VI SA/Wa 4162/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę K. O. (dalej też jako "strona", "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej jako "k.p.a." w zw. z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) – dalej jako "prd" - po rozpatrzeniu odwołania K. O. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] cofającej uprawnienie diagnosty nr [...] wydane przez Prezydenta [...][...]w dniu [...] grudnia 2004 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2013 r. upoważnieni pracownicy Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] przeprowadzili w imieniu Prezydenta [...] –uprzednio zapowiedzianą kontrolę przedsiębiorcy: A. z siedzibą w [...] przy ulicy [...], prowadzącego stację kontroli pojazdów pod ww. adresem. W toku kontroli diagnosta Pan K. O. przeprowadził badanie okresowe następujących pojazdów: - Toyota Avensis nr rejestracyjny: [...] wyznaczając termin badania technicznego w dowodzie rejestracyjnym pojazdu; - Fiat Albea nr rejestracyjny [...] wyznaczając termin badania technicznego i wydając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...]. Organ ustalił na podstawie protokołu kontroli, że diagnosta K. O. przeprowadzając badanie techniczne pojazdu marki Toyota Avensis nr rejestracyjny: [...]: dokonał pomiaru sił hamowania niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 i 3 działu II załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996), bowiem nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca oraz nie dokonał pomiaru ciśnienia w ogumieniu tego pojazdu; nie dokonał kontroli i sprawdzenia działania spryskiwaczy szyby przedniej - tj. czynności określonych w pkt. 3.5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie sprawdził działania sygnału dźwiękowego - tj. nie dokonał czynności określonych pkt. 7.7 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie dokonał sprawdzenia pasów bezpieczeństwa - tj. czynności określonych w pkt. 7.1.1 - 7.1.4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie dokonał sprawdzenia otwierania drzwi i zamków - tj. czynności określonych w pkt. 6.2.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996). Organ ustalił, że diagnosta określił wynik badania jako pozytywny oraz zamieścił odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu w dniu [...] marca 2013 r. W przypadku pojazdu marki Fiat Albea nr rejestracyjny [...] diagnosta K. O.: - dokonał pomiaru sił hamowania niezgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 i 3 działu II załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996), bowiem nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca oraz nie dokonał pomiaru ciśnienia w ogumieniu tego pojazdu; - nie dokonał kontroli i sprawdzenia działania spryskiwaczy szyby przedniej - tj. czynności określonych w pkt. 3.5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie sprawdził działania sygnału dźwiękowego - tj. nie dokonał czynności określonych pkt. 7.7 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie dokonał sprawdzenia pasów bezpieczeństwa - tj. czynności określonych w pkt. 7.1.1 - 7.1.4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie dokonał sprawdzenia otwierania drzwi i zamków - tj. określonych w pkt. 6.2.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - nie dokonał porównania zapisów w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym w zakresie numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) - tj. czynności określonych pkt. 0.2 - załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996). Diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] w dniu [...] marca 2013 r. W dniu 26 marca 2013 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2013 r. organ przesłuchał stronę i ustalił, że K. O. w swoich zeznaniach potwierdził, że: - przeprowadził badanie techniczne pojazdu marki Toyota Avensis nr rejestracyjny [...] oraz wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym; - nie dokonał pomiaru ciśnienia w ogumieniu, gdyż w dniu 11 marca 2013 r. pojazd był w serwisie i wtedy odbyła się pełna kontrola zawieszenia i było sprawdzane ciśnienie; - nie dokonał pomiaru sił hamowania zgodnie z przepisami, gdyż z powodu swojego błędu nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca; - nie dokonał sprawdzenia działania spryskiwaczy szyby przedniej czołowej, gdyż w dniu 11 marca 2013 r. uzupełniał płyn do spryskiwaczy w układzie i wtedy układ był sprawdzany; - nie dokonał sprawdzenia działania sygnału dźwiękowego gdyż sprawdzał go w dniu 11 marca 2013 r. podczas obecności pojazdu w serwisie; - nie sprawdził działania pasów bezpieczeństwa gdyż sprawdzał je w dniu 11 marca 2013 r. kiedy ten samochód był w serwisie; - podczas badania nie sprawdził otwierania drzwi i zamków w pojeździe, a jedynie drzwi kierowcy i pasażera. - nie sprawdził pozostałych elementów pojazdu marki Toyota Avensis o nr rejestracyjnym [...], które były przedmiotem ustaleń kontroli, gdyż ich niewykonanie miało związek z niedyspozycja