I SA/Kr 641/15

|Sygn. akt I SA/Kr 641/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r., sprawy ze skargi Stacji Paliw L.Sp. z o.o. w J., na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy M., z dnia 3 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, , I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili, uprawomocnienia się wyroku,, III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy M. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt, siedem złotych)., Stacje P. sp. z o. o. we wniosku z dnia 4 kwietnia 2014 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy M. o udzielenie pisemnej interpretacji co do prawidłowości opodatkowania urządzeń samoobsługowej myjni bezdotykowej i automatycznej myjni portalowej zamontowanej w budynku. Spółka wyjaśniła, że w deklaracjach podatkowych podatku od nieruchomości, wiaty w których znajdują się myjnie w M. zgłoszono jako budowle, w stosunku zaś do budynku zadeklarowano powierzchnię użytkową. W zaistniałej sytuacji Spółka powzięła wątpliwość, czy od urządzeń - myjni bezdotykowych i automatycznych portalowych prawidłowo naliczany jest podatek jak od budowli? Wnioskodawca wskazał, że w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie wymienia się myjni samochodowych, a kwalifikowanie ich do budowli wynika z interpretacji, iż stanowią one z wiatami, które niewątpliwie są budowlami, całość techniczno-użytkową, a w związku z tym także są budowlami. Zdaniem Spółki jest to stanowisko błędne, albowiem wiata z myjnią stanowią jedynie całość użytkową, a nie techniczną. Myjnie lub jej elementy można zdemontować, przez co wiata nie utraci charakteru budowli. Odwrotnie myjnia może także funkcjonować bez wiaty, bowiem z istoty tego urządzenia wynika, że jest odporna na działanie wody. Zadaszenie podnosi jedynie komfort mycia pojazdu. Potwierdzeniem tezy, że myjnie samochodowe nie są budowlami, jest także fakt, ze na wszystkie budowle jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie budowlane, a na montaż i demontaż myjni nie. Wreszcie ostatnie zdanie art. 3 pkt 3 prawa budowlanego mówi że, budowlami są części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń- do tych zaliczone są według klasyfikacji GUS-myjnie) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Skoro więc ustawodawca przykładowo wymieniając, wyodrębnił części budowlane urządzeń i fundamenty pod te urządzenia od samych urządzeń, wniosek nasuwa się taki, że tylko części budowlane urządzeń i fundamenty są budowlami, same zaś urządzenia nie. Jeszcze bardziej niezrozumiałe jest kwalifikowanie do budowli automatycznych myjni portalowych. O ile myjnie bezdotykowe były łączone z budowlami jakimi są wiaty, to myjnie automatyczne są zamontowane w budynkach. Z pewnością jednak sama taka myjnia budynkiem nie jest. Nadto budowla kojarzy się z obiektem stałym trwale złączonym z gruntem, gdy tymczasem myjnia automatyczna podczas procesów mycia i suszenia pojazdu porusza się na kołach. Można także bez naruszenia jej konstrukcji wyjechać poza budynek i budynek nie utraci swego charakteru. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 3 lipca 2014r. nr [...] Burmistrz Miasta i gminy M: 1) uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie naliczenia podatku od urządzeń samoobsługowej myjni bezdotykowej, 2) uznał za prawidłowe stanowisko spółki w zakresie nienaliczanie podatku od automatycznej myjni portalowej zamontowanej w budynku. Na wstępie zaznaczono, że w stosunku do samoobsługowej myjni bezdotykowej podstawowymi jej elementami konstrukcyjnymi są: konstrukcja wiaty, stanowiska do mycia pojazdów oraz urządzenia myjni. Spornym pozostaje rozstrzygnięcie, czy poszczególne elementy konstrukcyjne myjni samochodowej stanowią jeden obiekt budowlany (budowle), czy też najeżałoby rozgraniczyć je na części budowlane i niebudowlane i tym samym opodatkować tylko te pierwsze podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do poszczególnych elementów samoobsługowej bezdotykowej myjni samochodowej, występujące zwykłe urządzenia myjni w postaci: układu podgrzewania wody (dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palnik), układ wysokiego ciśnienia (pompy pneumatyczne), system zmiękczania i demineralizacji wody (kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody), są urządzeniami stanowiącymi elementy składające się na całość obiektu budowlanego jakim jest myjnia. Elementy powyższe w postaci urządzeń myjni wraz z częściami budowlanymi całość tworząc, w połączeniu z sobą samodzielną jednostkę. Organ wskazał, że wartością początkową, w przypadku samoobsługowej myjni samochodowej, będzie w odniesieniu do elementów budowlanych koszt ich wytworzenia, na który będą składały się m.in. prace budowlane, wynagrodzenia zatrudnionych pracowników, natomiast w przypadku elementów niebudowlanych myjni tj. urządzeń, wartością początkową będzie cena ich nabycia, która zostanie powiększona o ewentualne koszty transportu, załadunku i wyładunku, montażu. Odnosząc to do określenia wartości budowli, jaką jest samoobsługowa bezdotykowa myjnia samochodowa przyjęto, iż na wartość początkową myjni będą składać się zarówno cena nabycia jak i koszt wytworzenia w zależności od sposobu wykonania lub nabycia poszczególnych elementów, składających się na całość techniczno-użytkową myjni. Podsumowując organ stwierdził, że ze względu na charakter myjni (jako całości), nieuprawnione jest rozdzielanie jej poszczególnych elementów na części składowe. Rozdzielanie części budowlanych i niebudowlanych myjni i próba opodatkowania tylko tych pierwszych, nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Wszystkie jej elementy tworzą ze sobą całość techniczno-użytkową, a budowa myjni w pełni odnosi się do celu, jakiemu przyświecało jej powstanie. Celem tym jest prowadzenie działalności gospodarczej poprzez umożliwienie świadczenia usług bezdotykowego mycia pojazdów mechanicznych. Stąd przyjęcie tezy o rozdzielaniu poszczególnych elementów myjni na budowlane i niebudowlane oraz próba opodatkowania tylko tych pierwszych, wydaje się przeczyć istocie opodatkowania obiektów budowlanych (budowli) podatkiem od nieruchomości. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów: art. la ust. 1 i pkt 2 i art. 2. ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z przepisem art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię, poprzez uznanie, że bezdotykowa myjnia samoobsługowa stanowi budowlę opodatkowaną podatkiem od nieruchomości. Spółka podkreśliła, że bezdotykowa myjnia zarówno typu Ehrle jak i NS Premium to kompletne urządzenie składające się z wielu elementów połączonych w jedną całość umieszczoną w obudowie fabrycznej. Jego przewiezienie do miejsca nie wymaga żadnego demontażu, a posadowienie w miejscu użytkowania nie wymaga żadnych robót budowlano-montażowych, wykonywania fundamentów, czy mocowania go w jakikolwiek sposób do podłoża. Jest ono tylko ustawione na podłożu i podłączone do wody i energii elektrycznej. Stanowisko organu jakoby samoobsługowa myjnia bezdotykowa była wynikiem procesu budowlanego polegającego na wykonaniu prac o charakterze budowlanym takich jak wykonanie fundamentu i konstrukcji wiaty oraz prac montażowych urządzeń technicznych myjni nie zostało natomiast w żaden sposób uzasadnione. Roboty budowlane dotyczyły wyłącznie wiaty (wykonanie fundamentu i konstrukcji). Urządzenie myjni bezdotykowej nie jest montowane na miejscu przeznaczenia gdyż jest kompletne i nie trzeba go składać, nie ma potrzeby wykonywania fundamentów, bowiem urządzenie nie wymaga związania z podłożem. Wynika z tego jednoznacznie, że wiata i myjnia jako urządzenie techniczne są odrębnymi elementami pomiędzy którymi nie ma żadnego związku technicznego. Między tymi dwoma elementami można mówić jedynie o związku użytkowym w zakresie w jakim wiata chroni korzystających z myjni przed opadami atmosferycznymi, co poprawia komfort użytkowników, ale w żaden sposób nie wpływa na funkcjonowanie urządzenia myjni. Urządzenia myjni nie spełniają również żadnej służebnej roli w stosunku do wiaty, stąd też w tym znaczeniu urządzenia te nie są budowlami. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik Spółki powtarzając sformułowane uprzednio zarzuty oraz ich uzasadnienie zaskarżył opisaną interpretację w części dotyczącej uznania stanowiska podatnika za nieprawidłowe i zażądał jej uchylenia w tej części. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest uzasadniona. Aby wyjaśnić zasadność tej konstatacji na wstępie zauważyć należy, iż sąd dokonując kontroli interpretacji indywidualnych nie może abstrahować od istniejącego dorobku orzeczniczego w zakresie analizowanego zagadnienia, przeciwnie dorobek ów, zgodnie z postulatem dążenia do jednolitości orzecznictwa sądowego stanowić musi istotny punkt odniesienia. Jest to tym bardziej uprawnione, że w realiach badanej sprawy zauważalne jest ukształtowanie się jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie części budowlanej myjni bezdotykowych tzw. wiat bez wyposażenia techniczno-technologicznego, nie zaś - jak przyjmują organy wydające interpretacje indywidualne – wraz z nim. Reprezentatywnym przykładem tej linii jest przywoływany konsekwentnie przez stronę skarżącą wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2015r. sygn. akt I SA/Rz 420/13. Odwołanie się przez skarżącą do tego orzeczenia oznaczało, że oceny prawne w nim zawarte spółka uznała za własne, wzmacniając tym samym swoje stanowisko. Odnosząc się do spornej kwestii wskazać trzeba, że na gruncie tożsamego stanu faktycznego i prawnego jak w zaskarżonej interpretacji wypowiadało się już kilka wojewódzkich sądów administracyjnych; w istocie WSA w Rzeszowie w wyroku z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 420/13, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 619/13, WSA we Wrocławiu w wyroku z 26 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 392/14, WSA w Poznaniu w wyroku z 6 marca 2015r. sygn. akt I SA/Po 97/15 oraz WSA w Krakowie w wyroku z 15 czerwca 2015r. sygn. I SA/Kr 424/15. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedstawioną w uzasadnieniach powołanych orzeczeń. Analizując więc - z uwzględnieniem powołanej wyżej linii orzeczniczej – mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego stwierdzić należy, iż art. 1a ust. 1 pkt 2 wyżej cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budowla - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Posiłkując się pojęciem obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, ustawodawca odwołuje się do pojęcia zamieszczonego w słowniczku w art. 3 pkt 1 i 3 tej ustawy. Zgodnie z tymi przepisami, pod pojęciem "budowla" (według stanu prawnego obowiązującego w dacie złożenia wniosku o wydanie interpretacji) rozumieć należy obiekt budowlany, którym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Tak więc pojęcie budowli obejmuje obiekt budowlany oraz urządzenia techniczne na nim posadowione o ile stanowią całość techniczno-użytkową. Dokonując wykładni a contrario, urządzenia techniczne, które nie stanowią całości techniczno-użytkowej a zostały posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania nie stanowią części budowli. W rozumieniu art. 3 art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przedstawiona definicja ma charakter otwarty, zawiera jedynie przykładowy katalog obiektów, które należy uznać za budowle. Zważywszy na to, że według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego przywołać należy definicję tego pojęcia na gruncie tej ustawy. Zgodnie z jej art. 3 pkt 9 urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Regulacje te wskazują, iż opisany we wniosku o wydanie interpretacji obiekt nie może być utożsamiany nie tylko z budowlą rozumianą jako obiekt budowlany ale także z budowlą jako urządzeniem budowlanym. Urządzenia myjni nie spełniają bowiem jakiejkolwiek służebnej roli w stosunku do wiaty i nie są też wytworem procesu budowlanego lecz technicznego czy technologicznego. W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga, że obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b). Tylko wtedy te elementy, zarówno budowlane, jak i niebudowlane stanowią budowlę, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. Jeżeli występuje tego rodzaju powiązanie poszczególnych elementów, to składają się one na jeden obiekt budowlany – budowlę (podobne stanowisko przedstawiono w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 41-42 oraz wyroku NSA z 31 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 812/05). W przypadku, gdy istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami a budowlą w postaci myjni, opodatkowaniu podlega jedynie część budowlana. Prawo budowlane nie wyjaśnia, jak rozumieć pojęcie "całość techniczno-użytkowa". Całość techniczna opiera się na związku odnoszącym się do techniki, do spraw związanych ze sposobem wykonania czegoś, natomiast całość użytkowa, to powiązanie służące celom praktycznym, mające praktyczne zastosowanie (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, t. 1, s. 368, t. 4, s. 35 i 324). W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy, dokonując oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy, abstrahując od przedstawionego stanu faktycznego, stwierdził, że wszystkie elementy budowli w postaci wiaty z myjnią bezdotykową, stanowią całość techniczno-użytkową. Tego rodzaju uzasadnienie stanowiska organu jest niedopuszczalne w świetle norm regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Organ oceniając bowiem stanowisko Gminy K. abstrahował od przedstawionego stanu faktycznego, w którym wnioskująca