II GSK 2180/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 05 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3028/14 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej na rzeczoznawcę majątkowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 1. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz J. S. 197 (sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3028/15 oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 4 miesięcy. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję, w której orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego [...] kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 4 miesięcy. Decyzja została wydana po wszczęciu przez Ministra z urzędu postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej z powodu wadliwego sporządzenia operatów szacunkowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i skierowaniu sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W decyzji tej zarzucono skarżącemu naruszenie art. 175 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zmianami, dalej: u.g.n.), poprzez naruszenie zasady szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania nieruchomości poprzez naruszenie § 36 ust. 1 i 6, § 5 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207 poz. 2109 ze zmianami, dalej: rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego) w związku z art. 153 ust. 1 u.g.n.) Naruszenia te polegały na przyjmowaniu jako ceny transakcyjnej wartości odszkodowania za nieruchomości, które nie były przedmiotem obrotu rynkowego. Skarżący dokonywał też wyliczenia wartości nieruchomości poprzez ustalanie średniej arytmetycznej wynikającej z dokumentów dostarczonych przez zleceniodawcę. Nie wykonał przy tym żadnej analizy rynku, charakterystyki i oceny cen rynkowych, w tym lokalizacji i sąsiedztwa wpływających na poziom cen rynkowych, nie opisał nieruchomości na poziomie ceny minimalnej i maksymalnej oraz ich cen rynkowych. Bezkrytycznie i niezgodnie z zasadą szczególnej staranności zawodowej przyjął założenie, że wystarczające dla określenia wartości rynkowej nieruchomości będzie wykorzystanie wyłącznie informacji przekazanych przez Gminę, dotyczących wypłaconych odszkodowań. Tak przyjęte założenie doprowadziło do kolejnych błędów, w tym zafałszowania wyników szacowania. W ocenie organu wina rzeczoznawcy w świetle zebranego w sprawie materiału nie budzi wątpliwości, co uzasadnia orzeczenia stosownej kary dyscyplinarnej. Wymierzona kara dyscyplinarna w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 4 miesięcy jest karą współmierną do zaistniałych naruszeń przepisów oraz naruszenia zasady szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności z zakresu szacowania nieruchomości, jakich dopuścił się rzeczoznawca wykonując przedmiotowe operaty szacunkowe. [...] w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił organowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie w sposób niewystarczający zastosowania tak drastycznej kary dyscyplinarnej, co narusza, wynikającą z Konstytucji RP, zasadę proporcjonalności. W ocenie skarżącego organ nie wyjaśnił w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, albowiem nie wziął pod uwagę następujących okoliczności: 1. żaden "operat szacunkowy" nie był oceniany negatywnie przez organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych; 2. problem dotyczy "operatów szacunkowych" i sytuacji, która miała miejsce w 2010 r., od tego czasu rzeczoznawca wykonał szereg operatów i opinii dla sądów w sposób niebudzący żadnych zastrzeżeń; 3. nie zasięgnięto opinii na piśmie na temat jego postawy i działalności od [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych, do którego należy od 20 lat. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie dopełniła swoich obowiązków i nie zbadała należycie sprawy, zdaniem skarżącego działki wydzielone pod drogi publiczne są nieruchomościami nietypowymi, dla których nie ma wolnego rynku nieruchomości. Rynek i wysokość cen tych działek tworzą się w drodze negocjacji pomiędzy właścicielami a właściwymi organami. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podzielił argumentację organu o winie Skarżącego, który jako rzeczoznawca majątkowy, wykonując przedmiotowe operaty szacunkowe obejmujące określenie wartości rynkowej nieruchomości gruntowych położonych w [...] naruszył art. 175 ust. 1 u.g.n. w sposób, który powinien skutkować orzeczeniem kary dyscyplinarnej. Sąd I instancji wskazał na wymogi wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego wynikające z § 36 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zauważył, że operat szacunkowy nie powinien pozostawiać żadnych wątpliwości, co do prawidłowości jego sporządzenia, nie powinien wymagać poprawek. Operat szacunkowy oceniony negatywnie, wymagający poprawek, traci walor operatu szacunkowego, a więc został sporządzony z naruszeniem obowiązujących przepisów i standardów zawodowych. Sąd I instancji uznał, że skarżący podczas sporządzania operatów