I SA/Bd 818/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant sekretarz sądowy N. N. po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "S." U. I. Sp. z o.o. w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę W złożonym wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta I. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...] zł, skarżąca powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p.") stwierdziła, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne dotyczące rzeczywistej powierzchni opodatkowanych decyzją organu pierwszej instancji budynków: Sanatorium "K." 2, Zakładu Przyrodoleczniczego nr 2 – "B.", budynków warsztatowych przy obiekcie "B.", Zakładu Przyrodoleczniczego nr 1 i Administracji. Strona podniosła, że przeprowadzone przez nią w dniach od 10 grudnia 2010 r. do 31 marca 2011 r. obmiary budynków wykazały inne wyniki pomiarów powierzchni, niż te których dokonał organ podatkowy. Ponadto strona podniosła, że oprócz ustalenia faktycznej powierzchni budynków, konieczne jest także ponowne ustalenie, jaka ich część jest wykorzystywana dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ podatkowy pierwszej instancji po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] r. odmówił spółce uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta I. z dnia [...] r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...] zł z powodu nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie, strony zaskarżona decyzja narusza art. 240 § 1 pkt 5; art. 122, art. 187 § 1; art. 180 § 1 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1; art. 188 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1; art. 191 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie merytoryczne oraz wydanie decyzji, co do jej istoty nie może nastąpić z uwagi na upływ terminów przedawnienia. Organ powołując się na treść art. 70 § 1 o.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził, że termin płatności podatku od nieruchomości za 2005 r. upłynął w dniu 15 grudnia 2005 r. (termin płatności za miesiąc grudzień 2005 r.). Zatem licząc 5 lat od końca 2005 r., zobowiązanie podatkowe odwołującej się spółki w podatku od nieruchomości na 2005 r. uległo przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2010 r. W związku z tym, w dniu złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, tj. 02 maja 2011 r., zobowiązanie zgodnie z treścią wskazanego art. 70 § 1 o.p. uległo już przedawnieniu. Strona nie wskazała natomiast, by w sprawie zaistniały przesłanki dotyczące przerwania biegu przedawnienia, enumeratywnie wymienione w o.p. Skoro zatem, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2010 r., to w związku z treścią art. 245 § 1 o.p., organ odwoławczy zobowiązany był odmówić uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Wyrokiem z dnia 07 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 80/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na błędne rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Sąd stwierdził, że w dniu złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, zobowiązanie podatkowe za 2005 r. uległo już przedawnieniu. W sprawie nie zaistniały przesłanki dotyczące przerwania czy zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W związku z tym, w sytuacji, gdy strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., mimo upływu terminu przedawnienia, Prezydent Miasta I. zasadnie, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu niestwierdzenia przesłanki wznowienia. Innego sposobu zakończenia postępowania wznowieniowego w rozpatrywanej sprawie nie przewiduje art. 245 § 1 o.p. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że fakt przedawnienia czyni zbędnym zgłębianie podniesionych przez skarżącą okoliczności i sprawdzanie, czy nie odpowiadają one jednej z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 o.p. W ocenie Sądu, organ odwoławczy powinien utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji – jeżeli stwierdzi brak przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., albo uchylić decyzję organu pierwszej instancji i odmówić, z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, uchylenia decyzji dotychczasowej - jeżeli stwierdzi istnienie przesłanki wskazanej w powyższym przepisie. W takim przypadku organ podatkowy w rozstrzygnięciu powinien stwierdzić istnienie tej przesłanki oraz wskazać okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji (art. 245 § 2 o.p.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Prezydent Miasta I. prawidłowo uznał, iż do będącej przedmiotem sporu zaskarżonej decyzji będą miały zastosowanie przepisy art. 245 § 1 pkt 2 o.p., przewidujące odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, w sytuacji, gdy organ podatkowy nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., co tym samym obliguje organ wyższego stopnia do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie organu, Prezydent Miasta I. prawidłowo ocenił, że przedłożony przez stronę protokół z obmiaru budynków z dnia 31 marca 2011 r. zarówno nie istniał w dniu wydania decyzji, jak również nie zawiera stanu faktycznego nieruchomości występującego w dniu wydania decyzji, dlatego też wskazane przez stronę nowe dowody i okoliczności nie istniały w dniu wydania decyzji. Organ wskazał, że Prezydent Miasta I. przeprowadził czynności kontrolne w dniach od 05 grudnia 2008 r. do 02 stycznia 2009 r., które zakończone zostały protokołem kontroli, doręczonym podatnikowi w dniu 02 stycznia 2009 r. Załączniki do przedmiotowego protokołu kontroli stanowią dokumenty w postaci kserokopii opisów technicznych i projektów budowlanych oraz wyniki pomiarów. Poszczególne wyniki pomiarów budynków oprócz podpisów kontrolujących zawierają podpisy upoważnionych przez podatnika osób. Ponadto organ wskazał, że powierzchnia użytkowa budynków oraz ich przeznaczenie została ustalona przede wszystkim w oparciu o pomiary poszczególnych pomieszczeń dokonane przez pracowników Urzędu Miasta I. urządzeniem Laser Distancemeter w obecności osób upoważnionych, reprezentujących spółkę, oraz oględziny pomieszczeń. Dokumenty jakimi dysponował organ podatkowy pierwszej instancji pochodziły od podatnika, który udostępnił i przedłożył kontrolującym w postaci: opisów technicznych poszczególnych budynków, opisów technicznych remontów, projektów budowlanych przeprowadzanych remontów, projektów techniczno-architektonicznych. Zdaniem organu, stan faktyczny nieruchomości występujący w 2005 r. został prawidłowo ustalony w ramach czynności kontrolnych. Ponadto, skarżąca we wniesionych w dniu 16 stycznia 2009 r. zastrzeżeniach do protokołu kontroli nie podniosła kwestii błędnego ustalenia powierzchni poszczególnych budynków, nie kwestionowała dokonanych ustaleń faktycznych. W związku z powyższym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowisko organu pierwszej instancji, że wskazywane przez stronę argumenty nie potwierdzają istnienia przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., które miałaby istnieć w dniu 15 lutego 2010 r. jest prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego, skoro przedmiotowa decyzja zapadła po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym i podatkowym w dniu 15 lutego 2010 r. i podatnik na dzień wydania decyzji nie kwestionował dokonanych pomiarów powierzchni budynków Sanatorium, co wynika bezsprzecznie z akt sprawy - to nie jest zasadne powoływanie się na nowe pomiary dokonane w okresie od 10 grudnia 2010 r. do 31 marca 2011 r., przeprowadzone w wyniku powołania komisji na mocy zarządzenia z dnia 10 grudnia 2010 r. oraz twierdzenie, że wielkość powierzchni wynikająca z protokołu obmiaru budynków z dnia 31 marca 2011 r. istniała w dniu 15 lutego 2010 r. Zatem sporządzone pomiary przez pracowników Sanatorium nie mogą być uznane, jak żąda tego spółka, za nowe dowody, czyli takie, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował, ponieważ miały miejsce po wydaniu decyzji. Zadaniem, organu, niezasadny jest zatem zarzut spółki, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego, nie przeprowadził dowodu z protokołu obmiaru budynków z dnia 31 marca 2011 r. oraz z opinii biegłego, ponieważ skoro organ stwierdził, że przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie wystąpiła w dniu 15 lutego 2010 r., to niezasadnym było przeprowadzanie wnioskowanych dowodów. W skardze spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że składając wniosek o wznowienie postępowania skarżąca nie może skorzystać z dowodów powstałych po dniu wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji, celem wykazania istotnych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, tj. w dniu 15 lutego 2010 r.; art. 223 § 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie, gdyż decyzja organu podatkowego pierwszej instancji była dotknięta istotnymi wadami proceduralnymi; art. 122, art. 187 § 1 o.p. poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego pozwalającego na dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie; art. 180 § 1 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodu z protokółu z obmiaru budynków z dnia 31 marca 2011 r.; art. 188 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez bezpodstawne odstąpienie organu od przeprowadzenia dowodu z pisemnej opinii biegłego z dziedziny geodezji i kartografii na okoliczność dokonania pomiarów i ustalenia rzeczywistej powierzchni budynków Sanatorium. Ponadto w uzasadnieniu złożonej skargi spółka stwierdziła również, że w sprawie naruszono art. 191 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sposób niepełny, niekompletny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest odmowa uchylenia decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym, dotyczącym wznowienia postępowania podatkowego ze względu na nieistnienie przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 o.p., a konkretnie nowych dowodów lub nowych okoliczności wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Wyrokiem z dnia 07 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 80/12 tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. z uwagi na błędne rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Sąd stwierdzając, że w dniu złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, zobowiązanie podatkowe za 