II OSK 946/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2438/14 w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 lipca 2015 r., VII SA/Wa 2438/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi G. F. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; w pkt II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; w pkt III. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, w dniu 19 lutego 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w Płocku wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami wykonanych przez inwestora – B. C. – robót dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w Płocku (w motywach wyroku błędnie wskazano na Prezydenta Miasta Płocka) zobowiązał inwestora do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego uwzględniającego przepisy prawa oraz postanowienie z dnia 26 sierpnia 2003 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., rozp. MI z 2002) umożliwiające wykonanie ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi w budynku mieszkalnym z uwzględnieniem zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót. Sąd wojewódzki przytoczył motywy uzasadnieniu decyzji organu powiatowego, który wskazał, że B. C. zrealizowała obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji – pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2002 r. Inwestor uzyskał zgodę Urzędu Miasta Płocka na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1a rozp. MI z 2002, umożliwiające wykonanie ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi w budynku mieszkalnym na działce nr ewid. [...] w odległości 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [...] oraz w odległości 2,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...]. Organ powiatowy powoływał się na decyzję z dnia [...] września 2003 r. PINB w Płocku, który umorzył prowadzone w sprawie rozbudowy postępowanie administracyjne, zaznaczając iż MWINB decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. uchylił ww. decyzję organu powiatowego, przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przywołano dalej okoliczność, wedle której w dniu [...] stycznia 2010 r. PINB w Płocku wydał decyzję Nr [...] nakładającą na inwestora obowiązek wykonania niezbędnych robót celem doprowadzenia rozbudowanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce położonej w P. przy ul. [...] (dz. nr ew. [...]) do stanu zgodnego z obowiązującym prawem i warunkami technicznymi obowiązującymi w budownictwie w terminie 31 sierpnia 2010 r. W wyniku odwołania złożonego przez J. Z. i G. F., MWINB w Warszawie wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., uchylającą powyższą decyzję organu I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że organ powiatowy zwrócił się do Urzędu Miasta Płocka o wypożyczenie dokumentacji projektowej związanej z całym zadaniem inwestycyjnym i po jej uzyskaniu ustalił, że na budowę ściany z otworami okiennymi od strony północnej inwestor posiada wydaną przez Urząd Miasta Płocka prawomocną decyzję – pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. – zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na zmianę elewacji północnej (wykonanie otworów okiennych) w budynku mieszkalnym zlokalizowanym w P. przy ul. [...], działka nr [...], która to decyzja znajduje się nadal w obrocie prawnym. Po przeprowadzeniu kontroli i w oparciu o zebrane dowody, organ powiatowy stwierdził że roboty budowlane wykonane zostały niezgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta Płocka Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., odnotowano wykonanie trzech otworów okiennych w miejsce otworów ze ścianką z pustaków szklanych od strony zachodniej budynku mieszkalnego, zabudowanie projektowanego tarasu, czyli wyrównanie ściany od strony zachodniej oraz od strony północnej budynku mieszkalnego, tj. zwiększenie kubatury budynku, a także wysunięcie połaci dachowej nad rozbudowaną część budynku w stronę zachodnią. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. PINB w Płocku zobowiązał B. C. (w wyroku omyłkowo podano w tym miejscu i w kolejnych inne nazwisko inwestora) do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego. W decyzji tej zaznaczono, że projekt zamienny winien uwzględniać zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego pierwotną decyzją Prezydenta Miasta Płocka Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. C. Po rozpatrzeniu tego odwołania MWINB opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb) na B. C. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w PINB w Płocku 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. przy ul. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Płocka z dnia [...] lipca 2002 r., w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji. WSA w Warszawie przytoczył motywy decyzji organu odwoławczego. Wskazano w nich, że sprawa była już rozpatrywana przez organ II instancji, a także sąd administracyjny. Na tę okoliczność przywoływano fakt, iż prowadzone było postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności, którego przedmiotem były decyzje: MWINB nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. oraz PINB w Płocku z dnia [...] marca 2003 r. Wskazano dalej, że wyrokiem z dnia 6 czerwca 2011 r., VII SA/Wa 719/11, WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G. F., uchylił decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W konsekwencji GINB decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji MWINB nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w Płocku z dnia [...] marca 2003 r. Następnie GINB decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2011 r. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r., VII SA/Wa 168/12, WSA w Warszawie, oddalił skargę B. C. na decyzję GINB z dnia [...] listopada 2011 r. Stwierdzono dalej, że zawarta w wyroku VII SA/Wa 719/11 ocena decyzji wydawanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb jest wiążąca organy w dalszym postępowaniu, a w obrocie prawnym pozostają decyzje wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb nakazujące wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Sąd wojewódzki przywołał dalsze wywody organu odwoławczego, który stwierdził, że istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego uzasadniają prowadzenie postępowania z art. 50 i 51 uPb. W szczególności zasadne ma być zobowiązanie inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby nakazanie wykonania określonych robót doprowadzających do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie organ wojewódzki stwierdził, że za odstępstwo (istotne i nieistotne) nie można uznać wykonania przez inwestora otworów okiennych w ścianie zachodniej budynku. Organ zauważył, że za odstępstwo (istotne i nieistotne) nie można również uznać 4 otworów okiennych wykonanych przez inwestora w elewacji północnej rozbudowywanej części budynku. Na wykonanie w/w otworów inwestor posiadał stosowne zezwolenie organu administracji architektoniczno-budowlanej, tj. decyzję "Urzędu Miasta Płocka" Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Natomiast MWINB podniósł, że w połaci dachowej od strony północnej rozbudowywanej i nadbudowanej części budynku znajdują się dwa otwory okienne, które wprawdzie nie stanowią istotnego odstępstwa od projektu, lecz powinny być wykonane zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi. W tej sytuacji organ wydał zaskarżoną decyzję z dnia 26 sierpnia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W skardze do WSA w Warszawie G. F. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie wszczętego z urzędu postępowania w sprawie przedstawienia projektu zamiennego podnosząc, że w obiegu prawnym pozostają decyzje nakazujące doprowadzenie budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem, które dotychczas nie zostały wykonane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględniając skargę uchylił decyzje obu instancji. W motywach tego wyroku sąd wojewódzki stwierdził, że MWINB w pierwszej kolejności powinien mieć na uwadze, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie VII SA/Wa 553/06 uchylił decyzję GINB z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymującą w mocy decyzje tego organu z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Płocka z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. C. pozwolenia na budowę polegającą na zmianie elewacji zachodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w P. poprzez wykonanie otworów okiennych i umarzającej postępowanie organu I instancji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki prawidłowo uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta Płocka z dnia [...] kwietnia 2004 r. i umorzył postępowanie organu I instancji wskazując, ze rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę może mieć miejsce jedynie przed zrealizowaniem zamierzeń inwestycyjnych. W tej sytuacji stwierdzenie przez MWINB w zaskarżonej decyzji, ze za odstępstwo nie można uznać wykonania przez inwestora w ścianie elewacji zachodniej budynku otworów okiennych z uwagi na wykonanie decyzji Prezydenta Miasta Płocka z dnia [...] kwietnia 2004 r. na wykonanie w/w robót jest nieuprawnione. Decyzja Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydenta Miasta Płocka dotycząca zmian elewacji północnej wprawdzie pozostaje w obrocie prawnym, lecz również powinna zostać uchylona z przyczyn wskazanych w w/w wyroku o sygn. VII SA/Wa 553/06 z dnia 22 czerwca 2006 r., jako dotyczącą robót już zrealizowanych. Ujść miało też uwadze organu wojewódzkiego, że decyzja organu powiatowego z dnia [...] września 2003 r. umarzająca postępowanie administracyjne została uchylona decyzją MWINB z dnia [...] grudnia 2005 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem sądu wojewódzkiego w tej sytuacji organ powiatowy powinien prześledzić postępowanie prowadzone na wniosek J. Z. i G. F. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie rozbudowy budynku przy ul. [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła reprezentowana przez pełnomocnika B.C., która zaskarżyła go w całości i temuż orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zarzuciła: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb poprzez błędną ich wykładnię, uznającą, iż brak jest podstaw do nałożenia na skarżącą obowiązku sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. przy ul. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych wykonanych robót budowlanych w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Płocka z dnia [...] lipca 2002 r., podczas gdy zgromadzony dotychczas materiał dowodowy oraz wydane rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazują, iż ww. przepisy uPb winny mieć w niniejszej sprawie pełne zastosowanie, b) naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych poprzez błędną jej wykładnię, w wyniku czego uznano za niezgodne z prawem wykonanie otworów okiennych na podstawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Płocka nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., która to następnie z przyczyn od B. C. niezależnych, została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wskazując na powyższe, skarżąca kasacyjnie wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy temuż sądowi do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], B.C. wykonała otwory okienne w elewacji zachodniej, przy czym z przyczyn od niej niezależnych decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem tejże strony równie bardzo istotna jest okoliczność, że w dniu [...] listopada 2014 r. B. C. zrealizowała nałożony na nią obowiązek przedkładając w PINB w [...] 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego. W odpowiedzi G. F. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik uczestnika wskazuje, że inwestor – B. C. na podstawie ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie nabyła żadnych praw, gdyż otwory okienne w elewacji zachodniej wykonała wcześniej, przed wydaniem tej decyzji, co dotyczy także elewacji północnej. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie popierał zarzuty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wedle art. 193 zd. 2 Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Nie poddaje się kontroli zarzut określony w pkt I. b) skargi kasacyjnej jako "naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych poprzez błędną jej wykładnię", skoro autor skargi kasacyjnej nie wskazał przepisu, który miał naruszyć sąd wojewódzki. Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 Ppsa) jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy (innego aktu normatywnego) zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie). Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Ograniczenie się zatem w skardze kasacyjnej do zarzutu naruszenia "konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych" przy braku jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu których przepisów konstytucyjnych dotyczy ten zarzut, wyklucza możliwość dokonania przez sąd kasacyjny kontroli kwestionowanego wyroku w powyższym zakresie. Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie w powyższym aspekcie nie spełnia wymogu sformalizowanego i profesjonalnego środka zaskarżenia. B. Nie jest trafny drugi z zarzutów kasacyjnych, tj. zarzut naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 uPb poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji ich niestosowanie. W skardze kasacyjnej nie zwalczano ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Bezsporne zaś jest to, że inwestor – B. C., po uprzednim uzyskaniu na mocy decyzji Prezydenta Miasta Płocka pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego (decyzja z dnia [...] lipca 2002 r.) wykonała roboty budowlane w sposób niezgodny z udzielonym jej pozwoleniem. Niezgodność ta polegała m. in. na zbliżeniu rozbudowy budynku z oknami do granic sąsiedniej, niż inwestycyjna, działki nr [...] należącej do G. F. W konsekwencji PINB w Płocku decyzją z dnia [...] marca 2003 r. z powołaniem się na przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb nakazał B. C. doprowadzić wykonywane roboty do stanu zgodnego z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę (decyzja nakazowa z 2003), a tę decyzję utrzymał w mocy MWINB decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Obie te decyzje były przedmiotem postępowania nieważnościowego, które zakończyło się decyzją GINB odmawiającą stwierdzenia ich nieważności, a skargę B. C. w tym zakresie oddalił WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012 r., VII SA/Wa 168/12. Istnieje zatem w obrocie prawnym decyzja nakazowa z 2003 wydana w tzw. postępowaniu naprawczym, która zobowiązuje inwestora do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanego do stanu zgodnego z pierwotnym pozwoleniem na budowę. Decyzja ta nie została przez B. C. skutecznie podważona. Uruchomione w 2003 postępowanie naprawcze nie zostało zakończone decyzją udzielającą inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, ani decyzją nakazującą zaniechanie dalszych robót lub rozbiórki obiektu lub jego części, albowiem decyzją MWINB z dnia [...] grudnia 2005 r. została uchylana decyzja PINB Płocku z dnia [...] września 2003 r. umarzająca postępowanie "przeciwko B. C.", a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejne decyzje PINB w Płocku wydawane w ramach postępowania naprawczego były eliminowane z obrotu prawnego. W tych okoliczności słusznie WSA w Warszawie uznał, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakazowa z 2003 wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb, do której wykonania zmierzają organy nadzoru budowlanego. Trafnie także sąd pierwszej instancji wskazał na związanie oceną wyrażoną w motywach prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 553/06, a dotyczącą prawidłowości robót budowlanych wykonanych przez skarżącą odnośnie ich legalności w aspekcie dopuszczalności wykonania otworów okiennych w elewacji północnej i zachodniej rozbudowanego budynku mieszkalnego, z powoływaniem się na akty dopuszczające odstępstwo od przepisu § 12 rozp. MI z 2002. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakazowa z 2003, to sposób zakończenia uruchomionego w 2003 r. przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego musi brać pod uwagę tę decyzję i potrzebę uwzględniania jej wydania w oznaczonym stanie prawnym. Trafne zatem było co do reguły w tym względzie stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, nie mogły odnieść przeto skutku wywody zawarte w skardze kasacyjnej z powołaniem się na wykonanie nałożonego obowiązku przedłożenia projektu zamiennego. Z tych względów zarzut naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 uPb nie jest trafny, skoro uprzednio wydano decyzję nakazowa w ramach postępowania naprawczego, nie wypowiadając się ostatecznie odnośnie jej następstw. Brak było przeto podstaw do wydawania kolejnej decyzji nakazowej. C. Negatywnie wypadnie ocenić wieloletnie działanie organów nadzoru budowlanego, wydawanie szeregu decyzji administracyjnych, które nie prowadziły do zgodnego z prawem zakończenia wszczętego jeszcze w 2003 r. postępowania administracyjnego. Oceny tej nie zmienia aktywność stron korzystających z przysługujących im środków prawnych. D. Wniosek zawarty w odpowiedzi G. F. na skargę kasacyjną odnośnie zasądzenia kosztów od B. C., nie znajduje podstaw w treści art. 203 § 1 Ppsa. W judykaturze przyjmuje się, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, ONSAiwsa 2013/3/38). Jednakże przyznanie z tego tytułu radcy prawnemu zwrotu kosztów może mieć miejsce w przypadku wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną zgodnie z wymogami określonymi w art. 179 Ppsa, tj. w terminie 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że odpis skargi kasacyjnej doręczono G. F. w dniu 2 grudnia 2015 r., zaś odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzono dopiero w dniu 6 maja 2016 r., zatem wniesiono ją po terminie przewidzianym w art. 179 Ppsa. Skarżąca nie była także reprezentowana podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. E. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku.