II SA/Łd 168/15

Dnia 5 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 roku sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. B. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A w Ł., działka nr ewid. 174/3. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 15 września 2014 r. J. R. zażądał wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r., która stała się ostateczna w dniu 6 lutego 2014 r. Jako podstawę żądania wnioskodawca wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji. Argumentował, iż jego nieruchomość graniczy wzdłuż całej południowej części posesji z działką, na której realizowana jest inwestycja, w związku z którą sąsiad podwyższył teren swojej działki o 30-50 cm i woda deszczowa przy intensywnych opadach spływa na nieruchomość wnioskodawcy. Ponadto wskazał na niezgodność inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy odnośnie obsługi komunikacyjnej a także na niezakończone postępowanie w sprawie samowoli budowlanej na działce inwestora i wydany nakaz rozbiórki. Postanowieniem z dnia [...]października 2014 r., organ I instancji wznowił postępowanie wyjaśniając, że wnioskodawca dochował miesięcznego terminu do złożenia podania. Następnie, postanowieniem z dnia [...]listopada 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania ww. ostatecznej decyzji, a decyzją z dnia [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r. w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ stwierdził, iż J. R. nie posiada statusu strony postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, bowiem należąca do niego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. R. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu wywodził, iż organ I instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, co prowadziło do błędnej oceny zastosowania przepisów prawa materialnego. Zdaniem odwołującego, planowana inwestycja może oddziaływać na sąsiednią nieruchomość nie tylko w razie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego co do charakteru zabudowy i jej oddziaływania, aby ocenić, czy odwołujący ma interes prawny w tym aby być stroną postępowania. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda [...] obszernie opisując tryb nadzwyczajny wznowienia postępowania podkreślił, iż wnioskodawca zachował termin z art. 148 k.p.a., gdyż jak sam wskazał, o decyzji dowiedział się z pisma organu I instancji w dniu 28 sierpnia 2014 r. natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu 18 września 2014 r. Wobec powyższego Prezydent Miasta Ł., postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., prawidłowo wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Dalej Wojewoda stwierdził, iż na podzielenie zasługuje wywód organu I instancji, iż z uwagi na usytuowanie spornego budynku ścianą z otworami w odległości 6 metrów od działki skarżącego nie wystąpi oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią i uznał, iż wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Zaznaczył ponadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż przedłożony projekt budowlany nie obejmował budowy zjazdu. Wyjaśnił, iż w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast art. 3 pkt 20 ustawy określa obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ wskazał, iż w ślad za orzecznictwem uznać należy, iż za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. W każdym przypadku do organów administracji architektoniczno - budowlanej należy określenie tego obszaru i wskazanie stron tego postępowania. Natomiast właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Definicję obszaru oddziaływania obiektu należy wobec tego rozumieć w ten sposób, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, należy zatem zaliczyć między innymi przepisy techniczno-budowlane. Organ zwrócił uwagę, iż przedmiotem wniosku inwestora była wyłącznie budowa budynku gospodarczo-garażowego oraz zewnętrznej instalacji elektrycznej i tylko w takim zakresie organ bada, czy odwołujący posiada przymiot strony postępowania. Wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmował budowy zjazdu z ul. B ani też utwardzenia terenu, na które to prace powołuje się skarżący w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postepowania. Natomiast budynek garażowo-gospodarczy o maksymalnej wysokości 5 m został usytuowany w odległości ponad 6 m od działki wnioskodawcy, na której znajduje się budynek mieszkalny, zlokalizowany w odległości 4 m ścianą z otworami okiennymi od granicy. Badając ewentualną możliwość zacienienia działki odwołującego organ stwierdził, że wysokość przesłaniania będzie mniejsza niż odległość ściany istniejącego budynku odwołującego, który posiada otwory okienne od budynku projektowanego. Spełniony jest zatem warunek zawarty w przepisach § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie), który określa wymogi dotyczące czasu nasłonecznienia. Zgodnie bowiem z § 13 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany, na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Powyższe uważa się za spełnione gdy odległość budynku przesłanianego od obiektu przesłaniającego jest większa od wysokości obiektu przesłaniającego. Ponadto wskazane usytuowanie inwestycji nie naruszy uzasadnionych praw osób trzecich w zakresie m. in. ograniczenia prawa do zabudowy sąsiedniej nieruchomości, dostępu do drogi publicznej, czy ograniczenia dostępu do światła dziennego. Reasumując, skoro nie ma podstaw do uznania za stronę w tymże postępowaniu wnioskodawcy to merytoryczne odniesienie się do pozostałych zarzutów jest niemożliwe. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. R. zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy przez uznanie, że nie było i nie ma podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania w sytuacji, gdy udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego i usytuowanie go wrotami w stronę jego nieruchomości oznacza, że wszystkie uciążliwości związane z korzystaniem z tego budynku będą jego udziałem, nie zaś osób zamieszkujących nieruchomość przy ul. A; art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt ustawy przez uznanie, że oceny interesu prawnego skarżącego do bycia stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę budynku na sąsiedniej działce należało dokonać wyłącznie przez pryzmat odległości tego budynku od granicy jego działki (§12 rozporządzenia) i zaniechanie dokonania takiej oceny z punktu widzenia innych przepisów odrębnych. Nadto zarzucił naruszenie art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy przez odmowę uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r. w związku z nieuzasadnioną odmową przyznania przymiotu strony we wznowionym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku na sąsiedniej działce, gdy jego działka w sposób oczywisty znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. przez: niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy tj. zaniechanie ustaleń co do tego, jak przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać na sposób korzystania z nieruchomości skarżącego, m.in. nieuwzględnienie i brak odniesienia się do faktu, że sposób posadowienia budynku (wrotami w kierunku działki skarżącego) jednoznacznie wskazuje, że wjazd do niego będzie odbywał się od strony ul. B tuż przy ogrodzeniu skarżącego z wszystkimi tego konsekwencjami; ignorowanie zarzutu, że podniesienie terenu od strony tego budynku z ukształtowanym spadem w kierunku działki powoduje, że każdy nadmiar wód opadowych spływa na działkę skarżącego. W ten zaś sposób na działkę będą spływać zanieczyszczenia z tej części działki, w tym z podjeżdżających do tego budynku samochodów. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a.. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż nie zawiera ono praktycznie żadnych ustaleń poczynionych przez organ, które stały się podstawą jego rozstrzygnięcia. Organ nie odnosi się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Sposób działania organów administracji w rozpoznawanej sprawie narusza podstawowe zasady postępowania, w tym zawartą w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a), zasadę pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), zasadę informowania stron (art. 9 k.p.a.), a także zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a). Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, wywodząc w istocie jak w odwołaniu i wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie. W dniu 4 maja 2015 r. skarżący J. R. złożył pismo procesowe wywodząc m.in., iż przeznaczenie spornego budynku jest niezgodne z warunkami zabudowy, co widać na dołączonych do pisma fotografiach. W piśmie procesowym z dnia 5 maja 2015 r. uczestnik postępowania R. B zaznaczył, iż Państwo R. nie są stronami postępowania i nie powinni zostać uznani za strony postępowania zakończonego wydaniem w dniu 26 września 2000 r. nakazu rozbiórki obiektu. Wyjaśnił, iż sporny obiekt został rozebrany, nigdy nie ograniczał praw sąsiadów i nigdy w żaden sposób nie oddziaływał na nieruchomość sąsiadów. Dodał, iż otrzymał ostateczne pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego w miejscu rozebranego obiektu i obecnie trwa jego budowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 tejże ustawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie narusza prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Przystępując do rozważań przypomnieć należy, iż kontrolowane postępowanie administracyjne zainicjowane zostało wnioskiem J. R. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]stycznia 2014 r. Jako podstawę żądania wnioskodawca wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu, analizując zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającym je rozstrzygnięciem organu I instancji, w kontekście ustalonego stanu faktycznego i prawnego, stwierdzić należy, iż organ administracji publicznej I instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zasadnie także decyzja ta została utrzymana w mocy po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 15 w związku z art. 138 k.p.a. Istotne jest bowiem, iż zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Ocena, że określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia postępowania, winna prowadzić do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji. Decyzja taka nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jej wydanie jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji (por. wyroki NSA z dnia 19 października 2011 r., sygn.akt II OSK 140/10, z dnia 11 maja 2010 r., sygn.akt II OSK 768/09, z dnia 19 października 2011 r., sygn.akt II OSK 1406/10 – wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć można, iż intencją skarżącego było wszczęcie postępowania nadzwyczajnego z uwagi na zaistnienie przesłanki opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...]stycznia 2014 r. I prawidłowo uczynił organ I instancji wydając w dniu [...] października 2014 r. postanowienie o wznowieniu postępowania, gdyż w przypadku powołania się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ocena wypełnienia tej przesłanki następuje dopiero we wznowionym postępowaniu, a nie na etapie postępowania wstępnego. Oczywistym i niespornym jest również kwestia zachowania terminu przewidzianego art. 148 § 2 k.p.a. I niewątpliwie, tak jak przyjęły to organy, kwestię statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę reguluje przede wszystkim przepis art. 28 ust. 2 ustawy, w myśl którego stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 3 pkt 20 ustawy, zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Należy w tym miejscu zauważyć, że przepis art. 3 pkt 20 ustawy zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania obiektu. Odsyła bowiem do przepisów odrębnych, którymi są przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że ustalenie granic obszaru oddziaływania następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. Inaczej rzecz ujmując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane w każdym odrębnym postępowaniu prowadzonym dla indywidualnych inwestycji (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn.akt II SA/Po 673/10; wyrok NSA z dnia 4 marca 2010 r., sygn.akt II OSK 490/09; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 września 2013 r., sygn.akt II SA/Ol 496/13). Przepisami