II SA/Gl 362/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta D. działając na podstawie art. 4 ust. 2, 59 ust. 1, 60 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2012, poz. 647 z późn. zm. – zwanej dalej: u.p.z.p.) po rozpatrzeniu wniosku R. O. ustalił warunki zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwukondygnacyjnego, niepodpiwniczonego z garażem w bryle budynku, projektowanego na działce nr 1, karta mapy [...], przy ul. [...] w D. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przepisy dotyczące ustalania warunków zabudowy, a następnie wskazał, iż dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, na podstawie wypisów z rejestru gruntów oraz zgodności z przepisami odrębnymi, przeprowadzono też analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wg parametrów zabudowy obszaru analizowanego tj. obszaru wokół działki, której dotyczy wniosek. Granice obszaru analizy wyznaczono w odległości 50 m od granic przedmiotowej działki. Sporządzona analiza wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o średniej intensywności zabudowy oraz średnim stopniu wykorzystania pod zabudowę. Na podstawie analizy ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki; powierzchnię biologicznie czynną, szerokość elewacji frontowej, nawiązującą do średniego parametru występującego w obszarze analizy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, nawiązującą do najwyższych budynków w obszarze analizy. Organ uwzględnił planowany układ dachu t.j. dach płaski i parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ustalił opierając się na wysokości kalenicy budynków w obszarze analizowanym, ponieważ można przyjąć, że w przypadku dachów płaskich za kalenicę uznaje się najwyższy punkt dachu. Określono także kąt nachylenia i układ połaci dachowych, nawiązujące do dachów występujących w obszarze analizy tj. dachu budynku położonego na działce nr 2. Ze względu na kształt dachu (dach płaski) nie wyznaczono kierunku i wysokości głównej kalenicy. Stosownie do wymogów procedury administracyjnej, wszystkie strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz o przysługujących im uprawnieniach. W trakcie postępowania K. P., właściciel sąsiedniej działki, wniósł o doprecyzowanie zapisu w projekcie decyzji odnośnie kąta nachylenia dachu i działki 2. Organ wyjaśnił, że działka 2 bezpośrednio nie graniczy z działką, na której planowana jest inwestycja, ale położona jest w granicach obszaru analizowanego stąd uznawana jest za działkę sąsiednią, do której organ mógł nawiązać ustalając parametry dla planowanego budynku. Zgodnie z przeprowadzoną analizą dach budynku na działce 2 jest płaski o kącie nachylenia od 0° do 15°. Reasumując organ stwierdził, że realizacja planowanego zamierzenia na nieruchomości spełnia wymagania prawa i utrwali funkcję mieszkaniową stanowiąc jej kontynuację w obszarze analizowanym. Odwołanie od ww. decyzji wniósł K. P., wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu swojego stanowiska zarzucił, iż analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonana została na mapie, która nie uwzględnia ciągu garaży funkcjonującego na działkach sąsiednich nr 3 i 4 bezpośrednio graniczących z działka inwestora. Do odwołania została dołączona aktualna mapa. Pismem uzupełniającym odwołanie K. P. opisał istniejący stan zagospodarowania w otoczeniu działki, na której projektowana jest inwestycja, a także przedstawił własną ocenę projektowanego obiektu z uwagi na jego estetykę. Ponadto szczegółowo odniósł się do ustaleń decyzji dotyczących geometrii dachu projektowanego obiektu i zarzucił niezgodność analizy funkcji i cech zabudowy z przepisami. Kolejne zarzuty wobec decyzji dotyczą braku odniesienia do ochrony interesów osób trzecich i ładu przestrzennego w zakresie kompozycyjno-estetycznym projektowanego budynku w odniesieniu do istniejącej zabudowy. Podniósł także, że zaskarżona decyzja nie zawiera informacji na temat istniejącego uzbrojenia podziemnego i napowietrznego, szczególnie przebiegającej przez działkę linii energetycznej 110 kV, a także stwierdził, że decyzja pozwala na odprowadzanie wód opadowych na działkę 1 co wydaje się sprzeczne z interesem gminy w tym zakresie, jako byłego inwestora kanalizacji sanitarnej i wód opadowych. Pismo K. P. z dnia 19 stycznia - jako dalsze uzupełnienie odwołania - to prośba o dołączenie do odwołania trzech map osiedla domów jednorodzinnych [...] w D. oraz dwunastu ponumerowanych zdjęć budynków plus dwóch zdjęć dachów tych budynków. Odwołujący się informuje, że budynki te zostały objęte analizą dla potrzeb wydania zaskarżonej decyzji, a w ocenie odwołującego się świadczą o nierzetelności analizy. W zakończeniu odwołujący wyraził obawę o możliwość realizacji projektowanego zamierzenia na zbyt małej, w jego ocenie, działce inwestora. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło odnośne przepisy u.p.z.p. podkreślając, iż art. 61 ust. 1 tejże ustawy wymienia konieczne do łącznego spełnienia warunki dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wskazało, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a zatem brak jest podstawy do jej uchylenia bądź zmiany. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli nie stwierdzi niezgodności z prawem, to ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobowiązany jest do wydania decyzji pozytywnej. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, że dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadał planowanej zabudowie, wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 744/12). W tej sytuacji nawet brak uwzględnienia ciągu garaży istniejących na działce sąsiedniej nie miał wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Uwagi odwołania dotyczące ładu przestrzennego w zakresie kompozycyjno-estetycznym i estetyki obiektu nie mogą być argumentem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Nakazu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury nie można traktować jako przepisu bezpośrednio obowiązującego. Obowiązek uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym wymienionych wyżej wymagań oznacza, że obowiązek ten istnieje w takim zakresie, w jakim przewidują je przepisy szczególne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2007 r. sygn. akt II OSK 423/07). Zarzut odwołania dotyczący geometrii dachu Kolegium także uznaje za nieuzasadniony. Organ I instancji ustalił w tym zakresie "dach płaski o kącie nachylenia od 0 do 5 stopni" i wskazał, że taka geometria nawiązuje do geometrii dachu budynku położonego w obszarze analizowanym, na działce nr 2. Kwestionowany brak zapisów w zaskarżonej decyzji odnośnie istniejącego uzbrojenia podziemnego i napowietrznego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Art. 54 u.p.z.p. ustala, co winna zawierać taka decyzja i wśród tych wymagań brak jest wskazania, że decyzja winna zawierać jakiekolwiek informacje o istniejącym uzbrojeniu terenu - podziemnym lub nadziemnym. Także zarzut dotyczący niewłaściwego określenia sposobu odprowadzania wód opadowych jest nieuzasadniony. W sposób ostateczny o sposobie odprowadzania tych wód rozstrzygał będzie organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż sprawy te należą do materii Prawa budowlanego, które ma zastosowanie do pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego możliwości lokalizacji projektowanego obiektu na działce inwestora Kolegium wyjaśniło, że szczegółowe ustalenie lokalizacji tego obiektu względem granic działki zostanie przesądzone dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. To Prawo budowlane, a nie przepisy dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy reguluje zasady lokalizacji obiektu na działce, z określeniem tej lokalizacji w jednostkach miary. Pismem z dnia 9 marca 2015 r. K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił, zarzuty te rozwijając w uzasadnieniu: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o nierzetelną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną z uwzględnieniem błędnych ustaleń faktycznych: szerokość elewacji frontowej nie uwzględnia szerokości działki, w obszarze analizy nie występuje żaden budynek z dachem płaskim, dach budynku położonego na działce oznaczonej nr ewidencyjnym 2 również jest dachem kopertowym o niskim kącie nachylenia, a nie jak błędnie ustalono dachem płaskim, z powodu ww. uchybienia nie wyznaczono wysokości głównej kalenicy i jej kierunku, co winno zostać dokonane; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas, gdy nie dokonano w tym zakresie żadnej analizy; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem § 7 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy wyznaczona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przekracza wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych w obszarze analizowanym, a dopuszczalność tak określonej wysokości nie wynika z analizy, do czego rozporządzenie obliguje; 4) naruszenie interesu prawnego skarżącego jako właściciela działki sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestora poprzez brak ustalenia i dokonania analizy przepisów prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki i w konsekwencji odmowa skarżącemu ochrony jego interesu prawnego; 5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, kiedy nie dokonano wymaganego tym przepisem ustalenia przepisów odrębnych wprowadzających związane z obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Skarżący dołączył szereg zdjęć na okoliczność wykazania cech i kształtu dotychczasowej zabudowy na obszarze analizowanym. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu swojego stanowiska Kolegium zauważyło, że argument skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., to jest wadliwego, zdaniem skarżącego, przyjęcia, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest chybiony. W aktach sprawy znajdują się bowiem pisma potwierdzające możliwość podłączenia budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, energetycznej gazowej. Składający skargę nie podał, jakie inne uzbrojenie w jego ocenie byłoby wystarczające. Odnosząc się do zarzutu naruszenia interesu prawnego skarżącego jako właściciela działki sąsiedniej poprzez brak ustalenia i dokonania analizy przepisów prawa materialnego składający skargę nie określił, jakie jego interesy prawne zostały naruszone. Także zarzut naruszenia przepisów Prawa budowlanego jest chybiony. Przepisy tego Prawa stosowane są w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (wydawanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej), które to postępowanie jest kolejnym etapem dla realizacji inwestycji budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a. z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek R. O., rozstrzygające w sprawie organy uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji sporządzono bowiem, stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizę funkcji i cech zabudowy, a jej wyniki wraz z załącznikiem graficznym stanowią załącznik do wydanej przez organ I instancji decyzji. Organ prawidłowo