. o rejestrze skazanych (Dz. U. Nr 39, poz. 273 - § 2 pkt 2)." Analogiczne rozwiązanie przewidziane zostało w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz.1036). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy w Rejestrze gromadzi się dane o osobach będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że gromadzenie danych o osobach będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych ma charakter wyłącznie informacyjny i wyrok skazujący obywatela polskiego przez sąd obcego państwa nie wywołuje żadnych skutków prawnych w Polsce. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 114 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1137 z późn. zm., dalej jako K.k.) orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do wszczęcia lub prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed sądem polskim, chyba że wyrok skazujący zapadły za granicą został przejęty do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również wtedy, gdy orzeczenie zapadłe za granicą dotyczy przestępstwa, w związku z którym nastąpiło przekazanie ścigania lub wydanie sprawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 114 § 3 pkt 1 k.k.) lub umowa międzynarodowa stanowi inaczej (art. 114 § 3 pkt 3 k.k.). Wyrok skazujący zapadły za granicą może więc być w pewnych przypadkach przeszkodą w prowadzeniu postępowania karnego. Z art. 114 § 2 k.k. wynika, że sąd zalicza na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonywaną tam karę, uwzględniając różnice zachodzące między tymi karami. Dane o wyroku skazującym zapadłym za granicą nie są więc jedynie niezobowiązującą informacją w świetle przepisów kodeksu karnego obowiązującego w Polsce. Stwierdzić również należy, że do aktualnie obowiązującego kodeksu karnego z dniem 8 maja 2011 r. wprowadzony został art. 114a K.k., który stanowi, że w postępowaniu karnym uwzględnia się wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocne orzeczenie skazujące sądu właściwego w sprawach karnych uznające daną osobę za winną popełnienia przestępstwa w sprawie o inny czyn niż będący przedmiotem postępowania karnego, chyba że: 1. skazanie nastąpiło za czyn, który nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, 2. orzeczono rodzaj kary nieznany ustawie polskiej, 3. sprawca nie podlegałby karze według prawa polskiego, 4. uwzględnienie prowadziłoby do uchylenia lub zmiany tego orzeczenia, 5. zachodzi uzasadniona obawa, że uwzględnienie prowadziłoby do naruszenia wolności i praw osoby skazanej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, 6. zgodnie z informacją uzyskaną z rejestru karnego lub od sądu państwa obcego, przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, podlega w państwie, w którym skazanie nastąpiło, darowaniu na mocy abolicji lub ułaskawienia, 7. uzyskane informacje są niewystarczające dla uwzględnienia orzeczenia. Wyrok skazujący, który zapadł w stosunku do skarżącego kasacyjnie w N. wydany został w dniu 13 stycznia 2012 r., a stał się prawomocny z dniem 4 lutego 2012 r. Art. 114a K.k., w brzmieniu tego przepisu na dzień wydania tego wyroku, miał więc zastosowanie. Skoro wyrok ten podlegałby uwzględnieniu w postępowaniu karnym, w którym sąd orzeka o odpowiedzialności karnej danej osoby, to tym samym uznać należy, że podlegałby on również uwzględnieniu przez organy administracji w postępowaniu administracyjnym stosującymi przepis odwołujący się do pojęcia "prawomocnego wyroku skazującego". Art. 114a K.k., z którego wynika, iż wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż w jego aktualnie obowiązującym brzmieniu obowiązuje dopiero od dnia 1 lipca 2015 r. Wprowadzenie do kodeksu karnego tego przepisu nie jest wprowadzeniem nowej nieznanej dotychczas instytucji prawnej. Przepis ten jest jedynie uregulowaniem wprost przez ustawodawcę i określeniem granic stosowania instytucji, która już funkcjonowała, a której wcześniejsze istnienie i granice stosowania ustalane były w wyniku wykładni przepisów kodeksu karnego oraz przepisów regulujących funkcjonowanie rejestru karnego. Za zasadny uznać natomiast należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przy czym nie w sposób, który wskazany został w zarzucie podniesionym w skardze kasacyjnej. Jak to zostało już wcześniej wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń wskazano zagrożenie osoby posiadającej pozwolenie na broń dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, która skazana została prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przestępstwo, o którym mowa w tym przepisie, to czyn, który jest przestępstwem w świetle przepisów prawa obowiązujących w Polsce. W polskim systemie prawnym kradzież jest tzw. czynem przepołowionym. W zależności od wartości zabranej rzeczy czyn polegający na zaborze cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia jest przestępstwem lub wykroczeniem. Zgodnie z treścią art. 119 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1094 z późn. zm., dalej jako k.w.) wykroczenie popełnia ten, kto kradnie sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia. Jeśli wartość zabranej skradzionej rzeczy przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, to czyn polegający na zabraniu takiej rzeczy kwalifikowany jest jako przestępstwo. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie ustaliły jaka była wartość rzeczy, za kradzież której skarżący kasacyjnie został skazany wyrokiem Sądu w W. z dnia 13 stycznia 2012 r. Z akt sprawy wynika jedynie, że skarżący kasacyjnie został skazany za przestępstwo z § 242 ust. 1 [...] kodeksu karnego. Nie wiadomo tym samym, czy w świetle prawa polskiego przypisany skarżącemu kasacyjnie czyn to przestępstwo, czy też wykroczenie. Wymierzona skarżącemu kasacyjnie niewielka kara może sugerować, że wartość skradzionego mienia mogła być również niewielka i nie można wykluczyć, że nie przekraczała ona wysokości 1/4 minimalnego wynagrodzenia w Polsce. Tymczasem w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji znaczenie ma wyłącznie skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za popełnienie przestępstwa. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji powinien ustalić jaka była wartość rzeczy, której kradzież przypisał skarżącemu kasacyjnie Sądu w W. orzeczeniem z dnia 13 stycznia 2012 r. Od tego ustalenia zależeć bowiem będzie, czy istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu kasacyjnie pozwolenia na broń w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odnośnie do argumentów dotyczących prawidłowości wyroku skazującego wydanego w Niemczech stwierdzić należy, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotny jest fakt wydania takiego wyroku oraz fakt, że jest on prawomocny. Okoliczności te wynikają ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów urzędowych. Jak stanowi art. 76 § 1 K.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnego dowodu, który podważałby wiarygodność informacji zawartych w dokumentach urzędowych jak również nie złożył żadnego racjonalnie uzasadnionego wniosku dowodowego, który uprawdopodabniałby, że dane zawarte w dokumentach urzędowych są niewiarygodne. Przedstawione w toku postępowania administracyjnego zaświadczenie o niekaralności jak zasadnie wskazały organy administracji oraz Sąd dotyczyło osoby o innej dacie urodzenia i nie mogło być uznane za dokument podważający dowody wskazujące na fakt wydania wyroku skazującego skarżącego kasacyjnie za kradzież. Prawidłowość wydania wyroku przez Sąd w N. może być przez skarżącego kasacyjnie kwestionowana w postępowaniu przed tym Sądem. Organ administracji nie ma obowiązku oczekiwania z wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie na wynik podejmowanych przez skarżącego kasacyjnie działań w tej kwestii. Uzupełnienie postępowania dowodowego na etapie postępowania odwoławczego i niepowiadomienie skarżącego kasacyjnie o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym było naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Uzyskany w toku postępowania odwoławczego dokument potwierdzał bowiem jedynie informację o karalności skarżącego kasacyjnie wynikającą z dokumentu, który został pozyskany na etapie postępowania przed organem I instancji. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a., art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.