II FSK 3616/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. i T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 470/15 w sprawie ze skargi K. S. i T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 16 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. S. i T. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 września 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 470/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił skargę K. S. i T. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie (dalej: Dyrektor lub organ odwoławczy) z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. Z przedstawionego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że Dyrektor UKS w R., postanowieniem z dnia 29 października 2012r. wszczął wobec skarżących postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. Po przeprowadzeniu postępowania, organ ustalił, że T. S. w 2007r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą "Z." z siedzibą w R., której przedmiotem było świadczenie usług budowlanych. Skarżący opłacał podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach ogólnych, rozliczając się wspólnie z małżonką – K. S. Był on obowiązany do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (dalej: p.k.p.i.r.), w której ujmował przychody i koszty uzyskania przychodów (w tym dotyczące zakupu materiałów) pod datą wystawienia faktury. Po przeprowadzeniu postępowania organ decyzją z dnia 7 sierpnia 2013r. określił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości 141.103 zł. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor decyzją z dnia 18 listopada 2013r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie procedury badania ksiąg podatkowych prowadzonych w ramach działalności gospodarczej skarżącego. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania kontrolnego, Dyrektor UKS w R., decyzją z dnia 26 czerwca 2014r., określił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości 149.073zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano na okoliczności, które pozwoliły na ustalenie zaniżenia przychodu oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Wskutek stwierdzonych nieprawidłowości organ uznał, że skarżący prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą w 2007r. zaniżył przychód o 30.268,28 zł, zawyżył wartość remanentu początkowego o 247.115,32 zł, zaniżył wartość remanentu końcowego o 103.684,44 zł. Zawyżenie przez skarżącego wartości spisu na dzień 30.12.2006r. (remanentu początkowego) i zaniżenie wartości spisu na dzień 31.12.2007r. (remanentu końcowego), stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz. 361 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.) miało bezpośredni wpływ na podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wskutek ww. nieprawidłowości skarżący zaniżył dochód z działalności gospodarczej w 2007r. o 381.068,05zł. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor utrzymał w mocy powyższą decyzję. W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia. Wskazał, że postanowieniem z dnia 26 września 2013r. wszczęto dochodzenie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 186 ze zm. - dalej k.k.s.), polegające na narażeniu na uszczuplenie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 132.535 zł. W dniu 24 października 2013r. ogłoszono T. S. postanowienia z dnia 24 października 2013r. w przedmiocie przedstawienia zarzutów o popełnienie czynu z art. 56 § 2 k.k.s. wspólnie z małżonką – K. S. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zarówno z uwagi na skuteczne przedstawienie zarzutów w postępowaniu karnym skarbowym, jak również z uwagi na prawidłowe dopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: O.p.). Odnośnie kwestii merytorycznych Dyrektor wskazał, że z art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. wynika, iż przy ustalaniu dochodu u podatników prowadzących księgi przychodów i rozchodów należy uwzględnić różnice między wartością remanentu końcowego i początkowego. W związku z powyższym szczególnego znaczenia nabiera obowiązek sporządzenia spisu z natury, który podlega wpisowi do p.k.p.i.r. , uregulowany w § 27 ust. 1, § 28 rozporządzenia. W świetle art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. oczywistym jest w ocenie organu, że spis z natury stanowi integralną cześć p.k.p.i.r. i bezpośrednio wpływa na podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zaś nieprawidłowości w sporządzonym spisie mają bezpośrednie przełożenie na wynik oceny rzetelności ksiąg podatkowych, a co za tym idzie - mocy dowodowej p.k.p.i.r. Analiza wyczerpujących i spójnych ustaleń organu I instancji, popartych dowodami księgowymi oraz wyjaśnieniami skarżącego złożonymi w toku postępowania kontrolnego jednoznacznie potwierdziła, że skarżący uchybił swoim obowiązkom, m.in. poprzez niewykazanie części przychodu w p.k.p.i.r. oraz nieprawidłowe ustalenie dochodu z działalności gospodarczej, co nastąpiło poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów wskutek nieprawidłowego ustalenia różnic remanentowych. Dyrektor uznał za niezasadne zarzuty skarżących dotyczące ograniczenia mocy dowodowej p.k.p.i.r. skarżącego na skutek wyliczeń organu kontroli skarbowej w oparciu o dane pochodzące z szacunku. Organ odwoławczy podkreślił, że dla sprawy istotne są nieprawidłowości w ewidencjonowaniu przychodu i sporządzeniu spisów z natury, rzutujące na tzw. różnice remanentowe, nie zaś zagadnienie stosowanej marży. Skarżący zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji postawili zarzuty naruszenia art. 59, § 1 pkt 9, art. 70 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 208, art. 191 i art. 193 § 1-4 O.p. oraz art. 14 ust 1, art. 22 ust 1 i 4, art. 24 ust 2 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu podnieśli, że kwestią zasadniczą jest problem przedawnienia, ponieważ ich zdaniem, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2013r. Nie nastąpiło bowiem w stosunku do skarżących przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżąca nie została poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Odnośnie merytorycznego sposobu rozstrzygnięcia sprawy skarżący podnieśli, że wszystkie powstałe w 2007r. zdarzenia gospodarcze w firmie skarżącego, zostały prawidłowo udokumentowane i zaewidencjonowane w prowadzonej księdze podatkowej, którą należy uznać za rzetelną. Stwierdzona wadliwość ksiąg nie może prowadzić w ocenie skarżących do zastosowania art. 193 § 4 O.p. Chcąc zakwestionować wielkość ustalenia podstawy opodatkowania, należy najpierw obalić domniemanie prawdziwości zapisów zawartych w księdze podatkowej w sposób określony w art. 193 § 4 i § 6-§ 8 O.p. Nieuczynienie tego w tym trybie powoduje, że organ podatkowy jest związany domniemaniem określonym w art. 193 § 1 O.p. Skarżący podnieśli, że ustalenia organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji nie znajdują oparcia zarówno w stanie faktycznym jak i powołanych przepisach prawa. Wyliczenia organu w sposób opisany w uzasadnieniu decyzji nie mogą być podstawą zarzutu nierzetelności księgi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę WSA w Rzeszowie stwierdził, że prawidłowo przeprowadzono badanie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania w zakresie podatku dochodowego za rok 2007. Badaniem objęto dowody źródłowe w postaci faktur VAT w zakresie sprzedaży w powiązaniu z zapisami w księdze przychodów i rozchodów w zakresie sprzedaży oraz w zakresie zakupów odnośnie prawidłowości ustalenia kosztów działalności, jak również informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku 2007. Każdorazowo badanie odbywało się w powiązaniu z zapisami księgi przychodów i rozchodów, w tym z arkuszami spisu z natury oraz remanentem początkowym i końcowym za rok 2007. W wyniku przeprowadzonej kontroli, organy, dokonując analizy zgodności dokonanych zapisów w obu remanentach doszły do przekonania, że zapisy te nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu i został zawyżony stan remanentu początkowego i zaniżony stan remanentu końcowego. Do wniosków swoich organy doszły po dokładnym przyporządkowaniu poszczególnych faktur sprzedaży lub zakupu do określonych działań gospodarczych, podejmowanych przez skarżącego w ramach prowadzonej działalności. Organy podatkowe w sposób bardzo szczegółowy wykazały, dlaczego poszczególne zapisy figurujące w księdze przychodów i rozchodów są nierzetelne. Wskazały, dlaczego remanent początkowy został zawyżony a końcowy zaniżony. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w skardze nie podniesiono żadnych szczegółowych zarzutów mogących prowadzić do odmiennych wniosków, niż te wyciągnięte przez kontrolujących. Nie odniesiono się w niej do poszczególnych kwot zakwestionowanych przez organy, zarówno odnośnie jednego, bądź drugiego remanentu. Nie wykazano szczegółowych zarzutów odnośnie ustalenia, że skarżący zaniżył wartość przychodu poprzez nie wykazanie jednej usługi (opisanej w pkt 1a decyzji UKS), ani też zaniżenia przychodu opisanego w pkt.1b. Organy podatkowe przeanalizowały każdy zakwestionowany dowód księgowy - poszczególne fakty i wskazały, dlaczego nie mają one takiego wpływu na omawiane wartości remanentów, jak wykazał to skarżący. Zdaniem sądu pierwszej instancji, nie naruszono również przepisów prawa materialnego w zakresie uznania przez organy, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007 w odniesieniu do obojga podatników. W sprawie zawieszenie terminu przedawnienia nastąpiło bowiem z uwagi na regulację zawartą w art. 70 § 6 O.p. Wszczęte zostało postępowanie karnoskarbowe o czyn z art. 56 § 2 k.k.s., polegający na uszczupleniu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007 o czym skarżący zostali poinformowani. W złożonej na powyższy wyrok skardze kasacyjnej, skarżący zarzucili mu naruszenie: 1/ prawa materialnego tj. art. 24 ust. 2 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię przez przyjęcie, że kwota remanentu początkowego, będąca jednocześnie kwotą remanentu końcowego w rozliczeniu roku poprzedniego jest kwotą już opodatkowaną, 2/ prawa materialnego tj. art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię przez przyjęcie, że kwota przychodu bez uwzględnienia określonych kosztów jest kwotą stanowiącą dochód podlegający opodatkowaniu w myśl u.p.d.o.f., 3/ przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z naruszeniem: art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 § 1-4 i art. 197 O.p., a dokładnie błędną ocenę Sądu w zakresie naruszenia przez organy podatkowe tych przepisów, 4/ przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a. poprzez błędny opis stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wobec tak postawionych zarzutów, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy sformułowanej na ich poparcie argumentacji. Skarga kasacyjna powinna – zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zostało zainicjowane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zarówno bowiem z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Jak właściwie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2017r. (sygn. akt II OSK 2702/16, Lex nr 