VII SA/Wa 2669/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Starosta W. odmówił wydania zaświadczenia, że lokal nr [...] o funkcji gospodarczej znajdujący się na poddaszu nieużytkowym nad V kondygnacją nieruchomości przy ul. M. w Z. na działce ew. nr [...] obręb [...] nie stanowi lokalu samodzielnego w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), zwanej dalej ustawą o własności lokali. W uzasadnieniu postanowienia powołano przepis art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali. Organ I instancji wskazał, że ustawa o własności lokali nie pozwala na wydanie zaświadczenia, że lokal nie jest samodzielny. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Wspólnota M. zarzucając naruszenie przepisów kpa oraz ustawy o własności lokali. Po rozpoznaniu ww. zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że podstawę materialnoprawną wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, a ściślej rzecz ujmując o spełnieniu określonych wymogów w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zawiera ust. 3 tego przepisu. Przepisy te stanowią, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3). W ocenie organu odwoławczego, z brzmienia ww. przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż na ich podstawie można wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy. W przypadku zaś braku spełnienia tych wymogów organ wydaje postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia. Ustawodawca nie przewiduje wydania zaświadczenia o nie spełnianiu wymogów określonych art. 2 ust. 2 ustawy, o co wnosi strona skarżąca. Wydanie zatem zaświadczenia w tym przedmiocie byłoby działaniem bez podstawy prawnej (z naruszeniem art. 6 k.p.a.). Organ II instancji wskazał, że przepis art. 217 § 2 k.p.a. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Pierwsza z nich dotyczy wydania zaświadczenia wówczas, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), a druga z nich, gdy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu ma swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że na zasadzie art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. gdyż wskazany pkt 1 odwołuje się do odrębnych przepisów prawa. Za odrębne przepisy organ odwoławczy podał, że należy uznać art. 2 ustawy o własności lokali. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy. Według organu odwoławczego, na podstawie powyższej regulacji organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a więc o samodzielności lokalu, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia przez organ, że lokal nie spełnia warunków z art. 2 ust. 2 ustawy, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku, gdy wniosek dotyczy potwierdzenia w drodze zaświadczenia okoliczności faktycznych lub prawnych, które w trybie zaświadczenia potwierdzone być nie mogą, organ nie może uczynić zadość żądaniu wnioskodawcy. Wskutek powyższego zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., organ I instancji prawidłowo stwierdził brak podstaw prawnych do potwierdzenia okoliczności negatywnej wskazanej we wniosku. Oceniając interes prawny wspólnoty mieszkaniowej w sprawie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu organ odwoławczy stwierdził, że posiada ona interes prawny i może ubiegać się o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu. `Wyjaśnił, że zaświadczenie stwierdzające samodzielność lokalu wywołuje w sposób pośredni skutki w sferze prawnej podmiotu, umożliwiając im ustanowienie odrębnej własności lokalu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa M. w Z. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2014 r. jest wadliwe. Nie zgadza się, że z brzmienia przepisów wynika w sposób jednoznaczny, iż na ich podstawie można wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali oraz, że wskazane przepisy nie zezwalają na wydanie zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego lub o innym przeznaczeniu. Skarżąca podała, że aktualnie ubiega się o wydanie zaświadczenia, że przedmiotowy lokal nie jest lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zdaniem skarżącej organ winien był zatem przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające i ustalić, czy dany lokal jest lokalem samodzielnym, w przypadku ustaleń pozytywnych wydać zaświadczenie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, a przypadku ustaleń negatywnych wydać zaświadczenie o braku samodzielności przedmiotowego lokalu tj. braku spełnienia wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Skarżąca Wspólnota podała, że na podstawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Starosta W. wydał ostateczne zaświadczenie, że istnieje lokal znajdujący się na poddaszu użytkowym po prawej stronie schodów, nad V kondygnacją nieruchomości, przy ul. M. w Z. o zaznaczonej powierzchni, który nie spełnia wymogów samodzielnego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Podniosła, że postanowienie z dnia [...] września 2014 r., które jest przedmiotem skargi dotyczące tego samego poddasza nieużytkowego, jest całkowicie sprzeczne z postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżąca wskazała, że Starosta W. w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. poinformował, iż zapis w zaświadczeniu [...] z dnia [...] listopada 2008r. o tym, że lokal [...] znajduje się na V kondygnacji, nie wynikał z żadnych dokumentów i był błędem pisarskim. Stwierdził, że lokal [...] znajduje się na poddaszu, tj. nad kondygnacją V, pod stronie lewej. Z decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że budynek wielorodzinny, którego dotyczy sprawa posiada 5 kondygnacji nadziemnych oraz 1 podziemną. Zgodnie z tą decyzją powierzchnia nieużytkowego pomieszczenia pomocniczego o funkcji gospodarczej o powierzchni 98,80 m ² plus 1,67 m ² WC znajdującego się na poddaszu nieużytkowym nie powinna stanowić samodzielnego lokalu niemieszkalnego i nie powinna być dodana do udziału w częściach wspólnych. Jako takie powierzchnie nieużytkowe nie wchodzą w skład powierzchni nieruchomości, co za tym idzie nie można takim powierzchniom przypisać udziałów w częściach wspólnych i gruncie. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z przedstawioną do wydania zaświadczenia dokumentacją w budynku przy ul. M. w Z. nie może istnieć VI kondygnacja a zatem nie powinny się tam znajdować żadne lokale niemieszkalne spełniające wymogi samodzielnych lokali w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Nie spełniają bowiem koniecznego warunku samodzielności są usytuowane na poddaszu nieużytkowym znajdującym się nad V kondygnacją i są powierzchnią nieużytkową która może pełnić jedynie funkcję strychu i służyć wszystkim współwłaścicielom jako część wspólna. Wspólnota wskazała, że jako następca prawny developera i właściciel nieruchomości przy ul. M. w Z. ma prawo ubiegać się na poddaszu użytkowym nad V kondygnacją nieruchomości przy ul. M. Z. na działce ew. [...] obręb [...], że nie stanowi on samodzielnego lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o własności lokali, pomimo dokonanych w nim zmian. Skarżąca podała, że na podstawie wydanego wcześniej zaświadczenia [...] został podpisany akt notarialny przenoszący własność nieużytkowego lokalu 26 o funkcji gospodarczej i został dokonany wpis w księgach wieczystych. Zaznaczyła jednak, że wpis dotyczył jakiegoś lokalu gospodarczego [...] na V kondygnacji a nie na poddaszu nad V kondygnacją. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty W. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności wskazanego we wniosku skarżącej lokalu nie naruszają prawa. Wskazać należy, iż w myśl art. 217 § 1 i 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, na żądanie osoby, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 1), 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). W świetle ww. przepisów organ odwoławczy zasadnie w pierwszej kolejności winien dokonać oceny czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia o wskazanej przez wnioskodawcę treści. Ustalenie braku takiej możliwości obliguje organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia, przy czym ocena takiego wniosku powinno zostać dokonana w oparciu o ww. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, które określają jaki stan lokalu może organ potwierdzić. Wydanie przez organ administracji zaświadczenia o którym mowa w cyt. przepisie jest czynnością faktyczną, służącą potwierdzeniu istniejącego stanu rzeczy, tj. faktów lub stanu prawnego, w oparciu o dane wynikające z posiadanej przez organ dokumentacji, ewidencji bądź rejestrów (art. 218 k.p.a.). Zaświadczenie winno zatem stwierdzać istniejący stan rzeczy, a nie negować go. W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że lokal nr 26 znajdujący się na poddaszu nieużytkowym nad kondygnacją V nieruchomości przy ul. M. w Z. nie jest lokalem samodzielnym, wskazując, że lokal ten nie spełnia wymagań samodzielności lokalu o jakich mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Z unormowania art. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego. Nie przewiduje się natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. W ustawie o własności lokali brak jest przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącą. W tej sytuacji zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że ustawa o własności lokali umożliwia jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, co oznacza brak możliwości wydania zaświadczenia o niespełnieniu przez lokal warunku samodzielności, uznać należy za prawidłowe. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stwierdzono tak m.in. w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 18 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Sz 245/06, w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 56/11. Również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 580/06 wyjaśnił, że ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w art. 2 ust. 3 nie nakłada na organ administracji obowiązku wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 647/07 stwierdził, że przepis art. 2 ust. 2 i 3 ww. ustawy, formułując wyraźnie pozytywne przesłanki uprawniające organ do stwierdzenia samodzielności lokalu w rozumieniu tej ustawy, nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia przez tenże organ okoliczności negatywnych, tj. w postaci stwierdzenia, że lokal nie jest lokalem samodzielnym. Powyższe stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Wobec powyższego uznać należy, że z uwagi na unormowanie art. 217 k.p.a. i art. 2 ust. 3 w zw. z ust.2 ustawy o własności lokali nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści, czego konsekwencją winna być odmowa wydania żądanego zaświadczenia. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu. Wbrew twierdzeniu skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodziła też potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego co do spełnienia przez lokal, którego wniosek dotyczył, kryterium samodzielności, skoro jak wyżej wskazano obowiązujący w tym zakresie przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie przewiduje możliwości wydania zaświadczenia o takiej tj. negatywnej treści. Organ nie był zobligowany dokonać weryfikacji wydanego wcześniej zaświadczenie z dnia [...] listopada 2008 r. o samodzielności przedmiotowego lokalu. Przepisy ustawy o własności lokali nie przewidują możliwości jego sprostowania, stwierdzenia nieważności, czy też zmiany wydanego zaświadczenia. Wskazać należy, iż wydanie zaświadczenia znak: [...] potwierdzało stan faktyczny istniejący w chwili jego wydania, tj. w dniu [...] listopada 2008 r. oceniany w oparciu o zgromadzone dokumenty. Wydanie takiego zaświadczenia nie powoduje stanu powagi rzeczy osądzonej. Zatem w przypadku zmiany stanu prawnego lub faktycznego może być wydane nowe zaświadczenie uwzględniające zaistniałe zmiany. Jednak zaświadczenie wydaje się zgodnie z art. 217 k.p.a., jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie jak wykazano wyżej przepis prawa materialnego art. 2 ust. 3 o własności lokali uprawnia wyłącznie do wydania zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 tej ustawy. Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu dokonał prawidłowej oceny wniosku skarżącej i wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.