I SA/Kr 1053/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Oświęcimiu na uchwałę Rady Gminy Oświęcim z dnia 12 grudnia 2012 r. Nr XXXIV/249/12 w sprawie ustalenia wzorów deklaracji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" w części dotyczącej obowiązku podania numeru telefonu oraz adresu e-mail, w rubryce D.1 deklaracji zatytułowanej "Dane identyfikacyjne – Osoba Fizyczna"; II. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" w części dotyczącej obowiązku podania numeru telefonu oraz adresu e-mail, w rubryce D.2 deklaracji zatytułowanej "Dane identyfikacyjne – Zarządca lub inny podmiot władający nieruchomością"; III. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" w części dotyczącej zawartego w rubryce G deklaracji oświadczenia osoby składającej deklarację o świadomości o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością; IV. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" w części dotyczącej zawartego w nim pouczenia o treści art.233 §1 kodeksu karnego. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Oświęcimiu wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Oświęcim z dnia 12 grudnia 2012 r. nr XXXIV/249/12 w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości wraz z załącznikami. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2002 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r. poz. 391 ze zm.) polegające na nałożeniu na osoby składające deklarację obowiązku podania w załączniku do wspomnianej uchwały zatytułowanym "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z terenu nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcu" danych w postaci: - numeru telefonu kontaktowego oraz adresu e-mail, podczas gdy dane te nie są konieczne do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; - zawarcia tam pouczenia o odpowiedzialności karnej za podania danych niezgodnych ze stanem faktycznym (część zatytułowana "Pouczenie"), podczas gdy organ administracji nie posiada kompetencji, aby odbierać dane pod takim rygorem w celu obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W oparciu o powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie. Prokurator podniósł, że zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazane przepisy nie dają organom gminy kompetencji do nałożenia na składającego deklarację obowiązku podania ww. danych, a nadto wskazane informacje nie są konieczne do obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Końcowo Prokurator wskazał, że kwestionowany akt administracyjny stanowi akt prawa miejscowego, zatem stwierdzenie jego nieważności jest możliwe, bez względu na datę jego uchwalenia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Oświęcim wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia spornej uchwały nie wskazywał na enumeratywnie określoną treść deklaracji, ani na dozwolone lub zakazane przez prawo żądanie informacji. W ocenie organu jedynym ograniczeniem jest zapewnienie prawidłowości wyliczenia wysokości opłaty. Organ zwrócił uwagę, że wskazany przepis stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a zgodnie z przepisami o egzekucji administracyjnej tytuł wykonawczy jest sformalizowanym wnioskiem zawierającym szczegółowe dane osobiste, w tym dane o posiadanym i potencjalnym majątku dłużnika celem umożliwienia skutecznej egzekucji. Skoro tak, oraz mając na względzie brak zakazu pobierania danych skarżonych przez prokuratora, nie można uznać, że są to dane zbędne. Dane te są przedmiotowo istotne dla ustalenia zarówno dopłat jak i kontroli prawidłowości dopłat, a przede wszystkim mają zapobiec nienależnemu lub nieprawidłowemu uiszczaniu samych opłat i umożliwić skuteczną egzekucję w przypadku ich braku. Organ zaznaczył także, że opłaty te są quasi-podatkiem do których zastosowanie ma ordynacja podatkowa. Przepisy tej ustawy nie zabraniają pobierania tych danych. Co więcej z dniem 1 lutego 2015 r. na mocy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zmodyfikowano art. 6m ust. 1 b ww. ustawy i obecnie zgodnie z nim legalne jest zbieranie w ramach deklaracji następujących danych: - numer telefonu właściciela nieruchomości; - adres poczty elektronicznej właściciela nieruchomości; - inne informacje niezbędne do wystawienia tytułu wykonawczego. W zakresie pouczenia w treści deklaracji o odpowiedzialności karnej za złożenie deklaracji z podaniem danych nieprawdziwych czy fałszywych, organ wskazał, że art. 233 § 1 Kodeksu karnego reguluje w swej hipotezie i typizuje przypadki takiego zawinionego działania, które polega m.in. na wypełnieniu deklaracji niezgodnie z prawdą lub stanem rzeczywistym. Deklaracja "śmieciowa" jest bowiem formą zeznania o odpadach stanowiących przedmiot naliczenia spłaty. Deklaracja ta jest podstawowym dokumentem - dowodem w rozumieniu art. 181 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa - expresis verbis słowo "deklaracja" w postępowaniu w sprawie wymiaru opłaty