szacunkowych wielokrotnie naruszył przepisy prawa w zakresie wyceny nieruchomości. Skarżący wyliczył wartość nieruchomości poprzez ustalenie średniej arytmetycznej wynikającej z dokumentów dostarczonych przez zleceniodawcę. Nie wykonał żadnej analizy rynku, charakterystyki i oceny cen rynkowych, w tym lokalizacji i sąsiedztwa, wpływających na poziom cen, nie opisał nieruchomości na poziomie ceny minimalnej i maksymalnej oraz ich cen rynkowych. Podzielił transakcje dotyczące nieruchomości porównawczych na poszczególne działki ewidencyjne i związane z tym podzielenie wartości odszkodowania podanej w akcie nieruchomości z przypisaniem kwot poszczególnym działkom wchodzącym w skład nieruchomości, co doprowadziło w praktyce do wielokrotnego przyjęcia tej samej ceny jednostkowej do obliczenia ceny średniej i do wyliczenia na jej podstawie zakresów współczynników korygujących dla poszczególnych cech rynkowych w zastosowanej do wyceny metodzie korygowania ceny średniej. Doprowadziło to do zafałszowania wyników szacowania i jest niezgodne z § 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Stanowiło to w ocenie Sądu I instancji naruszenie zasady szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania nieruchomości, o której mowa w art. 175 ust. 1 u.g.n., poprzez naruszenie § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego w związku z art. 153 ust. 1 u.g.n. polegającym na przyjęciu jako ceny transakcyjnej wartości odszkodowania za nieruchomości, które nie były przedmiotem obrotu rynkowego oraz zafałszowania wyników szacowania. Sąd I instancji uznał też, że z treści operatów szacunkowych w żaden sposób nie można wywieść, że działki przejęte do porównań odzwierciedlają rynek lokalny. Nie jest również wiadome, w jaki sposób rzeczoznawca majątkowy sprawdził, czy ceny po jakich zostają odkupione działki pod drogi we wcześniejszych okresach niż data wyceny były zakupione po cenach rynkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że rzeczoznawca majątkowy odpowiada za działania lub zaniechania w pracy zawodowej. W świetle takich ustaleń Sąd I instancji uznał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju dokonał właściwej wykładni przepisów prawa, co uzasadniało wydanie decyzji o nałożeniu kary dyscyplinarnej, a ustalając jej wysokość organ wziął pod uwagę skalę przewinień, okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, tj. zdarzenia, na które rzeczoznawca nie mógł mieć wpływu. Za takie okoliczności nie mogą być przy tym uznane: niezadowolenie skarżącego z wynagrodzenia ustalonego za wykonanie zlecenia i okoliczności związane z ofertą przetargową, problematyka współpracy ze zleceniodawcą. W ocenie Sądu I instancji nieprawidłowości w wykonaniu czynności zawodowych uprawniały organ do zastosowania kary dyscyplinarnej. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami, dalej: p.p.s.a.) przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lipca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nie uwzględnił skargi, mimo że doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ administracyjny, w tym: • art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami, dalej K.p.a.) polegającego na przyjęciu, że skarżący dopuścił się naruszeń przepisów prawa i standardów zawodowych w stopniu uzasadniającym orzeczenie kary zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 4 miesięcy, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był niepełny, a zarazem nie został wszechstronnie oceniony, co nie dało podstaw do wymierzenia tak wysokiej kary; • art. 8 i art. 10 K.p.a. w zw. z art. 79 § 2 K.p.a. w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. z 2008 r. Nr 11 po. 66) poprzez ograniczenie skarżącemu prawa do udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwieniu mu udziału w posiedzeniu z dnia 12 czerwca 2013 r. w celu złożenia wyjaśnień i wyznaczenia jego z naruszeniem zasadami określonych w ww. przepisie, a w konsekwencji naruszenia zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników; • art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi organ administracyjny kierował się przy wymierzaniu kary zawieszenia uprawnień do wykonywania zawodu, w tym braku wyjaśnienia dlaczego łagodniejsza kara nie spełnia swego celu względem jego osoby; • art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze w zakresie słuszności wyboru kary dyscyplinarnej nałożonej na skarżącego oraz uchylenie się od szczegółowej oceny uzasadnienia decyzji w zakresie wymierzenia kary. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: • art. 175 ust. 1 w zw. z art. 153 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący dokonując wyceny działek wydzielonych pod drogi publiczne nie wykazał się należytą starannością, podczas gdy wymienione nieruchomości z uwago na swoją specyfikę nie mogą być przedmiotem obrotu wolnorynkowego; • art. 178 ust. 2 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 175 ust. 1-4 u.g.n w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że zakres uchybień skarżącego uzasadniał zastosowanie tak dotkliwej kary w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dotychczasowa działalność zawodowa skarżącego uzasadniają zastosowanie kary łagodniejszej. Organ nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy zostały naruszone. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując rozstrzygniecie Ministra Infrastruktury i Rozwoju (wcześniej Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) uznał, że organ przeprowadził w sposób właściwy postępowanie w zakresie stawianego [...] zarzutu dotyczącego zastosowania nieprawidłowej procedury szacowania nieruchomości, a wymierzona skarżącemu kara zawieszenia uprawnień zawodowych na okres czterech miesięcy została należycie uzasadniona poprzez wskazanie konkretnych przesłanek, jakimi kierował się organ. Podstawowe zarzuty skargi kasacyjnej (a wcześniej skargi na decyzję organu) dotyczą tego, że w ocenie skarżącego Sąd I instancji dokonał w sposób wadliwy kontroli zaskarżonej decyzji, uznając za prawidłowe orzeczenie wobec skarżącego kary zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 4 miesięcy, niewspółmiernej do popełnionych przez stronę uchybień. Z drugiej strony autor skargi kasacyjnej posiłkowo niejako zmierza do polemiki z zawartą w decyzji oceną opartą na stanowisku Komisji Odpowiedzialności Zawodowej co do stwierdzenia uchybień w działalności skarżącego jako rzeczoznawcy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne. Przede wszystkim usprawiedliwione są zarzuty dotyczące braku rozpoznania skargi w zakresie braku należytego uzasadnienia przez organ zastosowanego wymiaru kary, a więc zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w związku z art. 11 kpa i w zw. z art. 107 § 3 kpa. W tym zakresie uzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec braku dokonania przez Sąd I instancji dostatecznej oceny, czy organ wystarczająca uzasadnił wymierzenia kary dyscyplinarnej w takiej a nie innej wysokości przedwczesna jest przy tym ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy wymierzona kara narusza przepisy art. 178 ust.2 pkt 3 u.g.n. w zw. z art. 175 ust. 1-4 u.g.n. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie prowadzone z tytułu odpowiedzialności zawodowej ma szczególny charakter. Organ administracji publicznej wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, tj. decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej opiera ją na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, a więc na dowodach zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. Organ administracji publicznej prowadzący takie postępowanie stosuje się do zasad procedury administracyjnej zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również zasad procedury administracyjnej zawartych w przepisach art. 194 - 195a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami (Dz. U. nr. 11 poz. 66). Jeśli dojdzie do stwierdzenia niewypełnienia obowiązków, szczegółowo wymienionych w art. 178 ust. 1 u.g.n., istnieje obowiązek nałożenia kary. Natomiast rodzaj kary dyscyplinarnej, która zostanie orzeczona, należy już do uznania organu, zgodnie z art. 178 ust. 2 u.g.n. Oczywiście wybór rodzaju kary z art. 178 ust. 2 u.g.n. przez organ orzekający nie może być dowolny. Gradacja kar dyscyplinarnych przewidziana w art. 178 ust. 2 u.g.n. od upomnienia do pozbawienia uprawnień zawodowych wskazuje, że podstawowym kryterium zastosowania odpowiedniej kary do rozmiaru niewypełnienia obowiązków, o których mowa w art. 175 u.g.n, jest właśnie ciężar gatunkowy naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego i ewentualne skutki tych naruszeń dla podmiotu, na którego rzecz wykonywane były czynności szacowania nieruchomości oraz skutki dla interesu społecznego polegającego między innymi na utrzymaniu wysokiego zaufania publicznego do tego zawodu ( por. wyroki NSA: z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 397/13 i z dnia 14.04.2016 r. sygn. II GSK 2443/14). Ocena postawy osobistej rzeczoznawcy majątkowego podlegającego odpowiedzialności zawodowej może stanowić dodatkowe kryterium zastosowania określonej kary dyscyplinarnej (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1018/08, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), który dotyczy odpowiedzialności pośredników w obrocie nieruchomościami, ale analogicznie uregulowanej jak odpowiedzialności rzeczoznawców). Niezależnie od odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa określających zasady wyceny, standardów zawodowych lub zasad etyki, weryfikowany jest także stopień staranności, a zatem wina rzeczoznawcy majątkowego. Zarzuty skargi kasacyjnej co do tego, że Sąd I instancji nie dokonał właściwej analizy zaskarżonej decyzji i postępowania organów w zakresie tego, czy organ wystarczająco uzasadnił wymiar kary są zasadne. Zarzuty skargi wyraźnie wskazywały na to, że skarżący uznaje wymierzoną karę za drastyczną a uzasadnienie jej wymiaru za niewystarczające. Mimo tak sformułowanych zarzutów Sąd I instancji całą ocenę decyzji w tym zakresie sprowadził do jednego ogólnikowego stwierdzenia, że "organ wziął pod uwagę skalę przewinień, okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, tj. zdarzenia, na które rzeczoznawca nie mógł mieć wpływu". Sąd I instancji odnosząc się do skargi w zakresie zarzutu braku uzasadnienia wymiaru kary, nie dokonał oceny kompletności decyzji co do uzasadnienia wymiaru kary, jak też nie dokonał żadnych własnych rozważań co do okoliczności mających wpływ na wymiar kary. Stwierdził przy tym tylko, jakie okoliczności przemawiają na korzyść skarżącego, to jest zdarzenia, na które rzeczoznawca nie mógł mieć wpływu, nie wskazując co na ten wymiar kary powinno wpływać. Sąd I instancji nie ocenił, czy wystarczającym uzasadnieniem wysokości wymierzonej kary może być wniosek Komisji Odpowiedzialności Zawodowej co do wymiaru kary i czy wnioski Komisji Odpowiedzialności zawodowej w tym zakresie zwalniają organ z obowiązku przeprowadzenia analizy sprawy w zakresie przesłanek dotyczących wymiaru kary. Organ nie uzasadnił, dlaczego z katalogu kar dyscyplinarnych zastosował akurat taką, a nie inną. Sad I instancji tego uchybienia organu w istocie nie rozważył, mimo że skarżący przede wszystkim ten zarzut podnosił w skardze. Zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszenia przez organy art. 8 i 10 K.p.a. w zw. z art. 79 § 2 K.p.a. w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. z 2008 r Nr 11 poz. 66) przez ograniczenie skarżącemu prawa do udziału w każdym stadium postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych nie uzasadnia sam w sobie uchylenia wyroku Sąd I instancji. Wprawdzie Sąd I instancji do tego zarzutu się nie odniósł, co stanowi uchybienie procesowe, jednak uchybienie to samo w sobie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem termin pierwszego posiedzenia zespołu nie może być wyznaczony wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia doręczenia osobie, wobec której wszczęto postępowanie, zawiadomienia o wszczęciu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Skarżący był zawiadomiony o wszczęciu postępowania pismem z 31 sierpnia 2010 r. (doręczonym 7.09.2010 r.) Autor skargi zdaje się błędnie rozumieć ten przepis, gdyż z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jego zdaniem skarżący powinien być zawiadomiony o każdym posiedzeniu Komisji na co najmniej 30 dni przed terminem posiedzenia. Bezpodstawny jest też zarzut nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. art. 175 w zw. z art. 153 ust. 1 i art. 151 ust. 1 u.g.n. przez uznanie, że skarżący nie wykazał się należytą starannością dokonując przedmiotowych wycen. Organ wydając decyzję wskazał na kilka uchybień w operatach przygotowanych przez skarżącego i Sąd I instancji prawidłowo ocenił zasadność wytknięcia tych uchybień. W szczególności wskazał, że skarżący nie wykonał żadnej analizy rynku, charakterystyki i oceny cen rynkowych, w tym lokalizacji i sąsiedztwa, wpływających na poziom cen, nie opisał nieruchomości na poziomie ceny minimalnej i maksymalnej oraz ich cen rynkowych. Nietrudno zauważyć, że skarżący we wszystkich operatach sporządzanych dla różnych lokalizacji przyjął te same ceny wyjściowe za 1 metr kwadratowy. Trafnie Sąd I instancji uznał, że stanowiło to naruszenie zasady szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania nieruchomości, o której mowa w art. 175 ust. 1 u.g. Jednak ze względu na naruszenia, jakich dopuszczono się w zakresie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie za uzasadnione uznał zarzuty naruszenia przy wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przepisów postępowania to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a poprzez pominięcie uchybień w postępowaniu organu przy wydaniu zaskarżonej decyzji, w szczególności polegających na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 p.p.s.a. przez brak rozważań co do wysokości wymierzenia kary z katalogu kar określonych w art. 178 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym trafny jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi co do braku uzasadnienia dla wymierzenia kary w wysokości określonej w decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił wyrok Sądu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji uwzględni wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko. Oceniając decyzję o nałożeniu kary dyscyplinarnej dokona analizy, czy decyzja ta zawiera wystarczające uzasadnienie wymiaru kary. W razie uznania uzasadnienia za niewystarczające w tym zakresie, Sad I instancji może dokonać własnej oceny, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia wysokość wymierzonej kary, uwzględniając kryteria wymiaru kary takie jak w szczególności: stopień staranności zawodowej rzeczoznawcy, jego działania wobec zarzucanych mu uchybień, jego dotychczasowa działalność jako rzeczoznawcy majątkowego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, o kosztach postanawiając na podstawie art. 203 pkt 1.