2005 r. uległo już przedawnieniu wskazał, że organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę powinien utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji - jeżeli stwierdzi brak przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., albo uchylić decyzję organu pierwszej instancji i odmówić, z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, uchylenia decyzji dotychczasowej - jeżeli stwierdzi istnienie przesłanki wskazanej w powyższym przepisie. Powyższe prawomocne ustalenia zostały przyjęte przez organ w nowo wydanej decyzji z dnia [...] r., zatem w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przechodząc do meritum sprawy, należy zauważyć, że określona w art. 240-246 o.p. instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 o.p. Zaznaczyć też trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Art. 240 § 1 pkt 5 o.p. pozwala na wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Zauważyć w tym miejscu należy, że instytucja wznowienia postępowania nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy przy uwzględnieniu wszystkich zasad, dowodów i okoliczności, jakie mogłyby odegrać istotną rolę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kolejnej możliwości, następnej instancji umożliwiającej weryfikację zajętego przez organy stanowiska. Aby doszło do weryfikacji decyzji ostatecznej w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 o.p. muszą w sprawie wystąpić łącznie wszystkie powołane wyżej przesłanki. Jak wyżej wskazano, w przypadku wznowienia postępowania na podstawie przywołanego unormowania niezbędne jest zaistnienie nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, istotnego dla sprawy i nieznanego organowi w trakcie postępowania lub też nowej okoliczność istniejącej, istotnej i nieznanej organowi w toku prowadzonego postępowania. Zgodnie z ogólną regułą określoną w art. 180 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednakże w postępowaniu w zakresie wznowienia postępowania nie każdy dowód może zostać uznany jako przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt. FSK 833/10). Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt SA/Gl 828/08). Składając wniosek o wznowienie postępowania skarżąca powołała się na nowe okoliczności faktyczne dotyczące rzeczywistej powierzchni opodatkowanych decyzją ostateczną Prezydenta Miasta I. z dnia [...] r. budynków: Sanatorium "K." 2, Zakładu Przyrodoleczniczego nr 2 – "B.", budynków warsztatowych przy obiekcie "B.", Zakładu Przyrodoleczniczego nr 1 i Administracji. Strona podniosła, że przeprowadzone przez nią w dniach od 10 grudnia 2010 r. do 31 marca 2011 r. obmiary budynków wykazały inne wyniki pomiarów powierzchni, niż te których dokonał organ podatkowy. W tym zakresie wskazała na nowy dokument – protokół obmiaru budynków z dnia 31 marca 2011 r. Ponadto strona podniosła, że oprócz ustalenia faktycznej powierzchni budynków, konieczne jest także ponowne ustalenie, jaka ich część jest wykorzystywana dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, okoliczności, na które powoływała się skarżąca, nie stanowią takich, które implikowałyby wzruszenie zaskarżonej decyzji ostatecznej. Niewątpliwie sporządzony w oparciu zarządzenie prezesa spółki protokół z obmiaru budynków z dnia 31 marca 2011 r., jak i inne dokumenty sporządzone po dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r. nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Należy zauważyć, że ze wskazanego pomiaru budynków wynikają, jak słusznie zauważa strona, konkretne okoliczności faktyczne tj. inna powierzchnia budynków podlegająca opodatkowaniu, niż ujęta w zaskarżonej decyzji ostatecznej. Zdaniem Sądu, nie można jednak uznać tej okoliczności jako nowej w rozumieniu powołanego przepisu. Nie stanowią bowiem nowych okoliczności takie, które były już przedmiotem badania we wcześniejszym postępowaniu podatkowym. Pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzje pierwotne, rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 05 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1163/07, LEX nr 542315; wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 832/10, LEX nr 991163). Błędne ustalenie stanu faktycznego nie może zatem być rozpatrywane w toku postępowania wznowieniowego. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu podatkowym organ przeprowadził kontrolę na miejscu i dokonał oględzin budynków, jak i ich pomiaru pod kątem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Skoro organ badał przedmiotowe budynki pod kątem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, to późniejsze wykrycie przez podatnika błędu w ustaleniach faktycznych bądź błędnej oceny przez organ materiału dowodowego nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Błędna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich, ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 840/08, LEX nr 550426). Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie stoi na stanowisku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 933/08, LEX nr 579725). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. E. Kruppik-Świetlicka D. Dudra I. Najda-Ossowska