za odpady. Zresztą ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakazuje stosować Ordynację podatkową do tych deklaracji. Organ podkreślił, że oczywistym jest, że w razie stwierdzenia sfałszowania takich danych Wójt jako instytucja publiczna po myśli art. 304 kpk ma obowiązek zawiadomić organy ścigania o podejrzeniu spełnienia przestępstwa właśnie z tego art. 233 kk. Skoro zatem przepis ten dotyczy także sytuacji fałszowania deklaracji to pouczenie o tej odpowiedzialności powinno być nie tylko prawem ale i obowiązkiem. Organ zwrócił uwagę, że przepis prawa karnego jest przepisem rangi ustawowej, więc powołanie go w jakimkolwiek dokumencie nie może rodzić skutku nieważności, czy naruszenia prawa. Niemniej jednak organ wskazał, że dostrzega linię orzeczniczą ukształtowaną w kwestii pouczenia o odpowiedzialności karnej i w związku z tym z ostrożność procesowej wnosi o ewentualne uchylenie skarżonej uchwały tylko w tej części. W piśmie stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Oświęcim zwrócił się o poddanie pod rozwagę Sądowi zastosowania art. 161 i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ wyjaśnił, że uchwałą Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2013 r. nr XLI/319/13 w sprawie zmiany wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wszelkie kwestionowane przez skarżącego zapisy załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zostały uchylone. Zamiana nastąpiła przed wniesieniem skargi zatem postepowanie stało się w ocenie Wójta Gminy Oświęcim bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Gminy Oświęcim z dnia 12 grudnia 2012 r. nr XXXIV/249/12 w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości wraz z załącznikami. Zauważyć należy, że uchwała w przedmiocie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi niewątpliwie jest aktem prawa miejscowego. Cechuje się bowiem ogólnością, generalnością i abstrakcyjnością. Określa adresata poprzez wskazanie jego cech, a nie wymienia go z nazwy i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 594). Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie 1 tej ustawy, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony jest pogląd, iż tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Do naruszenia takiego zaliczyć należy: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 821/05). Przechodząc do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały należy zauważyć, że konstytucyjna struktura aktów prawa miejscowego przewiduje wymóg ich wydawania na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego i w granicach w tym upoważnieniu zakreślonych (art. 94 Konstytucji). Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na terenie gminy. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 6n ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012r., poz. 391 ze zm.), który w dacie jej podjęcia stanowił, że Rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji (ust.1). Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (ust. 2 ). Podkreślić należy, że ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 527/06; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 59/07). Oznacza to, że w podejmowanym na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że nałożenie w Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w rubryce oznaczonej symbolem "D.1 – Osoba fizyczna" i "D.2 – Zarządca lub inny podmiot władający nieruchomością" obowiązku podania numeru telefonu oraz adresu e-mail tych podmiotów nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej do ich zamieszczenia. Należy bowiem zauważyć, że ani przepisy przywołane w samej zaskarżonej uchwale jako jej podstawa prawna, ani żaden inny przepis prawa nie upoważniają rady gminy do zobowiązania osoby składającej deklarację na potrzeby ustalenia opłat za gospodarowanie odpadami do obowiązku podawania takich informacji. Nade wszystko stwierdzić jednakże należy, że podanie powyższych danych nie stanowi informacji niezbędnych do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powyższe dane mogłyby być co najwyżej zamieszczone w deklaracji jako jej część fakultatywna, którą składający deklarację mógłby dobrowolnie wypełnić. Wskazane powyżej wymagania nie zostały jednakże sformułowane jako alternatywa do ewentualnego wypełnienia przez deklarującego, lecz jako jego obowiązek. Jeśli chodzi o obowiązek podania numeru telefonu oraz adresu e-mail zauważyć należy, że pomimo powszechności korzystania ze społeczeństwa z usług telefonicznych nie istnieje prawny nakaz by z nich korzystać. Część (choć może dotyczyć to niewielkiej ilości osób w gminie) składających deklarację może nie posiadać telefonu oraz adresu e-mail i w sytuacji zamieszczenia w deklaracji takiej pozycji, osoby te nie miały by możliwości prawidłowego (pełnego) jej wypełnienia. Przedmiotowe dane osobowe tylko wówczas powinny być gromadzone, gdyby były one niezbędne celem ich przetwarzania w związku z realizacją uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa lub gdyby były one niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Dz.U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.). Sąd nie dopatrzył się jednak takiej niezbędności lub konieczności w rozumieniu art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych w odniesieniu do ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dalszej kolejności wskazać należy, że nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej także zamieszczenie w rubryce oznaczonej symbolem "G" oświadczenia osoby składającej deklarację o świadomości o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością oraz zawarcie w deklaracji stosownego pouczenia o treści art.233§1 kk . Wskazać należy, że normy zawarte w art. 6n ust. 1-2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie stwarzają jakichkolwiek podstaw do wprowadzenia do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości, klauzuli, zgodnie z którą podmiot podpisujący deklarację oświadczałby, że znane mu są przepisy Kodeksu karnego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością . Kwestionowana klauzula nie stanowi bowiem objaśnienia dotyczącego sposobu wypełnienia deklaracji. Podkreślić należy, że warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest wskazanie na przepis rangi ustawowej, który przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Innymi słowy, jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty, rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań). Takiego rygoru ustawodawca nie wskazał w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odnośnie zaś zamieszczenia w deklaracji innych pouczeń należy mieć na uwadze, że upoważnienie ustawowe dopuszcza tylko jedno, a mianowicie że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wprowadzenie do deklaracji kwestionowanego oświadczenia oznacza zatem przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Konsekwentnie nie znajduje żadnego umocowania w przepisach prawa zamieszczenie w przedmiotowej deklaracji pouczenia o treści art.233 § 1 kk, które mogłoby osobę wypełniająca deklaracje niechybnie wprowadzać błąd co do faktu jej istnienia w analizowanym przypadku. Podsumowując stwierdzić należy, że kwestionowane elementy uchwały zostały podjęte bez podstawy prawnej, a zatem taka wada ma charakter istotny. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym każda uchwała zawierająca istotne naruszenia prawa (jest sprzeczna z prawem w stopniu istotnym) jest nieważna, przy czym nieważność może dotyczyć całości lub części uchwały. Istotne naruszenie prawa dotyczy w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 2 ust. 2 i art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i objęcie wymogiem zamieszczenia oświadczeń, które nie są niezbędne do wykonania tej uchwały. Na końcu podkreślić należy, że przedmiotem postępowania zainicjowanego skargą złożoną przez Prokuratora było stwierdzenie nieważności części uchwały Rady Miejskiej w Oświęcimiu nr XXXIV/249/12 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Miasta Grybowa. Informacja zawarta w piśmie organu z dnia 3 lipca 2015 r. o podjęciu przez Radę Gminy Oświęcim nowej uchwały nr XLI/319/13 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie zmiany wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której wyeliminowano zaskarżone zapisy nie czyni bezprzedmiotowym niniejszego postepowania, bowiem do czasu uchylenia uchwały obowiązywała ona przez pewien czas i rodziła skutki prawne. W uchwale z dnia 14 września 1994r., sygn. akt W 5/94 dotyczącej wykładni art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. Skuteczne uchylenie uchwały inną, kolejną uchwałą wywołuje bowiem jedynie skutek na przyszłość (ex nunc) i przerywa działanie skutków prawnych uchwały poprzedniej jedynie od daty wejścia w życie uchwały uchylającej. W przypadku, gdy zaskarżona uchwała mogła wywołać skutki prawne, nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego. W takim przypadku zachodzi konieczność oceny legalności zaskarżonego aktu. Sama zmiana, lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku. W razie ustalenia, że zaskarżony akt został wydany z istotnym naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi będzie polegać na stwierdzeniu nieważności tego aktu. Wyrok stwierdzający nieważność uchwały lub aktu wywiera zaś skutek prawny z mocą od dnia podjęcia uchwały tj. ex tunc. Podsumowując stwierdzić należy, że Rada Gminy Oświęcim w sposób wadliwy zrealizowała kompetencję zawartą w art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. z przekroczeniem delegacji ustawowej, a tym samym w sposób istotny naruszyła prawo. Z uwagi na przedstawione powyżej rozważania, Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w omówionej wyżej części jako naruszającą w chwili jej wydania art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.