IV SA/Po 130/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej również jako "SKO" lub "Kolegium") na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 (w decyzji błędnie wskazano art. 138 § 1 ust. 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 – uwaga Sądu, zwanej dalej jako "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], którą to Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] Burmistrz K, na wniosek B. i Z. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie silosów na oborę, rozbudowie płyty gnojowej, budowie zbiornika na gnojówkę oraz budowie silosów na kiszonki, w miejscowości L. ul. K. [...], na działce nr [...] oraz przy ul. M. na działce nr [...]. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzją Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] i [...], Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z [...] listopada 2002 r. i zmieniającej ją decyzji z [...] sierpnia 2004 r. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku E. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...] marca 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K.. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. II SA/Po 635/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z [...] maja 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2008 r. WSA uznał, że Kolegium nie rozważyło kwestii zgodności decyzji Burmistrza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. z dnia [...] września 1993 r., zatwierdzonego Uchwałą nr [...]. Z analizy rysunku wymienionego planu miejscowego, na którym zaznaczono teren planowanej inwestycji (działki nr [...] i[...] ), wynika, że inwestycja miała zostać zlokalizowana na terenach obejmujących aż trzy różne jednostki bilansowe: 8.20.MR, MN; 8.21.RO oraz 8.22.MR. WSA wskazał, że o ile jednostki 8.20.MR, MN oraz 8.22. MR przewidywały teren zabudowy zagrodowej (MR) oraz tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności (MN), który był do pogodzenia z inwestycją polegającą na przebudowie silosów na oborę, rozbudowie płyty gnojowej, budowie zbiornika na gnojówkę oraz budowie silosów na kiszonki – jako elementów zabudowy zagrodowej, o tyle jednostka bilansowa 8.21.RO oznaczała tereny upraw ogrodniczych i sadów. Zgodnie z zapisami planu na terenach 8.21.RO przewidziano prawo wznoszenia obiektów kubaturowych niezbędnych dla prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego lub sadowniczego wraz z budynkami mieszkalnymi. Okoliczność ta powinna być przedmiotem rozważań SKO. W ocenie WSA w decyzji Burmistrza wbrew dyspozycji art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (dalej również jako "u.z.p."), nie zaznaczył linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji. Jak wynika bowiem z powyższej mapy, określono na niej, zamiast linii rozgraniczających teren inwestycji, konkretne usytuowanie planowanych budynków oraz wskazano dokładne odległości inwestycji od granic działek sąsiednich. W ten sposób organ orzekający przekroczyły kompetencje określone w art. 42 ust. 1 pkt 6 u.z.p. Tożsamy zapis w części tekstowej decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., oraz określenie odległości od granicy działki w części graficznej powyższej decyzji stanowiło naruszenie właściwości rzeczowej Burmistrza. WSA pokreślił, że kwestia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie może być rozpatrywana wyłącznie w trakcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Kolegium, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z [...] listopada 2002 r., a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2010 r. Następnie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 257/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. W. na wskazane powyżej decyzja SKO. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1789/10 uchylił wskazany powyżej wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że zmieniając decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. w trybie art. 155 k.p.a. Burmistrz nie zapewnił E.W. udziału w postępowaniu. NSA wskazał również, że ani Kolegium, ani też WSA nie rozważyły czy dopuszczalne było wydanie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w sytuacji, gdy, toczyło się postępowanie wznowieniowe co do postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. oraz czy w ogóle było możliwe wydanie decyzji w trybie wskazanego przepisu, skoro z dniem [...] lipca 2003 r. uległ zmianie stan prawny i utraciła moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. NSA zaznaczył jednocześnie, że prawidłowym było przyjęcie takiego kierunku interpretacji pojęcia "zabudowa zagrodowa", który polegał na zapożyczeniu z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 75 poz. 690) rozumienia pojęcia "zabudowa zagrodowa". W konsekwencji w ocenie NSA, prawidłowo WSA uznał, że budowa silosów na niezabudowanej działce [...] stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej znajdującej się na działce nr[...]. Treść § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia nie stawia przeszkód, aby za "zabudowę zagrodową" traktować obiekty o przeznaczeniu rolniczym także wówczas, gdy są one położone na odrębnych działkach, ale w przestrzenni pozwalającej traktować je za części gospodarstwa rolnego. Ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 94/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję SKO z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził nieważność decyzji Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. WSA wskazał, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności tej decyzji. W konsekwencji postępowaniu nadzwyczajnemu mającemu na celu podważenie ostatecznej decyzji administracyjnej z powodu jej wadliwości, tj. postępowaniu wznowieniowemu oraz postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, należy przypisać pierwszeństwo w stosunku do innych trybów postępowania administracyjnego wynikających z przepisów prawa materialnego, mogących doprowadzić również do uchylenia decyzji administracyjnej, bez wykazywania jej wadliwości, w tym do trybu z art. 155 k.p.a. Ponadto odnosząc się do dopuszczalności wydania przez Burmistrza decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. w trybie art. 155 k.p.a. WSA zaznaczył, że z dniem 11 lipca 2003 r. uległ zmianie stan prawny i utraciła moc ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, pod rządem której została wydana decyzja Burmistrza z dnia [...] listopada 2002 r.. Zmiana stanu prawnego związana z faktem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie była tego rodzaju, iżby można przyjąć, że pomimo zmiany aktu stanowiącego podstawę prawną decyzji zachowana została ciągłość regulacji prawnej praw i obowiązków strony, co ewentualnie dawałoby podstawy do przyjęcia, ze zachowana została tożsamość sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wraz z wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i jednoczesnym uchyleniem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym doszło do istotnej zmiany stanu prawnego, wykluczającej późniejszą zmianę decyzji Burmistrza z [...] listopada 2002 r. w trybie art. 155 k.p.a. Zmiana regulacji prawnej, oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Ponownie prowadząc postępowanie SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] na podstawie art. 17 pkt 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w czasie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K., który dla nieruchomości wskazanej przez inwestora (działka o nr ew. [...] położona przy ul. M. w L. i działka o nr ew. [...] położona przy ul. K. w L.) przewidywał następujące przeznaczenie: dla działki nr [...] tereny zabudowy zagrodowej i tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności – jednostka bilansowa 8.20 MR, MN, a dla działki nr [...] – tereny upraw ogrodniczych i sadów - jednostka bilansowa 8.21 RO z prawem wznoszenia obiektów kubaturowych niezbędnych dla prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego, czy też sadowniczego wraz z budynkami mieszkalnymi. Na działce nr [...] inwestorzy mieli już siedlisko, a w ramach planowanej inwestycji dokonywano przebudowy i uzupełnienia istniejących obiektów. Kolegium zaznaczyło, że E.W. kwestionował decyzję ustalającą warunki zabudowy jedynie w części dotyczącej działki [...], na której posadowione mają być silosy na kiszonkę. SKO przyjęło, że silosy stanowią element zabudowy zagrodowej służący prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Dalej Kolegium wskazało, że planowana inwestycja pozostaje w zgodności z zapisami planu miejscowego, który jednoznacznie określał, że teren działki nr [...] przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową. W załączniku graficznym do decyzji będącym mapą sytuacyjną w skali 1:500, granice terenu inwestycji określono kolorem żółtym i zdaniem Kolegium należy przyjąć, że są to linie rozgraniczające teren inwestycji. W części tekstowej decyzji podano, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. W załączniku graficznym organ wkreślił odległości od granicy działki [...] (5 m) i od budynku mieszkalnego na tej działce (15 m). Kwestie związane między innymi z usytuowaniem obiektów rolniczych określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877, dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie"). Decyzja o warunkach zabudowy winna jedynie wskazać inwestorowi, że należy zlokalizować obiekty w sposób odpowiadający wymogom powołanego rozporządzenia, natomiast kwestionowana decyzja nie zawiera takiego wymogu lecz wyznacza te odległości w sposób odpowiadający przepisom ww. rozporządzenia. W ocenie Kolegium, jest to naruszenie prawa, jednak nie jest to naruszenie pozwalające na eliminację opisanej decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Wyznaczenie wprost wymaganych odległości dla usytuowania silosów stanowi realizację wymogu normy zawartej w art. 42 ust. 1 pkt 5 u.z.p.. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K.W. (dalej również jako "skarżący") – następca prawny E.W. zażądał stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2002 r., gdyż decyzja ta jego zdaniem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W jego ocenie mapa sytuacyjna stanowiąca załącznik do pisma nr: [...] w ogóle nie zawiera działki nr [...] (na mapie nie ma takiego numeru), na której również przewidziano realizację planowanej inwestycji. Nie można realizować inwestycji bez wskazania dokładnego miejsca jej lokalizacji, a brak stanowiska Kolegium w tym zakresie. Ponadto decyzja z [...] listopada 2002 r. przewidywała realizację inwestycji na terenach obejmujących, aż trzy różne jednostki bilansowe i w decyzji o warunkach zabudowy organ winien je wskazać. Tymczasem konieczność realizacji inwestycji w jednostkach bilansowych 8.21. (RO) i 8.22. (MR) organ przemilczał. Decyzja nie zawiera również żadnych informacji o cechach inwestycji. Określając rodzaj inwestycji organ jest zobowiązany podać jej charakterystyczne parametry techniczne. Brak parametrów inwestycji praktycznie uniemożliwia prawidłowe określenie zarówno warunków, jak i wymagań, które planowana inwestycja powinna spełniać. Zdaniem skarżącego, analizując zaskarżoną decyzję można odnieść uzasadnione wrażenie, że Kolegium badało ją jedynie "w części ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...]". Zaskarżona decyzja nie przywołuje żadnych przepisów szczególnych, nie określa żadnych warunków w tym zakresie. Ponadto w decyzji brak linii rozgraniczających na mapie oraz brak jakichkolwiek wymagań dotyczących osób trzecich. Utożsamianie linii rozgraniczających z linią w kolorze żółtym (przy braku legendy) świadczy o niewiedzy organu na temat podstawowych zasad planowania przestrzennego. W żadnym razie nie można tej linii traktować, jako linii rozgraniczającej teren inwestycji. Ponadto załącznik graficzny musi być zawsze odczytywany łącznie z częścią tekstową decyzji. Tymczasem decyzja z [...] listopada 2002 r. jest wewnętrznie sprzeczna - część opisowa jest niezgodna z częścią graficzną. W części opisowej jako teren inwestycji wskazano działki nr [...] i [...]. Natomiast organ wskazuje, jako teren inwestycji szereg jeszcze innych działek w tym między innymi działkę skarżącego. Nieprawidłowe określenie linii rozgraniczających teren inwestycji stanowi rażące naruszenie prawa. Zaskarżona decyzja narusza także prawo własności skarżącego w zagospodarowaniu swojej działki, bowiem brak jest w niej stwierdzenia, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto same tylko silosy nie stanowiły i nie mogą stanowić zorganizowanej całości gospodarczej składającej się na zabudowę zagrodową. To, że silosy są budowlami rolniczymi wcale nie dowodzi tego, że są same w sobie również elementem zabudowy zagrodowej. Warunki zabudowy narzucone decyzją naruszają także warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Silosy zostały zlokalizowane w odległości 5 m od budynku gospodarczego strony (winno być co najmniej 8 m) oraz po stronie wietrznej względem jej budynku mieszkalnego (wiatry wieją w większości z zachodu). Naruszenie warunków technicznych jest naruszeniem interesu osób trzecich mających w ocenie skarżącego charakter rażącego naruszenia prawa. Ponadto decyzja w pkt 3 nie wymienia żadnych warunków wynikających z przepisów szczególnych, co także zdaniem skarżącego rażąco narusza prawo. Kolegium nie dostosowało się też do wskazania zawartego w wyroku sygn. akt IV SA/Po 94/12 z dnia 11 kwietnia 2012 r. i nie dokonało całościowej analizy decyzji z [...] listopada 2002 r. we wszystkich jej aspektach. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], SKO na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. W ocenie Kolegium nieprawidłowości zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. w przedmiocie warunków zabudowy nie wykazują cech rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Kolegium odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazało, że zarzut dotyczący niewskazania na mapie sytuacyjnej działki nr [...] jest niezasadny, gdyż wskazanie działki nr [...] zamiast prawidłowego numeru działki [...] miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej, a co za tym idzie nie było konieczności, ani nawet możliwości wykazania jej na mapie sytuacyjnej. Odnosząc się natomiast do kwestii zapewnienia odpowiednich odległości usytuowania budynków od granic działki i budynków stanowiących własność E.W., SKO wskazała, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności ustalająca przedmiotowe warunki zabudowy tylko na mapie sytuacyjnej wykazywała, że odległości te powinny wynosić 5 m od granic działki nr [...] i 15 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na tej działce, co z kolei jest zgodne z wymaganiami określonymi w § 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Wskazanie tych odległości stanowi wprawdzie naruszenie prawa, gdyż kwestie usytuowania budynku i jego odległości od granic działki rozstrzygają organy właściwe do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w oparciu o przepisy architektoniczno-budowlane, jednak w ocenie Kolegium naruszenie powyższe nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Niezasadny jest również zdaniem SKO zarzut dotyczący nieprawidłowego określenia linii rozgraniczających teren inwestycji, gdyż w części graficznej decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. będącej mapą sytuacyjną w skali 1:500 liniami żółtymi oznaczono granice terenu inwestycji, będące w ocenie Kolegium linami rozgraniczającymi teren inwestycji i jednocześnie wyznaczającymi pole inwestycji. Na wcześniejszych etapach rozpatrywania przedmiotowej sprawy linie te nie zostały poprowadzone, jako jedna inwestycja tylko z tego względu, że znajdują się po przeciwnej stronie tej samej drogi, która nie jest własnością inwestorów i nie jest objęta planowaną inwestycją. Nie ulega również wątpliwości, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika wnioskodawcy, silosy stanowią element zabudowy zagrodowej, gdyż służą prowadzeniu gospodarstwa rolnego i wraz z innymi budynkami stanowią zorganizowaną całość gospodarczą. Kolegium podzieliło również pogląd wyrażony przez organ I instancji, że wyznaczenie wprost wymaganych odległości usytuowania silosów stanowi realizację wymogu normy zawartej w art. 42 ust. 1 pkt 5 u.z.p. w zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Ponadto z decyzji z [...] listopada 2002 r. nie wynika, że występują warunki wynikające z przepisów szczególnych, a w odniesieniu do kwestii związanych z warunkami obsługi w zakresie infrastruktury technicznej Kolegium zaznaczyło, że będzie to wykonywane w ramach istniejącej infrastruktury. Skargę na powyższą decyzję SKO złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K.W. wnosząc o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 937 zł. W uzasadnieniu skarżący w całości powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaznaczył m.in., że Kolegium wydając zaskarżoną decyzje całkowicie pominęło oceną prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 635/08. W szczególności SKO nie rozważyło, że inwestycja miała zostać zrealizowana m.in. w jednostce bilansowej 8.21.RO, dla której zgodnie z zapisami planu przewidziano prawo wznoszenia obiektów kubaturowych niezbędnych dla prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego i sadowniczego wraz z budynkami mieszkalnymi. Natomiast obiekty ujęte w decyzji przewidziane są dla wielotowarowego gospodarstwa hodowli bydła. SKO nie wzięło również pod uwagę, że WSA jednoznacznie stwierdził, że Burmistrz wbrew dyspozycji art. 42 ust. 1 pkt 6 u.z.p. nie wyznaczył linii rozgraniczających teren inwestycji. SKO nie odniosło się też do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto Burmistrz mimo braku kompetencji, nie tylko wyznaczył odległości wynikające z przepisów technicznych, ale jednocześnie wyznaczenia tego dokonał w sposób sprzeczny z § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Skarżący nie podzielił również stanowiska SKO, jakoby wskazanie niewłaściwego numeru działki nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 997/12 WSA w Poznaniu oddalił wskazaną powyżej skargę K.W.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.W.. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji wydał wyrok z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego. Nie ustalono konkretnie, gdzie znajdują się każda z poszczególnych inwestycji, to jest na której działce i jednostce bilansowej mają zostać zrealizowana: przebudowa silosów na oborę, rozbudowa płyty gnojowej, budowa zbiornika na gnojówkę oraz budowa silosów na kiszonki. Skarżący zwrócił uwagę, że w wyroku z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Po 635/08 WSA stwierdził, że inwestycja miała zostać zlokalizowana na terenach obejmujących aż trzy jednostki bilansowe. Konieczność realizacji inwestycji na jednostkach bilansowych 8.21 (RO) i 8.22 (MR) organ zataił. Z uwagi na brak legendy (opisu) na załączniku graficznym do decyzji nie można jednoznacznie rozstrzygnąć tej wątpliwości. Prawo wznoszenia obiektów kubaturowych na jednostce bilansowej 8.21 (RO) jest co prawda możliwe, ale tylko takich, które są niezbędne dla prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego. Tymczasem żadna z ww. inwestycji nie ma nic wspólnego z prowadzeniem gospodarstwa ogrodniczego. Skarżący podniósł, że WSA stwierdził, że działka o nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 8.22MR, gdy tymczasem Kolegium stwierdziło, iż działka ta znajdowała się na terenie przeznaczonym pod uprawy ogrodnicze i sady – jednostka bilansowa 8.21RO . WSA w istocie zakwestionował poczynione przez organ administracji ustalenia faktyczne i pomimo istnienia istotnej rozbieżności pozostawił decyzję SKO w obrocie prawnym. Naruszył tym samym art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej również jako "p.p.s.a."). w zw. z art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. W ocenie skarżącego WSA ewidentnie pomylił usytuowanie jednostek bilansowych 8.21.RO i 8.22.MR. Na mapie planu obszar pomiędzy ul. K. i ul. M. został podzielony prawie równo na dwie części. Cześć tego obszaru od strony południowej, tj. od ul. K. została oznaczona kolorem ciemniejszym (lekko brązowym) i symbolem 8.22.MR, natomiast część północna tego obszaru usytuowana od strony ul. M. oznaczona została jasnym kolorem i symbolem 8.21.RO. Usytuowanie jednostek bilansowych jest więc odwrotne od tego, co ustalił WSA. Skarżący podniósł, że do tej pory nie ustalono właściwości i parametrów inwestycji. Burmistrz nie wskazał wielkości hodowli, powierzchni płyty gnojowej, pojemności zbiornika na gnojówkę, pojemności silosów na kiszonkę itp. Brak ten uniemożliwia określenie zarówno warunków jak i wymagań w zakresie ochrony środowiska, które planowana inwestycja powinna spełniać. Skarżący stwierdził, że zarzut ten, postawiony w części historycznej uzasadnienia wyroku, nie został przez WSA w ogóle rozważony. Zdaniem skarżącego WSA błędnie ustalił, że w części graficznej decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. będącej mapą sytuacyjną w skali 1 : 500 granice terenu obwiedziono liniami koloru żółtego, są to linie rozgraniczające teren inwestycji i jednocześnie wyznaczają pole inwestycyjne. Zdaniem skarżącego nie są to linie rozgraniczające teren inwestycji, tylko linie oznaczające obszar, w którym dokonano aktualizacji treści mapy zasadniczej. Linie rozgraniczające teren inwestycji, to linie w których inwestor musi "zmieścić się" z planowaną inwestycją. W załączniku do decyzji z 2002 roku takich linii nie określono, co zdaniem skarżącego, jest rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł również, że do tej pory nie ustalono faktu istnienia bądź nieistnienia zjazdów. WSA nie dostrzegł, że działka o nr ew. [...] nie posiada oficjalnego i legalnego zjazdu z ul. M. Nadto w art. 42 ust. 1 pkt 4 u.z.p. odróżnia się warunki obsługi w zakresie infrastruktury od warunków obsługi w zakresie komunikacji. Tym samym oznacza to, że decyzja nie określa żadnych warunków w przedmiocie obsługi w zakresie komunikacji. Brak rozstrzygnięcia w kwestii zjazdów, zdaniem skarżącego, jest rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego WSA ustalił jedynie, że w części graficznej decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. wykreślono od granicy działki nr [...] odległość 5 m, a od budynku mieszkalnego na tej działce odległość 15 m, jednakże w jego ocenie ustalenia te są nieprawidłowe. Sąd nie uwzględnił bowiem, lub nie chciał uwzględnić, tego, że przy granicy działki skarżącego oznaczonej nr ew. [...] od strony zachodniej usytuowany jest budynek gospodarczo-inwentarski i w takim wypadku odległość 5 m silosu od granicy działki jest odległością niewystarczającą. Odległość ta powinna wynosić 15 m przyjmując, że budynek jest w części budynkiem inwentarskim, a na pewno 8 m, gdy jest tylko budynkiem gospodarczym. Stwierdzenie WSA, o zgodności odległości z przepisami jest więc, zdaniem skarżącego, ewidentnie fałszywe. Ustalona minimalna odległość 5 m rażąco narusza § 8 pkt 1 i 2 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Skarżący podniósł ponadto, że niezasadnie WSA uznał, że decyzja z [...] listopada 2002 r. prawidłowo określa: warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Zdaniem skarżącego Burmistrz wskazując konkretne usytuowanie planowanych silosów poprzez określenie odległości od granic sąsiedniej działki przekroczył swoje kompetencje rozstrzygając o kwestiach, które winny być rozpatrywane dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Naruszenie to, zdaniem skarżącego, należy uznać za rażące, gdyż poprzez związanie organu wydającego pozwolenie na budowę doszło do obowiązku budowy obiektów w odległościach sprzecznych z obowiązującymi przepisami. W ocenie skarżącego, wyrok WSA wydany został z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. WSA w wyroku z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Po 635/08 stwierdził, że Burmistrz, wbrew dyspozycji art. 42 ust. 1 pkt 6 u.z.p. nie zaznaczył linii rozgraniczających teren inwestycji. Tymczasem WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że w części graficznej decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. będącej mapą sytuacyjną w skali 1 : 500 granice terenu inwestycji obwiedziono liniami koloru żółtego oraz, że są to linie ograniczające teren inwestycji i jednocześnie wyłączają pole inwestycyjne. Zdaniem skarżącego brak linii rozgraniczających powoduje, że nie są chronione interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, co w jego ocenie stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący stwierdził, że istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż dotknięta jest ona licznymi wadami m.in. takimi jak: – brak ustaleń w zakresie właściwości i parametrów inwestycji, – niewskazanie wszystkich jednostek bilansowych, – brak jednoznacznego określenia miejsca usytuowania inwestycji (nr działki, jednostka bilansowa), – brak ustaleń w zakresie infrastruktur technicznej, – brak linii rozgraniczających teren inwestycji, – brak wskazania i zastosowania przepisów szczególnych w sytuacji konieczności bezwzględnego ich uwzględnienia, – wskazanie dokładnego usytuowania silosów z ewidentnym naruszeniem warunków technicznych. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1123/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok WSA i przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania bowiem zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. NSA odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazując, że zasadniczą kwestią mającą znacznie dla oceny, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] listopada 2002 r. jest ustalenie, jakie jednostki bilansowe znajdowały się na działkach o nr ew. [...] i [...]. Od tych ustaleń zależy, czy planowana inwestycja była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. WSA dokonując ustaleń w tym przedmiocie odwołał się do znajdującego się w aktach administracyjnych miejscowego planu oraz ustaleń zawartych w z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 257/10 zaznaczając, że nie zostały one zakwestionowane przez NSA. Zdaniem NSA stanowisko takie było nieprawidłowe, bowiem z uzasadnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1789/10 wynika, że w skardze kasacyjnej nie podnoszono zarzutu błędnego ustalenia jednostek bilansowych dla działek o nr ew. [...] i [...]. Tym samym nie można uznać, że NSA kontrolował prawidłowość tych ustaleń i ich prawidłowości nie zakwestionował. Rozpoznając sprawę ponownie WSA powinien dokonać samodzielnych ustaleń w tym przedmiocie. W aktach sprawy znajduje się tekst miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz mapa ze wskazaniem poszczególnych jednostek bilansowych. W ocenie NSA jest to mapa w zbyt małej skali, by możliwe było dokładne ustalenie położenia działek o nr ew. [...]i [...] i ustalenia, jakie jednostki bilansowe znajdują się na tych działkach. WSA powinien rozważyć wystąpienie do organu administracji o nadesłanie takiej mapy w większej skali wraz z zaznaczeniem położenia ww. działek, co pozwoliłoby na jednoznaczne ustalenie, jakie było ich przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Do akt powinna zostać załączona także cała część tekstowa planu, gdyż ta znajdująca się w aktach sprawy kończy się na opisie jednostki bilansowej 8.20.MR, MN. NSA uznał, że w decyzji Burmistrza rzeczywiście nie wskazano, na której z działek mają być zlokalizowane poszczególne inwestycje, jednak uchybienie to nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Niezasadny w ocenie NSA był również zarzut niewskazania paramentów inwestycji, bowiem z treści decyzji wynika, że nawiązuje ona do wniosku o jej wydanie z dnia [...] listopada 2002 r., a we wniosku tym podstawowe parametry planowanych do realizacji obiektów zostały wskazane. Odnosząc się do zarzutu niezaznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji NSA wskazał, że tego rodzaju uchybienie nie może być podstawą stwierdzenia nieważności. W przypadku braku wyznaczenia linii rozgraniczających uznać należy, że inwestycja może być realizowana na całej działce. Liniami rozgraniczającymi teren inwestycji są więc granice działek o nr ew. [...] i [...]. Przebieg tych granic nie budzi zaś wątpliwości. Podnoszona przez skarżącego kwestia braku legalnego zjazdu z działki na ul. M. nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Zdaniem NSA z akt sprawy nie wynika, by działka ta nie miała legalnego zjazdu na ul. M.. Jest to więc nowa informacja wskazująca, że wbrew zapisowi zawartemu decyzji o warunkach zabudowy nie istnieje infrastruktura komunikacyjna. Ta nowa informacja mogłaby ewentualnie być podstawą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. NSA uznał, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie nie mają zastosowania na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy te mają zastosowanie dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. NSA zaznaczył, że wprawdzie w wyroku z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 635/08 WSA stwierdził, że Burmistrz naruszył przysługujące mu kompetencje rozstrzygając o kwestiach , które powinny być rozstrzygane na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, to jednak nie przesądził, że uchybienie to było na tyle istotne by mogło być podstawą stwierdzenia nieważności. W ocenie NSA, nie można uznać, że Burmistrz rażąco naruszył art. 42 ust. 3 u.z.p. nie określając w decyzji wszystkich wymogów wynikających tego rozporządzenia, gdyż rozporządzenie to nie powinno być przez niego stosowane. Stwierdzenia WSA wyrażonego w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 635/08, że określenie odległości od granicy działki w części graficznej powyższej decyzji stanowiło naruszenie właściwości rzeczowej Burmistrza nie należy, zdaniem NSA traktować dosłownie jako wskazanie, że decyzja w tej części dotknięta jest wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. NSA zaznaczył, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie wyróżniało silosy na zboże i pasze oraz silosy na kiszonki (§ 3, § 6 ust. 3 pkt 5 i 6) jednak określono tylko odległości w jakich sytuowane mają być silosy na pasze i zboże. Przepis § 8a określający odległości silosów na kiszonki obowiązuje od dnia 19 maja 2013 r. i został wprowadzony przez § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 marca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 472). Za słuszny uznał NSA pogląd WSA, że wskazanie w części graficznej decyzji odległości, w jakiej mają być usytuowane silosy od granicy działki o nr ew. [...] oraz znajdujących się na tej działce budynków nie może być uznane za uchybienie, które daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli odległości te, jak twierdzi skarżący, powinny być większe, to wymóg ten powinien zostać spełniony na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Ostatecznie NSA za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzając, że ponownie rozpoznając sprawę WSA powinien odnieść się do wszystkich zarzutów skargi. Skarżący odwoływał się bowiem nie tylko do zarzutów podniesionych w samej skardze, ale również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, że rażąco narusza prawo. Zdaniem Sądu o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: - oczywistość naruszenia prawa; - charakter przepisu, który został naruszony; - racje ekonomiczne lub gospodarcze, które wywołuje decyzja; Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Natomiast w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana, za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04 Lex nr 135717). Koniecznym jest także, żeby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której w chwili podejmowania decyzji o warunkach zabudowy obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). Sąd ponownie rozpoznając sprawę jest związany przepisem art. 190 p.p.s.a., który w zdaniu pierwszym stanowi, że "Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Uchylając wyrok z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 997/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę WSA winien odnieść się do zarzutów skargi przy przyjęciu, że skarżący odwołuje się w tejże skardze również do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji SKO w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. Ponieważ zarzuty przedstawione w skardze oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy częściowo porywają się, należy wskazać, że skarżący żądając stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. zarzucał, że decyzja ta: - nie zawiera ustaleń w zakresie właściwości i parametrów inwestycji; - nie wskazuje wszystkich jednostek bilansowych; - nie zawiera linii rozgraniczających teren inwestycji; - nie zawiera warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji; - nie zawiera wymagań w zakresie praw osób trzecich, co narusza prawo własności skarżącego; - narusza warunki techniczne poprzez wskazanie odległości ustawienia silosów od działki sąsiedniej należącej do skarżącego; - nie wyjaśnia czy inwestycje mogły powstać w jednostce bilansowej 8.21.RO określanej jako tereny upraw ogrodniczych i sadów - podaje błędny numer działki [...] zamiast [...]; Ponadto samej decyzji SKO będącej przedmiotem skargi skarżący zarzucił, że SKO w istocie badało jedynie warunki zabudowy dla działki nr [...], a nie wykonało wyroku II SA/Po 635/08, w szczególności nie odnosi się do tego czy inwestycje w mogły powstać w jednostce bilansowej 8.21.RO. Odnosząc się do przedstawionych wyżej zarzutów skarżącego Sąd uznał, że zarzuty skargi niezasadnie zarzucają decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. brak odniesienia się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W istocie decyzja nie odnosi się faktycznie do omówienia jednostek bilansowych, należy jednak wziąć pod uwagę, że poprzednik prawny skarżącego – E. W. kwestionowała wyłącznie fakt budowy silosów na działce [...] znajdującej się w jednostce bilansowej 8.20.MR.MN. Do tej kwestii SKO się odniosło, stwierdzając, że silosy stanowią element zabudowy zagrodowej, gdyż służą prowadzeniu gospodarstwa rolnego wraz z innymi budynkami stanowią zorganizowaną całość gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że najistotniejszą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, jakie jednostki bilansowe znajdowały się na działkach o nr ewid. [...]i [...], aby ustalić, czy usytuowanie na tych działkach wskazanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu obiektów było zgodne z ustaleniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając sprawę ponownie zdaniem NSA – WSA powinien dokonać samodzielnych ustaleń przez dokładne wskazanie położenia działek nr ewid. [...] i [...] w określonych jednostkach bilansowych. W wyroku z 27 listopada 2014 r. wskazano, że w tym celu niezbędna jest mapa planu w większej skali oraz całość tekstowa planu. Sąd zgodnie z wytycznymi zwrócił się do organu o nadesłanie stosownych dokumentów, lecz jakkolwiek przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd dysponował całym tekstem planu zatytułowanym Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z [...] września 1993 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa K. Nr [...] poz. [...], to Burmistrz K. wyjaśnił, że nie może wykonać żadnej mapy o większej skali, a w nadesłanym planie w formie graficznej zaznaczono orientacyjne umiejscowienie przedmiotowych działek (karta 179 akt). Odnosząc się do powyższego problemu WSA uznał, że w istocie problem usytuowania działek[...] i [...] w określonych jednostkach bilansowych pojawił się dopiero pod koniec ponad 10-letniego postępowania nadzwyczajnego (pierwotnie o wznowienie postępowania, następnie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r.). Jest jednak poza sporem i przyznaje to strona skarżąca, że działka nr [...] znajduje się w niewielkiej części w jednostce bilansowej 8.21.RO, a w dominującej części w jednostce bilansowej 8.22.MR. Natomiast działka nr [...] znajduje się w jednostce bilansowej 8.20.MR.MN. Problem ten nie był również sporny w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietni 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 94/12. W części tekstowej planu teren 8.21.RO to "tereny upraw ogrodniczych i sadów. Tereny sadowniczo-ogrodnicze z prawem wznoszenia obiektów kubaturowych niezbędnych do prowadzenia gospodarstwa ogrodniczego czy też sadowniczego warz z budynkami mieszkalnymi. Lokalizację kotłowni CO dla potrzeb ogrodnictw uzgodnić z Wydziałem Ochrony Środowiska". Tereny 8.22.MR to "tereny zabudowy zagrodowej". Wreszcie tereny 8.20.MR.MN na której znajduje się działka [...] to "tereny zabudowy zagrodowej i budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności. Istniejąca zabudowa zagrodowa – adaptowana w planie. Na terenach, które posiadają zgodę na wyłączenie z produkcji rolnej istnieje możliwość lokalizacji budynków zabudowy jednorodzinnej ewentualnie obiektów do prowadzenia działalności gospodarczej – nieuciążliwej. Budynki mieszkalne należy projektować jako obiekty o dachach spadzistych kryte dachówką". Z treści wniosku o ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z mapy sytuacyjnej stanowiącej załącznik do decyzji z Burmistrza K. [...] listopada 2002 r. wynika, że przebudowa silosów na oborę, rozbudowa płyty gnojowej, budowa zbiornika na gnojówkę były planowane na działce [...], natomiast budowa silosów na kiszonki była planowana na działce [...]. Jest faktem, że decyzja na skutek oczywistej omyłki pisarskiej zamiast działki [...] wskazuje działkę [...], a także, że wskazuje jedynie jednostkę bilansową 8.20.MR.MN – na której miały powstać silosy na kiszonkę. Powyższe uchybienia decyzji nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Jest niespornym, że działka [...] była zabudowana zagrodą i budynkami gospodarczymi, a planowane inwestycje miały charakter przebudowy czy rozbudowy i ze względu na zapisy planu dotyczące terenu 8.21.RO i 8.22.MR planowane inwestycje były zgodne z obowiązującym planem, a powstałe obiekty stanowią zorganizowaną zabudowę zagrodową. Natomiast budowa silosów na kiszonkę na działce [...] położonej po drugiej stronie drogi w ocenie Sądu stanowiło uzupełnienie zabudowy zagrodowej skoro silosy na działce [...] miały być przeznaczone na oborę, a wszystkie planowane inwestycje miały stanowić zorganizowaną całość gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do szeregu zarzutów kasacyjnych, które pokrywają się z zarzutami skargi, w szczególności stwierdził, że: "w decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. rzeczywiście nie wskazano, na której z działek mają być zlokalizowane poszczególne inwestycje. Uchybienie to nie jest jednak na tyle istotne, by mogło być podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Umiejscowienia poszczególnych inwestycji można dokonać na podstawie wniosku o wydanie decyzji oraz załączonej do decyzji mapy sytuacyjnej. We wniosku o wydanie decyzji wnioskodawca wskazał, że na działce o nr ew. [...] planuje budowę silosów na kiszonki, zaś pozostałe inwestycje będą realizowane na działce o nr ew. [...]