VII SA/Wa 337/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 r. sprawy ze skargi R. R. i J.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez R. R. i J. R. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] października 2014 r., nr [...], znak: [...], stwierdzającą wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji wykonanej w ramach decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...], znak: [...], o pozwoleniu na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...]odcinek węzeł [...] - węzeł [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawiając przebieg postępowania wskazał, że jak wynika z akt sprawy, inwestycja polegająca na przebudowie ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...]odcinek "węzeł [...] "- "węzeł [...]" została wykonana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...] odcinek "węzeł [...]" - "węzeł [...]" na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...]i [...] położonych w rejonie: ul. [...], projektowanej autostrady [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], oraz linii kolejowej (relacji [...]-[...]), w [...] wraz z przebudową i budową sieci i urządzeń uzbrojenia terenu. Ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] GINB orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...], znak: [...], o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy, [...] WINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], znak: [...], nałożył na [...] - Oddział w [...] obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 listopada 2010 r., dokumentacji powykonawczej inwestycji wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak: [...], o pozwoleniu na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...] odcinek "węzeł [...]" – "węzeł [...]". GINB decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] uchylił ww. decyzję organu wojewódzkiego i umorzył postępowanie przed organem I instancji. WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 951/11 uchylił decyzję GINB z dnia [...] lutego 2011 r. Mając na uwadze ww. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 września 2011 r., GINB decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] w części dotyczącej terminu nałożenia obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin wykonania obowiązku do dnia 29 czerwca 2012 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 558/12 oddalił skargę na ww. decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2012 r. Przy piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r., znak: [...], uzupełnionym pismami z dnia 16 sierpnia 2012 r. oraz z dnia 8 października 2012 r. znak: [...], GDDKiA - Oddział w [...] przedłożyła dokumentację powykonawczą inwestycji wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001r., nr [...], znak: [...]. W tym stanie rzeczy, [...] WINB decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] znak: [...] stwierdził wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji wykonanej w ramach decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...], znak: [...], o pozwoleniu na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...]odcinek węzeł [...] węzeł [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] listopada 2012 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 854/13 WSA w Warszawie uchylił wskazaną powyżej decyzję GINB z dnia [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję [...] WINB z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]. Ponownie rozpatrując sprawę [...] WINB wydał weryfikowaną w niniejszym postępowaniu decyzję z dnia [...] października 2014 r., nr [...], znak: [...], stwierdzającą wykonanie obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji wykonanej w ramach decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001r., nr [...], znak: [...], o pozwoleniu na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...] odcinek węzeł [...] -węzeł [...]. Po wskazaniu na powyższe, organ odwoławczy, przedstawiając własną ocenę sprawy, wskazał w pierwszej kolejności na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Podniósł następnie, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 854/13 (którą to w części przytoczył), iż [...] WINB wystąpił do właściwych organów oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] o udostępnienie projektu budowlanego dotyczącego przebudowy ul. [...]