2399084), rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Ustawodawca wyraźnie rozdzielił w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjne (a zatem zarzuty, odpowiadające wymogom art. 174) od ich uzasadnienia. Co do zasady zatem podstawy kasacyjne powinny być wyraźnie wskazane i wyodrębnione w tym środku zaskarżenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Zatem wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżonego wyroku musi zadbać o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2755/15 – orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15, z dnia 3 października 2017 r., I OSK 3313/15 - CBOSA). Podkreślić ponadto należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do skarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie zaś do decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, wydanych przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2455/11 - CBOSA). Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna kryteriom powyższym nie odpowiada. Nie zawiera ona między innymi żadnego uzasadnienia podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, uniemożliwiając tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnymi odniesienie się do nich. Z kolei uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania zostało sformułowane w taki sposób, że można go odczytać w stopniu jedynie fragmentarycznym. Zawiera ono przy tym szereg błędów gramatycznych, logicznych i stylistycznych. Występują one we wniesionej skardze kasacyjnej w stopniu skrajnie utrudniającym lub wręcz uniemożliwiającym sądowi kasacyjnemu zrekonstruowanie zarzutów kasacyjnych oraz argumentacji stanowiącej ich uzasadnienie. Z reguły argumentacja ogranicza się do jednozdaniowych stwierdzeń, często ze sobą niepowiązanych, bez jakiegokolwiek odniesienia się do argumentacji sądu pierwszej instancji, czy też powiązania ich z podniesionymi zarzutami skargi kasacyjnej. Ponadto sposób uzasadnienia skargi kasacyjnej wyklucza w istocie możliwość odtworzenia przez sąd kasacyjny rozumowania prawniczego, tkwiącego u podstaw wniesionego środka zaskarżenia. W wielu miejscach niemożliwe jest odczytanie i racjonalne zinterpretowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny zawartego we wniesionej skardze kasacyjnej komunikatu dotyczącego zakresu zaskarżenia, co nie pozwala na zrekonstruowanie treści wypowiedzi zawartej we wniesionym piśmie. Sąd kasacyjny nie może się domyślać treści zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia, lecz muszą one zostać przedstawione w takiej formie, by możliwe było ich odczytanie w sposób niebudzący wątpliwości, a na tej podstawie przesądzenie w czym skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej tylko w niewielkim stopniu da się odczytać, w czym skarżący upatrują naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. Podnieśli oni między innymi, że zasadniczą kwestią sporną jest problem przedawnienia. Z powołanych w zarzutach skargi przepisach odnoszących się do regulacji związanych z przedawnieniem zobowiązań podatkowych, powołali jedynie art. 70 § 1 O.p. Uzasadniając ten zarzut podnieśli, że skarżąca nie została poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Lektura dalszej części uzasadnienia, pozwala na wyciągnięcie wniosku, że skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Niemniej jednak do uznania skuteczności tego zarzutu, jakim byłby brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu takiego postępowania, skarżący powinni byli postawić zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który reguluje przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia w takiej sytuacji. Zarzut naruszenia tego przepisu nie został jednak postawiony. Tym samym powoływanie się przez skarżących przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na przedawnienie zobowiązania podatkowego, wobec braku przytoczenia właściwych podstaw kasacyjnych, nie może odnieść skutku. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący zarzucili, że organy podatkowe nie wykazały wadliwości ksiąg podatkowych skarżącego, co stanowi nawiązanie do podniesionego zarzutu naruszenia art. 193 § 1-4 O.p. Niemniej jednak ogólnikowość i brak konkretnych argumentów uzasadnienia podniesionego zarzutu, co do stanowiska przyjętego przez sąd pierwszej instancji o prawidłowości ustaleń organów w przedmiocie wykazania nierzetelności ksiąg i tym samym pozbawienie ich mocy dowodowej, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego zarzutu. Z końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zdaniem skarżących ustalenia organów podatkowych są błędne, gdyż "nie wynikają z żadnego dokumentu stanowiącego dowód w niniejszym postępowaniu". Wskazują oni przy tym na wynik kontroli z dnia 21 grudnia 2009r., w którym kwota zaniżenia dochodu była niższa, aniżeli ustalona w zaskarżonej decyzji, które to ustalenie ich zdaniem nie wynika z żadnego dowodu. Skarżący pomijają jednak, że w dniu 17 kwietnia 2014r. sporządzony został protokół badania ksiąg (k: 282-274 akt podatkowych), w którym powołano dowody, stanowiące podstawę do zakwestionowania rzetelności ksiąg podatkowych. Z protokołu tego wynikają wartości przyjęte w zaskarżonej decyzji, zaś skarżący nie podnieśli żadnych zarzutów, podważających prawidłowość stanowiska sądu pierwszej instancji, że dokonane przez organy ustalenia były prawidłowe. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w ogóle nie zostały uzasadnione, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie ich oceny. Dlatego też skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.