ocenił też, iż planowane zamierzenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest też sprzeczne z przepisami odrębnymi. W konsekwencji architekt sporządził projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Określa ono bowiem szczegółowe warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a także warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Zdaniem Sądu wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna pozostawała zatem co do swej istoty w zgodzie z prawem, a w konsekwencji za nie naruszającą prawa uznać należy także utrzymującą ją w mocy, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję organu II instancji. Odnosząc się natomiast bezpośrednio do zarzutów skargi Sąd wyjaśnia, że zarzut dotyczący geometrii dachu uznaje za nietrafny. Wskazać w tym miejscu należy, że organ I instancji ustalił w tym zakresie "dach płaski o kącie nachylenia od 0 do 5 stopni" i wskazał, że taka geometria nawiązuje do geometrii dachu budynku położonego w obszarze analizowanym, na działce nr 2 podczas gdy zdaniem skarżącego w obszarze analizowanym nie znajduje się żaden budynek o płaskiej konstrukcji dachu, na dowód czego skarżący dołączył do skargi zdjęcia (w tym zdjęcie nr 11 obrazujące budynek na działce nr 2). Zdaniem Sądu zarówno ze zdjęć znajdujących się w aktach administracyjnych jak i zdjęcia, o którym mowa powyżej, jednoznacznie wynika, że stosując najczęstszą klasyfikację rodzajów dachów polegającą na ich dwupodziale na dachy płaskie, o nieznacznym kącie nachylenia (w literaturze technicznej z reguły od 0 do 5-10°) i dachy spadziste (strome) o znaczniejszym kącie nachylenia (dopiero w ramach dalszego podziału każda z kategorii dzieli się na poszczególne typy np. dach dwuspadzisty, czterospadzisty, kopertowy itp.) dach budynku na działce nr 2, o nieznacznym kącie nachylenia, niewątpliwie mieści się w kategorii dachów płaskich. Nadto w trakcie rozprawy przed tut. Sądem skarżący przyznał, że choć wymieniony budynek to budynek ogrodnictwa, to jednak pełni on także funkcję mieszkalną. W konsekwencji ustalenia przez organ I instancji, że dach ma być dachem płaskim nietrafne są zarzuty skarżącego dotyczące braku określenia kalenicy. Nietrafny jest też zarzut wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w sposób przekraczający wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych w obszarze analizowanym. Wbrew twierdzeniom skarżącego ustalona wysokość nawiązuje do najwyższych budynków w obszarze analizowanym, a dopuszczalność takiego ustalenia wynika wprost z części tekstowej analizy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego możliwości lokalizacji projektowanego obiektu na działce inwestora Sąd wyjaśnia, że szczegółowe ustalenie lokalizacji tego obiektu względem granic działki zostanie przesądzone w decyzji o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Słusznie Kolegium wskazało w tej mierze, że to Prawo budowlane, a nie przepisy dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy, reguluje zasady lokalizacji obiektu na działce, z określeniem tej lokalizacji w jednostkach miary. Trafnie też Kolegium w odpowiedzi na skargę wskazało, że zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez wadliwe, zdaniem skarżącego, przyjęcie, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest chybiony (notabene sam skarżący w trakcie rozprawy sądowej przyznał, że zarzut ten był niepotrzebny). W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo [A] Sp. z o.o. w D. z dnia 9 maja 2014 r., które to pismo określa warunki dla przyłączenia projektowanego obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Także w zakresie możliwości podłączenia projektowanego obiektu do sieci energetycznej dokonano ustalenia w tym zakresie i w aktach sprawy znajduje się pismo [B] z dnia 9 maja 2014 r. zawierające informację, iż projektowany obiekt może być podłączony do sieci energetycznej. Ponadto inwestor uzyskał warunki przyłączenia do sieci gazowej i na tą okoliczność w aktach sprawy znajduje się pismo [C] Sp. z o.o. Oddział w Z., z dnia 13 maja 2014 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia interesu prawnego skarżącego jako właściciela działki sąsiedniej poprzez brak ustalenia i dokonania analizy przepisów prawa materialnego składający skargę nie określił, jakie jego interesy prawne zostały naruszone. Wbrew jego twierdzeniom ustalająca warunki zabudowy decyzja pierwszoinstancyjną zawiera fragment zabezpieczający interesy osób trzecich. Wskazuje bowiem, iż inwestycja nie może naruszać występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności: pozbawienia dostępu do drogi publicznej, ograniczenia możliwości korzystania z drogi publicznej, ograniczenia możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii i cieplnej oraz ze środków łączności, ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Także zarzut naruszenia przepisów Prawa budowlanego jest chybiony. Przepisy tego Prawa stosowane są w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (wydawanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej), które to postępowanie jest kolejnym etapem dla realizacji inwestycji budowlanej. Dopiero ten organ rozważać może również podniesioną w trakcie rozprawy sądowej kwestię ewentualnego zacieniania i przesłaniania budynku skarżącego. Wobec powyższych uwag zaskarżoną decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznać należy zatem za zgodną z obowiązującym prawem. Podkreślenia wymaga bowiem, iż stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.