. Z porównania opieczętowanego przez Urząd Miejski w [...] Wydział Architektury projektu zagospodarowania terenu przebudowy ul. [...] w [...], wchodzącego w skład zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...] projektu budowlanego spornej inwestycji (wypożyczonego z GDDKiA Oddział w [...] przy piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]) z przedłożoną przez inwestora (przy piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. i z dnia 8 października 2012 r.) dokumentacją powykonawczą wynika, że w dokumentacji powykonawczej ujęto dodatkowo: wykonanie dodatkowego zjazdu z drogi dojazdowej nr [...], zwężenie drogi dojazdowej nr [...] przy dojeździe do strzelnicy (zmiana szerokości z 6 m do 3 m), przesunięcie drogi dojazdowej nr [...] o odległość wynoszącą ok. 1 m w kierunku północno-zachodnim (odsunięcie od przebudowywanej ul. [...]), wydłużenie przepustu Ø 600 pod drogą dojazdową nr [...] o 1,29 m. W zakresie nie dotyczącym działek wymienionych w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...] dokonano następujących zmian: długości i rzędnej przepustu pod pasem przeznaczonym do obsługi autostrady [...] o 0,26 m ( dł.) i 0,03 m (rzędna), usytuowania przepustu znajdującego się pod drogą dojazdową nr [...] o 0,6 m (przesunięcie w kierunku autostrady [...]). Organ wskazał przy tym, że jak wynika z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, w przypadku przebudowy dróg dopuszczalne są zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie nie wymagającym zmiany granic pasa drogowego. Podał też, że do pisma GDDKiA Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., informującego o zakończeniu robót związanych z przebudową ul. [...], zostały dołączone oświadczenia kierownika budowy - mgr. inż. Z. S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz z dnia [...] grudnia 2004 r. dotyczące wykonania inwestycji zgodnie z dokumentacją projektową, warunkami pozwolenia na budowę oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami. Ponadto zauważył, że podczas oględzin dokonanych przez pracowników [...] WINB w dniu 30 października 2012 r. stwierdzono "ogólną zgodność przedłożonej dokumentacji powykonawczej ze stanem faktycznym". W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że [...] WINB zrealizował wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 854/13, zobowiązującym do zbadania, czy inwestycja odpowiada przepisom prawa. Stwierdził, że przedłożona przez inwestora dokumentacja powykonawcza oraz wykonane zgodnie z nią roboty budowlane nie dają podstaw do nałożenia czynności i robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zauważył, że z art. 3 pkt 7 a Prawa budowlanego wynika, iż w przypadku przebudowy dróg dopuszczalne są zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie nie wymagającym zmiany granic pasa drogowego. Za bezzasadny uznał jednocześnie zarzut podniesiony w odwołaniu przez skarżących, iż przedłożona przez GDDKiA Oddział w [...] dokumentacja nie dotyczy spornej inwestycji. Podał, iż wśród przekazanych przez [...] WINB wraz z odwołaniem R. i J. R. akt sprawy, znajduje się dokument pod nazwą: "Dokumentacja powykonawcza inwestycji wykonanej w ramach decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].10.2001 r., znak: [...] zezwalającej Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział [...] w [...] na przebudowę ulicy [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...] odcinek Węzeł [...]- węzeł [...]". Wskazał przy tym na pismo GDDKiA Oddział w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], w którym wyjaśniono, iż "Dostarczony dokument opisany jako Geodezyjna inwentaryzacja obiektu Obiekt: autostrada [...] odc. węzeł [...] - węzeł [...] od km 315 + 700 do km 325+325,8 Zakres: Miasto [...] dotyczy właśnie przebudowy ul. [...] w [...]. Dobitnie świadczy o tym tożsamy obszar geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej z planem zagospodarowania terenu z projektu budowlanego przebudowy ul. [...] na skrzyżowaniu z autostradą [...] zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...].10.2001 r. (również zawarty w dokumentacji powykonawczej przekazanej [...].06.2012 r.). Bezspornym jest fakt realizacji przebudowy ul. [...] w ramach zadania inwestycyjnego pn: Budowa autostrady [...] odc. węzeł [...] - węzeł [...] od km 315+700 do km 325+325,8, stąd też Wykonawca robót zatytułował dokument zgodnie z nazwą realizowanego kontraktu. W ramach tego kontraktu zrealizował zakres obejmujący przebudowę ulicy [...] w [...] związaną z budową autostrady [...] ". Wbrew zarzutom odwołania, jak stwierdził organ odwoławczy, brak jest zatem podstaw do uzupełniania dokumentacji. Mając na uwadze pozostałe podniesione w odwołaniu zarzuty i kwestie, organ wyjaśnił również, że czynności określone w decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...]sierpnia 2010 r. (którą nałożono na GDDKiA - Oddział w [...] obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] października 2001 r., znak: [...], o pozwoleniu na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...] odcinek węzeł [...] - węzeł [...]) były przedmiotem oceny WSA w Warszawie (wyrok z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 951/11 oraz z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 558/12) i jako takie nie podlegają ponownej kontroli. Przedmiotem niniejszego postępowania była natomiast ponowna ocena - z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 854/13 - czy w świetle przedłożonej dokumentacji inwestycja odpowiada przepisom prawa. Takiej oceny dokonał [...] WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocenę tę należy podzieli. W skardze na tę decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., skarżący – R. i J. R. wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili w szczególności naruszenie: -art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez pominięcie dowodów wskazanych w odwołaniu od decyzji nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] października 2014 r., z których to wynika, iż sporne roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującym projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. znak [...], udzielającą pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...]- odcinek od węzła [...] do węzła [...], od km 315+700 do km 325+232,8, w związku z czym postępowanie naprawcze, którego dotyczy zaskarżona decyzja, winno ulec umorzeniu, czego jednak organy obu instancji nie uczyniły; -art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 tej ustawy poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, w szczególności do zarzutu prowadzenia postępowania naprawczego mimo jego bezprzedmiotowości oraz do zarzutu niezbadania zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych przez porównanie przedłożonej przez inwestora dokumentacji powykonawczej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub(i) z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; -art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie, że: a. w obrocie prawnym znajduje się projekt budowlany zatwierdzony decyzją nr 982/01 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak [...] (której nieważność została stwierdzona decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...]), opracowany na podstawie decyzji nr [...]Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, znak [...] (której nieważność została stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...], utrzymaną w mocy decyzją tego Kolegium z dnia [...] czerwca 2010 r., znak[...]); b. do stwierdzenia zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych wystarczające jest zbadanie ich zgodności z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją o stwierdzonej nieważności, tj. decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak [...], wydaną przez organ niewłaściwy w sprawie, i to pomimo tego, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...], utrzymana została w mocy decyzja tego Kolegium z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...], stwierdzająca nieważność decyzji nr [...]Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "Przebudowa ulicy [...] w [...]" - polegającej na przebudowie ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...]; c. do ocenienia, czy inwestycja wykonana na podstawie unieważnionej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak [...], odpowiada przepisom prawa, nie zachodzi potrzeba badania zgodności wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub(i) decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; d. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonała w sposób prawidłowy obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej nałożony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], gdyż przedłożona dokumentacja powykonawcza inwestycji polegającej na budowie autostrady [...] umożliwia badanie, czy także roboty budowlane wykonane na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak [...], odpowiadają przepisom prawa; -art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1984 r. Prawo budowlane poprzez: a. bezzasadne uznanie, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonała obowiązek nałożony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], gdyż przedłożyła dokumentację powykonawczą inwestycji w postaci mapy o nazwie "Geodezyjna inwentaryzacja obiektu Obiekt: [...] odc. węzeł "[...]" - węzeł "[...]" od km 315+700 do km 325+232,8 Zakres: Miasto [...]", z której jednak nie wynika, czy i które roboty budowlane zostały wykonane na podstawie unieważnionej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak [...], a które na podstawie decyzji nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] październik 2001 r., znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...]- odcinek od węzła [...] do węzła [...], od km 315+700 do km 325+232,8, przez co nie jest możliwe ustalenie, gdzie (w którym miejscu) faktycznie doszło do wykonania inwestycji na podstawie ww. unieważnionej decyzji Prezydenta Miasta [...], a w konsekwencji nie jest możliwe dokonanie oceny, czy inwestycja ta odpowiada przepisom prawa; b. bezzasadne uznanie, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonała obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji nałożony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], pomimo niezbadania zgodności wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub(i) decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; c. błędne uznanie, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wykonała obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji nałożony decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], gdyż