VIII SA/Wa 1159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Madalińska – Urbaniak (sprawozdawca) Sędzia WSA Barbara Mleczko – Jabłońska Protokolant Specjalista Ilona Obara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]października 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]na rzecz skarżącej [...]Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...]kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. A. sp. z o.o. z siedzibą w B., która w wyniku połączenia wstąpiła w prawa R. A. sp. z o.o. jest decyzja Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor ARiMR" lub "organ") z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] lutego 2013 r. w części dotyczącej płatności UPO. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym : Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: "Kierownik ARiMR" lub "organ I instancji") decyzją z [...] lutego 2013 r. przyznał poprzedniczce prawnej skarżącej (R. A. sp. z o.o.) skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej kwocie [...] zł, w tym: jednolitą płatność obszarową (JPO) w wysokości [...] zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości [...] zł. Płatności UPO zostały pomniejszone o kwotę [...] zł ze względu na ich modulację. Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ I instancji wskazał między innymi przepisy: art. 7 ust. 1 – 2 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164; dalej: "ustawa o płatnościach"), § 17a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 326 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z 9 marca 2009 r.") oraz art. 104 k.p.a. Pomniejszenie płatności UPO uzasadniono art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Jak wskazał organ I instancji, przepis ten stanowi, iż w przypadku, gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich przekracza 5 0000 euro, kwota krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich zostaje pomniejszona o kwotę równą 10% całkowitej kwoty przekraczającej 5 000 euro. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie w części obejmującej zmniejszenie płatności uzupełniającej i korekty przyznanej płatności w skarżonym zakresie. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała podstawę prawną dokonanych przez organ I instancji zmniejszeń UPO o [...] zł. Zauważyła, że decyzja wykonawcza KE z 24 lipca 2012 r. nie została opublikowana w żadnym dzienniku urzędowym. W wyniku rozpoznania tego odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając tę decyzję wyjaśnił, że dokonane zmniejszenia płatności na rok 2012 wynikają z obowiązujących przepisów prawa, których treść powołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach, § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r., art. 7 ust. 1 – 2, art. 10 ust. 1 – 2 i art. 132 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej KE z 24 lipca 2012 r. Wskazał nadto na art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z dnia 30 marca 2010 r.) oraz stawkę płatności UPO do 1 ha upraw w 2012 r. (211,80 zł), zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1309). Ponieważ łączna wartość płatności (JPO i UPO) przekraczała równowartość kwoty 5.000 euro, przeliczonej według kursu ustalonego na zasadach wynikających z przepisów, o których mowa w tym rozporządzeniu z 9 marca 2009 r. (4,1038 zł), dokonano stosownego jej pomniejszenia (o 10 %), zgodnie z § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r. oraz art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej KE z 24 lipca 2012 r. Całkowita kwota zmniejszenia płatności (równowartość kwoty [...] euro przeliczona po kursie 4,1038 zł) została ustalona w prawidłowej wysokości ([...] zł). Ostateczna kwota przyznanej Spółce UPO wynosi [...] zł (po pomniejszeniu). Odnosząc się do zarzutów dotyczących podstawy prawnej pomniejszenia, organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień w tym zakresie. Wskazał na zrównanie w 2012 roku poziomu płatności stosowanego w krajach UE-15 i w nowych państwach członkowskich (90%). Stwierdził, że decyzja wykonawcza KE z 24 lipca 2012 r. została wydana zgodnie z przepisami unijnymi i skierowana do Polski. Dlatego Polska, jako jej adresat, winna stosować się do obowiązujących przepisów prawa unijnego, także decyzji KE. Zarzuty odwołania uznał zatem za chybione. Pismem z [...] maja 2013 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2013r. Z powodu dokonanego zmniejszenia płatności na rok 2012 w wyniku zastosowania tzw. modulacji, wystąpiła o uchylenie w całości zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organy niezasadnie dokonały zmniejszenia należnej skarżącej UPO. Wskazał przy tym na wadliwość podstawy prawnej zmniejszenia wskazanej przez organ odwoławczy, czyli przekroczenie delegacji ustawowej przy wydawaniu § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r. oraz późne wprowadzenie tego przepisu regulującego zmniejszenie płatności za rok 2012 (nowelizacja z 19 listopada 2012 r.). Zdaniem autora skargi, podstawy zmniejszenia płatności nie stanowi także decyzja wykonawcza KE z 24 lipca 2012 r. Zauważył nadto, że organ odwoławczy nie wskazał nawet daty publikacji tego aktu. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 438/13 uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2013 r. Stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Przedstawiając ramy prawne wskazał na przepisy: art. 7 ust. 4 i art. 24 c ustawy o płatnościach, § 17a ust. 1 rozporządzenia z 2009 r. (jako przepisu obowiązującego od 30 listopada 2012 r.), art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009). W ocenie sądu decyzja Dyrektora ARiMR z 16 kwietnia 2013 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o płatnościach oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dyrektor ARiMR nie wyjaśnił bowiem w sposób wystarczający, czy zostały spełnione warunki, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozwalające na zastosowanie w realiach niniejszej sprawy wskazanych przez organ przepisów regulujących tzw. modulację płatności. Sąd w tamtym wyroku wskazał, że mając na względzie hierarchię źródeł prawa, za niewystarczające uznać należy powoływanie się przez organ odwoławczy na przepisy art. 7 (w tym ust. 4) ustawy o płatnościach, § 17a rozporządzenia z 9 marca 2009 r., art. 7 ust. 1 – 2, art. 10 ust. 1 – 2 i art. 132 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz art. 1 ust. 4 decyzji KE z 24 lipca 2012 r. Tym bardziej, że organ ten nie wykazał, iż ostatnio wymieniony akt został w sposób należyty opublikowany, wiążąc swoimi przepisami zarówno państwo członkowskie, do którego został skierowany (RP), jak i polskich rolników. Dyrektor ARiMR nie wykazał też zdaniem Sądu, że spełnione zostały warunki, o których mowa w przepisach art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozwalające na zastosowanie w realiach niniejszej sprawy modulacji. Lakoniczne wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące "zrównania w 2012 roku poziomu płatności stosowanego w krajach UE-15 i w nowych państwach członkowskich (90%)" Sąd uznał za niewystarczające. Dyrektor ARiMR nie wskazał bowiem podstaw do takiego stwierdzenia. Za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się w sposób wiążący do wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Zauważył też, że w świetle przepisów art. 7 ust. 4 ustawy o płatnościach, a także art. 7 ust. 1 lit. d) oraz art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, obowiązkiem Rzeczypospolitej Polskiej jest stosowanie regulacji dotyczących modulacji płatności zgodnie z przepisami prawa unijnego. Sąd polecił Dyrektorowi ARiMR uwzględnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważań prawnych Sądu przedstawionych w uzasadnieniu wyroku jak też udzielić skarżącej niezbędnych pouczeń dotyczących istnienia podstawy materialnoprawnej pozwalającej na zmniejszenie płatności w wyniku zastosowania modulacji, zgodnie z art. 10 ust. 1 – 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Stosowne rozważania w tym zakresie Dyrektor ARiMR obowiązany będzie także przedstawić w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie płatności (JPO oraz UPO) na 2012 rok. W związku z tym, że w aktach sprawy administracyjnej znajdowały się dokumenty dotyczące innych podmiotów, sąd zlecił ustalenie, czy w aktach sprawy znajdują się wszystkie dowody dotyczące skarżącej, czy także innych podmiotów. W drugim przypadku należy wyjaśnić, jaki wpływ na wynik niniejszej sprawy wywierają dowody dotyczące postępowania prowadzonego z udziałem innego podmiotu. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor ARiMR decyzją nr [...] uchylił w całości decyzję Kierownika ARiMR z [...] lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił decyzji organu I instancji naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na brak uzasadnienia faktycznego jako obligatoryjnego elementu decyzji. Przywołał zarzuty Sądu zawarte w wyroku w sprawie VIII SA/WA 438/13 dotyczące naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o płatnościach i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzucił, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogu art. 107 k.p.a., gdyż przytacza jedynie przepisy prawa, które organ zastosował, nie zawiera zaś właściwego uzasadnienia faktycznego. Charakter stwierdzonych uchybień popełnionych przez organ I instancji – w ocenie Dyrektora ARiMR uniemożliwia ich sanowanie, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Dyrektor ARiMR polecił organowi I instancji dokładne wyjaśnienie, na jakich ustaleniach organ oparł swe rozstrzygnięcie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które winno stanowić konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien ustosunkować się do całego materiału dowodowego, przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora ARiMR w W.. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Podniosła, że wobec treści wyroku WSA w sprawie VIII SA/Wa 355/13 Dyrektor ARiMR powinien sprawę rozstrzygnąć, a nie przekazywać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zwłaszcza, że sąd tylko tę decyzję uchylił. Zarzuciła też przekroczenie granic odwołania, gdyż zaskarżała odwołaniem decyzję organu I instancji tylko w części. W piśmie procesowym z [...] lipca 2014 r. podniosła też, że Dyrektor ARiMR nie wskazał, jaki zakres sprawy ma podlegać wyjaśnieniu przez organ I instancji. Wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 409/14 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że Dyrektor ARiMR bezpodstawnie uznał, że z wyroku Sądu w sprawie VIII SA/Wa 438/13 wynikała konieczność uzasadnienia stanu faktycznego dotyczącego skarżącej spółki. Sąd stan faktyczny sprawy uznał za bezsporny, a więc wystarczająco uzasadniony. Sąd za trafny uznał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przypomniał, że z treści przepisu art. 138 wynika, że organ odwoławczy powinien dążyć w pierwszej kolejności do merytorycznego rozstrzygnięcia, co oznacza, że nawet w przypadku wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej powinien dążyć do wydania decyzji reformatoryjnej zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia powinna być wydawana tylko wtedy, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy zachodzą niezależne od skarżącej warunki zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, a na konieczność bliżej nieokreślonych ustaleń faktycznych dotyczących samej skarżącej spółki. Tak więc Dyrektor ARiMR dopuścił się naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 2 k.p.a. przez wadliwe zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał, aby ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor ARiMR w W. zastosuje się do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 438/13 i powtórzonych oraz rozwiniętych w wyroku niniejszym. W szczególności winien wyjaśnić, czy ze względu na uwarunkowania krajowe istnieją podstawy do zastosowania modulacji zgodnie z przepisami art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 73/2008, a jeśli tak, to uwzględni treść art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia. Winien też wykazać, czy wobec skarżącej mogą być stosowane skutki decyzji KE z 24 lipca 2012 r. uwzględniając rozważenie kwestii mocy obowiązującej takich przepisów wobec obywateli. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że w pierwszej kolejności organ rozważy zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. mając na uwadze, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, o jakim mowa w art. 138 § 2 k.p.a. nie dotyczy okoliczności faktycznych dotyczących samej tylko skarżącej, których prawidłowość ustalenia została już przez Sad zaakceptowana. Omówioną na wstępie uzasadnienia decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej płatności UPO. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo odniósł się do kwestii podstaw prawnych do zastosowania modulacji na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009. Wyjaśnił też kwestię obowiązywania decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012r. Od powyższej decyzji P. A. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagałą się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) 73/2009. Domagała się też zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podała swój sposób rozumienia zapisó art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia 73/2009 . Wyraziła też pogląd, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi 9 marca 2009 r. zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej oraz niezgodnie z konstytucyjną zasadą zaufania do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie . Podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i oceniając w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięcia uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż sentencja zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odpowiada wymogom określonym dla decyzji organu odwoławczego. Organ II instancji utrzymał bowiem w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. "w części dotyczącej płatności UPO", zaś decyzja ta zawierała również rozstrzygnięcie o przyznaniu jednolitej płatności obszarowej. Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 138 § 1 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć. Niedopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia, którego treść odbiega od przewidzianej w powyższym przepisie. Nie ma przy tym znaczenia czy strona wnosząc odwołanie wskazała, że zaskarża decyzję organu I instancji w części. Jest kwestią bezsporną, ugruntowaną w orzecznictwie i doktrynie, że organ II instancji zawsze rozpoznaje sprawę ponownie, nie ogranicza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Jest to kwestia oczywista, nie wymagającego dłuższego wywodu. Z powyższą zasadą kłóciłoby się wydane rozstrzygnięcie, którego treść wskazuje, że organ odwoławczy rozpoznawał tylko sprawę zmniejszenia płatności uzupełniającej z uwagi na tzw. modulację. Treść tego rozstrzygnięcia czyni niejasną kwestię płatności jednolitej, przyznanej decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...].02.2013 r. Wobec powyższego, rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy jako nieprzewidziane w katalogu ujętym w art. 138 k.p.a. narusza prawo. Podkreślić także należy, iż podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, gdyż jako element podstawowy decyzji nie powinno budzić wątpliwości interpretacyjnych. W tej sytuacji przedwczesną jest ocena czy modulacja przewidziana w art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia 73/2009 została zastosowana w sposób prawidłowy. Aby było to możliwe najpierw samo rozstrzygnięcie musi odpowiadać wymaganiom określonym w art. 138 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 Nr 461), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata.