II GSK 3708/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. Spółki komandytowej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 435/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. Spółki komandytowej w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 3 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [A.] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18m ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 19c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku, utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Organ pierwszej instancji w decyzji tej , w oparciu o art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wykreślił z rejestru agencji zatrudnienia [A.] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową z siedzibą w R., posiadającą certyfikat na prowadzenie agencji zatrudnienia nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do dyspozycji art. 18 m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 ze zm., dalej: "ustawa")wskazał, że przepis ten nie pozostawia organom administracji publicznej wyboru w przypadku zaistnienia choćby jednej z przesłanek. Sposób jego sformułowania jednoznacznie wskazuje na obligatoryjny charakter decyzji o wykreśleniu z rejestru podmiotu niespełniającego warunków określonych w ustawie. Decyzja taka nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną. Organy administracji nie mają zatem kompetencji do dokonywania oceny stopnia naruszenia przepisu prawa bezwzględnie obowiązującego. Organ odwoławczy wskazał, że kontrola przeprowadzona przez Inspektora Okręgowego Inspektoratu Pracy w G. wykazała nieprawidłowości polegające na naruszeniu art. 19c ustawy, tj. dyskryminowanie ze względu na płeć osób, dla których poszukiwano pracy lub innej pracy zarobkowej, co zostało potwierdzone w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Tczewie Wydział II Karny z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II W 1/14., w którym stwierdzono, że K. W. działając jako członek zarządu spółki będącej agencją zatrudnienia w dniach [...] i [...].12.2013r. emitowała na stronach internetowych spółki ogłoszenia o pracę, nie przestrzegając zasady zakazu dyskryminacji ze względu na płeć. Organ odwoławczy stwierdził, że treść ogłoszeń zamieszczanych przez spółkę wskazuje na dyskryminację osób poszukujących pracy ze względu na płeć. Charakter oferowanej pracy nie uzasadniał wymagań co do preferowanej płci. Odnosząc się do wniosków strony o przesłuchanie wskazanych przez skarżącą osób na okoliczności braku zamiaru dyskryminowania osób poszukujących pracy oraz czynności podjętych przez spółkę po ukazaniu się ogłoszeń o pracę organ podał, że nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie, tym samym niezasadny był zarzut dotyczący naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie zostały także naruszone przepisy art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ wskazał, że art. 18 m ust.1 pkt 5 ustawy używa pojęcia "naruszenia przepisów", nie zaś "naruszania przepisów", zatem nawet pojedynczy przypadek stwierdzenia naruszenia przepisów daje podstawę do wykreślenia agencji z rejestru. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła [A.] Spółka o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w R. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd I instancji odwołując się do dyspozycji art. 18 m ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 19c ustawy wskazał, że zgodnie z ustaleniami organów skarżąca, działając jako agencja zatrudnienia, w zamieszczonych ogłoszeniach dopuściła się dyskryminacji ze względu na płeć, co spowodowało konieczność wykreślenia jej z rejestru agencji zatrudnienia. W ocenie Sądu I instancji organy zasadnie przyjęły, że spółka w dwóch kolejnych dniach zamieszczała na stronach internetowych ogłoszenia o pracę dla osób, dla których poszukiwano pracy lub innego zatrudnienia, nie przestrzegając zasady zakazu dyskryminacji ze względu na płeć. Kwestie związane z zamieszczaniem ogłoszeń ujęte zostały szczegółowo w protokole kontroli przeprowadzonej w skarżącej spółce przez Państwową Inspekcję Pracy. Osoba odpowiedzialna za ich emitowanie – członek Zarządu - zastała prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II W 1/14 uznana za winą emitowania ogłoszeń o pracę nie przestrzegając zasady zakazu dyskryminacji ze względu na płeć, tj. winną popełnienia wykroczenia z art. 121 ust. 3 w zw. z art. 19 c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Faktem urzędowo stwierdzonym w tym dokumencie urzędowym były okoliczności , które zostały wskazane w opisie wykroczenia – m.in. nie przestrzeganie zasady zakazu dyskryminacji ze względu na płeć. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnioskowane przez skarżącą dowody nie zmierzały do zanegowania treści tego dokumentu, a do wykazania, że brak było zamiaru dyskryminowania osób poszukujących pracy. W tej sytuacji przeprowadzenie dowodu na zgłoszone okoliczności nie mogło doprowadzić do obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego. Za bezzasadny wobec tego uznano zarzut dotyczący wadliwości postępowania z powodu nieprzeprowadzenia dowodów na zgłoszone przez skarżącą okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że organy prawidłowo przyjęły, że spółka zamieściła ogłoszenia jako podmiot prowadzący agencję zatrudnienia, a nie jako pracodawca poszukujący pracowników. Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy zasadnie przyjął ten fakt na podstawie m.in. dokumentów Państwowej Inspekcji Pracy. Spółka nie kwestionowała zapisów w protokole Państwowej Inspekcji Pracy, później zaś informowała o usunięciu uchybień związanych z brakiem w przedmiotowych ogłoszeniach numeru wpisu do rejestru agencji zatrudnienia oraz braku oznaczania ofert pracy jako "ofert pracy tymczasowej". Tak więc, zdaniem Sądu I instancji, nawet ze sposobu postępowania skarżącej – wbrew podnoszonym w skardze zarzutom- wynika, że przedmiotowe ogłoszenia Spółka zamieściła jako agencja zatrudnienia. Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącej, że "wykreślenia dokonuje się nie w każdym przypadku zidentyfikowania pojedynczych ogłoszeń, które mogą zostać uznane za dyskryminacyjne, lecz w przypadku prowadzenia przez agencje zatrudnienia działalności w sposób naruszający warunki prowadzenia agencji zatrudnienia", jak również, że wykreślenie z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia jest "środkiem ostatecznym" stosowanym wyłącznie wówczas, gdy nie można oczekiwać, że dany podmiot będzie prowadził agencję zatrudnienia zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie Sądu I instancji twierdzenia takie nie mają oparcia w przepisach ustawy. W art. 19c ustawy zawarto zakaz dyskryminacji ze względu m.in. na płeć. Naruszenie przez agencję zatrudnienia powyższego przepisu stanowi naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, bowiem wprost stanowi o tym art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podniósł, że ten ostatni przepis wyraźnie też stanowi, iż wykreślenia podmiotu wpisanego do rejestru dokonuje się w przypadku naruszenia warunków prowadzenia agencji. W przepisie użyto sformułowania "naruszenia", nie zaś sformułowania "naruszania" warunków. Zdaniem Sądu I instancji nie ma w tej sytuacji podstaw do skutecznego postawienia organom zarzutu, że nie dokonywały ustaleń i oceny stopnia intensywności naruszenia przepisów oraz tego, czy racjonalnie można założyć, że podmiot prowadzący agencję zatrudnienia będzie prowadził działalność zgodnie z obowiązującymi normami. W tej sytuacji zarzut braku przeprowadzenia przez organy dowodów wnioskowanych przez skarżącą w celu wykazania działań zmierzających do zapobieżenia naruszeniom w przyszłości uznano za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu nadmiernego rygoryzmu przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważył, że ze sposobu skonstruowania art. 18m ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przykłada większą wagę do konieczności przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia , określonych w pkt 5 tego ustawy, niż do innego rodzaju naruszeń tych warunków. W pkt 6 art. 18m ust. 1 ustawy przewidziano bowiem- odmiennie niż w punkcie 5 – możliwość usunięcia skutków naruszeń w wyznaczonym terminie. Wynika z powyższego, że ustawodawca celowo skonstruował tak, a nie inaczej przepis art. 18m ust.1 pkt 5 ustawy, uznając naruszenie wymienionych w tym przepisie warunków działania agencji zatrudnienia za uniemożliwiające dalsze działanie takiego podmiotu. Tak więc, w ocenie Sądu I instancji, w omawianym przepisie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustawodawca celowo przedłożył zachowania niedyskryminujące nad funkcjonowanie podmiotu, który dyskryminacji się dopuszcza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów postępowania , mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś zarzuty skargi uznał za bezzasadne. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [A.] spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w R., zaskarżając go w całości. Zarzuty skargi kasacyjnej obejmowały: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18m ust. 1 pkt 5 w związku z art. 19 c ustawy w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 183 b § 2 pkt 1) kodeksu pracy, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że opublikowane ogłoszenia o pracy miały charakter dyskryminacyjny, oraz że incydentalne opublikowanie dwóch ogłoszeń o pracy o charakterze dyskryminacyjnym powinno automatycznie skutkować wykreśleniem agencji zatrudnienia z rejestru agencji zatrudnienia, co skutkowało błędnym oddaleniem skargi w niniejszej sprawie; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 18m ust. 1 pkt 5 w związku z art. 19c ustawy w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 183 b § 2 pkt 1) kodeksu pracy, w związku z art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż nie doszło do naruszenia art. 18m ust. 1 pkt 5 w związku z art. 19c u.p.z. w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 183 b § 2 pkt 1) kodeksu pracy poprzez uznanie, że opublikowane ogłoszenia o pracy miały charakter dyskryminacyjny oraz że incydentalne opublikowanie dwóch ogłoszeń o pracy charakterze dyskryminacyjnym powinno automatycznie skutkować wykreśleniem agencji zatrudnienia z rejestru agencji zatrudnienia; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów k.p.a., ze względu na nieuzasadnioną odmowę uwzględnia przez organ wniosków dowodowych skarżącego; 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 11, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu, że faktem urzędowo stwierdzonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 9 kwietnia 2014 roku, sygnatura akt II W 1/14 - są okoliczności, które zostały wskazane w opisie wykroczenia - między innymi nieprzestrzeganie zakazu dyskryminacji ze względu na płeć; 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 i art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegające na akceptacji błędnych i sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym ustaleń faktycznych zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji, że skarżąca dopuściła się dyskryminacji ze względu na płeć działając jako agencja zatrudnienia; 6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. polegające na akceptacji zaniechania przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechania podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej, skutkujące zastosowaniem środka reakcji rażąco nieproporcjonalnego do naruszenia przepisów. Skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 174 (aktualny tekst jedn. Dz.U.2017.1369 dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych tak jak zostały one postawione należy przypomnieć, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] marca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa P., którą orzeczono o wykreśleniu skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia. Zakres ustaleń faktycznych, jakie powinny być poczynione w sprawie wyznaczały obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 18m ust.1 pkt 5) ustawy o promocji zatrudnienia marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5. Z kolei art. 19 c ustawy stanowi, że agencja zatrudnienia oraz podmioty, o których mowa w art. 18c, nie mogą dyskryminować ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie ani ze względu na przynależność związkową osób, dla których poszukują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zauważyć należy że prawidłowe zastosowanie przepisów prawa procesowego może zależeć od efektów wykładni prawa materialnego. Bowiem ustalenie stanu prawnego (materialnego) daje podstawę i wyznacza kierunek podejmowania konkretnych czynności procesowych. Z redakcji przepisu art. 18m pkt 5) ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 2 i 3, art. 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5, decyzja o wykreśleniu agencji z rejestru jest obligatoryjna. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji w przepisie tym użyto sformułowania "w przypadku stwierdzenia naruszenia", nie zaś sformułowania "naruszania" warunków zatem dla wyczerpania jego dyspozycji wystarczające jest stwierdzenie nawet jednokrotnego naruszenia wskazanych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji, że ze sposobu skonstruowania art. 18m ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przykłada większą wagę do konieczności przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia , określonych w pkt 5 przepisu, niż do innego rodzaju naruszeń tych warunków. W pkt 6 art. 18m ust. 1 ustawy przewidziano bowiem możliwość usunięcia skutków wymienionych tam naruszeń w wyznaczonym terminie, zatem ustawodawca uznał naruszenie wymienionych w art. 18m ust.1 pkt 5 ustawy warunków działania agencji zatrudnienia za uniemożliwiające dalsze działanie takiego podmiotu. W omawianym przepisie ustawodawca celowo przedłożył zatem zawarty w art. 19c ustawy nakaz zachowań niedyskryminujących nad funkcjonowanie podmiotu, który dyskryminacji się dopuszcza. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznacza to, że taka wykładnia wskazanego przepisu jest sprzeczna z Konstytucją RP. Rzeczywiście jest to ograniczenie praw podmiotu, ale trzeba zauważyć, że przecież art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza taką ingerencję w te prawa, o ile ma ona podstawę ustawową, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Dopuszczalność takiego ograniczenia jest dla Sądu II instancji oczywista, ze względu na ochronę praw innych osób. Prawo, które jest chronione w tym przypadku to prawo do niedyskryminującego traktowania. Zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 18m ust. 1 pkt 5 w związku z art. 19 c ustawy w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP należy uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów może być oceniony po dokonaniu oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest podyktowane tym, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy między stronami jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca spółka wyemitowała dwa ogłoszenia o pracę, zaznaczając w pierwszym z nich, że poszukuje pracowników produkcji (kobiet) do doczyszczania filetów kurczaka , a w drugim, że poszukuje mężczyzn do zawieszania żywych kurczaków na haki przy linii produkcyjnej. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie z 9 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II W1/14) K. W. z d. A. została uznana za winną tego, że działając jako członek zarządu [A.] spółki z o.o., tj. komplementariusza [A.] spółki z o.o. spółki komandytowo – akcyjnej z siedzibą w P. będącej agencją zatrudnienia w dniach [...] i [...] grudnia 2013 r. emitowała na stronach internetowych spółki [...] oraz [...] ogłoszenia o pracę nie przestrzegając zakazu dyskryminacji ze względu na płeć, tj. za winną popełnienia wykroczenia z art.121 ust.3 w zw. z art.19 c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i za to wymierzono jej karę grzywny. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że wskazany wyrok jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, zaś faktem urzędowo stwierdzonym w tym dokumencie były okoliczności , które zostały wskazane w opisie wykroczenia – m.in. brak przestrzegania zakazu dyskryminacji ze względu na płeć. Nie możne zatem zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 11, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1 k.p.a. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie stosował art. 11 p.p.s.a. bowiem opisany wyżej wyrok nie był wyrokiem skazującym za popełnienie przestępstwa. Prawidłowo natomiast uznał, że wyrok ten jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo też Sąd i instancji zaakceptował stanowisko organu, że wnioskowane przez skarżącą dowody nie zmierzały do zanegowania treści tego dokumentu, a do wykazania, że po stronie skarżącej brak było zamiaru dyskryminowania osób poszukujących pracy oraz że nie istnieje niebezpieczeństwo zachowań dyskryminacyjnych w przyszłości. Słusznie zatem uznano, że przeprowadzenie dowodów na zgłoszone okoliczności nie mogło doprowadzić do obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, nie zmierzało też do wykazania okoliczności istotnych w sprawie z punktu widzenia dyspozycji art. 18m ust. 1 pkt 5 w związku z art. 19 c ustawy. Podobnie niecelowe z tego punktu widzenia było prowadzenie dowodów dla ustalenia i oceny stopnia intensywności naruszenia przepisów. Zatem pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 1 i § 2 k.p.a., w powiązaniu z art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów k.p.a., ze względu na nieuzasadnioną odmowę uwzględnia przez organ wniosków dowodowych skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał też stanowisko Sądu I instancji akceptujące ustalenia organów, że spółka zamieściła ogłoszenia jako podmiot prowadzący agencję zatrudnienia, a nie jako pracodawca poszukujący pracowników. Fakt ten został ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w tym ustaleń wynikających z protokołu Państwowej Inspekcji Pracy, których skarżąca nie kwestionowała, a także późniejszych działań skarżącej w postaci informowania o usunięciu uchybień związanych z brakiem w przedmiotowych ogłoszeniach numeru wpisu do rejestru agencji zatrudnienia oraz braku oznaczania ofert pracy jako "ofert pracy tymczasowej". Dodatkowo tylko wskazać można, że wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tym zakresie są wewnętrznie niespójne bowiem skarżąca mimo, iż twierdzi, że przedmiotowe ogłoszenia zamieściła w imieniu własnym jako pracodawca (nie zaś agencja zatrudnienia), to w innym miejscu uzasadnienia skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że niedopatrzenia miały charakter incydentalny, zostały usunięte, członek zarządu, który zamieszczał ogłoszenia zwolniony i po jej stronie nie istnieje ryzyko naruszeń na przyszłość zatem niecelowe jest wykreślania jej z rejestru agencji zatrudnienia. Odnosząc się zatem do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w powiązaniu z art. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie są one zasadne. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji zaakceptowanie tego, że organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny stanu faktycznego, naruszyły obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i zaniechały oceny na podstawie uzupełnienia zebranego materiału dowodowego, zaś takie działanie organów wskazywało na prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów Państwa. Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne, bowiem zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia w sprawie. Ponadto zarzuty te w istocie wiązały się z odmienną wykładnią prawa materialnego przez organy administracji i Sąd I instancji oraz tą dokonaną przez skarżącą. Niezasadnie też autor skargi kasacyjnej wskazuje na konieczność oceny treści przedmiotowych ogłoszeń z punktu widzenia dyspozycji art. 183b § 2 pkt 1) kodeksu pracy. Kodeks pracy określa bowiem prawa i obowiązki pracowników i pracodawców (art. 1 kodeksu pracy). Art. 183b § 2 pkt 1) kodeksu pracy nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś działania skarżącej prawidłowo były oceniane z punktu widzenia dyspozycji art.19 c w powiązaniu z art. 18m ust.1 pkt 5 ustawy. Stwierdzić zatem należy, że w ustalonym w tej sprawie stanie materialnoprawnym, procedowanie organów administracji i jego ocena dokonana przez Sąd I instancji nie naruszała wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 w powiązaniu z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należy wskazać, że zarzuty w tym zakresie również niezasługują na uwzględnienie. Do naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. To, że strona nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Z kolei z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, jakie obligatoryjne elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów. Nie może być ono łączone z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie wyroku poddanego niniejszej kontroli sądu kasacyjnego spełnia wymagania przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., zatem podniesiony zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., których naruszenie powiązane było z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje się, że przepisy te są tzw. przepisami wynikowymi i warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia lub nie stwierdzenia uchybień innym przepisom prawa materialnego lub procesowego. Brak stwierdzenia naruszeń prawa materialnego lub norm procesowych, które to naruszenia miałyby wpływ na wynik sprawy oznacza, że w niniejszej sprawie art.151 p.p.s.a. został prawidłowo zastosowany przez Sąd I instancji. Wobec braku skutecznego podważenia ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego należy również dokonać oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego z punktu widzenia zarzutów skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organów, że treść ogłoszeń zamieszczonych przez skarżącą wskazuje na dyskryminację ze względu na płeć bowiem charakter oferowanej pracy nie uzasadniał wymagań co do preferowanej płci pracownika. Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej częściowo wskazuje, że jej autor nadal nie przyjmuje do wiadomości czym jest dyskryminacja ze względu na płeć twierdząc, że przedmiotowe ogłoszenia zostały dostosowane do predyspozycji zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Odnosząc się do wywodów uzasadnienia skargi kasacyjnej należy wskazać, że twierdzenie, iż każda kobieta może pracować przy podwieszaniu żywych kurczaków na linii produkcyjnej jest oczywiście nieprawdziwe, lecz równie śmiało można postawić tezę, że nie każdy człowiek może pracować przy tym zajęciu, zaś charakter oferowanej pracy nie uzasadnia w sposób obiektywny wymagań co do preferowanej płci pracownika. Podobnie nie można zgodzić się z wywodami uzasadnienia skargi kasacyjnej, że uwarunkowania płciowe predestynują kobiety do pracy polegającej na doczyszczaniu filetów kurczaków. Również w tym przypadku Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organów, że charakter oferowanej pracy nie uzasadniał wymagań co do preferowanej płci pracownika. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał za prawidłowe zastosowanie art. art. 18m ust. 1 pkt 5 w związku z art. 19 c ustawy w przedmiotowej sprawie. Podsumowując stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola działalności administracji publicznej była prawidłowa, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty ocenić należało jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.