II OSK 2161/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 630/15 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 630/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. G. oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] Starosta Policki zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. G. pozwolenie na budowę hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych na dz. nr [...], [...], [...] i [...] wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej na działkach nr [...], [...] i [...] oraz indywidualnego zjazdu na działkach nr [...] i [...] w [...], gmina [...]. W wyniku przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Policach kontroli budowy hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej stwierdzono, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz że doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, powodującego naruszenie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Policach wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. zobowiązującą E. G. do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, w tym m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego pełnobranżowego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z projektem zagospodarowania terenu, w celu doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Starosta Policki orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych na dz. nr [...], [...],[...] i [...] wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej na działkach nr [...], [...] i [...] i indywidualnego zjazdu na działkach nr [...] i [...] w [...], gmina [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż decyzja ta została wydana w związku z faktem, iż stała się ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Policach w dniu [...] grudnia 2014 r. wydana w trybie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. E. G. złożył odwołanie od decyzji Starosty Polickiego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] zarzucając temu organowi naruszenie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Ponadto, zarzucił naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że po otrzymaniu ostatecznej decyzji nakładającej obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (a także wykonania w razie potrzeby robót budowlanych lub określonych czynności mających na celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem) organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do uchylenia wydanej przez siebie decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowle. Organ nadzoru budowlanego nie może wydać decyzji zatwierdzającej projekt zamienny bez wcześniejszego uchylenia pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Budowa obiektu z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę bez uzyskania decyzji, o której mowa w art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stanowi samowolę budowlaną w części dotyczącej tych odstępstw. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma żadnych uprawnień do badania przesłanek wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Wojewoda wskazał, że zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. organ I instancji, przed wydaniem decyzji, umożliwił stronom postępowania zapoznanie się z aktami sprawy. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru inwestor odebrał zawiadomienie w dniu 21 stycznia 2015 r., zatem miał możliwość zapoznania się z aktami, co czyni zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. bezzasadnym. Na decyzję powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, E. G., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a., poprzez wydanie decyzji sprzecznej z porządkiem prawnym, tj. naruszającej art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; 2) naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wydający postanowienie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3) naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 K.p.a., poprzez legitymizację postępowania prowadzonego w sposób nierzetelny, co doprowadziło do utraty zaufania skarżącego do organów administracyjnych; 4) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 K.p.a., poprzez jej przekroczenie i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Odpowiadając na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie Wyrokiem z dnia z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 630/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - orzekając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę. Uzasadniając swoje orzeczenie sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Policach wydał decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zobowiązującą E. G. do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, m.in. projektu budowlanego zamiennego. Nie jest faktem kwestionowanym, że decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wedle którego, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Wydanie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie jest pozostawione uznaniu organu, o czym świadczy sposób sformułowania tego przepisu. Jedyną okolicznością, którą musi ustalić i wykazać organ orzekający na mocy art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jest to, czy została wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przy tym organ nie ma obowiązku ani prawa badania zasadności rozstrzygnięcia podjętego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego. Ocena zgodności z prawem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Policach z dnia [...] grudnia 2014 r., co zdaje się podważać skarga, mogła nastąpić jedynie w ramach jej zaskarżenia w trybie odwoławczym, a następnie poprzez skargę do sądu administracyjnego. Odnosząc się wprost do zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że podnoszenie w niniejszym postępowaniu zarzutu co do prawidłowości zastosowania przez organy nadzoru budowlanego trybu z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest niezasadne, bowiem wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy, która dotyczy wyłącznie wydania decyzji uchylającej pierwotnie wydaną przez Starostę decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2010 r. Również niedostateczne wyjaśnienie przez organy, w ocenie skarżącego, kwestii przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, nie było i nie mogło stać się przedmiotem rozważań Starosty oraz Wojewody Zachodniopomorskiego w postępowaniu zmierzającym do zastosowania art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie wystąpiła tu również sprzeczność działań organów nadzoru budowlanego i organów administracji architektoniczno-budowlanej, które w zakresie swych kompetencji, w zależności od toku postępowania, podejmowały poszczególne działania procesowe, kończąc je wydaniem rozstrzygnięć w odrębnych sprawach. Sąd I instancji nie podzielił także stawianych zaskarżonej decyzji zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, wskazując, że Wojewoda Zachodniopomorski wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny sprawy dokonując prawidłowej interpretacji przepisów Prawa budowlanego, w sposób jasny dając wyraz motywom podjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika E. G., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) poprzez niezgodne z prawem zaakceptowanie dokonanego przez Organy administracji naruszenia art. 7, art. 8, art. 80 oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.2013 poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2013 poz. 1409 ze zm.) wyrażającego się w przyjęciu niezasadnego rozstrzygnięcia, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem; 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) poprzez niezgodne z prawem powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji organów I i II instancji, bez odniesienia się do nich w sposób wyczerpujący w kontekście konkretnych zarzutów skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie pierwszego z jej zarzutów wskazano, że decyzja Starosty Polickiego została wydana w oparciu o tryb postępowania właściwy w sytuacji, gdy roboty budowlane są w fazie realizacji. W przedmiotowej sprawie inwestor wykonał zaś roboty budowlane, a w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przystąpił nawet do użytkowania obiektu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organy administracji w przedmiotowej sprawie jednocześnie stoją na stanowisku, iż skarżący przystąpił do wskazanego użytkowania i cofają pozwolenie na budowę nakazując zaprzestanie prac budowlanych. Tym samym podejmują sprzeczne działania mające oparcie w przeciwstawnych podstawach prawnych. Odnośnie drugiego z zarzutów kasacyjnych w uzasadnieniu skargi wskazano iż sąd ma obowiązek szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, zwłaszcza w sytuacji, gdy podzielając ocenę sprawy dokonaną przez organ w postępowaniu administracyjnym, nie podziela argumentów strony skarżącej, przedstawienia w uzasadnieniu własnego stanowiska sądu nie można zastępować lakonicznymi twierdzeniami, że nie doszło do kolejno wskazanych naruszeń, gdyż organ się ich nie dopuścił i przytoczeniem stosownych orzeczeń. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie rozważył w istocie zarzutów sformułowanych w skardze, a jedynie powtórzył stanowisko organu, zawarte w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Okoliczność, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej oznacza bowiem związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. W świetle art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, lecz także ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie możliwego istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza zatem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Zawarte w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie dają dostatecznych powodów do jej uwzględnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) poprzez niezgodne z prawem zaakceptowanie dokonanego przez organy administracji naruszenia art. 7, art. 8, art. 80 oraz art. 6 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wyrażającego się w przyjęciu niezasadnego rozstrzygnięcia, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zauważyć w pierwszym rzędzie należy, iż Sąd I instancji nie mógł chociażby pośrednio naruszyć art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, albowiem przepisów tych w sprawie w ogóle nie stosował. Na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wydana bowiem została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Policach z dnia [...] grudnia 2014 r. zobowiązującą E. G. do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, w tym m.in. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego pełnobranżowego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z projektem zagospodarowania terenu, w celu doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z prawem, która jednakże nie stanowiła przedmiotu kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie o sygn. sygn. akt II SA/Sz 630/15 zakończonej zaskarżonym skarga kasacyjna wyrokiem. Zauważyć dalej trzeba, iż decyzja Starosty Polickiego z dnia [...] lutego 2015 r. uchylająca decyzję tegoż organu z dnia [...] lutego 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę hali magazynowej i ekspedycji wyrobów gotowych na dz. nr [...], [...],[...] i [...] wraz z zadaszeniem ciągu komunikacji wewnętrznej na działkach nr [...], [...] i [...] oraz indywidualnego zjazdu na działkach nr [...] i [...] w [...], gmina [...] została wydana na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis ten przewiduje, że w razie wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie zatem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wystąpienia takiego przypadku obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do uchylenia pozwolenia na budowę. Na przeszkodzie w zastosowaniu art. 36a ust. 2 nie stoi ewentualne ustalenie, że inwestycja została już zakończona. Przemawia za tym jednoznacznie wykładnia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do robót budowlanych wykonywanych (po uprzednim wstrzymaniu prowadzenia tych robót postanowieniem), jak i do budowy już zakończonej (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2010 r., II OSK 15/09; z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1723/07; z dnia 7 lutego 2012 r., II OSK 2221/10; z dnia 28 kwietnia 2009 r., II OSK 637/08). Co za tym idzie skoro jedyną przesłanką orzekania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w tego rodzaju sprawach o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji jest uprzednie wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to nie sposób wymagać od organu administracji architektoniczno-budowlanej ponownego badania czy ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego jest zgodna z prawem. Pierwszy z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania sprowadza się zaś do rzekomo wadliwego zaakceptowania przez Sąd I instancji braku zbadania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej okoliczności związanych z prawidłowością orzekania przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zarzut ten uznać należy za bezzasadny, albowiem nie narusza w żaden sposób zasady prawdy obiektywnej, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli okoliczność, iż organy administracji nie dokonały ustalenia i badania tych okoliczności faktycznych i prawnych, które pozostawały – jak wykazano już powyżej – poza zakresem ich właściwości rzeczowej i nie miały znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, iż niewątpliwie ciążący na organach obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczy jedynie tych okoliczności, które są w świetle przepisów prawa materialnego istotne prawnie, a nie wszelkich okoliczności podnoszonych przez stronę postępowania. Odnosząc się do drugiego z podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów, to jest zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezgodne z prawem powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacji organów I i II instancji, bez odniesienia się do nich w sposób wyczerpujący w kontekście konkretnych zarzutów skargi, wskazać należy, iż również ten zarzut okazał się bezzasadny. W wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 630/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił bowiem trafnie, iż jedyną okolicznością, którą musi ustalić i wykazać organ orzekający na mocy art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jest to, czy została wydana przez organ nadzoru budowlanego decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ nie ma obowiązku ani prawa badania zasadności rozstrzygnięcia podjętego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego. Nadto Sąd wprost wskazał i uargumentował stanowisko, że nie wystąpiła sprzeczność działań organów nadzoru budowlanego i organów administracji architektoniczno-budowlanej, które w zakresie swych kompetencji, w zależności od toku postępowania, podejmowały poszczególne działania procesowe, kończąc je wydaniem rozstrzygnięć w odrębnych sprawach dotyczących decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu przystąpienia do użytkowania z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane i wreszcie kontrolowanych w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji opartych na art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane Starosty Polickiego (z dnia [...] lutego 2015 r.) i Wojewody (z dnia [...] marca 2015 r.). W ten sposób Sąd I instancji odniósł się do zarzutów podnoszonych w skardze, które analogicznie jak w skardze kasacyjnej sprowadzały się do próby zakwestionowania prawidłowości nie skarżonego rozstrzygnięcia Wojewody Zachodniopomorskiego i poprzedzającej je decyzji Starosty Polickiego, lecz zapadłej w innym postępowaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Policach. Z tych względów skarga kasacyjna, jako nieposiadająca uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest zgodny z prawem.