II OSK 2874/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 298/15 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 298/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J. P. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. B. S. wniosła do Wójta Gminy Bogdaniec o uchylenie dokonanej dnia 13 listopada 2014 r. materialno- technicznej czynności zameldowania J. P. pod adresem [...], gmina B.. Wnioskodawczyni wskazała, że zameldowanie było fikcyjne, bowiem osoba ta od 10 lipca 2013 r. nie zamieszkuje pod wskazanym wyżej adresem, a także nie posiada kluczy do posesji. W pismach z dnia 21 oraz 24 listopada 2014 r. B. S. podniosła, że J. P. wyprowadził się z powyższego miejsca, zabierając wszystkie swoje rzeczy. Nadto wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. Z 12 września 2014 r. (sygn. akt V Ca 336/14) oddalający skargę na wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 maja 2014 r. (sygn. akt X C 1297/13) przywraca J. P. jedynie posiadanie nieruchomości, a nie tytuł prawny do niej. Wnioskodawczyni zwróciła się o stwierdzenie nieważności wydanej w tym przedmiocie decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Wójt Gminy Bogdaniec uchylił materialno – techniczną czynność z dnia 13 listopada 2013 r. polegającą na zarejestrowaniu zameldowania J. P. na pobyt stały w [...]. W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ gminy wskazał, że ww. czynności zameldowania dokonano na wniosek J. P., który powołał się na ww. wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 maja 2014 r. przywracający mu posiadanie części przedmiotowej nieruchomości i nakazujący wydanie kluczy do posesji oraz budynku. Ustalono, że właścicielką ww. nieruchomości jest B. S.. Dalej organ gminy podkreślił, że przedstawione przez J. P. zgłoszenie pobytu nie zawierało potwierdzenia faktu pobytu, zatem było one obarczone wadą. Nadto błędnie przyjęto, że ww. wyrok przywracający posiadanie nieruchomości jest tożsamy z prawem do zamieszkiwania i nie wymaga poświadczenia pobytu przez jej właściciela. Organ I instancji ustalił, że w dniu dokonania czynności zameldowania J. P. nie zamieszkiwał na terenie nieruchomości w [...], co potwierdzają ustalenia Policji, wyjaśnienia złożone przez sołtysa wsi M. oraz pismo z dnia 10 grudnia 2014 r., w którym J. P. stwierdził, iż 26 listopada 2014 r. bezskutecznie próbował uzyskać klucze do przedmiotowej nieruchomości, na dowód czego złożył on notatkę spisaną w dni 26 listopada 2014 r. na okoliczność próby odebrania kluczy i stwierdzającą brak możliwości wyegzekwowania wyroku sądowego. Organ gminy wskazał, że przepisy prawa wskazują jednoznacznie, że zameldowanie jest czynnością wtórną wobec faktu zamieszkania w danym lokalu, zatem gdy okazało się, że J. P. nie zamieszkiwał w dacie zameldowania na terenie opisywanej nieruchomości, czynność materialno-techniczną zameldowania go pod adresem [...] należało uchylić. Nadto organ I instancji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku B. S. o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zameldowania, gdyż taka decyzja nie została wydana. Od powyższej decyzji organu gminy odwołanie wniósł J. P., zarzucając błędne ustalenia stanu faktycznego oraz błędne zastosowanie prawa. W odwołaniu wskazał, że posiada klucze od bramy oraz od drzwi wejściowych domu, a także posiada tytuł prawny do nieruchomości, co wynika z treści wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. (sygn. akt V Ca 336/14). Zdaniem odwołującego się został pozbawiony władania lokalem w sposób bezprawny i wbrew własnej woli, co wynika z wyroku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. (sygn. akt X C 1297/13). Nadto wskazywał, że nie zerwał on wszelkich związków z lokalem w [...], a jego wolą jest zamieszkiwanie w ww. lokalu, w którym pozostały jego rzeczy. Decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] Wojewoda Lubuski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Bogdaniec, uznając ją za zasadną. Organ odwoławczy wskazał, że zgłoszenie pobytu stałego, złożone przez J. P., obarczone było wadą ze względu na brak potwierdzenia faktu pobytu w przedmiotowej nieruchomości. Nadto organ II instancji podkreślił, że wyrok sądu o przywróceniu posiadania nieruchomości nie jest tożsamy z prawem do zamieszkiwania na jej terenie. Wskazano także, że rejestracja meldunkowa nie jest i nie może być źródłem jakichkolwiek praw majątkowych do lokalu, w którym dokonane zostało zameldowanie. Skargę od powyższej decyzji Wojewody Lubuskiego wniósł, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, J. P.. W skardze wskazał on na naruszenie: art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej oraz przez niewyjaśnienie w dokładny sposób stanu faktycznego, gdyż został on pozbawiony władania lokalem w sposób bezprawny i wbrew własnej woli; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącego do władzy publicznej, gdyż organ II instancji odrzucił dowody w postaci ww. wyroków Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp., a dał wiarę niewiarygodnym zeznaniom B. S., pisemnej informacji Sołtysa M. oraz wyjaśnieniom otrzymanym z Komisariatu Policji II w Gorzowie Wlkp. (zdaniem skarżącego dwa ostatnie podmioty nie mają wiedzy o stanie faktycznym); art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. poprzez niedokładną ocenę całokształtu materiału dowodowego, gdyż Wojewoda błędnie wskazał jakie dowody są niezbędne do pełnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o utrzymaniu w mocy czynności zameldowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że został bezprawnie i wbrew swojej woli pozbawiony władania przedmiotową nieruchomością, z którą wiązał swoją przyszłość i upatrywał swoje centrum życiowe, a następnie został z niej wymeldowany. Nadto wskazał, że tylko czasowo nie przebywa w ww. nieruchomości, zatem bezprzedmiotowe były interwencja Policji oraz wyjaśnienia Sołtysa M.. Skarżący podkreśla, że władztwo nad lokalem zostaje mu przywrócone ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. Nadto w skardze podniesiono, że Wojewoda Lubuski nie wziął pod uwagę, czy skarżący faktycznie opuścił bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy to opuszczenie miało charakter trwały i dobrowolny. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącego nie wystąpiły ww. przesłanki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o jej oddalenia, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że na mocy art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz. 388, dalej: u.e.l, która weszła w życie 1 marca 2015 r.) w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ww. ustawy. Sąd I instancji uznał, że zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych, w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie. W konsekwencji dla dokonania czynności zameldowania niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też faktycznie w nim zamieszkiwanie. Uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jest więc możliwe gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w tym lokalu. Wątpliwości natomiast co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 2 u.e.l). WSA wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że J. P. w dacie zameldowania, tj. 13 listopada 2014 r., nie mieszkał w [...], a okoliczności tej skarżący nie zaprzeczył. Ocena tej kwestii przez organy była prawidłowa, a w konsekwencji zasadnym było uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Na powyższy wyrok J. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i formułując zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: I. art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej oraz niewyjaśnienie w dokładny sposób stanu faktycznego, ze względu na nie uwzględnienie wyroków Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. (sygn. akt X C 1297/13) oraz Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. (sygn. akt V Ca 336/14), które wskazują na dokonane bezprawne i wbrew woli skarżącego pozbawienie władztwa nad lokalem, II. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, iż nie budzi ono zaufania skarżącego do władzy publicznej, ponieważ organy odrzuciły dowody w postaci wskazanych wyżej wyroków sądów w Gorzowie Wlkp. i przeprowadziły dowody niemające w sprawie znaczenia w zakresie oceny faktów, III. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujący sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, gdyż Wojewoda Lubuski niewłaściwie ocenił, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, zaś istotne ustalenia organu II instancji są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, IV. art. 80 k.p.a., poprzez niedokładną ocenę całokształtu materiału dowodowego, ponieważ Wojewoda Lubuski błędnie określił jakie dowody są niezbędne do pełnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jakie fakty mają znaczenie dla sprawy i jakie dowody są w tym celu potrzebne. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. lub na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie rozstrzygnięcia i rozpoznanie sprawy co do istoty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przy podejmowaniu decyzji i wyrokowaniu nie wzięto pod uwagę faktu, że skarżący faktycznie opuścił bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego, jednak opuszczenie to nie miało charakteru trwałego ani dobrowolnego. Skarżący kasacyjnie podniósł dalej, że w chwili przymusowego opuszczenia lokalu pozostawił w nim wszystkie swoje rzeczy takie jak meble, ubrania, prywatne dokumentacje, listy. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że przedstawione przez skarżącego dowody są wiarygodne, a organ niesłusznie je odrzucił, naruszając tym samym art. 8 k.p.a. i wynikającą z niego zasadę prowadzenia postępowania w sposób nie naruszający zaufania obywateli do państwa. Nadto autor skargi kasacyjnej wskazuje, że doszło do naruszenia art. 77 k.p.a., gdyż przedstawione przez skarżącego dowody wskazują jednoznacznie, że nie chciał on opuścić miejsca zamieszkania (a tym samym nie miał zamiaru wymeldowania się). Skarżący utrzymuje, że miał zamiar dalszego zamieszkiwania, ale na skutek działań osób trzecich został pozbawiony tej możliwości. Następnie skarżący wskazuje na orzecznictwo ( wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 200 r., sygn. akt V SA 3169/00, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05), zgodnie z którym zamiar ma istotne znaczenie przy ocenie, czy rzeczywiście doszło do opuszczenia lokalu. Dalej skarżący podniósł, że zgodnie z art. 80 k.p.a. okoliczności wskazywane przez skarżącego zostały udowodnione i jako takie wskazują na fakty, z których skarżący wywodzi skutki prawne. Zdaniem skarżącego wymogi formalne wynikające z art. 80 k.p.a. nie zostały spełnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie to oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia prawa materialnego. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Po pierwsze wskazać należy, że pomimo tego, iż jako podstawę skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie prawa materialnego, to nie wskazano przepisów prawa materialnego oraz na czym polega owo naruszenie: na błędnej jego wykładni, czy też na niewłaściwym jego zastosowaniu. Po drugie, pomimo podniesionej podstawy naruszenia prawa materialnego, przywołane zostały wyłącznie przepisy postępowania: art.7, art.8, art.77 § 1 i art.80 k.p.a. Po trzecie odnośnie przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów, których naruszenie zarzuca skarżący, zwrócić należy uwagę, że Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. Po czwarte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. jest orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2013 r., II FSK 925/10, LEX nr 1100417; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OSK 2088/12, LEX nr 1291377; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., I OSK 970/11, LEX nr 1112113; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013r., II OSK 2535/12, LEX nr 1358516; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II GSK 2620/14; wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r., II OSK 1725/14). Naczelny Sąd Administracyjny miał jednakże na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09) sprowadzający się do stanowiska, że w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej oraz treści jej uzasadnienia wykazuje, że w istocie skarżący zarzuca niezasadne oddalenie skargi przez Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej oceny poprawności zastosowania w sprawie przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, co pozwala na zrekonstruowanie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art.7, art.8, art.77 § 1 i art.80 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Po piąte analizując podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych przepisów w wyżej określonym kontekście podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej są bezpodstawne. Podniesiona w skardze argumentacja odnośnie tego jakie okoliczności powinny być wykazane, wzięte przez organy pod uwagę a dowody zgromadzone wskazuje, że skarżący kasacyjnie błędnie identyfikuje niniejszą sprawę i wydane decyzje o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania z decyzja o wymeldowaniu. Zasadnie Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art.28 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport, a także przedstawiając potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Co istotne zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Zatem zameldowanie pod określonym adresem wiąże się nie tylko z zamiarem pobytu (stałego lub czasowego), lecz także ze stanem faktycznym – fizycznym przebywaniem, zamieszkiwaniem w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Zameldowanie jest więc czynnością wtórną wobec faktu zamieszkiwania w danym lokalu. Jak jednoznacznie wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów skarżący w dniu zameldowania tj. 13 listopada 2014r. nie mieszkał w [...]. Brak jest potwierdzenia tego faktu przez właściciela lokalu, a przede wszystkim znajduje to potwierdzenie w innych dowodach (pismo Komendanta Komisariatu II KMP w Gorzowie Wielkopolskim z 28.11.2014r. pismo sołtysa M. z 5.12.2014r., wreszcie sam skarżący wskazał w piśmie z 10.12.2014r., że w dniu 26 listopada 2014r. wspólnie z adwokatem próbował "uzyskać klucze od posesji i pomieszczeń pod adresem [...]"). Klucze do lokalu pod adresem [...] skarżący uzyskał dopiero po 26 listopada 2014r., a więc w dniu zameldowania 13 listopada 2014r. nie przebywał pod wskazanym adresem. Wykazane okoliczności w pełni uzasadniały uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art.7, art.8, art.77 § 1 i art.80 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Stan fatyczny został ustalony prawidłowo a materiał dowodowy zgromadzony w sposób wyczerpujący i pozwalający na jego rozpatrzenie i pełną ocenę. Podkreślić należy, że postępowanie prowadzone było przez organy administracyjne rzetelnie, szczegółowo, w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a więc realizujący zasadę postępowania wynikającą z art.8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.