III SA/Lu 289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania B. spółki z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., [...] w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr 136 załącznika nr 1. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił spółce B. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W załączniku nr 1 do decyzji wymieniono miejsca, w których zlokalizowane są punkty do gier na automatach o niskich wygranych. Pod pozycją nr 136 wskazano punkt gier: PUB [...], ul. [...] w [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. określił terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach na dzień 19 grudnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził wygaśnięcie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2008 r. w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr 136 załącznika nr 1. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Spółka nie rozpoczęła działalności w ww. punkcie gier w terminie określonym w decyzji z [...] grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.), w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Ponadto podstawą stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia jest też art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (stosowany w zw. z art. 8 u.g.h.), zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, nr 204, s. 37 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie art. 48 ust. 2 u.g.h., nieobowiązującego w związku z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego, co potwierdza m.in. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 lipca 2012 r. (sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11). Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej określił nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w ww. punkcie gier na dzień 19 grudnia 2009 r. Pismo Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 18 lipca 2013 r. wskazuje, że Spółka nie rozpoczęła działalności w tym terminie. Pomimo wezwania, Spółka nie wyjaśniła przyczyn nie rozpoczęcia działalności. Bezspornym w sprawie jest fakt, że ww. decyzją z 2009 r. Spółka została zobowiązana do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach w nieprzekraczalnym terminie do dnia 19 grudnia 2009 r. Spółka nie dopełniła warunku określonego w zezwoleniu, co skutkowało zastosowaniem sankcji z art. 48 ust. 2 u.g.h. Podstawą prawną stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia był też art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 u.g.h. Organ nie podzielił zarzutów spółki co do naruszenia przepisów dyrektywy nr 98/34/WE w związku z wyrokiem TS UE z 19 lipca 2012 r. W ocenie organu kwestii niepodejmowania przez Spółkę działalności w ww. punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące częściowe niepodejmowanie działalności przez Spółkę są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania przedsiębiorstwem. Dyrektor Izby Celnej zauważył, że uznanie technicznego charakteru poszczególnych przepisów u.g.h. nie powoduje automatycznego ich wykluczenia z krajowego porządku prawnego. Ponadto stanowisko Trybunału odnosiło się do przepisów przejściowych u.g.h., a nie do art. 48. Organ nie może odmówić stosowania i egzekwowania przepisów, dopóki uprawnione organu nie stwierdzą niezgodności danego aktu prawnego z Konstytucją lub z normami prawa międzynarodowego. Zastosowane w sprawie art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 48 ust. 2 u.g.h. nie stoją w kolizji ani z Konstytucją, ani z prawem unijnym W skardze do sądu administracyjnego spółka B. zarzuciła naruszenie szeregu przepisów ustawy o grach hazardowych w związku z przepisami dyrektywy nr 98/34/WE. Naruszenie to zdaniem skarżącej polegało na błędnym przyjęciu, że nie jest przepisem technicznym zakaz udzielania nowych i przedłużania dotychczasowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w powiązaniu z zakazem urządzania gier na automatach poza kasynami gier (z uwzględnieniem limitów sytuowania kasyn i limitów liczby automatów w nich), co ma istotny wpływ na sprzedaż i zmianę właściwości produktu – automatu do gier. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wymienione przez nią przepisy ustawy o grach hazardowych tworzą łączny zespół regulacji, który powinien zostać poddany notyfikacji Komisji Europejskiej, czego nie uczyniono. Dotyczy to również art. 59 pkt 4 u.g.h., w powiązaniu z przepisami ograniczającymi możliwość organizowania gier tylko do kasyn. Powołując się na wyrok TS UE z 19 lipca 2012 r. skarżąca podniosła, że przepisy ustawy ograniczające możliwość eksploatacji automatów, tworzy zespół przepisów, który stosowany łącznie, wywołuje skutek tego rodzaju, że po wygaśnięciu wszystkich zezwoleń na urządzanie gier na automatach, w Polsce będzie mogła być eksploatowana jedynie niewielki procent automatów, które były użytkowane w dacie wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Oczywisty jest zatem wniosek o istotnym wpływie nowych warunków prawnych na właściwości lub sprzedaż automatów. W ocenie spółki art. 59 pkt 4 u.g.h. musi być interpretowany w powiązaniu z innymi przepisami ustawy, ograniczającymi możliwość prowadzenia gier na automatach tylko do kasyn, co powoduje, że przepis ten musi być uznany za techniczny, podlegający obowiązkowi notyfikacji. Spółka powołała również wypowiedzi osób odpowiedzialnych za przygotowanie projektu ustawy w toku prac parlamentarnych, które to wypowiedzi w jej ocenie jednoznacznie potwierdzają, że ustawodawca miał pełną świadomość możliwego istotnego wpływu warunków, jakie stwarza ustawa o grach hazardowych na sprzedaż automatów. Powołany wyrok TS UE potwierdza, że projekt ustawy powinien być notyfikowany, czego nie uczyniono. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Postanowieniem z dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją RP art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (sygn. akt P 4/14). Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie (sygn. akt III SA/Lu 856/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...], stwierdzająca wygaśnięcie udzielonego skarżącej spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu gier wskazanego pod pozycją 136 w załączniku nr 1. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Natomiast samo zezwolenie na prowadzenie działalności zostało udzielone skarżącej jeszcze pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.; dalej: u.g.z.w.). Stosownie do art. 117 u.g.h., udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Z brzmienia powołanego przepisu przejściowego wynika, że z chwilą wejścia w życie ustawy o grach hazardowych nie nastąpiło automatyczne wygaśnięcie zezwoleń udzielonych na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących. Wszystkie zezwolenia, w szczególności zezwolenia udzielane na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia. Ustawa o grach hazardowych wprowadziła jednak nowe rozwiązania w zakresie zasad i dopuszczalności organizacji gier hazardowych, nieznane poprzednio obowiązującej ustawie i nie przewidziała możliwości urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Z tego względu konieczne było określenie, w jaki sposób działalność ta może być nadal prowadzona na podstawie ważnych zezwoleń oraz jakie przepisy mają do tej działalności zastosowanie. Unormowanie tych zagadnień nastąpiło w przepisach przejściowych i dostosowujących, zawartych w art. 117-143 u.g.h. Działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczy przede wszystkim art. 129 ust. 1 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 129 ust. 1 zezwala zatem na dalsze prowadzenie działalności na podstawie wcześniej uzyskanego zezwolenia. Przepis ten nie określa natomiast skutków nieprowadzenia działalności po wejściu w życie nowej ustawy. Częściową regulację w tym zakresie zawiera art. 121 u.g.h., który stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy z 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Powołany przepis art. 36 ust. 5 stanowi, że zezwolenia w zakresie gier na automatach niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. W orzecznictwie pod rządem ustawy z 1992 r. przyjmowano jednolicie, że przepis art. 36 ust. 5 dotyczy tylko tych podmiotów, które w ogóle nie rozpoczęły działalności, objętej zezwoleniem. Uznawano, że rozpoczęcie i prowadzenie działalności w części miejsc, wskazanych w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oznacza brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na podstawie art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Wyrażano bowiem pogląd, że art. 36 ust. 5 u..g.z.w. nie pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia w części. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt II GSK 480/08) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności, chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Skoro odwołuje się do podjęcia działalności objętej zezwoleniem, a to, jak wynika z art. 35 ust. 1, odnosi się do urządzania i prowadzenia działalności, to przyjąć należy, że chodzi tutaj o podjęcie urządzania i prowadzenia działalności, chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem. W nowej ustawie przewidziano przepis o podobnym do art. 36 ust. 5 u.g.z.w. brzmieniu. Jest to art. 48 ust. 2 u.g.h, który stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Przepis art. 48 ust. 2 wyraźnie zatem stanowi, że częściowa tylko realizacja udzielonego zezwolenia, w szczególności w zakresie miejsca prowadzenia działalności oznacza wygaśnięcie zezwolenia w pozostałej części, czyli w części, w której działalności nie podjęto. Po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się różne poglądy odnośnie tego, które przepisy - art. 36 ust. 5 u.g.z.w. czy art. 48 ust. 2 u.g.h. – należy stosować do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych w związku z nierozpoczęciem działalności objętej zezwoleniem. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd, że art. 121 (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 u.g.z.w.) może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, a nie w sytuacji, gdy została ona podjęta w niektórych wyznaczonych punktach (patrz m.in. wyroki NSA: z 19 grudnia 2013 r., II GSK 1545/12 oraz z 14 marca 2014 r., II GSK 1966/12; wyrok WSA w Kielcach z 8 sierpnia 2012 r., II SA/Ke 454/12; wyrok WSA w Szczecinie z 29 maja 2013 r., II SA/Sz 236/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 listopada 2012 r. 642/12; wyrok WSA w Gdańsku z 21 listopada 2013 r., III SA/Gd 738/13). Bezsporne jest, że skarżąca prowadziła działalność w innych punktach objętych zezwoleniem z dnia [...] grudnia 2008 r., [...] W związku z powyższym należy przyjąć, że do podmiotów, które podjęły działalność przynajmniej w jednym punkcie wymienionym w zezwoleniu, zastosowanie ma art. 129 u.g.h., który zezwala na dalsze prowadzenie działalności na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem ustawy z 1992 r., na dotychczasowych zasadach, o ile nowa ustawa nie stanowi inaczej. Sąd podziela wyrażony w przytoczonych wyżej orzeczeniach