I OSK 3438/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Falkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 787/15 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza nieważność decyzji [...] Spółki z o.o. z siedzibą w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]; 3. zasądza od [...] Spółki z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I OSK 3438/15 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 787/15, uchylił decyzję [...] Spółka z o.o. z siedzibą w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu [...] marca 2015 r. D. M. złożyła drogą elektroniczną w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniosek o udzielenie informacji publicznej – listy osób zatrudnionych w spółce obecnie, a także na koniec 2010, 2011, 2012 i 2014 roku. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. [...] Spółka z o. o. w S. odmówiła udostępnienia informacji we wskazanym we wniosku zakresie, podając jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 221 § 5 Kodeksu pracy i art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu spółka podniosła, że informacje, których udzielenia skarżąca się domagała, podlegają ochronie przewidzianej przepisami ustawy o ochronie danych osobowych i stanowią dane wrażliwe, których przetworzenie dopuszczalne jest wyłącznie wówczas, gdy pozwalają na to przepisy ustawy. Skarżąca została pouczona o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] Sp. z o. o. w S. ponownie odmówiła udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 221 § 5 Kodeksu pracy i art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu spółka wskazała, że nie podziela poglądu skarżącej w przedmiocie podstaw prawnych odmowy udzielenia żądanych informacji. Spółka ponownie odwołała się do ustawy o ochronie danych osobowych oraz przepisów Kodeksu pracy podnosząc, że dane osobowe jej pracowników, nie pełniących funkcji publicznych, nie mogą zostać udostępnione ze względu na ochronę prywatności. D. M. wywiodła skargę na decyzję [...] Sp. z o. o. w S. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje wiedzy o osobach zatrudnionych w spółce, która w sposób funkcjonalny i organizacyjny jest podmiotem, będącym częścią gminy, powołanym do wykonywania zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym; - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, że wszystkie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść wyłączenia prawa do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wniosła o oddalenie skargi wskazując, że uzasadnienie decyzji w sposób wyczerpujący określa przyczyny odmowy udzielenia informacji publicznej i podtrzymując stanowisko, iż dane pracowników spółki podlegają ochronie. Swój udział w postępowaniu zgłosiło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W., które na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Stowarzyszenie poparło skargę wskazując, że ograniczenie prawa do informacji było nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga jest zasadna. W orzeczeniu wskazano, że tryb i zasady udzielania informacji publicznych regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014.782 ze zm.) – dalej u.d.i.p. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Na podstawie art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Sąd wskazał, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 5 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, podmiot zobowiązany, po rozpatrzeniu wniosku winien niezwłocznie – nie dłużej niż w terminie 14 dni udostępnić żądane informacje bądź odmówić ich udzielenia wraz z pisemnym uzasadnieniem, ewentualnie – w przypadku stwierdzenia, że nie stanowią one informacji publicznej – poinformować o tym wnioskodawcę. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. odmowa udzielenia informacji publicznej przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji, na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Sąd stwierdził, że [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., której jedynym udziałowcem jest Gmina Miasto S., należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Odmowa udzielenia informacji, stosownie do art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., powinna przybrać postać decyzji. Biorąc pod uwagę fakt, iż pisma z dnia [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r., zawierające odmowę udzielenia informacji publicznej zawierają oznaczenie podmiotu, który je sporządził, dane wnioskodawczyni, rozstrzygnięcie merytoryczne ze wskazaniem jego podstawy prawnej i uzasadnienie, a także pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia, sąd uznał, że spełniają one wymagania stawiane decyzjom administracyjnym i zachodzą podstawy do ich merytorycznej oceny. Spółka odmawiając udzielenia informacji w zakresie wskazanym we wniosku powołała się na ograniczenia dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 221 § 5 Kodeksu pracy, przy czym uzasadnienie pisma z dnia 30 marca 2015 r. odwołuje się wyłącznie do konieczności ochrony danych osobowych pracowników zatrudnionych w spółce, bez wskazania jakie, ustawowo chronione, tajemnice spółka chce w ten sposób ochronić. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku spółka uznała, że wskazane przyczyny odmowy udostępnienia informacji publicznej były prawidłowe, podobnie jak przedłużenie terminu rozpatrzenia wniosku, bowiem podjęcie decyzji wymagało zbadania, czy żądane informacje mogą zostać udzielone. W ocenie WSA w Szczecinie, obie decyzje odmawiające udzielenia informacji publicznej zostały wydane z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że ograniczenie udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. następuje z względu na konieczność ochrony tajemnic ustawowo chronionych, a więc w takim przypadku, gdy informacja co do zasady stanowi informację publiczną, jednak nie może zostać udostępniona ze względu na to, że jest chroniona innymi przepisami, np. stanowi informację niejawną. Odmowa udzielenia informacji o danych osobowych pracowników spółki na tej podstawie byłaby zatem możliwa w przypadku, gdyby tożsamość zatrudnionych w niej pracowników była chroniona na podstawie odrębnych przepisów, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Wskazany przez spółkę, jako podstawa odmowy udzielenia informacji publicznej, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. również został zastosowany nieprawidłowo, o ile bowiem ochrona prywatności może dotyczyć szeregowych pracowników spółki, o tyle jest ona wyłączona w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem tych funkcji. Okoliczność ta nie została przez spółkę zbadana, skoro uznała ona, że ochronie podlegają dane osobowe wszystkich pracowników, a uzasadnienia obu decyzji o odmowie udostępnienia informacji w ogóle nie odnoszą się do przyczyn odmowy udostępnienia danych osobowych osób pełniących funkcje, które mogą zostać uznane za funkcje publiczne w związku z zarządzaniem spółką gospodarującą mieniem publicznym. W sytuacji, gdy wniosek dotyczył udostępnienia list osób zatrudnionych w spółce aktualnie oraz na koniec lat 2010, 2011, 2012, 2013 i 2014, spółka winna w pierwszej kolejności zbadać, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, a przypadku gdy zachodzą przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zbadać, czy ograniczenie dotyczy wszystkich pracowników spółki i w zależności od poczynionych ustaleń wydać decyzję odpowiadającą ustalonemu stanowi faktycznemu i prawnemu. Nadto podniesiono, że decyzja wydana przez spółkę prawa handlowego winna zostać podpisana zgodnie z ustalonymi i ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym zasadami reprezentacji. W niniejszej sprawie obie decyzje zostały podpisane przez S. J. - Członka Zarządu Dyrektora do Spraw Inwestycji i Rozwoju. Z zapisów zamieszczonych w Dziale 2 – Organ uprawniony do reprezentacji podmiotu odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, dotyczących [...] Sp. z o. o. wynika, że organem uprawnionym do reprezentacji spółki jest zarząd. W przypadku zarządu wieloosobowego (co ma miejsce w tym przypadku) do składania oświadczeń woli w imieniu spółki uprawniony jest prezes zarządu samodzielnie lub dwóch członków zarządu łącznie lub członek zarządu łącznie z prokurentem lub dwóch prokurentów łącznie. Obie decyzje zostały zatem wydane z naruszeniem zasad reprezentacji spółki, co również przesądza o tym, że zostały wydane z naruszeniem prawa. W dniu 26 października 2015 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności oraz orzeczenie o kosztach postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, zarzucono WSA w Szczecinie: I. Naruszenie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, iż Sąd I instancji winien stwierdzić nieważność decyzji, a tym samym nie powinien dokonywać rozstrzygnięcia merytorycznego, które może być podstawą do dalszego działania dla organu, - art. 145 § 1 pkt 2 - ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie skarżonych decyzji, w sytuacji w jakiej Sąd I instancji winien stwierdzić ich nieważność. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż prawo do prywatności ma zastosowanie w sytuacji wniosku o udostępnienie listy osób zatrudnionych w podmiocie wykonującym zadania publiczne i gospodarującym majątkiem publicznym oraz będącym własnością gminy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji powinien orzec o nieważności postępowania. W zaskarżonym wyroku wskazano, że decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej powinna zostać podpisana zgodnie z ustalonym i ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym sposobem reprezentacji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że "Obie decyzje zostały zatem wydane z naruszeniem zasad reprezentacji spółki, co przesądza o tym, że zostały wydane z naruszeniem prawa". Podniósł, że zaskarżone pismo zostało podpisane niezgodnie z zasadami reprezentacji, w związku z tym jest to projekt decyzji, który stałby się decyzją z chwilą podpisania przez osoby uprawnione. Nadto skarżący kasacyjnie