I SA/Wa 54/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. Ś., H. K., A. W., J. W. i A. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Gminy w S. przejął na własność Państwa w zamian za rentę gospodarstwo rolne położone we wsiach K. i R., Gmina S. powiat [...] stanowiące własność J. W. zapisane w rejestrze gruntów wsi K. pod poz. [...] oznaczone numerami działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz we wsi R. pod poz. [...] oznaczone numerem działki [...]. Powyższa decyzja Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] r. została utrzymana w mocy decyzją Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...] r. nr [...]. Wobec wniosków J. W. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...] r. W wyniku rozpoznania odwołania J. W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Naczelnika Powiatu w [...] z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] r. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] r. nr wystąpił J. W. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...]. Pismem z dnia [...] r. J. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. J. W. poinformował organ o śmierci J. W. i wstąpieniu następców prawnych w miejsce odwołującego się. Pismem z dnia [...] r. następcy prawni J. W. w osobach B. Ś., A. W., J. W., H. K. i A. W. podtrzymali wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził uchybienie przez J. W. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. B. Ś., H. K., J. W., A. W. i A. W. wnieśli o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. W uzasadnieniu Minister wskazał, że wnioskodawcy we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji podnieśli głównie zarzuty dotyczące decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] r., która nie jest przedmiotem kontroli w tym postępowaniu. Jednocześnie kontrolując w postępowaniu nieważnościowym decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. organ wskazał, że została ona wydana przez właściwy organ, a zatem nie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Ministra brak było również podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że w kontrolowanej decyzji zostało zawarte dokładne uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, w tym powołano okoliczności i dokumenty, które miały potwierdzić, że gospodarstwo rolne J. W. wskazywało niski poziom produkcji z uwagi na odłogowanie części gruntów ornych wchodzących w jej skład. Również przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a. nie zostały spełnione, albowiem sprawa nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, wykonanie decyzji nie wywoływało czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. wystąpili B. Ś., H. K., J. W., A. W. i A. W. Decyzją z dnia [...] r. [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Minister wskazał, że niniejsze postępowanie nieważnościowe jest trzecim z kolei postępowaniem nieważnościowym w sprawie przejęcia gospodarstwa rolnego J. W.. W niniejszym postępowaniu rozpoznaniu podlega wyłącznie decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. Stwierdzenie nieważności tej decyzji mogłoby nastąpić jedynie w przypadku dostrzeżenia w tej decyzji jednej z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Poddając kontroli zaskarżoną decyzję organ wskazał, że najwnikliwszej analizie należy poddać decyzję z dnia [...] r. w kontekście przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Organ wskazał, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. została wydana w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 ustaw z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz. U. Nr 21, poz. 118). Minister wskazał, że rażące naruszenie ww. przepisów miałoby miejsce, gdyby przy wydawaniu kontrolowanej decyzji nie dostrzeżono, że Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. nie dostrzegł, że gospodarstwo J. W. w sposób oczywisty wykazywało prawidłowy poziom produkcji rolnej. W ocenie Ministra dokonano prawidłowej oceny przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że spośród [...] ha gruntów ornych wykorzystywano jedynie [...] ha, co wynika z protokołu lustracji. Takie ustalenie było wystarczające do stwierdzenia, że gospodarstwo rolne wykazuje niski poziom produkcji rolnej. Ustalenie takie znalazło również potwierdzenie w zeznaniach J. W. wskazującego na trudności w zagospodarowaniu wszystkich gruntów. W konsekwencji Minister w decyzji z dnia [...] r. uznał, że Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w decyzji z dnia [...] r. zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S.. Tym samym decyzja z dnia [...] r. nie narusza art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 ustaw z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne. Odnosząc się do zarzutów wadliwości decyzji z dnia [...] r. podniesionych we wniosku, a rzekomo niezauważonych przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. Minister wskazał, że dotyczyły one bądź niemających wpływu na rozstrzygnięcie uchybień proceduralnych, bądź były uchybieniami nienoszącymi cech rażącego naruszenia prawa, albo w ogóle nie były regulowane przepisami ustawy z dnia 29 maja 