zamiast zbadania zgodności wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub(i) decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ ograniczył się do porównania przedłożonej dokumentacji powykonawczej inwestycji z projektem zagospodarowania terenu opracowanym na podstawie unieważnionej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatwierdzonym przez organ niewłaściwy w sprawie i decyzją o stwierdzonej nieważności, tj. decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r.; d. bezzasadnie uznanie, że wykonane roboty budowlane są zgodne z projektem zagospodarowania terenu opracowanym na podstawie unieważnionej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który to projekt został zatwierdzony przez organ niewłaściwy w sprawie i decyzją o stwierdzonej nieważności, tj. decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., znak [...], podczas gdy są zgodne z obowiązującym projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 roku, znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...]- odcinek od węzła [...] do węzła [...], od km 315+700 do km 325+232,8, co powinno skutkować umorzeniem przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż prowadzenie postępowania naprawczego jest bezzasadne i niedopuszczalne, a jako takie winno zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania. Sporne roboty zostały bowiem objęte nadal obowiązującym projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. udzielającą pozwolenia na budowę odcinka autostrady [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a sprowadzającego się do przedłożenia dokumentacji powykonawczej inwestycji wykonanej w ramach decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r., nr [...], znak: [...], o pozwoleniu na przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...] odcinek węzeł [...] - węzeł [...]. Podstawę materialnoprawną wskazanych orzeczeń stanowił art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku. Orzekając w oparciu o wskazany przepis organy obu instancji przyjęły, iż inwestor wykonał obowiązek nałożony na niego decyzją [...] WINB z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Złożył bowiem dokumentację powykonawczą, a jej analiza nie wykazała konieczności nakładania dodatkowych obowiązków w celu doprowadzenia inwestycji, tj. przebudowy ul. [...]w [...], do stanu zgodnego z prawem. Stanowisko to (wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej) znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, uwzględnia wytyczne wynikające z prawomocnych wyroków zapadłych w tej sprawie, oparte jest na prawidłowym przepisie prawa materialnego i prawidłowej jego wykładni, stąd też zdaniem Sądu zasługuje na akceptacje. Przed rozwinięciem powyższej oceny, z uwagi na zarzuty skargi i argumentację skarżących prezentowaną w niniejszej sprawie wskazać trzeba, iż powyżej przywołane decyzje, dotyczą inwestycji zrealizowanej w całości na podstawie funkcjonującego w trakcie jej realizacji ostatecznego pozwolenia na budowę. Pozwolenie to, wydane przez Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] października 2001 r. (nr [...]), obejmowało przebudowę ul. [...] w [...] na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...]odcinek węzeł "[...]" - węzeł "[...]" na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...] położonych w rejonie: ul. [...], projektowanej autostrady [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] oraz linii kolejowej (relacji [...]-[...]), w [...] wraz z przebudową i budową sieci i urządzeń uzbrojenia terenu. Wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanego pozwolenia nastąpiło na mocy ostatecznej decyzji GINB z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...]. Przy czym, należy zauważyć, iż inwestycja ta została zakończona w 2004 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie PINB w [...] o przyjęciu zgłoszenia zakończenia robót (z dnia 30 grudnia 2004 r.). Niemniej, z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. pozwolenia na budowę, uprawnione i konieczne stało się uruchomienie postępowania naprawczego, uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego. Przy czym, należy zauważyć, iż przepisy Prawa budowlanego nie regulują wprost takiej sytuacji jak powyżej przedstawiona, a mianowicie, gdy po wykonaniu inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dochodzi do stwierdzenia nieważność tej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tak też NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2286/12 (Lex nr 1447263). W wyroku tym, Sąd kasacyjny zauważył, "(...) że po zakończeniu budowy, właściciel obiektu budowlanego lub jego zarządca ma obowiązek przechowywać dokumentację obiektu, która obejmuje pozwolenie na budowę wraz z projektem budowlanym. W sytuacji zaś, gdy stwierdzono nieważność pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, czy też je uchylono, po wykonaniu obiektu budowlanego (zakończeniu robót budowlanych), powstaje stan, w którym wykonane roboty budowlane w całości lub w części nie mają oparcia w legalnie istniejącej dokumentacji." NSA uznał w konsekwencji, iż powyższy stan wymaga zastosowania art. 51 ust. 1 w zw. z ust. 7 tego artykułu, a to czy będzie miał odpowiednie zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 3, czy art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, zależy od okoliczności rozpoznawanej sprawy. Kwestia zasadności prowadzenia postępowania naprawczego w niniejszej sprawie i konieczności zastosowania w niej art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego została przesądzona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 951/11. W uzasadnieniu tego wyroku (uchylającego decyzję GINB z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania), Sąd wskazał bowiem nie tylko na to, iż postępowanie w sprawie nie jest bezprzedmiotowe (i należy je kontynuować), ale też podzielił (co do zasady) ocenę organu wojewódzkiego zawartą w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nakładającej na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej. Sąd wskazał też na to, że na skutek eliminacji pozwolenia na budowę, inwestor nie dysponuje dokumentacją projektową zrealizowanego obiektu, a wobec tego nałożony obowiązek w okolicznościach sprawy może sprowadzać się do sporządzenia dokumentacji powykonawczej. Sporządzenie jej pozwoli zaś na sprawdzenie wykonanych robót pod względem ich zgodności z prawem. W konsekwencji, w sprawie niniejszej przesądzono również zakres obowiązków, jakie winny być nałożone na inwestora. Na skutek ww. wyroku Sądu, zapadła bowiem decyzja GINB z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] uchylająca decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. (wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) w części dotyczącej terminu nałożenia obowiązku i w tym zakresie wyznaczająca termin do dnia 29 czerwca 2012 r, a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 558/12, WSA w Warszawie wskazaną decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2012 r. uznał za prawidłową. Zatem, w sprawie ostatecznie i prawomocnie przesądzono kierunek postępowania naprawczego. Nie tylko wskazano na konieczność jego prowadzenia, ale też na to, że w ramach tego postępowania konieczne jest wykonanie przez inwestora dokumentacji powykonawczej. Przesądzono w konsekwencji, iż na tym etapie prowadzonego postępowania naprawczego nie ma podstaw do nakładania na inwestora obowiązku w innym zakresie, czy to polegającego na złożeniu dodatkowego dokumentu, czy wykonaniu konkretnych robót budowlanych. Zważyć przy tym trzeba, iż postępowanie naprawcze nie mogło być prowadzone bez uwzględnienia przyczyny, która spowodowała stwierdzenie nieważności ostatecznego pozwolenia na budowę. Do eliminacji decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji doszło zaś z uwagi na wydanie tego orzeczenia przez niewłaściwy organ. Żadnych innych wad, w tym – w zatwierdzonym ww. decyzją projekcie budowlanym, nie stwierdzono. Nie stwierdzono m. in. niezgodności tej inwestycji z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dodać przy tym trzeba, iż ww. decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła po uwzględnieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...]z dnia [...]grudnia 1992 r. ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. poz. [...]. Przy czym, na podstawie ustaleń ww. planu miejscowego (i wobec obowiązujących wówczas przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...]ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Przebudowa ul. [...] w [...]", a decyzja ta została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, decyzją SKO w [...] utrzymaną w mocy decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] (v. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1544/12, wydany w tej sprawie). Pomimo tego, w niniejszej sprawie, procedując w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie stwierdzono potrzeby obciążania inwestora dodatkowymi obowiązkami. Tym samym, zdaniem Sądu, nie można przyjąć, aby na późniejszym etapie postępowania naprawczego, polegającego na zbadaniu wykonania nałożonego obowiązku, istniały ku temu podstawy. Etap formułowania obowiązków miał miejsce wcześniej i zakończył się wydaniem decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zadaniem organów nadzoru na kolejnym etapie tego postępowania legalizacyjnego było zaś sprawdzenie, czy wskazana decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. (utrzymana co do zasady w mocy przez organ odwoławczy) została wykonana. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, iż unieważnienie ww. decyzji o warunkach zabudowy nie nastąpiło z powodu sprzeczności tej decyzji z obowiązującym wówczas planem miejscowym, czy przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (a z tej przyczyny, że omawiana decyzja nie zawierała uzasadnienia, co stanowiło o rażącym naruszeniu art. 107 k.p.a.). Sąd stwierdza w efekcie, iż nie można podzielić stanowiska skarżących mającego wskazywać na brak możliwości legalizacji przedmiotowej inwestycji wobec unieważnienia ww. decyzji o warunkach zabudowy dla tego zamierzenia, skoro w sprawie nie jest kwestionowane, że przebudowa ul. [...] w [...] powstała na terenach przeznaczonych w powołanym planie pod funkcję komunikacji drogowej. Sąd stwierdza również, nie można także podzielić tych zarzutów skarżących które wskazują na bezzasadne prowadzenie niniejszego postępowania naprawczego. Dalej, podnieść należy, iż z akt sprawy wynika, że inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek, tj. przedstawił dokumentację powykonawczą inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2001 r. Uczynił to w terminie zakreślonym przez organ odwoławczy. W piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r., dodatkowo wyjaśnił, że dokumentacja ta została opracowana przez wykonawcę robót realizowanych w ramach kontraktu pn. "Budowa autostrady [...]na odcinku [...] – [...]". Zakres prac wykonywanych w ramach tego kontraktu obejmował budowę odcinka autostrady [...], ale też roboty realizowane w ramach odrębnych pozwoleń na budowę, w tym (dla przebudowy ul. [...]w [...]) na podstawie ww. pozwolenia z dnia [...] października 2001 r. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie sposób podzielić stanowiska skarżący, iż przedłożona dokumentacja nie dotyczy przedmiotowej inwestycji, która to w ich ocenie została wykonana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę autostrady [...] na ww. odcinku, a nie w oparciu o wymienione pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2001 r. Przebudowa ul. [...]w [...] była niezbędna dla inwestycji związanej z budową autostrady [...]na tym odcinku, i realizowana niemalże równolegle z nią, nie mniej – na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę. W końcu, stwierdzić trzeba, iż organy orzekające w sprawie oceniły złożoną przez inwestora dokumentację powykonawczą, tj. dokonały jej analizy. W tym celu organ I instancji przeprowadził oględziny wykonanych robót, nadto – wykorzystał (w celach porównawczych, a więc wyłącznie dowodowych) projekt budowlany zatwierdzony pozwoleniem na budowę, następnie wyeliminowanym z obrotu prawnego. Nadto, wziął pod uwagę oświadczenia kierownika budowy, załączone do pisma inwestora z dnia 28 grudnia 2004 r. informującego o zakończeniu robót, wskazujące na wykonanie inwestycji zgodnie z dokumentacją projektową, warunkami pozwolenia na budowę oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami. W konsekwencji dokonania tych czynności organy orzekające w sprawie ustaliły, iż roboty budowlane wykonano z niewielkimi zmianami, tj. dopuszczalnymi w przypadku przebudowy dróg, bo niewymagającymi zmiany granic pasa drogowego (v. art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). Przyjęły w efekcie, iż nie ma podstaw do nakładania na inwestora dodatkowych obowiązków, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a tym samym, że zachodzi podstaw do legalizacji inwestycji poprzez wydanie decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy. Ocena ta zdaniem Sądu jest prawidłowa, uwzględnia przy tym wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 854/13 (którym Sąd uchylił poprzednie decyzje obu instancji wydane w tej sprawie, w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku). Zważyć trzeba, iż w wyroku tym Sąd wskazał, że obowiązkiem organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie, na podstawie złożonej do akt dokumentacji powykonawczej, czy przebudowę ul. [...]w [...], na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...]na odcinku węzeł "[...]" – węzeł "[...]" wykonano zgodnie z przepisami prawa, czy też należy podjąć inne, stosowne rozstrzygnięcia. Wskazał też, że samo przedłożenie dokumentacji powykonawczej, bez uprzedniego zbadania, czy inwestycja odpowiada przepisom prawa, nie uprawnia organów do wydania decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku. Nie wykluczył w efekcie możliwości ponownego wydania w ramach postępowania naprawczego decyzji w oparciu o już raz zastosowany art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, niemniej uzależnił to od oceny przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Zdaniem Sądu, z uwzględnieniem zaleceń zawartych w ww. wyroku, organy nadzoru budowlanego procedowały ponownie w sprawie. Dokonano analizy dokumentacji powykonawczej przedłożonej przez inwestora i nie stwierdzono żadnej jej niezgodności z przepisami prawa. Słusznie przy tym wykorzystano jako dowód projekt budowlany tej inwestycji, którego prawidłowość na żadnym etapie nie budziła wątpliwości. Ustalenie zaś, że przedmiotowe zamierzenie zrealizowano zgodnie z tym projektem uprawniało organ nadzoru budowlanego I instancji do zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarga pomimo obszerności przedstawionych w niej zarzutów, oceny tej zdaniem Sądu skutecznie nie podważa, a to z przyczyn powyżej już podniesionych. Dlatego też, Sąd uznał, iż rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.