II GSK 1848/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C." Sp. z o.o. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 689/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "C." Sp. z o.o. we W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 689/15, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę "C." Sp. z o.o. we W. (dalej: Spółka) na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w W. wezwał pełnomocnika Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi na powyższą decyzję poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi dla uczestników postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik Spółki przesłał do Sądu dwie kserokopie odpisu skargi. Wobec tego Sąd uznał, że skoro pełnomocnika wezwano do nadesłania odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem, a nadesłał pisma będące kserokopią odpisu skargi, to nie uzupełnił braku formalnego skargi, co skutkowało jej odrzuceniem. Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 15 maja 2015 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące nieuzasadnionym odrzuceniem skargi tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację i uznanie, że kserokopie skargi złożone przez Spółkę nie stanowią odpisów, o których mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a., co skutkowało uznaniem, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych skargi i odrzuceniem skargi przez WSA na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że skierowane do niej wezwanie w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi zawierało jedynie zobowiązanie do nadesłania dwóch egzemplarzy odpisów skargi, a nie do nadesłania odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Brak formalny skargi został więc uzupełniony zgodnie z wezwaniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę kasacyjną należało uwzględnić. W ocenie NSA wnosząca skargę kasacyjną trafnie zarzuciła, że Sąd I instancji wadliwie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak stwierdził Sąd w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia, zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w W. wezwał pełnomocnika Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi dla uczestników postępowania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu wezwania pełnomocnik Spółki przedłożył dwa pisma stanowiące kserokopię odpisu skargi, a więc nie uzupełnił braku formalnego skargi. Z tego powodu skarga podlegała odrzuceniu. Zdaniem NSA ze stanowiskiem Sądu I instancji zgodzić się nie można, ponieważ w treści wezwania z dnia 9 kwietnia 2015 r. nie określono, że odpisy skargi mają zostać poświadczone za zgodność z oryginałem, a tak – wbrew wezwaniu – przyjął Sąd. Z racji nieprecyzyjnego wezwania rozstrzygnięcie Sądu podlegało zatem uchyleniu. Niemniej wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, fotokopia, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania. Odpis wymaga poświadczenia jego zgodności z oryginałem. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przejmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Pismo może zostać uwierzytelnione przez stronę lub jej pełnomocnika. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma bez potrzeby podpisywania go [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 274]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dwie kserokopie skargi przesłane przez pełnomocnika Spółki na wezwanie Sądu nie spełniają wymogów odpisu pisma w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. Jednakże odrzucenie skargi jedynie z tego powodu było nieprawidłowe nie tylko ze względu na wskazany już brak precyzji wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie można nie dostrzegać, że w judykaturze NSA upowszechnił się pogląd, iż w sytuacji, w której pełnomocnik strony nadesłał kopie pisma niepoświadczone za zgodność oryginałem, lecz odpowiadające treści pisma strony, odrzucenie pisma jest dotknięte nadmiernym rygoryzmem, bo nie ma przeszkód, aby pismo strony – mimo niedociągnięcia – otrzymało prawidłowy bieg (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r. o sygn. akt I OSK 133/05 i postanowienia NSA: z dnia 8 czerwca 2011 r. o sygn. akt II OZ 484/11, z dnia 14 lutego 2012 r. o sygn. akt I OZ 84/12, z dnia 18 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II GZ 373/15; wymienione orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W okolicznościach sprawy nie zmienia tego stanowisko przyjęte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 13/13 (publik. ONSAiWSA z 2014 r. nr 3, poz. 39), w której stwierdzono, że: "1. Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. 2. Złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a., ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a." Powyższe oznacza, że rolą Sądu I instancji będzie zbadane, czy nadesłane do akt sprawy kserokopie skargi ponad wszelką wątpliwość powielają treść skargi i w razie pozytywnej odpowiedzi, rozważenie, w świetle wyrażonego przez NSA poglądu, czy niepoświadczenie za zgodność z oryginałem uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. Z wymienionych powodów na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.