II SA/Kr 708/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie WSA: Magda Froncisz Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi S.H. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala I. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. decyzją z dnia 8.10.2014 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 105 par. 1 K.p.a. umorzył z urzędu – jako bezprzedmiotowe – postępowanie w sprawie robót budowlanych prowadzonych z naruszeniem ustawy Prawo budowlane przez M. L. na działce nr [...] w miejscowości C.. W motywach rozstrzygnięcia podano, że w dniu 23.03.2012 r. wpłynął do organu wniosek S. H. informujący o popełnieniu samowoli budowlanej w C. przy ul. K. nr [...]. Pismo to zostało zakwalifikowane jako skarga, uznana następnie w wyniku przeprowadzonych czynności za bezzasadną. W dniu 17.12.2012 r. wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. wniosek S. H. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie popełnienia przez W. L. i M. L. samowoli budowlanej w C. przy ul. K.. Samowola ta polegała w ocenie wnioskodawcy na wzniesieniu garażu o konstrukcji drewnianej obitej blachą. W dniu 5.03.2013 r. organ przeprowadził kontrolę posesji przy ul. K. w miejscowości C.. W trakcie kontroli ustalono, że na działce nr [...] zlokalizowana jest wiata gospodarcza o konstrukcji szkieletowej drewnianej. Wiata dobudowana jest do budynku mieszkalnego o nr [...] od strony północnej. Od strony zachodniej i północnej, ściany wiaty poszyte są blachą trapezową. Od strony wschodniej nie ma ściany. Wewnątrz wiaty, znajdowały się narzędzia ogrodnicze, sprzęt turystyczny i pojemnik na śmieci. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. postanowieniem z dnia 03.06.2013 r. (znak: [...]) odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie "samowoli budowlanej znajdującej się -w C. przy ulicy K. w postaci garażu o konstrukcji drewnianej obitej blachą." Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 14.10.2013r. (znak: [...]), a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zawiadomieniem z dnia 10.02.2014 r. (znak: [...]) poinformowano strony o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez inwestora: M. L., na działce nr [...] w miejscowości C. - z naruszeniem ustawy Prawo budowlane. Organ podał, że z porównania dokumentów zgłoszenia zamiaru wykonania wiaty gospodarczej na ww. działce ze stanem faktycznym, opisanym kolejno w protokołach z kontroli przeprowadzonych w dniu 18.04.2012 r. i w dniu 05.03.2013 r. wynika, że Inwestor wykonał przedmiotową wiatę zgodnie ze zgłoszeniem robót budowlanych na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zgłoszenie to złożone zostało w Starostwie Powiatowym w N. w dniu 04.10.2011 r. Gabaryty wiaty, usytuowanie oraz funkcja nie zostały zmienione. Organ zaznaczył, że co prawda na załączonych do zgłoszenia rysunkach, ściana zachodnia i północna przewidziane były bez wypełnienia, to jednak inwestor wykonał te dwie ściany z blachy. W ocenie organu, nie zmienia to jednak faktu, iż nadal obiekt stanowi wiatę, a nie budynek. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zrealizowany zaś na działce nr [...] w C. obiekt budowlany - nie jest od strony wschodniej wydzielony za pomocą przegrody budowlanej, więc jest on wiatą, a nie budynkiem. W tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lipca 2009r. II SA/Kr 448/2009, w którym sąd zajął stanowisko, że: "cechą charakterystyczną wiaty jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron. Konstrukcje tego typu są całkowicie pozbawione ścian albo maja jedną, dwie lub trzy ściany." Organ I instancji podał nadto, że zgodnie z art. 28 ust. l Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. l pkt 2 przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, (...), realizacja tych obiektów możliwa jest po dokonaniu przez inwestora zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę we właściwym organie (art. 30 ust. l pkt l Prawa budowlanego). Odnośnie do kwestii użytkowania przedmiotowego obiektu jako garażu wyjaśniono, że w trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych zarówno w dniu 18.04.2012 r. jaki w dniu 05.03.2013 r. wiata pełniła funkcję gospodarczą - zgodną z przyjętym zgłoszeniem, co uwidocznione zostało na dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do przeprowadzonej kontroli. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. podał, że kwestia dotycząca nielegalnie wybudowanego piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. w C., podnoszona przez S. H. w piśmie z dnia 21.05.2012r. poddana została analizie w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego pod sygn. akt: [...]. W ocenie organu, zgromadzona tam dokumentacja fotograficzna jest wystarczającym dowodem świadczącym o tym, że budynek na przełomie lat nie zmieniał swoich gabarytów, nie uległa zmianie również ilość kondygnacji. Budynek ten uległ zmianie wizualnej, co jest wynikiem przeprowadzanego przez inwestora remontu, polegającego na wymianie przekrycia dachowego (zgłoszenie z datą wpływu do organu 09.03.2009 r.) oraz bieżącej konserwacji, czyli działania mającego na celu utrzymanie pierwotnego stanu budynku, zapobiegającego pogorszeniu się jego stanu technicznego (wymiana otworów okiennych i drzwiowych, wykonanie wyprawy elewacyjnej itp.). Czynności z zakresu bieżącej konserwacji nie stanowią robót budowlanych i wobec tego nie podlegają przepisom Prawa budowlanego. Tym samym zaś, nie wymagają one ani pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego), ani też zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. l Prawa budowlanego. Jednocześnie nie są one objęte również zakresem działań organów nadzoru budowlanego, których kompetencje dotyczą wyłącznie robót budowlanych, określonych w przepisach wymienionej ustawy. Organ podsumował, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Inwestor przeprowadził roboty budowlane (budowa wiaty gospodarczej, roboty remontowe i związane z bieżącą konserwacją budynku mieszkalnego) bez naruszenia ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. umarzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 par. 1 K.p.a. II. Odwołanie od opisanej decyzji wniósł S. H.. Odwołujący się kwestionował zakwalifikowanie przez PINB spornego obiektu budowlanego jako budynku gospodarczego, a nie garażu typu "blaszak". III. Wojewódzki Inspektor Nadzory Budowlanego w K. decyzją z dnia 16.04.2015 r. (znak; [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 8.10.2014 r. Uzasadniając swą decyzję podał, że przedmiotem postępowania jest zasadność umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie dotyczącej "robót budowlanych prowadzonych przez inwestora: M. L., zam. C., ul K., na dz. ewid. nr [...] w miejscowości C. z naruszeniem ustawy". Zaznaczył przy tym, że PINB prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie zajmował się jednocześnie kwestią legalności wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego i robót budowlanych wykonanych bezpośrednio na przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym, celem określenia prawidłowości tego postępowania organ odwoławczy wskazał, iż niezbędne jest przesądzenie, czy przedmiotowa wiata stanowi część obiektu budowanego — budynku do którego została dobudowana (w rozumieniu art. 3 pkt l lit.a Prawa budowlanego). Tylko w takim przypadku, w ocenie WINB w K., prawidłowe byłoby rozstrzyganie w jednej decyzji administracyjnej o legalności robót wykonanych w samym budynku oraz dobudowania do niego wiaty. Zgodnie ze wskazanym przepisem, obiektem budowlanym jest budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi. Punkt 9 cytowanego przepisu wskazuje, że przez urządzenia budowlane należy rozumieć "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym i zapewniające możliwość użytkowania go zgodnie z jego przeznaczeniem". Urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, z natury pozostaje więc w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (w tym przypadku budynkiem mieszkalnym) w stosunku do którego spełnia funkcję służebną i umożliwia prawidłowe użytkowanie tego obiektu. Organ odwoławczy powołał wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 stycznia 2014 r. (sygn. akt: II SA/Bd 1194/13, LEX nr 1457754). W orzeczeniu tym wyrażono pogląd, iż: "zaliczenie ogrodzenia do urządzeń budowlanych nie wyklucza, że jest ono również obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. Aby urządzenie budowlane o jakim mowa w art. 3 pkt 9 Pr. bud. podlegało regulacjom tego prawa, musi ono stanowić bądź to część obiektu budowlanego, z którym jest związane, bądź stanowić samodzielny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Pr. bud. Organ II instancji podał, że z akt sprawy wynika, że wiata jest wykorzystywana w celu przechowywania narzędzi, sprzętu turystycznego oraz pojemników na śmieci. Pełni więc funkcję służebną w stosunku do budynku. Jest również wykorzystywana jako miejsce postojowe dla samochodu. Istnieje więc funkcjonalny związek między użytkowaniem wiaty, a korzystaniem z budynku mieszkalnego. Nadto, wiata jest fizycznie połączona z budynkiem za pomocą rynien spustowych. Przylega do budynku, którego ściana północna stanowi pokrycie ściany wiaty. W ocenie WINB powyższe świadczy o tym, że wiata stanowi funkcjonalną część budynku mieszkalnego. Podkreślił również, iż skoro podstawą prawną decyzji organu I instancji jest art. 105 par. 1 K.p.a., to istotne jest również zbadanie, czy sprawa zainicjowana wnioskiem S. H. posiadała charakter sprawy administracyjnej w momencie wszczęcia postępowania oraz czy nie utraciła go w toku postępowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że budowa wiaty wymagała wyłącznie zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.). WINB w K. podał, że do przyjęcia danego obiektu jako wiaty nie jest wymagane ustalenie jego gospodarczego przeznaczenia. Wymogi dotyczące wolnostojącego, parterowego oraz gospodarczego charakteru danego obiektu odnoszą się wyłącznie do budynków gospodarczych. Kwalifikacja obiektu jako wiaty opiera się nie na sposobie jej wykorzystywania, lecz konstrukcji, która pozbawiona jest jednej ze ścian (wyrok WSA w Krakowie II SA/Kr 448/09). Niezależnie od określenia przeznaczenia wiaty – jej wzniesienie wymagało jedynie zgłoszenia budowy właściwemu organowi. Inwestor zaś wykonał wiatę w oparciu o zgłoszenie, złożone do PINB w dniu 4.10.2011 r. W pewnym zakresie robót, inwestor odstąpił od treści zgłoszenia, wykonując wypełnienie dwóch ścian obiektu. Również wymiary wiaty w niewielkim stopniu odbiegają od wskazanych w zgłoszeniu. Pomiary wykonane w trakcie czynności kontrolnych w dniu 18.04.2012 r. wskazują bowiem, że wiata ma wymiary 6,85x3,25 m. oraz wysokość 4,55 m. pod kalenicę. Zgodnie ze zgłoszeniem wymiary powinny wynosić 7x2,95 oraz 5,14 m. pod kalenicę. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że nie wszystkie odstępstwa od zgłoszenia uzasadniają wszczęcie procedury naprawczej. Wskazana zmiana nie doprowadziła do znacznej zmiany powierzchni zabudowy wiaty (powierzchnia w oparciu o zgłoszenie wynosi 20,65, a w rzeczywistości 22,26 m. Rzeczywista powierzchnia zabudowy obiektu wciąż nie przekracza powierzchni wskazanej w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (tj. 25 m2). Oznacza to, iż niezależnie od zmiany parametrów wiaty określonych w zgłoszeniu - jej budowa wciąż pozostaje zwolniona z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał również na wyrok WSA w Białymstoku o sygn. akt II SA/Bk 311/10. Podkreślono przy tym, iż stwierdzone odstępstwa nie realizują żadnego z przypadków zezwalających na wniesienie sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podzielił ocenę Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. odnośnie nielegalnie wybudowanego piętra budynku mieszkalnego przy ul. K. nr [...] w C.. Dokumentacja fotograficzna dowodzi, że roboty budowlane przy przedmiotowym budynku nie obejmowały prac zmierzających do nadbudowy nieruchomości o dodatkowe piętro. Zmiany dotyczyły pokrycia dachowego wykonanego na podstawie zgłoszenia z dnia 9.03.2009 r. oraz prac kwalifikowanych jako bieżąca konserwacja. W ocenie WINB brak podstaw do stwierdzenia, że roboty były prowadzone z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane. Brak kompetencji do orzekania o istocie sprawy powoduje, że dalsze postępowanie przed organem jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 par. 1 K.p.a., co przemawia za umorzeniem postępowania. IV. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, S. H. domagał się uchylenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16.04.2015 r. ([...]) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Złożył także wniosek o stwierdzenie, że bezczynność tego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny. Zgłosił żądanie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że organ pominął fakt, iż obiekt budowlany znajdujący się przy ul. K. nr [...] w miejscowości C. to w rzeczywistości garaż, a nie budynek gospodarczy. Na wybudowanie takiego obiektu niezbędne jest – w ocenie skarżącego – pozwolenie na budowę. Wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy. W sprawie mamy do czynienia ze zmianą sposobu użytkowania obiektu. W ocenie skarżącego świadczy o tym fakt, iż w obiekcie przechowywany jest samochód. Obiekt ten winien być sprawdzony pod kątem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sprawa dotycząca zarzucanej WINB w K. bezczynności – została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 115/15. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, podtrzymując dotychczas zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16.04.2015 r. oraz postępowania ją poprzedzającego wykazała, iż decyzja ta nie narusza prawa w sposób i w stopniu nakazującym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarga zatem, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przewidywał, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z kolei, art. 30 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy nakazuje w takim przypadku dokonanie zgłoszenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W kontrolowanej sprawie nie ulega wątpliwości kwestia, że inwestor – M. L. w dniu 4.10.2011 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania na działce nr [...] w miejscowości C. - wiaty gospodarczej o konstrukcji drewnianej, o powierzchni zabudowy poniżej 25 m2. (k. 5-20 a.a.). Zgłoszenie to określało rodzaj, zakres i sposób wykonywanych robót oraz termin ich rozpoczęcia. Stosownie do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Jak ustalił organ nadzoru budowlanego, względem zamierzonej przez M. L. inwestycji, właściwy organ sprzeciwu nie wniósł. Oznaczało to, iż inwestor mógł legalnie realizować budowę, w oparciu o dokonane uprzednio zgłoszenie. Analiza sprawy wskazuje przy tym, że trafnie organ odwoławczy dostrzegł, iż M. L., w trakcie realizacji inwestycji dokonała pewnych odstępstw od planowanego zamierzenia określonego w zgłoszeniu z dnia 4.10.2011 r. Odstępstwa te dotyczyły wypełnienia blachą dwóch ścian obiektu oraz nieznacznej zmiany parametrów (wymiarów) obiektu. Wg zgłoszenia, sporny obiekt przewidziano o wymiarach: 7 x 2,95 m i wysokości 5,14 m, zaś wykonano obiekt o wymiarach 6,85 x 3,25 i niższej wysokości tj. 4,55 m. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażony przez WINB w K. w zaskarżonej decyzji, iż kwalifikacja dokonanego przez inwestora odstępstwa nie uzasadnia wszczęcia w tej sprawie procedury naprawczej, bowiem odstępstwa tego nie można kwalifikować jako "istotnego". Zauważyć bowiem należy, iż różnica w powierzchni zabudowy obiektu określonej w zgłoszeniu (20,65 m2), względem uzyskanej w wyniku jego realizacji (22,26 m2) wynosi 1,61 m2. Powyższe, nieznaczne odstępstwo, w okolicznościach ocenianego przypadku, przy jednoczesnym braku naruszenia normy zawartej w cytowanym wyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – świadczy o nieistotnym odstępstwie od przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia. Nawet gdyby bowiem inwestor zgłosił zamiar wykonania budowy w formie i zakresie, który faktycznie zrealizował, to względem tak określonej inwestycji, właściwy organ i tak nie byłby uprawniony do wniesienia sprzeciwu (por. teza 2 wyroku WSA w Białymstoku z dnia 25.08.2010 r., sygn. akt II SA/Bk 311/10; Lex nr 607715). Ten bowiem wnieść można wyłącznie w przypadkach określonych w art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Z akt sprawy, ani z też z żadnych twierdzeń skarżącego składanych w toku postępowania nie wynika przy tym aby jakiekolwiek przesłanki określone we wskazanych przepisach mogły w tej sprawie występować. W ocenie sądu, nie jest trafny zarzut skarżącego, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z objętą zgłoszeniem wiatą, lecz z garażem. W powszechnym rozumieniu, za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996 r.), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku" (Uniwersalny Słownik Języka polskiego, pod red. S. Dubisza, t. 5, Warszawa 2003 r., s. 80; definicja przywołana w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 listopada 2013 r.; sygn. akt II OSK 1260/12). Cechą charakterystyczną wiaty jest brak obudowania ścianami ze wszystkich stron (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.07.2009 r.; sygn. akt II SA/Kr 448/09). Analiza materiału dowodowego sprawy, a w szczególności parametrów technicznych określonych w zgłoszeniu oraz fotografii z realizacji wiaty - k. 37, fotografii przy k. 32 i 30 akt administracyjnych wskazuje, że budowla będąca przedmiotem postępowania jest lekką, wspartą na słupkach konstrukcją, posiadającą 3 boczne ściany, z czego jedna stanowi ścianę budynku mieszkalnego znajdującego się na tej samej działce (nr [...]). Część frontowa obiektu pozostaje przy tym całkowicie otwarta, zaś całość niewątpliwie pełni funkcję użytkową. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. (sygn. akt II SA/Gl 265/13) wskazał, że uznanie, że wiata oznacza lekką, zadaszoną konstrukcję, częściowo lub zupełnie pozbawioną ścian, nie jest naruszeniem reguł znaczeniowych języka polskiego i brak jest podstaw do kwestionowania, że takie rozumienie wiaty odbiega od zamiarów ustawodawcy (Lex nr 13550450). Z kolei, WSA w Gdańsku w wyroku 5 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SA/Gd 175/13) podkreślił, że każda wiata, o powierzchni poniżej 25 m2, przeznaczona do pełnienia różnorakich funkcji, w tym np. myjni samochodowej, jest objęta hipotezą normy prawnej z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Rację ma więc orzekający w sprawie organ administracji twierdząc, iż do przyjęcia, iż dany obiekt budowlany jest "wiatą" nie jest wymagane ustalenie jego gospodarczego przeznaczenia. Kwalifikacja obiektu jako "wiaty" opiera się bowiem nie na sposobie jego wykorzystywania, lecz na jego konstrukcji, która pozbawiona jest co najmniej jednej ze ścian. Taka też sytuacja bezsprzecznie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż wzniesiony obiekt, jak wyżej wskazano, stanowi lekką konstrukcję, pozbawioną jednej ze ścian (frontowej). Przesądza to o zakwalifikowaniu tego obiektu jako wiaty w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, wg brzmienia tego przepisu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zajmując stanowisko wobec podnoszonej przez skarżącego kwestii nielegalnego podwyższenia budynku na działce nr [...] w C., podzielić należy ustalenia i wnioski dokonane w tym zakresie przez organ odwoławczy. Na podstawie oceny akt sprawy, w tym fotografii spornego budynku wykonanych w 1984 r. (k. 27) jak również w latach późniejszych (k. 28-29) nie było bowiem wadliwe przyjęcie przez WINB w K., że prace budowlane przeprowadzone przy przedmiotowym budynku nie doprowadziły do jego nadbudowy o dodatkowe piętro. Wykonane zaś prace zostały zrealizowane legalnie, w oparciu o zgłoszenie z dnia 9.03.2009 r. (k. 27). Mając na uwadze powyższy stan sprawy należało stwierdzić, iż zasadnie organ administracji umorzył postępowanie prowadzone z wniosku skarżącego S. H.. Zgodnie z art. 105 par. 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Na gruncie prawa budowlanego postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe wtedy, gdy organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17.02.2015 r. sygn. akt II SA/Wr 823/14). Jak wyżej wykazano, w sprawie tej, wobec prawidłowych ustaleń organu, poczynionych w ramach niebudzącego zastrzeżeń postępowania dowodowego, nie ma podstaw do władczej, w formie merytorycznej decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Przedstawione powyżej okoliczności, nakazywały skargę oddalić, o czym sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.