1974 r. albo też nie ma absolutnej pewności co do ich zaistnienia. Jednocześnie kontrolowana decyzja z dnia [...] r. nie zawierała także pozostałych wad kwalifikowanych, a wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B. Ś., H. K., J. W., A. W. i A. W. reprezentowani przez pełnomocnika zawodowego. Zaskarżonej decyzji (błędnie wskazanej jako postanowienie) zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 (błędnie wskazanego jako ustęp) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] r. w sytuacji, w której powinno dojść do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. Tym samym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. W dość obszernym uzasadnieniu wskazali, że prawidłowe ustalenie przesłanki niskiego poziomu produkcji rolnej uzależnione było od szeregu czynności dowodowych i miało znaczenie dla przejęcia gospodarstwa rolnego z urzędu, gdyż cechował je element ocenności. Skarżący podnieśli, że decyzja Naczelnika Gminy w S. została oparta na protokole lustracji gospodarstwa z dnia [...] r., tj. w dacie kiedy nie obowiązywała jeszcze ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne, która weszła w życie dopiero w dniu 1 sierpnia 1974 r. Ponadto protokół ten został podpisany przez kierownika gminnej służby rolnej, inspektora rolnego, sołtysa wsi K. i nie zawiera podpisu J. W.. Oznacza, to że protokół został sporządzony przez osoby, co do których istnieją wątpliwości odnośnie ich kompetencji, a przynajmniej nie zostały te kompetencje potwierdzone. Ponadto z akt sprawy nie wynika, by o terminie lustracji był zawiadomiony J. W., który w ocenie skarżących nie brał udziału w czynnościach sprawdzających stan gospodarstwa. Ponadto w protokole lustracji winien być zamieszczony opis zainwestowania gospodarstwa z trzech kolejno następujących po sobie lat co wynika z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wskazujących niski poziom produkcji w skutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz. U. Nr 11, poz. 58). Tymczasem w protokole zawarte są dane obejmujące rok [...] i [...]. Również z ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa wynika, że organ musiał wykazać czy kryteria wymagane w tym rozporządzeniu mogły się odnosić także do lasów, a takiej informacji nie ma. Nadto protokół lustracji z dnia [...] r. dotyczy lustracji w odniesieniu do gospodarstwa rolnego we wsi K. o pow. [...] ha, zaś J. W. miał gospodarstwo położone we wsiach K. i R. o pow. [...] ha. Skarżący wskazali również, że wydana decyzja Naczelnika Gminy w S. nie spełnia wymagań § 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz. U. Nr 21, poz. 125). Decyzja ta zawiera również ogólnikowe stwierdzenia dotyczące oceny poziomu produkcji rolnej oraz brak jest wyceny drzewostanu, określenia wartości budynków przejętych wraz z gospodarstwem. Ponadto w aktach brak jest obligatoryjnej opinii właściwej gminnej rady narodowej. Tym samym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. bezpodstawnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Naczelnika Powiatu w [...] a podpisanej przez Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych, który nie miał upoważnienia do wydania decyzji z upoważnienia tego Naczelnika Powiatu. Tym samym decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej bezpodstawnie utrzymywała w mocy decyzję Wojewody [...]. Skarżący wskazali, że w aktach sprawy znajduje się projekt decyzji tegoż Ministra, jednakże z zupełnie przeciwstawnym rozstrzygnięciem wskazujący na powyższe wady, jednak nie jest opatrzony datą i podpisem. Powyższych uchybień nie dostrzegł Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając decyzję z dnia [...] r. Tym samym organ wydając zaskarżone decyzje naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Powyższe oznacza, że eliminacji z obrotu prawnego powinny podlegać wszystkie wydane decyzje. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Minister podtrzymał stanowisko oraz wskazał, że brak jest jednoznacznego przepisu wskazującego, że upoważnienia wystawione przed wejściem w życie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 października 1974 r. w sprawie określenia rodzajów spraw z zakresu administracji państwowej, które z upoważnienia wojewodów i naczelników powiatów mogą być załatwiane przez kierowników terenowych zjednoczeń, przedsiębiorstw, zakładów i instytucji (Dz. U. Nr 36, poz. 214). Ponadto istnieje możliwość zakwalifikowania decyzji wydawanych na podstawie ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140) do dwóch kategorii wskazanych w ww. rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 października 1974 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowo-administracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Sąd podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów tak prawa materialnego jak procesowego. Przepisy prawa materialnego, które znalazły zastosowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji przez Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] r., to ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 maja 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ww. ustawy oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalenia wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów. Podkreślenia zdaniem Sądu wymaga, że przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie nadzoru (art.156 § 1 k.p.a. w zw. z art.158 § 1 k.p.a.) nad postępowaniem nadzorczym, bowiem zakończonym decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r., którą to organ nadzorczy odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] r., która odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] r. Postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 k.p.a. - którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych (tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. W okolicznościach przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga, że postępowanie, którego rezultat w postaci zaskarżonej decyzji badany jest przez tutejszy Sąd stanowi trzecie z kolei postępowanie nieważnościowe dotyczące przejęcia gospodarstwa rolnego J. W.. W tym postępowaniu nie może mieć miejsca uzupełnianie materiału dowodowego sprawy zakończonej ponad [...] lat temu, służy ono bowiem ocenie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją organu nadzoru z dnia [...]r. Zgodnie z ustanowioną w art. 16 k.p.a. generalną zasadą trwałości decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne , które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Reasumując, z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, że niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby w ogóle nie została wydana. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, która toczyła się w trybie nadzoru i po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującym stwierdzeniem jej nieważności. Zarzuty skarżącego są bowiem chybione, sprzeczne z przepisami prawa oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Przechodząc do ich analizy należy stwierdzić, że w zasadzie sprowadzają się one do ponownego zanegowania zgodności z prawem decyzji Naczelnika Gminy w S. z [...] r., w szczególności prawidłowości przebiegu toczonego wówczas postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji organ odniósł się ponownie do wszelkich uchybień pierwotnie prowadzonego postępowania, dostrzeżonych przez skarżących i prawidłowo wskazał, że nie miały one charakteru rażącego, natomiast wadliwości proceduralne nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Nie jest przy tym uzasadniony zarzut braku upoważnienia do wydania decyzji w dniu [...] r. z upoważnienia Naczelnika Powiatu w [...] przez Kierownika Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych. W ocenie Sądu, prawidłowo uznał organ, że Kierownik był uprawniony do podpisania niniejszej decyzji w imieniu Naczelnika, a uprawnienie to wynikało z Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 października 1974 r. w sprawie określenia rodzajów spraw z zakresu administracji państwowej, które z upoważnienia wojewodów i naczelników powiatów mogą być załatwione przez kierowników terenowych zjednoczeń, przedsiębiorstw, zakładów i instytucji (Dz.U. z 1973 r. Nr 47 poz.277). Zgodnie z przywołanym rozporządzeniem, a w szczególności jego § 4 pkt 5 naczelnik powiatu mógł upoważnić kierowników powiatowych biur geodezji i urządzeń rolnych do wydawania decyzji w określonych tam sprawach. Pomimo braku w aktach administracyjnych dokumentu upoważnienia, to zdaniem Sądu sam brak dokumentu po ponad [...] latach od wydania kwestionowanej decyzji, nie może być w świetle przywołanego przepisu rozporządzenia oceniany jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 lutego 2014 r., I OSK 1720/12; 17 września 2008 r., I OSK 912/07; 24 sierpnia 2010 r., I OSK 1415/09; wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2010 r., IV SA/Wa 1071/10, z dnia IV SA/Wa 244/15, z dnia 1 kwietnia 2015 r., IV SA/Wa 244/15) Podnieść zatem należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postepowanie dowodowe, prawidłowo również i zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 k.p.a. swoje stanowisko wyrażone w sentencji decyzji uzasadnił. Niepełny materiał dowodowy, jakim dysponował organ nie daje podstaw do uznania zaistnienia wad określonych art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia, brak bowiem dowodów przeciwnych, a tezy formułowane przez skarżących nie dają się obronić na gruncie zebranego materiału dowodowego. Na marginesie trzeba dodać, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ( w przedmiotowej sprawie stwierdzenia nieważności stwierdzenia nieważności ) nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, że kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jest to stanowisko zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które przyjmuje, że termin pojęcia "rażące naruszenie prawa" należy rozumieć jako oczywistą sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Wynika to z gramatycznej i językowej wykładni tego pojęcia, a według Słownika Języka Polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Słusznie zdaniem Sądu nie stwierdzono takiego naruszenia w decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. i dlatego skarga podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).