. Z załączonej do decyzji mapy sytuacyjnej wynika, że na działce o nr ew. [...] zaznaczono, iż mają na niej być realizowane silosy. Tylko ta inwestycja jest zaznaczona na tej działce. Oczywistym jest w tej sytuacji, że pozostałe inwestycje mają być realizowane na działce o nr ew. [...]. Nadto wskazać należy, że działka o nr ew. [...] nie była zabudowana. Silosy, które przebudowywano na oborę, płyta gnojowa i zbiornik gnojówki, są w tej części działki nr [...], która leży w bezpośredniej bliskości ul. M. i jest to teren budowy zagrodowej (8.22.MR) i nie zachodzi sprzeczność decyzji Burmistrza z [...] listopada 2002 r. z ustaleniami planu. Odnośnie zarzutu niewskazania paramentów inwestycji, to w samej decyzji ich nie wskazano jednakże z treści decyzji wynika, że nawiązuje ona do wniosku o jej wydanie z dnia [...] listopada 2002 r., a we wniosku tym podstawowe parametry planowanych do realizacji obiektów zostały wskazane". Naczelny Sąd Administracyjny uznał także, że: "kwestia braku legalnego zjazdu z działki na ulicę M. nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Z akt sprawy nie wynika, by działka ta nie miała legalnego zjazdu na ulicę M.. Jest to więc nowa informacja wskazująca, że wbrew zapisowi zawartemu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie istnieje infrastruktura komunikacyjna. Ta nowa informacja mogłaby ewentualnie być podstawą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania". Należy wskazać, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestorzy wskazali na istniejące dojazdy, a z materiałów sprawy (akta I instancji) wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] czerwca 2009 r. nr [...] nakazał inwestorom B. i Z. K. rozbiórkę "zjazdu II" łączącego ul. M. w L. z działką nr [...] od strony działki nr [...] wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skoro nakazano rozbiórkę zjazdu II tzn., że z nieruchomości istnieje zjazd nr I. Odnośnie parametrów technicznych inwestycji oraz odległości silosów usytuowanych na działce [...] od działki skarżącego (nr [...]), to parametry obiektów przebudowanych i rozbudowanych, a także nowo projektowanych silosów wynikają z wniosku inwestorów zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1-3 u.z.p. Natomiast sama decyzja o warunkach zabudowy nie określa ściśle parametrów obiektów, gdyż te wynikają dopiero z decyzji o pozwoleniu na budowę. Takich wymogów nie stawia również przepis art. 42 ust. 1 u.z.p. Jest bezspornym, że Burmistrz K. ustalając usytuowanie silosów na działce [...] w odniesieniu do działki [...] i obiektów znajdujących się na tej działce faktycznie przekroczył kompetencje, bowiem określając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, winien wskazać wyłącznie źródło prawa jakim było rozporządzenie mające zastosowanie w sprawie dotyczące warunków technicznych, jakim powinny podpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Wskazując parametry, które są określane dopiero przy pozwoleniu na budowę, organ, na co wskazał NSA, uniemożliwił inwestorowi ubieganie się uzyskanie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Powyższe uchybienie organu zdaniem Sądu nie jest na tyle istotne, aby mogło być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Ubocznie należy jedynie wskazać, że inwestorzy usytuowali faktycznie silosy w odległości 8 m od granicy działki i 17 m od budynku mieszkalnego zgodnie z decyzją z [...] sierpnia 2004 r. nr [...], której nieważność stwierdzono w wyroku WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 94/12 z tego powodu, że brak było przesłanek materialnoprawnych do stosowania art. 155 k.p.a., zaś z materiałów sprawy wynika, że obiekty o których mowa w decyzji z [...] listopada 2002 r. nr [...] w 2006 r. były już zrealizowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1123/13 wyraził również pogląd, że brak w decyzji z [...] listopada 2002 r. linii rozgraniczających inwestycję nie stanowi uchybienia, które mogłoby być podstawą stwierdzenia nieważności. Zdaniem NSA "w przypadku braku wyznaczenia linii rozgraniczających uznać należy, że inwestycja może być realizowana na całej działce. Liniami rozgraniczającymi teren inwestycji są więc granice działek o nr ew. [...] i [...]. Przebieg tych granic nie budzi zaś wątpliwości". Wreszcie należy wskazać, że skarżący nie wykazał, że kwestionowana decyzja narusza jego prawo własności. Działka nr [...] na której planowano rozbudowę i przebudowę znajduje się po drugiej stronie drogi niż działka nr [...] należąca do skarżącego, natomiast obiekty wzniesione na działce [...] usytuowano w odpowiedniej odległości od granic i budynków na nieruchomości skarżącego. Zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] jakkolwiek posiada omówione powyżej uchybienia, to nie narusza przepisów art. 42 ust. 1 u.z.p. w sposób rażący. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że stwierdzone naruszenie miało większą znacznie wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] odnoszą się do stwierdzonych uchybień wykluczając możliwość zakwalifikowania ich jako uchybień, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a wywody tychże decyzji są poprawne. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.