III SA/Wa 1726/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dawniej: E. sp. z o.o.) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 2011 r. nr IPPB3/423-850/11-2/MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dawniej: E. sp. z o.o.) kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana Spółką lub Skarżącą) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Przedstawiając stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) Spółka wskazała, że jest producentem wyrobów cukierniczych. W związku z planowanym dalszym rozwojem działalności gospodarczej, w celu poprawienia jej efektywności, podjęta została decyzja o przeprowadzeniu reorganizacji działalności Spółki. W ramach planowanej restrukturyzacji działalności, Spółka zamierza skoncentrować posiadane obecnie prawa, określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawa własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.), w tym w szczególności zarejestrowane lub zgłoszone do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP lub/i w Urzędzie ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (OHIM) prawa do znaków towarowych, jak również prawa do wzorów użytkowych, w jednym podmiocie (dalej jako "Prawa własności przemysłowej"). Spółka zamierza wnieść wkład w postaci Praw własności przemysłowej do nowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako "Nowa Spółka"), której będzie wspólnikiem. Oprócz Praw własności przemysłowej do Nowej Spółki zostaną przeniesieni także pracownicy działu marketingu odpowiedzialni za zarządzanie ww. prawami oraz za działania marketingowe oraz umowy niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług marketingowych oraz zarządzania prawami własności przemysłowej. W konsekwencji Nowa Spółka przejmie wszystkie zadania Wspólnika z zakresu marketingu oraz zarządzania markami. Wspólnik natomiast będzie mógł skupić swe działania wyłącznie na produkcji wyrobów cukierniczych oraz ich sprzedaży. Składniki majątku, które zostaną przeniesione do Nowej Spółki nie będą stanowiły zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tylko będą stanowić aktywa. W szczególności, prawa ochronne do znaków towarowych, które zostały zarejestrowane i które będą wchodzić w skład aportu (dalej jako "Znaki Towarowe"), zostaną wniesione do Spółki po wartości rynkowej ustalonej na podstawie wyceny przygotowanej przez niezależny podmiot, uwzględniającej ich znaczenie ekonomiczne w zakresie udziału w rynku, wpływu na ceny, dominacji w kanałach dystrybucji i odporności na działania konkurencji. Nowa Spółka będzie wykorzystywać wniesione Prawa własności przemysłowej, w szczególności Znaki Towarowe, w ramach swojej działalności gospodarczej poprzez udzielanie licencji na odpłatne korzystanie ze Znaków Towarowych i innych Praw własności przemysłowej lub oddanie ich do używania w ramach umowy leasingu operacyjnego w rozumieniu art. 17b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm. dalej u.p.d.o.p.). W wyniku wniesienia wkładu nastąpi podwyższenie kapitału zakładowego w Nowej Spółce o wartość rynkową przedmiotu aportu poprzez podwyższenie wartości nominalnej istniejących udziałów w trybie art. 257 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). W akcie notarialnym dotyczącym wniesienia wkładu do Nowej Spółki zostanie określone, iż wartość wkładu odpowiadać będzie wartości netto (tzn. cenie pomniejszonej o podatek VAT) Praw własności przemysłowej, w szczególności Znaków Towarowych, a podatek VAT zostanie rozliczony między stronami w gotówce. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zadała pytanie: czy zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. podatek VAT wykazany przez Spółkę na fakturze dokumentującej aport Praw własności przemysłowej, w szczególności Znaków Towarowych, zapłacony przez Nową Spółkę przelewem bankowym do Spółki, będzie stanowił podatek VAT należny dla Spółki i tym samym otrzymana przez Spółkę zapłata na pokrycie podatku nie będzie stanowić przychodu podatkowego dla Spółki? Prezentując własne stanowisko, Spółka stwierdziła, że podatek VAT należny, który zostanie wykazany na fakturze wystawionej przez Spółkę na rzecz Nowej Spółki w związku z wniesieniem przez Spółkę aportu Praw własności przemysłowej do Nowej Spółki i który zostanie przekazany w gotówce Spółce przez Nową Spółkę, nie będzie dla Spółki stanowił przychodu podatkowego. W pisemnej interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2011 r. Minister Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ podkreślił, że środki pieniężne przekazane przez spółkę osobową na rzecz wnoszącego aport nie będą miały charakteru podatku, gdyż z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że jest to tylko równowartość podatku wynikającego z faktury potwierdzającej wniesienie aportu a nie ten podatek. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Organ uznał, iż otrzymane przez Spółkę od Nowej Spółki środki pieniężne stanowiące równowartość VAT należnego, wynikającego z odpowiedniej faktury VAT wystawionej na rzecz Nowej Spółki, stanowić będą przychód dla wnoszącego aport jako otrzymane pieniądze. Ponadto organ wskazał, że opisany sposób rozliczenia równowartości kwoty podatku VAT określonej w fakturze potwierdzającej wniesienie aportu do Nowej Spółki, tj. uiszczenie przez Nową Spółkę przedmiotowej kwoty potwierdza, iż rozliczenie tejże kwoty nie jest w świetle podatku dochodowego od osób prawnych neutralne podatkowo. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie wydanej interpretacji indywidualnej, zarzucając jej naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 7 oraz art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że zapłacona przez Nową Spółkę wartość podatku VAT w związku z wniesieniem przez Skarżącą wkładu niepieniężnego niestanowiącego przedsiębiorstwa bądź jego zorganizowanej części, a jedynie aktywa, stanowić będzie przychód podatkowy dla Spółki jako otrzymane pieniądze. Ponadto zarzucił naruszenie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, która zgodnie z art. 14h O.p. ma również zastosowanie do postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 853/12 uchylił zaskarżoną interpretację. Stwierdził, że zdarzenie przyszłe przedstawione przez Spółkę we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydaje się nie być w pełni zrozumiałe i jednoznaczne, przynajmniej dla organu, który rozpatrywał sprawę. Taki wniosek WSA wyciągnął analizując uzasadnienie prawne stanowiska organu w wydanej interpretacji indywidualnej. WSA zauważył, że w skarżonej interpretacji brak jest najważniejszego elementu: uzasadnienia prawnego, bowiem Minister Finansów ograniczył się do zaprezentowania własnego stanowiska, ale nie uzasadnił go w sposób wymagany w przepisach prawa. Ponadto WSA nie zgodził się z Ministrem Finansów, że zajęte przez niego stanowisko zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Z uwagi na powyższe, WSA uznał, że zaskarżona interpretacja narusza art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. i orzekł o jej uchyleniu. Skargę kasacyjną od wyroku WSA złożył pełnomocnik Ministra Finansów. Zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) autor skargi kasacyjnej postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez niezasadne przyjęcie, iż Minister Finansów nie zawarł w interpretacji indywidualnej uzasadnienia prawnego własnego stanowiska. Sąd nieprawidłowo uznał, iż przedstawienie stanowiska Ministra Finansów ogranicza się do przytoczenia treści art. 6 O.p., bez wyjaśnienia, z jakich powodów ten konkretny przepis znajduje zastosowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 731/13 uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem trafny okazał się jej zarzut dotyczący naruszenia art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez niezasadne przyjęcie przez WSA, że Minister Finansów nie zawarł w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uzasadnienia prawnego własnego stanowiska. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżona w tej sprawie interpretacja indywidualna jest kompletna, w szczególności zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 O.p.). Dlatego WSA powinien merytorycznie ocenić zaskarżoną interpretację indywidualną, a nie ją uchylać, domagając się dodatkowych argumentów prawnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie wskazuje na niezrozumienie zdarzenia przyszłego oraz istoty problemu prawnego przez Minister Finansów. Odrębną natomiast rzeczą jest, czy organ właściwie zinterpretował przepis prawa podatkowego, będący przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji. Od tej oceny WSA się jednak uchylił, bezzasadnie zarzucając zaskarżonej interpretacji naruszenie art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 p.p.s.a. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona interpretacja narusza prawo. Istota sporu sprowadza się do oceny, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kwoty podatku należnego VAT wykazanego w fakturze dokumentującej wniesienie do spółki aportu w postaci niepieniężnej innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. Należy podkreślić, że wbrew ocenie Ministra Finansów, z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że mamy do czynienia z kwotą podatku należnego wynikającą z faktury, a nie z "równowartością podatku wynikającego z faktury potwierdzającej wniesienie aportu a nie ten podatek". Spółka wskazuje bowiem wyraźnie i jednoznacznie, że w związku z wniesieniem aportu wystawi fakturę, w której m. in. będzie określona wartość netto wkładu niepieniężnego oraz należny od tej transakcji podatek VAT, który rozliczony zostanie między stronami w gotówce. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Zarówno ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych jak również ustawa o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia "należnego podatku od towarów i usług". W ocenie Sądu, analizując ustawę o podatku od towarów i usług, można i należy przyjąć, że podatek należny jest to kwota podatku VAT określona w fakturze wystawionej przez podatnika. Jest to podatek obliczany od wartości sprzedanych towarów i usług, który należy odprowadzić do urzędu skarbowego. Podatnik ma jednak prawo pomniejszyć to zobowiązanie o podatek naliczony. Zgodnie z art. 106 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Nie można więc utożsamiać w sposób bezpośredni, jak czyni to Minister Finansów, podatku należnego od towarów i usług z podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Podatek należny jest swoistą konstrukcją ustawy o podatku od towarów i usług i znaczenie tego pojęcia należy ustalać przede wszystkim na gruncie tej ustawy. Odnotować przy tym należy, że faktura VAT jest wystarczającym i koniecznym warunkiem żądania całej określonej w niej kwoty. Celem dochodzenia należnego podatku VAT określonego w fakturze, jej wystawca nie jest zobowiązany do zawierania jakichkolwiek odrębnych umów, jednocześnie jednak jest zobowiązany do jej ujęcia w stosownej ewidencji prowadzonej dla celów podatku VAT. Okoliczność zawarcia umowy między stronami w przedmiocie sposobu (formy) przekazania tej kwoty jest zagadnieniem z punktu widzenia klasyfikowania podatkowego tej kwoty zagadnieniem obojętnym. W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że kwota podatku należnego wynikająca z faktury dokumentującej wniesienie aportu do spółki będzie stanowiła podatek należny, który nie stanowi przychodu zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. Przedstawiony pogląd Sądu koresponduje z jedną z podstawowych zasad podatku od towarów i usług tj. zasadą neutralności tego podatku. Prezentowane przez Ministra Finansów stanowisko, jak wskazuje odpowiedź na skargę, opiera się na ocenie prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Niemniej jednak ocena ta została sformułowana w oparciu o stan faktyczny, który nie jest tożsamy ze stanem faktycznym przedstawionym przez Spółkę we wniosku o udzielnie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca przedstawiając zdarzenie przyszłe, które było przedmiotem rozważań WSA w Warszawie podał, że Spółka wniesie do spółki osobowej - jednorazowo lub w transzach - jako wkład niepieniężny wybraną część lub wszystkie przysługujące jej prawa i inne składniki. Przedmiot wkładu nie będzie stanowił przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części. Z tytułu dokonania przedmiotowej transakcji, na podstawie przepisów ustawy dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Spółka będzie opodatkowana tym podatkiem. Przed dokonaniem wkładu Spółka zleci rzeczoznawcy przeprowadzenie wyceny wartości rynkowej przedmiotu wkładu. Dla celów niniejszego wniosku i powołanej w nim argumentacji, Spółka przyjęła założenie, że ustalona w ten sposób wartość rynkowa (bez podatku VAT) zostanie określona jako 100 jednostek. Odpowiednio, wartość rynkowa z podatkiem VAT będzie wynosić 122 jednostki. W zależności od bieżących potrzeb biznesowych, zakres działania spółki osobowej może ewoluować i objąć w przyszłości nowe obszary. W związku z wniesieniem przez spółkę wkładu niepieniężnego do spółki osobowej zostaną zawarte dwie umowy: 1. Umowa zmieniająca umowę spółki osobowej, która będzie podstawą do przejścia Praw i Innych Składników ze Spółki na spółkę osobową oraz uzyskania przez spółkę "udziału kapitałowego" w spółce osobowej w wysokości odpowiadającej wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu, oraz 2. Umowa pomiędzy Spółką a spółką osobową (dalej: "Umowa Dodatkowa"), w której strony uzgodnią, że w związku z wniesieniem wkładu, spółka osobowa uiści dodatkowo na rzecz Skarżącej w formie pieniężnej kwotę stanowiącą 22% wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu (dalej: "Dodatkowa Płatność"). Kwota Dodatkowej Płatności zostanie obliczona z zastosowaniem metody "od stu, a nie "w stu". Umowa Dodatkowa określi również termin płatności Dodatkowej Płatności. Suma obu wartości, tj. wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu niepieniężnego oraz Dodatkowej Płatności, będzie równa wartości rynkowej przedmiotu wkładu z podatkiem VAT (tj. 122 jednostki). Uzyskanie przez Spółkę udziału kapitałowego w spółce osobowej w wysokości odpowiadającej wartości netto Praw i Innych Składników będących przedmiotem wkładu, nastąpi w dacie zawarcia umowy zmieniającej umowę spółki osobowej. W tym samym momencie przejście Praw i Innych Składników ze Spółki na spółkę osobową stanie się prawnie skuteczne. W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie: czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w związku z wniesieniem przez Skarżącą wkładu niepieniężnego w postaci Praw i Innych Składników do spółki osobowej powstanie dla Spółki lub spółki osobowej przychód podatkowy stosownie do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ? Analizując powyższe okoliczności, w ocenie Sądu należy dojść do wniosku, że kwota otrzymana przez wnioskodawcę nie będzie kwotą podatku należnego – kwotą obliczoną i wykazaną w fakturze. Będzie to kwota stanowiąca równowartość należnego podatku od towarów i usług to zaś czyni bezprzedmiotowym nawiązywanie do tego wyroku w okolicznościach faktycznych przedstawionych przez Spółkę w niniejszej sprawie. Na marginesie tylko należy odnotować, że Sąd podziela ocenę prawną wyrażoną w powołanym wyroku WSA w Warszawie odnośnie stanu faktycznego będącego podstawą orzekania przez WSA w Warszawie." W nawiązaniu do powyższego odnotować trzeba wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r. o sygn. akt III SA/Wa 853/12, w którym Sąd rozpoznając analogiczne zagadnienie prawne sformułowane w oparciu o tożsamy stan faktyczny jak w sprawie niniejszej stwierdził, "W wydanej interpretacji Organ podnosi także, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1277/10. Z porównania obu tych spraw i złożonych w nich wniosków o wydanie interpretacji wynikają jednak istotne poważne różnice pomiędzy nimi. Na tyle istotne, że oba rozstrzygnięcia mogą dotyczyć odmiennie różnych sytuacji prawnych. Przedkładanie więc rozstrzygnięcia sądowego z tamtej sprawy na grunt zaskarżonej interpretacji jest nieuzasadnione". Niezależnie od przedstawionych wyżej uwag, dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej należy dostrzec i wytknąć dalece idącą powściągliwość, wręcz lakoniczność uzasadnienia. Organ przede wszystkim nie wyjaśnił na jakiej podstawie i w oparciu o jakie przesłanki przyjął, że kwota podatku należnego obliczona i wykazana w fakturze VAT, zgodnie z przepisami regulującymi ten podatek nie jest podatkiem należnym VAT ale jest kwotą "stanowiącą równowartość podatku należnego VAT". Taka klasyfikacja nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym we wniosku Spółki zdarzeniu przyszłym. Organ interpretujący nie wskazał także przepisu, z którego ewentualnie wynikałoby, że jeżeli przedmiotem dostawy jest aport składnika majątkowego nie będącego przedsiębiorstwem lub zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa do spółki to kwotę podatku należnego określoną w fakturze należy traktować nie jako kwotę podatku należnego, ale jako jego równowartość, a podstawą ustalenia tej kwoty jest odrębna umowa między kontrahentami. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do czynienia dystynkcji pomiędzy fakturą dokumentującą "zwykłą" sprzedaż, a fakturą dokumentującą wniesienie aportu, a w konsekwencji brak jest podstaw aby w sposób odmienny traktować kwotę podatku należnego określoną w każdej z tych faktur. Uznanie zasadności zarzutu naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 9 u.p.d.o.p. czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Minister Finansów dokonując ponownej oceny wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uchylił na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zaskarżoną interpretację.