pogląd, że w konsekwencji do podmiotów tych zastosowanie ma art. 48 ust. 2 u.g.h., który przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w części, w której dany podmiot nie podjął działalności. Nowa ustawa nie przewiduje zatem możliwości dalszego prowadzenia działalności w takim zakresie, w jakim nie rozpoczęto jej w terminie określonym w zezwoleniu, bowiem przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w tej części. Jest to rozwiązanie racjonalne. Skoro przedsiębiorca nie rozpoczął działalności w określonym miejscu, mimo uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w tym miejscu i określenia terminu jej rozpoczęcia, niczym nieuzasadnione byłoby przyjęcie, że zezwolenie jest nadal w tej części ważne. Należy zauważyć, że po upływie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w określonym miejscu, sprzeczne z prawem i warunkami udzielonego zezwolenia byłoby podjęcie działalności w tym samym miejscu na podstawie dotychczasowego zezwolenia. Niezależnie zatem od przyjętego w ustawie rozwiązania, niedopuszczalne byłoby prowadzenie działalności w tym zakresie. W istocie zatem zezwolenie utraciłoby moc w tej części, bowiem nie mogłoby być wykorzystywane zgodnie z prawem. Przepis przewidujący wygaśnięcie zezwolenia w tej części jest więc rozwiązaniem w pełni uzasadnionym. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie rozpoczęła działalności w punkcie gier wymienionym pod poz. 136 załącznika w zakreślonym terminie. Termin ten, określono na dzień 19 grudnia 2009 r. Miał on charakter nieprzekraczalny. Skoro skarżąca w tym terminie nie rozpoczęła działalności we wskazanym wyżej punkcie gier, nie może jej nadal prowadzić na dotychczasowych zasadach po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych. Ustawa ta nie przewiduje bowiem takiej możliwości. Zgodnie z art. 48 ust. 2 w zw. z art.129 ust. 1 u.g.h. zezwolenie skarżącej wygasło w tej części. Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa. Zawarte w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Z argumentacji pełnomocnika skarżącej można wywieść, że zasadniczym argumentem skarżącej jest zarzut zastosowania w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane zgodnie z wymogami dyrektywy nr 98/34/WE i nie powinny być stosowane przez organy celne. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że powoływany przez Spółkę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 48 ust. 2 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej niepodjęcia przez podmiot działalności w terminie zakreślonym w zezwoleniu. W związku z powyższym organ słusznie w niniejszej sprawie zastosował art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Co więcej, argumentacja Trybunału Sprawiedliwości kładzie nacisk na element zmiany sytuacji prawnej przedsiębiorców prowadzących tego rodzaju działalność, jako konieczny przy prowadzeniu rozważań, czy niektóre przepisy ustawy o grach hazardowych miały charakter techniczny. W przypadku instytucji prawnej wygaśnięcia zezwolenia (w części) z powodu niepodjęcia działalności w punkcie gier w ustawowo określonym terminie, trudno mówić o jakimkolwiek elemencie nowości normatywnej, skoro identyczna instytucja funkcjonowała już na gruncie ustawy z 1992 r. (art. 36 ust. 5 u.g.z.w.), o czym była mowa wyżej. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy skarżąca Spółka musiała uwzględniać tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że niepodjęcie działalności w terminie wyznaczonym w ustawie spowoduje skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia. Oceniając wpływ ustawy o grach hazardowych na możliwość podjęcia przez skarżącą działalności w ww. punkcie gier trzeba zauważyć, że ustawa pozwoliła na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 u.g.h., ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia: miejsca urządzania gier, ponadto nie dotyczy on zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała dalsze jej prowadzenie na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Twierdzenie zatem, że prawo zmiany miejsca urządzania gier było — na gruncie ustawy poprzednio obowiązującej — podstawowym prawem organizatora gier jest niczym nieuzasadnione. Podsumowując, stwierdzić należy, że niepodjęcie działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Zarzuty skarżącej w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione. Oceny sądu w badanej sprawie nie zmieniają również podnoszone wątpliwości co do zgodności z Konstytucją niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych, co stało się podstawą pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego do Trybunału Konstytucyjnego, a w dalszej konsekwencji było również podstawą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Pytanie Sądu dotyczyło art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie mających zastosowania w sprawie, ale – jak zauważono w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu niniejszego postanowienia (z 24 września 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 289/14), odpowiedź na to pytanie mogła mieć potencjalnie znaczenie również dla stosowania kluczowego w badanej sprawie art. 48 ust. 2 u.g.h. Trybunał Konstytucyjny nie podzielił wątpliwości Sądu pytającego, stwierdzając w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14), że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W konsekwencji nie ma też podstaw do stawiania zarzutów niezgodności z Konstytucją art. 48 ust. 2 u.g.h. W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).