I SA/Sz 433/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W dniu 18 września 2014 r. J D złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej. W 2006 r. razem z synem (wtedy stanu wolnego) i ówczesnym mężem zaciągnęła kredyt hipoteczny na zakup mieszkania, którego jedynym właścicielem w 2006 r. został syn. W 2007 r. skarżąca i jej ówczesny mąż zostali zwolnieni z zobowiązania kredytowego na wniosek syna. W 2010 r. wnioskodawczyni rozwiodła się i od tego czasu jest stanu wolnego. 29 stycznia 2011 r. syn (żonaty, ale mieszkanie pochodziło z majątku osobistego sprzed ślubu, posiadający podpisaną notarialnie umowę rozdzielności majątkowej od dnia ślubu w kwietniu 2009 r.) przekazał wnioskodawczyni w darowiźnie mieszkanie obciążone kredytem hipotecznym. W związku ze zmianą właściciela, wnioskodawczyni zobowiązana była albo zaciągnąć zobowiązanie w banku, w którym dotychczas udzielony był kredyt, albo zaciągnąć kredyt w innym banku, tak aby spłacić ciążące na nieruchomości zobowiązanie (bank nie wyraził zgody na kredytowanie mieszkania przez syna, tj. osobę która nie była właścicielem). Ze względu na dążenie do gospodarności i uproszczoną procedurę w banku, wnioskodawczyni 1 lutego 2011 r. (tj. w chwili gdy była już jedyną właścicielką mieszkania) podpisała umowę przystąpienia do długu w ramach dotychczasowej (z 2006 r.) umowy kredytowej jako solidarny współkredytobiorca (umowa przystąpienia do długu w związku ze zmianą właściciela). Syn wnioskodawczyni pozostał jako współkredytobiorca ze względu na brak jej zdolności kredytowej do samodzielnego przejęcia zobowiązania, ale jedyną właścicielką mieszkania od chwili darowizny, tj. od 29 stycznia 2011 r. była wnioskodawczyni. Następnie, w czerwcu 2011 r. wnioskodawczyni sprzedała mieszkanie za cenę [...] zł, spłacając jednocześnie na mocy aktu notarialnego z ceny sprzedaży pozostałą do spłacenia część kredytu hipotecznego w kwocie [...] zł, a na konto otrzymała pozostałą część zapłaty w kwocie [...] zł. Wnioskodawczyni otrzymała z banku zaświadczenie, że kredyt udzielony jej i synowi został w całości spłacony 24 czerwca 2011 r. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym, wnioskodawczyni zadała następujące pytania: "Jaką część kwoty spłaty kredytu hipotecznego wnioskodawczyni może zaliczyć na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w ustawie i skorzystać ze zwolnienia podatkowego w tym zakresie? Czy jest to: - 50%, ponieważ mieszkanie od 2006 r. realizowało cel mieszkaniowy syna wnioskodawczyni, a dopiero od 2011 r. jej własny? - 50%, ponieważ w chwili sprzedaży mieszkania wnioskodawczyni była jednym z dwóch współkredytobiorców? - 100%, ponieważ w chwili sprzedaży mieszkania realizowało ono cel mieszkaniowy wyłącznie wnioskodawczyni?" Przedstawiając własną ocenę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, wnioskodawczyni wskazała, że przystąpiła solidarnie do zadłużenia w 2011 r., będąc już jedyną właścicielką, przed dniem sprzedaży mieszkania i na dzień sprzedaży realizowało ono wyłącznie jej cel mieszkaniowy. Według niej, nie ma znaczenia ilu było współkredytobiorców, gdyż dla ustalenia przesłanek zwolnienia podatkowego istotne jest czyj cel mieszkaniowy realizuje kredyt hipoteczny w chwili jego spłaty, a nie ilu ma współkredytobiorców. Stanowisko to, w ocenie wnioskodawczyni, potwierdzone zostało w interpretacji nr [...]. Zdaniem wnioskodawczyni, za dzień zaciągnięcia zobowiązania należy przyjąć moment przystąpienia przez nią do kredytu w lutym 2011 r., gdyż przystąpienie do kredytu miało charakter technicznej realizacji zaciągnięcia kredytu. Równoważnie mogła razem z synem zaciągnąć nowy kredyt, aby kupić od syna część mieszkania przypadającą na kredyt zaciągnięty w 2006 r., całkowicie go spłacając, a następnie pozostałą część przypadającą na spłaconą część kredytu otrzymać w darowiźnie. Uzyskanie nowego kredytu, po to tylko żeby spłacić kredyt zaciągnięty wcześniej, w sytuacji gdy grono współkredytobiorców pozostałoby takie samo, nie miałoby żadnego uzasadnienia ekonomicznego i wygenerowałoby tylko niepotrzebne dodatkowe koszty, a ustawodawca nie ogranicza i nie precyzuje w żaden sposób sposobu zaciągnięcia zobowiązania. Jako współkredytobiorca, dokonujący całkowitej spłaty kredytu, wnioskodawczyni wykonywała ciążące na niej (wynikające z umowy kredytowej i oświadczenia o przystąpieniu do długu oraz aneksu do umowy kredytowej) zobowiązanie wobec banku, bowiem kredyt, w którym była dłużnikiem a bank wierzycielem, miał charakter zobowiązania solidarnego. Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników, uregulowanej w art. 366 Kodeksu cywilnego, wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela (banku) wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada za całość długu, a nie tylko za jego część. W opisie przedstawionym we wniosku, wnioskodawczyni spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu uzyskania korzyści przez syna, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu. W ocenie wnioskodawczyni, nie mogła sprzedać mieszkania bez spłaty ciążącego na nim zobowiązania. Kwoty przeznaczonej na spłatę kredytu wnioskodawczyni nie otrzymała na konto, gdyż została ona zapłacona przez stronę kupującą bezpośrednio do banku na mocy podpisanej umowy sprzedaży. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający z upoważnienia Ministra Finansów, 15 grudnia 2014 r. wydał interpretację indywidualną nr [...], w której stanowisko wnioskodawczyni uznał za nieprawidłowe. Po przytoczeniu obowiązujących w sprawie przepisów prawa, organ stwierdził, że kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku, został zaciągnięty w 2006 r. na zakup mieszkania, którego nabywcą i właścicielem został syn wnioskodawczyni. Tym samym, w chwili zaciągania kredytu był on zaciągany na realizację cudzych potrzeb mieszkaniowych, a nie potrzeb mieszkaniowych wnioskodawczyni. Przystąpienie do długu, w związku ze zmianą właściciela, nie zmieniło celu, na jaki zawierana była umowa kredytowa. Natomiast, wydatkowanie przez wnioskodawczynię środków pieniężnych otrzymanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w drodze darowizny na spłatę kredytu zaciągniętego na jego zakup, nie daje podstaw prawnych do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2012.361 ze zm. - dalej zwanej: "u.p.d.o.f."), bowiem wnioskodawczyni nie zaciągnęła kredytu na własne cele mieszkaniowe. Jego spłaty dokonała jako osoba, która przystąpiła do długu, w ramach dotychczasowej umowy kredytowej. Natomiast, w świetle art. 21 ust. 25 pkt 2 u.p.d.o.f., istotne jest, aby kredyt zaciągnięty został przez podatnika na realizację jego własnego celu mieszkaniowego, co w sprawie nie nastąpiło. Nie zgadzając się z ww. interpretacją indywidualną, pismem z dnia 27 grudnia 2014 r., wnioskodawczyni wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawi w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawartej w piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...], doręczonym wnioskodawczyni 2 lutego 2015 r. W skardze na powyższą interpretację indywidualną, złożoną 28 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając rażące naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 124 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 ze zm. – dalej zwanej: "o.p."), poprzez: a) brak należytego uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, które sprowadza się do tezy, iż "Wnioskodawczyni nie zaciągnęła kredytu na własne cele mieszkaniowe. Jego spłaty dokonała jako osoba, która przystąpiła do długu w ramach dotychczasowej umowy kredytowej."; b) całkowity brak uzasadnienia w odpowiedzi organu na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa (stanowiącego w istocie formę postępowania II-instancyjnego); organ administracji nie zamieścił uzasadnienia i podtrzymał swoje stanowisko; c) całkowity brak ustosunkowania się do argumentów skarżącej; d) nieuwzględnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego mających wpływ na ocenę prawną sprawy; 2) prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z ust. 25 u.p.d.o.f., który nie wyklucza osób "przystępujących do długu" oraz nie określa formy prawnej nabycia (kupno, darowizna, spadek). W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ w zaskarżonej interpretacji całkowicie pominął opis stanu faktycznego, z którego wynikało, że w 2006 r. zaciągnęła kredyt na zakup mieszkania wraz z mężem i synem, następnie została zwolniona z zobowiązania i, gdy nabyła mieszkanie na własność, ponownie przystąpiła do umowy kredytu, gdyż bank nie wyraził zgody na kredytowanie mieszkania przez syna. Zatem, skoro ze stanu faktycznego wynika, że skarżąca spłaciła zaciągnięty kredyt, to powstaje wątpliwość czy organ podatkowy prawidłowo dokonał oceny tego stanu uznając, że kredyt przez skarżącą nie został zaciągnięty. Ponadto, według skarżącej, organ dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. oraz nie uzasadnił swojego stanowiska również w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca, powołując się na przepis art. 124 o.p. zarzuciła również, że organ nie odniósł się do przytoczonej przez nią argumentacji prawnej, szczególnie w odniesieniu do istoty i znaczenia instytucji przystąpienia do długu w związku z zawartą umową kredytową i nie wyjaśnił dlaczego spłata kredytu przez nią nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. Według skarżącej, w zaskarżonej interpretacji organ, dokonując wadliwej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., błędnie utożsamia cel wydatku o którym mowa w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. z pierwotnym momentem zaciągnięcia kredytu, a przepis art. 21 ust. 25 pkt 2 u.p.d.o.f. nie określa dodatkowych warunków co do sposobu zaciągnięcia kredytu (pożyczki), określa natomiast cel i czas, w którym zaciągnięcie kredytu winno nastąpić. Końcowo, skarżąca podkreśliła, że ww. przepisy nie wykluczają sytuacji, w której podatnik spłaca kredyt zaciągnięty poprzez przystąpienie do długu w ramach dotychczasowej umowy kredytowej, w związku z tym wykładnia przepisów prawa podatkowego dokonana przez organ jest nieprawidłowa i niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający z upoważnienia Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Na wstępie należy wskazać, że skarżąca, przedstawiając we wniosku o interpretację stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, wskazała, że: "1 lutego 2011 r. (tj. w chwili gdy była jedyną właścicielką mieszkania) podpisała umowę przystąpienia do długu w ramach dotychczasowej (z 2006 r.) umowy kredytowej jako solidarny współkredytobiorca (umowa przystąpienia do długu w związku ze zmianą właściciela). Syn wnioskodawczyni pozostał jako współkredytobiorca ze względu na brak jej zdolności kredytowej do samodzielnego przejęcia zobowiązania, ale jedyną właścicielką mieszkania od chwili darowizny, tj. od 29 stycznia 2011 r. była wnioskodawczyni.?". Według składu orzekającego w sprawie, organ interpretacyjny udzielił prawidłowej interpretacji indywidualnej, przywołał także właściwe uregulowania prawne i słusznie stwierdził, że przystąpienie wnioskodawczyni do długu w związku ze zmianą właściciela nie zmieniło celu, na jaki zawierana była umowa kredytowa. Natomiast, wydatkowanie przez wnioskodawczynię środków pieniężnych otrzymanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w drodze darowizny na spłatę kredytu zaciągniętego na jego zakup nie daje podstaw prawnych do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., bowiem wnioskodawczyni nie zaciągnęła kredytu na własne cele mieszkaniowe. Jego spłaty dokonała jako osoba trzecia, która przystąpiła do długu w ramach dotychczasowej umowy kredytowej syna. Natomiast, z pierwotnej umowy kredytowej (z 2006 r.) została zwolniona - jak wskazała we wniosku - w 2007 r. (razem z mężem). Zatem, przystępując do długu syna w 2011 r. nie była stroną umowy kredytowej zawartej w 2006 r. Stanowisko organu interpretacyjnego w pełni akceptuje skład orzekający w sprawie, gdyż prawidłowy jest wywód prawny tegoż organu, że - zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 25 pkt 2 u.p.d.o.f. - bez znaczenia jest okoliczność, że wnioskodawczyni, będąc już jedyną właścicielką mieszkania (przed dniem, jak i na dzień sprzedaży mieszkania), realizowała wyłącznie swój cel mieszkaniowy. Przywołane uregulowania prawne dotyczą zwolnienia podatkowego, zatem należy je, jako stanowiące wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, interpretować ściśle, przede wszystkim według językowych dyrektyw wykładni. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. akt: II FSK 649/08 z dnia 24 września 2009 r., II FSK 650/08 z dnia 24 września 2009 r., II FSK 374/10 z dnia 12 sierpnia 2011 r. i II FSK 1781/10 z dnia 28 marca 2012 r. Nadto, w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II FPS 3/12 Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w składzie 7 sędziów NSA, także w sprawie zwolnienia podatkowego, tyle że określonego w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 i dotyczącego kredytu refinansowego, wyrażono pogląd, iż: "...czym innym jest zamierzenie polegające na wydatkowaniu środków na realizację szeroko postrzeganego celu mieszkaniowego (w tym działania na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych), czym innym natomiast kwestia spełnienia warunków do uzyskania ulgi podatkowej. Nie kwestionując faktu, że spłata kredytu refinansowego wpisuje się w realizację ogólnego celu polegającego na zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, wskazać jednak wypada, że nie musi to jednocześnie oznaczać ziszczenia prawa podatnika do ulgi podatkowej. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia językowa art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e/ analizowanej ustawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że warunkiem uzyskania przez podatnika prawa do omawianej ulgi podatkowej jest wydatkowanie środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości (praw majątkowych) na spłatę kredytu (pożyczki) spożytkowanego bezpośrednio na zakup np. lokalu mieszkalnego. Formułując analizowany przepis w taki, a nie w inny sposób, ustawodawca wskazał jednocześnie na kolejność czynności podatnika: najpierw zaciągnięcie kredytu, następnie zakup lokalu mieszkalnego. W wypadku zaciągnięcia przez podatnika kredytu refinansowego mamy do czynienia z sytuacją odwrotną.". Zatem, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że należy ściśle interpretować przepisy ustaw podatkowych przewidujące zwolnienia czy ulgi podatkowe. Skoro zatem celem zwolnienia podatkowego przewidzianego w ww. przepisach jest przeznaczenie środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego na pozyskanie przez podatnika innego lokalu mieszkalnego lub spłatę zaciągniętego przez niego kredytu, zaspokajającego jego potrzeby mieszkaniowe, to w stanie faktycznym i opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o interpretację cel ten nie został spełniony, gdyż wnioskodawczyni środki finansowe uzyskane ze sprzedaży mieszkania faktycznie przeznaczyła na uregulowanie swoich wymagalnych wierzytelności, dłużnikiem których stała się w wyniku dokonanej czynności cywilnoprawnej (przystąpienia do długu). Nadto, skarżąca, która przystąpiła do długu już po darowaniu jej mieszkania przez syna, nie może być uznana za podmiot, który zaciągnął kredyt na własne cele mieszkaniowe. Przystąpienie bowiem skarżącej do długu syna spowodowało tylko kumulację odpowiedzialności za ten sam dług, tj. syna skarżącej i jej samej. Jednak, to syn skarżącej pozostał nadal dłużnikiem głównym jako kredytobiorca, a obok niego dłużnikiem, i to solidarnym, stała się skarżąca, jako przystępująca do długu. Zatem, dotychczasowy dłużnik (syn) zachował status kredytobiorcy, zaś skarżąca zobowiązała się jedynie do spłaty wobec banku kredytu, solidarnie z kredytobiorcą. W tej sytuacji, dokonując spłaty pozostałego kredytu, skarżąca - będąca dłużnikiem solidarnym - spłaciła wierzytelność w imieniu własnym, jako przystępująca do długu, oraz w imieniu kredytobiorcy (syna). Szczegółową analizę instytucji przystąpienia do długu przeprowadził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 2137/10, w którym wskazał, że: "Przystąpienie do długu, stanowi bowiem takie przekształcenie podmiotowe stosunku zobowiązaniowego po stronie dłużniczej, że do dotychczasowego dłużnika przystępuje osoba trzecia w charakterze dłużnika solidarnego, przy czym nie powoduje to zwolnienia dotychczasowego dłużnika z długu. Przystąpienie do długu w charakterze dłużnika solidarnego może nastąpić na podstawie umowy. Przystąpienie do długu nie jest czynnością rozporządzającą. Wprawdzie wierzyciel w takim wypadku uzyskuje nowego dłużnika, ale nie następuje jednocześnie zwolnienie z długu dawnego dłużnika, który nadal ponosi odpowiedzialność względem wierzycieli na podstawie łączącego ich stosunku prawnego. Z istoty solidarności wynika, że obaj dłużnicy (w niniejszej sprawie skarżący i nabywca przedsiębiorstwa) odpowiadają za ten sam dług do pełnej wysokości. Przystąpienie do długu i udzielenie zabezpieczeń dłużnikowi w jego umowie zawartej z kredytodawcą, stanowi odpowiednik rynkowych produktów oferowanych przez banki i instytucje ubezpieczeniowe w postaci gwarancji bankowych i ubezpieczeniowych (produkty z zakresu tzw. ubezpieczeń finansowych).". W wyroku tym skład orzekający wykluczył możliwość uznania, aby w przypadku przystąpienia osoby trzeciej do długu, bank dokonywał nieodpłatnego świadczenia na rzecz tej osoby, jako zabezpieczającej ten dług, gdyż osoba taka nie korzysta ze środków finansowych pochodzących z udzielonego kredytu. W konsekwencji, sąd uznał, że osoba trzecia przez przystąpienie do długu nie staje się kredytobiorcą. Skład orzekający w sprawie akceptuje pogląd wyrażony w ww. wyroku. Prawidłowo zatem w zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że przedmiotowe zwolnienie dotyczy środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., wydatkowanych na spłatę własnego kredytu zaciągniętego na nabycie własnego lokalu mieszkalnego. W opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącą we wniosku o interpretację taka sytuacja nie zaistniała. Kontrolując legalność zaskarżonej interpretacji indywidualnej sąd uznał, że nie narusza ona prawa, w tym w szczególności przepisów art. art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 25 pkt 2 u.p.d.o.f., gdyż organ odniósł się argumentów skarżącej w zakresie wystarczającym na dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej tego aktu i uwzględnił wszystkie okoliczności faktyczne podane we wniosku przez skarżącą, a zatem też okoliczność, że skarżąca (wraz z mężem) w 2007 r. została zwolniona z pierwotnej umowy kredytowej (z 2006 r.). Także, brak szczegółowego uzasadnienia stanowiska organu w odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa nie stanowi naruszenia procedury udzielania interpretacji, gdyż skarżącej przysługuje uprawnienie do zaskarżenia samej interpretacji, a nie aktu, jakim jest odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nadto - wbrew zarzutom skargi - w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej organ nie mógł naruszyć przepisu art. 124 O.p., gdyż przepis ten - na podstawie art. 14a § 9 O.p. - nie znajduje zastosowania do postępowania w sprawach interpretacji podatkowych. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - skargę należało oddalić.