zdrowotną diagnosty potwierdzoną wizytami lekarskimi w dniach [...] i [...] marca 2013 r. - przeprowadził badanie techniczne pojazdu marki Fiat Albea nr rejestracyjny: [...] oraz wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym; - nie dokonał pomiaru ciśnienia w ogumieniu, gdyż w dniu 14 marca 2013 r. pojazd ten był przyjęty do serwisu w celu dokonania przeglądu rocznego, dokonania przeglądu usterek i dokonania badania technicznego po jego naprawie; - nie dokonał pomiaru sił hamowania zgodnie z przepisami, gdyż w dniu 14 marca 2013 r. wszystko było sprawdzane na linii diagnostycznej; - nie przeprowadził porównania zapisów w dowodzie rejestracyjnym z numerem identyfikacyjnym pojazdu z takiego powodu, że było to sprawdzane w dniu 14 marca 2013 r. przed przyjęciem pojazdu do warsztatu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 81 ust. 6 prd (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) pojazdy podlegają okresowym badaniom technicznym. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996) zakres okresowego badania technicznego obowiązującego w dniu przeprowadzenia ww. badań obejmował: 1) identyfikację pojazdu, w tym: a) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, b) sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu; 2) sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu; 3) sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocenę: a) stanu technicznego ogumienia, w tym prawidłowości doboru obciążenia, prędkości i przeznaczenia właściwego dla danego typu pojazdu, b) prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowości działania urządzeń sygnalizacyjnych, c) stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców, d) prawidłowości działania układu kierowniczego, stanu technicznego jego połączeń oraz wielkości ruchu jałowego koła kierownicy, w tym prawidłowości ustawienia i zamocowania kół jezdnych, e) stanu technicznego zawieszenia, f) instalacji elektrycznej, g) stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia, h) stanu technicznego układu wydechowego - w uzasadnionych przypadkach pomiaru poziomu hałasu zewnętrznego podczas postoju oraz ocenę stanu technicznego sygnału dźwiękowego, i) emisji zanieczyszczeń gazowych lub zadymienia spalin, jeżeli pojazd jest napędzany silnikiem o spalaniu wewnętrznym Prezydent [...] wskazał, że szczegółowy wykaz czynności oraz metod i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996). Powołując się na stan faktyczny ustalony na podstawie dokumentacji z wyników kontroli oraz zeznania strony stwierdził, że diagnosta K. O. przeprowadzał badania techniczne pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania tj: - § 2 ust. 1 pkt. 1 i 3 działu II załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996); - pkt. 3.5 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia; - pkt. 7.7 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia; - pkt. 7.1.1-7.1.4 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia; - pkt. 6.2.3 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia; - pkt. 0.2 - załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. W konsekwencji powyższych ustaleń, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym cofnął diagnoście K. O. uprawnienie do wykonywania badań technicznych uznając zaistnienie przesłanek ustawowej podstawy art. 84 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). K. O. złożył odwołanie od powyższej decyzji podnosił, że właściciele sprawdzanych samochodów, w których podczas kontroli stwierdzono zły stan techniczny nie chcąc ponosić dodatkowych kosztów ponownego sprawdzania pojazdu zdecydowali o pozostawieniu ich w serwisie mechanicznym celem naprawy (zlecenia napraw). Zaznaczył też, że w dniu kontroli, dnia [...] marca 2013 r. powinien rozpocząć pracę o godz. 15, a nie jak to miało miejsce o godz. 9. Na prośbę jego zmiennika przyjechał do pracy, ponieważ żona zmiennika miała problem z sercem i musiał ją w trybie pilnym zawieźć do lekarza. Rozpoznając odwołanie, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją zaskarżoną decyzję, podtrzymując i powołując ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Podkreśliło, że skarżący nie kwestionował stanu faktycznego uważając jednak, że skoro oba pojazdy były wcześniej w serwisie to wszystko było sprawdzone i nie musiało być kontrolowane podczas badania technicznego. Zdaniem Kolegium, jeżeli nawet wcześniej były usuwane wszystkie usterki wymienione przez skarżącego w serwisie, to nie zwalniało od tego, aby dokonać w tym zakresie sprawdzenia pojazdu podczas badania technicznego. Naprawa w serwisie nie zwalniała od obowiązku podjęcia wszystkich tych czynności kontrolnych, których podczas badania zaniechał skarżący. Okolicznością usprawiedliwiającą nie dokonania tych czynności nie mogło być to, że skarżący zastępował inna osobę, która w tym czasie była nieobecna z nadzwyczajnych powodów. K. O. działając poprzez pełnomocnika zaskarżył w całości decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. (dalej SKO) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] cofającą uprawnienia diagnosty przyznane mu na mocy decyzji Prezydenta [...] w dniu [...] grudnia 2004 r. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że badanie techniczne pojazdów Toyota Avensis nr rejestracyjny [...] oraz Fiat Albea nr rejestracyjny [...] zostało przeprowadzone niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Wskazując na powyższe, wniósł o: uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] września 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] cofającej uprawnienie diagnosty nr [...] wydane przez Prezydenta [...] w dniu [...] grudnia 2004 r. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji wskazał, że nie było istotne, czy diagnosta przepuścił pojazd niesprawny (bo to mogłoby rodzić po jego stronie także odpowiedzialność karną) ale to, czy wykonał badanie ściśle zgodnie z procedurą. Organ wywodził, że diagnosta jako osoba zaufania publicznego musi wykonywać wszystkie badania niezwykle starannie, a nie tylko "na oko" (organoleptycznie). Wystawienie świadectwa, że pojazd nadaje się do ruchu w normalnej sytuacji nie może już ponownie zostać zweryfikowane w żadnej formie. Za szczególnie naganne SKO uznało, że podczas kontroli diagnosta dopuścił się istotnych uchybień procedur kontrolnych w przypadku aż dwóch pojazdów, oraz że zaniechał sprawdzenia więcej niż jednego mechanizmu (układu) pojazdu. Z podanych względów jako nietrafne Kolegium uznało wywody odwołania posiłkujące się wyrokiem II SA/Sz 1152/06, które wskazują, iż za odstępstwa od procedury badania o mniejszej wadze organ nie powinien cofać uprawnienia diagnoście. Organ stanął na stanowisku, że każde odstępstwo, już to z uwagi na niemożność przewidzenia przyszłych skutków niesprawności najmniejszego układu pojazdu, już to z uwagi na ponowną nieweryfikowalność pozytywnego orzeczenia diagnosty, jest wysoce naganne i winno skutkować cofnięciem uprawnień. Uznał, że względy o charakterze społecznym czy rodzinnym pozostają irrelewantne w sprawie cofnięcia uprawnień, zaś skutek wydanej decyzji (brak możliwości ubiegania się o ponowne nadanie uprawnień przez 5 lat) jest wyrazem woli ustawodawcy i choć jest sankcją surową to właśnie ma na celu powstrzymaniem diagnostów przed pochopnym łamaniem obowiązujących ich procedur. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej "p.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze W [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] cofającą K. O. uprawnienie diagnosty. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że diagnosta w trakcie zapowiedzianej kontroli dopuścił się istotnych uchybień procedur kontrolnych w przypadku aż dwóch pojazdów, oraz że zaniechał sprawdzenia więcej niż jednego mechanizmu (układu) pojazdu. Tym samym w sposób istotny naruszył zakres badania w zakresie przeprowadzenia badania okresowego dwóch samochodów: Toyota Avensis nr rej. [...] i Fiat Albea nr rej. [...]. Sąd podziela ocenę organów, że w obu przypadkach, diagnosta przeprowadził badanie techniczne obu pojazdów oraz wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2012, poz. 996). Diagnosta bowiem: nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca oraz nie dokonał pomiaru ciśnienia w ogumieniu pojazdu Toyota, nie dokonał kontroli i sprawdzenia działania spryskiwaczy szyby przedniej tego pojazdu, nie sprawdził działania sygnału dźwiękowego, nie dokonał sprawdzenia pasów bezpieczeństwa, nie dokonał sprawdzenia otwierania drzwi i zamków, zaś w pojeździe Fiat nie użył miernika siły nacisku na pedał hamulca oraz nie dokonał pomiaru ciśnienia w ogumieniu, nie dokonał kontroli i sprawdzenia działania spryskiwaczy szyby przedniej, nie sprawdził działania sygnału dźwiękowego, nie dokonał sprawdzenia pasów bezpieczeństwa, nie dokonał sprawdzenia otwierania drzwi i zamków, nie dokonał porównania zapisów w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym w zakresie numeru identyfikacyjnego VIN. Należy podkreślić, że okoliczności te skarżący potwierdził, zatem nie są sporne. Sporna jest ocena konsekwencji ww. naruszeń. Usprawiedliwieniem naruszenia procedury była okoliczność, że oba pojazdy były wcześniej w serwisie, to wszystko było sprawdzone i nie musiało być kontrolowane podczas badania technicznego. Skarżący stoi na stanowisku, że za odstępstwa od procedury badania o mniejszej wadze organ nie powinien cofać uprawnienia diagnoście i w tym upatruje naruszenie prawa przez organ. Z uzasadnienia niniejszej skargi wynika, że skarżący kwestionuje w istocie dokonaną przez organ wykładnię przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 p.r.d. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi wykładnia powyższego przepisu dokonana i zastosowana przez organ jest prawidłowa. Zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137 j.t.) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Obligatoryjny zakres i sposób przeprowadzenia badań technicznych w dacie kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie określało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z dnia 21 września 2009 r ). W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 18 września 2009 r. zakres okresowego badania technicznego obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, także sprawdzenie prawidłowości oznaczeń i stanu tablic rejestracyjnych pojazdu. Z kolei w załączniku nr 1 do przywoływanego rozporządzenia zawarto wykaz czynności kontrolnych oraz metod i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu podczas przeprowadzania badania technicznego. Zgodnie z pkt 1.1 załącznika, dla identyfikacji pojazdu konieczne są oględziny organoleptyczne, tj. porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym lub ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań. Nadto brak zgodności zapisów numeru identyfikacyjnego VIN oraz numeru rejestracyjnego ze stanem faktycznym jest okolicznością uznającą stan faktyczny pojazdu za niezgodny z warunkami technicznymi. Należy podkreślić, że zarzuconych uchybień skarżący nie kwestionował, wyjaśniał jedynie przyczyny stwierdzonych okoliczności, według niego usprawiedliwiające zaniechanie. Należy zaznaczyć, że kontrola diagnostyczna była zapowiedziana. Organ nie ma podstawy do miarkowania konsekwencji w sytuacji, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Dlatego ma rację organ wskazując, że art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle (wyrok NSA z 20 października 2009 r" II GSK 87/09, LexPolonica nr 2142310). W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład rozpoznający niniejszą skargę podziela, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień i takie stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie, np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015r. sygn.. akt II GSK 46/14, z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 60/12 (treść dostępna np. w w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Na gruncie niniejszej sprawy, z wyjaśnień złożonych przez skarżącego wynika, że w dniu 11 marca 2013 r., rozpoczął dokonywanie czynności składających się na badanie techniczne samochodu Toyota, natomiast badanie techniczne samochodu Fiat rozpoczęło się w dniu 14 marca 2013 r. Dokonujący kontroli pracownicy Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] rozpoczęli kontrolę [...] marca 2013 r. tj. już w trakcie dokonywania przez skarżącego badania technicznego, a co za tym idzie byli świadkami jedynie jego części. Twierdził zatem, że stan faktyczny sprawy wykracza poza wyniki przeprowadzonej kontroli [...] marca 2013 r., dlatego nie można mu zarzucić, że dopuścił się zaniedbań w zakresie i w sposobie przeprowadzenia badania technicznego. W ocenie Sądu z taką interpretacją stanu faktycznego zgodzić się nie można. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych, a ich ocenę prawną. Procedura badań technicznych do której zachowania był obowiązany diagnosta nie podlega zmianom. Kontrolujący w zapowiedzianej kontroli sprawdzali jej dochowanie, działanie diagnosty zgodnie z nadanymi mu uprawnieniami. Przeprowadzone modyfikacje procedury badania technicznego – w obecności kontrolujących, nie były niczym uzasadniane w trakcie przeprowadzanych badań, skarżący czynił je na własne ryzyko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 60/12 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Wykładnia powyższego przepisu dokonana przez organ jest prawidłowa. W zaistniałym stanie faktycznym organ zobowiązany był do wydania decyzji cofającej uprawnienia. Decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter związany, nie jest oparta na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "cofa". Zatem w przypadku stwierdzenia w toku kontroli nieprawidłowości przy przeprowadzaniu badania okresowego organ zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej te uprawnienia. Nie ma przy tym znaczenia charakter tych nieprawidłowości, organ nie ma obowiązku badania czy są istotne czy też nie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie dopuszczają żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy. Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. II GSK 2427/11 publ. Lex nr 1340151, z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. II GSK 60/12 publ. Lex nr 1337191). W tej sytuacji Sąd uznał za niezasadny zarzut skarżącego polegający na naruszeniu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. blad w ustaleniach faktycznych (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) również nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powołanych przepisów wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazał fakty na których oparł rozstrzygnięcie. Wskazał przyczyny, dlaczego twierdzeniom skarżącego odmówił znaczenia i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzające. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie wydanych decyzji wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.