odrębnymi, wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu, są przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze materialnym, tj. wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. To, że akcentuje się kwestię ograniczeń w zagospodarowaniu terenu (w znaczeniu uregulowań administracyjno prawnych), nie może być utożsamiane jedynie z kwestią możliwych, czy przewidywanych immisji regulowanych wszak przepisami prawa cywilnego. W orzecznictwie wskazano, że wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 ustawy przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zagospodarowaniu lub w dotychczasowym korzystaniu z tego terenu, w tym także normy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa powszechnie obowiązującego na terenie działania organu, który go wydał (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 marca 2013 r., sygn.akt II SA/Ol 48/13; wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r., sygn.akt II OSK 1596/08; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn.akt II OSK 1296/10). Uwzględniając powyższe rozważania istotnym jest dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, iż decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej, na działce nr 174/3 przy ul. A. Z tak sformułowanego rozstrzygnięcia jasno wynika, iż w ramach realizacji inwestycji nie jest przewidziane utwardzenie terenu (miejsca parkingowe) ani budowa zjazdu. Co więcej z decyzji ustalającej warunki zabudowy – decyzja z dnia [...]czerwca 2013 r. – wynika, iż zjazd będzie odbywał się już istniejącym zjazdem od ulicy A, nie przewidziano realizacji miejsc parkingowych. Natomiast jak wynika z zatwierdzonego projektu i mapy – załącznik do decyzji z dnia [...]stycznia 2014 r. utwardzenie terenu przewidziane jest w ramach odrębnego zgłoszenia. Nie jest ono elementem decyzji z dnia [...]stycznia 2014 r. Z akt sprawy wynika również, że prace rozbiórkowe wynikające z decyzji PINB w Ł. z dnia [...]września 2000 r. Nr [...] zostały wykonane – postanowienie PINB w Ł. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...]. Reasumując, analiza dokumentów zgromadzonych w ramach prawidłowo wznowionego postępowania nie pozwala na przychylenie się do stanowiska strony skarżącej. Decyzja z dnia [...]stycznia 2014 r. nie zezwalała na realizację inwestycji, w ramach której inwestor mógłby wykonać utwardzenie terenu, ani zjazd od strony ulicy B. Z kolei zakres budowy na jaką zezwalała ta decyzja uzasadnia ocenę, iż granice oddziaływania obiektu pokrywają się z granicami nieruchomości inwestycyjnej. Zachowane są wymagania techniczno-budowlane związane z realizacją budynku garażowo-gospodarczego, przede wszystkim odległości od granicy nieruchomości (ponad 6 m od granicy działki skarżącego). Podzielić należy ocenę organu, iż inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem, w jej planowanym kształcie, który podlegał ocenie organów, nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, ani zagrożeń, uciążliwości dla sfery praw i obowiązków skarżącego w zakresie zagospodarowania jego nieruchomości. Podkreślić trzeba, iż skoro jak jednoznacznie wynika to z rozstrzygnięcia samej decyzji z dnia [...]stycznia 2014 r. nie zezwalała ona na utwardzenie terenu, jego podwyższenie czy budowę zjazdu, a argumentacja strony zasadza się na tych elementach, to nie można postawić organom administracji publicznej skutecznie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Organ był bowiem ograniczony zakresem prac na jakie zezwalała inwestorowi ostateczna decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r., nie zaś działań podjętych przez inwestora po wydaniu tejże decyzji. A jeżeli w ocenie strony skarżącej dochodzi do zalewania jego nieruchomości lub, że budynek gospodarczo-garażowy został zrealizowany z odstępstwami od projektu (na podwyższonym gruncie, z innym zjazdem), czy też interes skarżącego jest naruszony przez nie podejmowanie czynności egzekucyjnych dotyczących rozbiórki (art. 6 §1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), to winien zwrócić się do organów właściwych dla rozstrzygania tychże kwestii. Inicjowanie postępowania nadzwyczajnego, które miałoby prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej z dnia [...]stycznia 2014 r., która w istocie swym rozstrzygnięciem nie obejmuje prac, robót budowlanych, których prawidłowość kwestionuje strona skarżąca, nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego efektu. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym podzielić trzeba stanowisko zaprezentowane przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie. Nadto podkreślić należy, że sposób wykorzystania budynku gospodarczo-garażowego już zrealizowanego pozostaje bez wpływu na możliwość zakwestionowania decyzji zezwalającej na jego realizację, jeżeli jest użytkowany w sposób odmienny od zatwierdzonego decyzją. Oznacza to, iż zasadnie organ odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. w wyniku wznowienia postępowania, z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawcy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w materiale sprawy i argumentach organu, które oparte zostały na wnikliwej analizie całokształtu sprawy, na szczegółowej analizie oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomość skarżącego przez pryzmat wskazanych w argumentach organu przepisów, w tym techniczno-budowlanych. W ślad za stanowiskiem wywiedzionym w przywoływanych wcześniej orzeczeniach, zgodzić należy się z organem, iż ocena, że określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia, winna prowadzić do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Reasumując, w ocenie sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż wykładnia zastosowanych przepisów nie uchybia prawu w zakresie, w jakim mogłaby wpłynąć na wynik sprawy, powodując jednocześnie, że zaskarżoną decyzję należy ocenić w konsekwencji jako prawidłową. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem, ale przede wszystkim na podstawie obwiązujących przepisów prawa i wywiązały się z podstawowych reguł postępowania. W tej sytuacji sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. k.ż.