II OZ 723/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. H. na punkt II postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 323/15 dotyczący rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska postanawia: 1) uchylić punkt II (drugi) zaskarżonego postanowienia; 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz A. H. kwotę 2.817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz A. H. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 323/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie – wydanym w sprawie ze skargi A. H na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska – umorzył postępowanie sądowe (pkt I postanowienia) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz A. H. kwotę 657 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II postanowienia). W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Dębicy z dnia [...] września 2014 r., nr [...], którą wymierzono A. H. –karę pieniężną w wysokości 13.100 zł za nieterminowe złożenie sprawozdania kwartalnego w zakresie odbierania odpadów komunalnych za I kwartał 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie podniosło, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniło skargę A. H. i uchyliło w całości zaskarżone rozstrzygnięcie. W piśmie z dnia 11 maja 2015 r. organ podał ponadto, że na powyższą decyzję wydaną w trybie autokontroli żadna ze stron nie wniosła skargi do Sądu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 324/15, umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 657 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Uzasadniając wysokość zasądzonych kosztów postępowania Sąd wskazał, że na koszty te złożyły się: wpis od skargi w wysokości 400 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w wysokości 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł. A. H., reprezentowana przez radcę prawnego S. M., zaskarżyła powyższe postanowienie w zakresie punktu II wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na jej rzecz kwoty 2.817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za II instancję. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. poprzez przyznanie skarżącej kosztów zastępstwa pełnomocnika profesjonalnego w zaniżonej wysokości; 2. art. 205 § 1 p.p.s.a. poprzez przyznanie skarżącej kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika w zaniżonej wysokości; 3. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) poprzez ich niezastosowanie; 4. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że sprawy z zakresu kar pieniężnych są sprawami, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. W ocenie żalącej się w przedmiotowym przypadku dla rozstrzygnięcia o kosztach procesu zastosowanie winien znaleźć przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) w/w rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. A zatem, zgodnie z treścią § 6 pkt 3 w/w rozporządzenia, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika (WPS - 13.100 zł) winno być określone w wysokości 2.400 zł. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II GZ 308/11). A. H. podkreśliła, że powyższe zasady znajdują zastosowanie również w sprawie, w której uwzględnienie przez organ skargi następuje w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt I GZ 67/09 oraz z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I GZ 3/09). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Przepisami tymi, które mają w niniejszej sprawie zastosowanie, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013r. poz. 490 ze zm.). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynoszą stawkę obliczoną na podstawie § 6. Przedmiotem niniejszej sprawy była należność pieniężna. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Dębicy z dnia [...] września 2014 r. wymierzającą A. H. karę pieniężną w wysokości 13.100 zł za nieterminowe złożenie sprawozdania za I kwartał 2014 r. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji, zasądzając zwrot kosztów postępowania, powinien ustalić wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącą uwzględniając § 6 ww. rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na wysokość zasądzonych kosztów postępowania wskazał, że na koszty te złożył się (m.in.) wpis od skargi w wysokości 400 zł. Zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi przy należności ponad 10.000 zł do 50.000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. Wpis od skargi został zatem w niniejszej sprawie opłacony w prawidłowej wysokości. Skoro więc wysokość wpisu sądowego zależała od wysokości należności pieniężnej to przyjąć należy, że stawki minimalne opłat za czynności radców prawnych określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. również są od niej zależne. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a powyższego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, który stanowi, że stawki minimalne przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 2.400 zł (§ 6 pkt 5). W niniejszej sprawie koszty, jakie skarżąca poniosła to koszt opłaty sądowej od wniesionej skargi (wpis od skargi w kwocie 400 zł) oraz koszt wynagrodzenia ustanowionego pełnomocnika (zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia – 2400 zł) wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Wysokość kosztów postępowania sądowego poniesionych przez skarżącą wyniosła zatem 2.817 zł, tak jak wskazała skarżąca. W świetle powyższych rozważań należało na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienie i zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz A. H. kwotę 2.817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 t.j.).