wskazał, że przedmiotem wniosku nie było ujawnienie imion i nazwisk pracowników przedsiębiorstwa, będącego własnością prywatną. Wniosek dotyczył pracowników zatrudnionych w osobie prawnej gminy, która wykorzystuje mienie komunalne i wykonuje zadania publiczne. Te względy - w ocenie skarżącego kasacyjnie - uzasadniają stwierdzenie, że informacje te znajdują się w zakresie przedmiotowym art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20167 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt P.p.s.a., poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a jedynie ich uchylenie. Zarzut ten jest zasadny. Przypomnieć na wstępie należy, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem ustawa ta przewiduje wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie tylko przez organy administracji, ale także przez inne podmioty, które organami administracyjnymi nie są. Stąd też podmiotem, wydającym decyzję w zakresie określonym w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, może być także spółka kapitałowa. Decyzja wydana w powyższym trybie musi odpowiadać rygorom decyzji przewidzianym w K.p.a. (art. 107). Wydane przez Spółkę oba pisma z dnia [...] marca i [...] kwietnia 2015 r. noszą cechy decyzji administracyjnych. Zawierają rozstrzygniecie skierowane do indywidualnego adresata, wskazują na konkretne przepisy prawa oraz posiadają uzasadnienie faktyczne oraz prawne podjętego rozstrzygnięcia. Trafnie zatem skarżący oba te pisma traktował jako decyzje administracyjne wydane w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak też pisma te traktowała Spółka. W tym miejscu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, pojawia się istotny dla sprawy aspekt natury formalnoprawnej, podniesiony w również w skardze kasacyjnej – brak pod zaskarżonymi decyzjami podpisów osób uprawnionych. Zgodnie z opisem z Krajowego Rejestru Sądowego, do reprezentacji spółki uprawniony jest prezes zarządu samodzielnie lub dwóch członków zarządu łącznie albo członek zarządu z prokurentem lub dwóch prokurentów łącznie. Tymczasem pisma z dnia [...] marca i [...] kwietnia 2015 r. podpisał jednoosobowo S. J. – członek zarządu, Dyrektor ds. Inwestycji i Rozwoju. Tak więc wydane w sprawie decyzje zostały podpisane przez osobę nieuprawnioną, co zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skutkuje stwierdzeniem nieważności tych decyzji (por. M. Dyl [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Warszawa 2013, s. 618). Sąd I instancji nieprawidłowo zatem uznał, że podpisanie decyzji przez osobę nieuprawnioną nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, a zatem decyzje podlegają tylko uchyleniu. W tym bowiem wypadku, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, należało stwierdzić nieważność obu zaskarżonych decyzji. Natomiast nie jest prawidłowy zarzut naruszenia przez WSA w Szczecinie przepisów prawa materialnego. W tym zakresie w zaskarżonym wyroku słusznie podkreślono, że nie wszystkie dane pracowników spółki miejskiej podlegają ujawnieniu. Wskazać bowiem należy, że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniom. Zgodnie z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Nadto prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Tak więc w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jako przesłankę ograniczenia prawa do informacji publicznej, ustawodawca wskazał ochronę prywatności osób fizycznych. Przesłanka ta nie dotyczy "osób pełniących funkcje publiczne". Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest, na co wielokrotnie zawracało uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, pojęciem węższym od pojęcia "funkcjonariusza publicznego", ponieważ obejmuje ono osoby, które posiadają wpływ na kształtowanie się spraw publicznych, a więc takich, które podejmują rozstrzygnięcia, wiążące decyzje związane z funkcjonowaniem instytucji publicznych, gospodarowaniem majątkiem publicznym lub też orzekaniem w sprawach administracyjnych, cywilnych lub karnych w imieniu Państwa (por wyroki: WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 808/16, WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 348/16, WSA w Rzeszowie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 880/16, wyrok NSA z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 168/16). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jest oczywistym, iż pracownicy spółki miejskiej, wykonujący stricte czynności pracownicze, niezwiązane z podejmowaniem rozstrzygnięć co do gospodarowania majątkiem spółki, polityką kadrową lub określaniem planów jej działalności, nie pełnią funkcji publicznej - nie posiadają bowiem kompetencji decyzyjnych. Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do przekazania wnioskodawcy informacji o wszystkich pracownikach spółki, ponieważ dotyczą one sfery prywatnej (danych osobowych) osób, które nie pełnią funkcji publicznych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 188 P.p.s.a., rozstrzygnął jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.