podkreślała, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Gmina argumentowała, że bezdotykowe myjnie, których używa to kompletne urządzenia składające się z wielu elementów połączonych w jedną całość umieszczoną w obudowie fabrycznej. Ich przewiezienie do miejsca użytkowania nie wymaga żadnego demontażu, a posadowienie w miejscu użytkowania nie wymaga żadnych robót budowlano-montażowych, wykonywania fundamentów, czy mocowania w jakikolwiek sposób do podłoża. Są one tylko ustawione na podłożu i podłączone do wody i energii elektrycznej. Analizując charakter urządzeń techniczno–technologicznych, występujących zwykle w myjni, podzielić należy pogląd skarżącej, że urządzenia te mogły być zamocowane bez pozwolenia na budowli. Ponadto mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury wiaty. To także potwierdza, że pomiędzy wyżej wymienionymi urządzeniami a wiatą istnieje tylko związek użytkowy wobec czego nie jest uzasadnione przyjęcie, iż podlegają one opodatkowaniu wraz z wiatą jako budowla. Odnosząc się zatem do argumentacji zawartej w zaskarżonej interpretacji, Sąd pragnie jeszcze raz wskazać na prezentowane w orzecznictwie sądowym poglądy, które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, a dotyczące kwestii opodatkowania myjni samochodowych podatkiem od nieruchomości, zgodnie z którymi obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest wyłącznie budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 ust. 1 lit. b Prawa budowlanego). Budowlę stanowią zatem elementy budowlane i niebudowlane jedynie pod warunkiem, że stanowią one odpowiednią całość techniczno – użytkową. Gdy natomiast istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami a budowlą w postaci myjni opodatkowaniu podlega tylko część budowlana. Związek jedynie użytkowy występuje przy tym wtedy, gdy poszczególne urządzenia myjni mogą być zamocowane na budowli bez odpowiedniego pozwolenia budowlanego oraz mogą być demontowane i zastępowane nowymi urządzeniami bez naruszenia struktury myjni (zob. m. in. prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 420/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 619/13). Artykułowane w skardze zarzuty dotyczące obrazy prawa materialnego okazały się zatem uzasadnione. Sąd dostrzegł także naruszenie - przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji - art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, tudzież art. 14a § 1, art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie przy wykładni prawa podatkowego stanowiska sądów administracyjnych, w tym stanowiska wyrażonego w powołanym przez wnioskującą spółkę wyroku WSA w Rzeszowie. Wprawdzie interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego ma ograniczoną moc wiążącą, gdyż bezpośredni skutek wywiera jedynie wobec podmiotu, który złożył wniosek o jej wydanie (art. 14k Ordynacji podatkowej), to jednak organ wydający interpretacje indywidualne nie może w sposób dowolny i nieuzasadniony abstrahować od utrwalonego orzecznictwa sądowego. Organ jest oczywiście uprawniony do zajęcia odmiennego, niż w wyrokach sądów administracyjnych stanowiska, winno to jednak być uzasadnione weryfikowalnymi przesłankami, takimi choćby jak zmiana przepisów, zmiana dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych lub jej niejednolitość czy też specyficzne okoliczności danej sprawy. Analiza problematyki objętej przedmiotową interpretacją nie pozwala jednak na przyjęcie zaistnienia takich przesłanek. Wskazywane przez organ, na poparcie jego racji orzeczenia sądowe dotyczyły innego rodzaju obiektów, w tym wyciągów narciarskich, których z uwagi na indywidualną specyfikę nie sposób porównać czy co więcej utożsamiać z budowlą w postaci wiaty mieszczącej myjnie bezdotykową. W tych okolicznościach odniesienie się przez organ do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych konieczne było dla zachowania wyrażonej w art. 121 § 1 ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Zatem pominięcie przez organ podatkowy w swojej analizie wskazanych wyżej orzeczeń sądów administracyjnych – które prawdopodobnie były lub powinny były być mu znane – narusza również przywołane wyżej przepisy procesowe. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni zaprezentowane wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. Podatnik zaś pamiętać musi, że nawet uznająca jego stanowisko za prawidłowe, interpretacja indywidualna zapewnia przewidzianą w ustawie Ordynacja podatkowa, ochronę jedynie w sytuacji niezmienności stanu faktycznego w stosunku wskazanego we wniosku o interpretację.