I SA/Gd 1248/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2015 r., nr[...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 maja 2015 r., którym odmówiono P. P. K. zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...]z dnia 20 maja 2011 r. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia, był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku pana P. K. na podstawie tytułów wykonawczych nr: - [...] obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za okres 6/2007 r. (II kwartał); - [...] obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za okres 9/2007 r. (III kwartał); - [...] obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za okres 12/2007 r. (IV kwartał). Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. pan P. K. zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie w/w tytułów wykonawczych . W uzasadnieniu pisma, pan P. K. podniósł, że postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Środki egzekucyjne są według zobowiązanego stosowane "sprzecznie z prawem w okresie zawieszenia z urzędu postępowania egzekucyjnego ze względu na nierozpatrzenie ostatecznym postanowieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Uzasadniając powyższe, pan P. K. wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnych wyrokach z dnia 25 marca 2015 r., sygn.. akt II FSK 530/13, II FSK 531/13, II FSK 553/13 oddalił skargi kasacyjne Dyrektora Izby Skarbowej od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 587/12, I SA/Gd 588/12, I SA/Gd 589/12. Przedmiotowymi wyrokami WSA w Gdańsku uchylił w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej nr [...],[...],[...] z dnia 20 marca 2012 r., którymi organ nadzoru uprzednio uchylił w części postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...],[...] i [...] z dnia 24 czerwca 2011 r. i orzekł o niedopuszczalności zarzutów nieistnienia obowiązku art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, braku wymagalności obowiązku art. 33 pkt 2 cyt. ustawy - zgłoszonych przy piśmie z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych [...],[...] i [...] z dnia 20 maja 2011 r., obejmującego podatek od towarów i usług za grudzień 2007 r., czerwiec 2007 r. oraz wrzesień 2007 r., a odnośnie pozostałych zarzutów utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 zwana dalej u.p.e.), odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o w/w numerach [...],[...],[...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ egzekucyjny wskazał, że wskazana przez zobowiązanego podstawa prawna zawieszenia postępowania, tj. przepis art. 35 § 1 u.p.e. wszedł w życie dnia 21 listopada 2013 r. i ma zastosowanie do postępowań egzekucyjnych wszczętych po tej dacie. Postępowanie egzekucyjne wszczęto natomiast wobec p. P. K. przed w/w datą 21 listopada 2013 r., wobec czego przepis art. 35 § 1 cyt. ustawy nie ma zastosowania w sprawie. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez bezzasadną odmowę zawieszenia w/w postępowania egzekucyjnego; - art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia. W uzasadnieniu zażalenia p. P. K. wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...], pomimo że w obrocie prawnym brak jest ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dalszej części zażalenia skarżący podniósł tożsame zarzuty, co w w/w piśmie z dnia 8 kwietnia 2015 r. zawierającym wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 maja 2015 r., którym odmówiono zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...] z dnia 20 maja 2011 r. w pełni podzielając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2015 r. wnosząc o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonemu postanowieniu oraz poprzedzającemu je postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 maja 2015 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynika sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy zażalenie zasługiwało na uwzględnienie; 2) art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez bezzasadną odmowę zawieszenia postępowania egzekucyjnego; 3) art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie na sporządzeniu błędnych uzasadnień. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, podobnie jak w zażaleniu, że zaskarżone postanowienia organu drugiej i pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegającej na bezzasadnej odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...], pomimo że w obrocie prawnym brak jest ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 27 maja 2011 r. uzupełnionym pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. p. P. K. zgłosił zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych dnia 20 maja 2011 r. o nr [...],[...],[...], obejmujących zaległości z tytułu podatków od towarów i usług za okres: 6/2007 r. (II kwartał), 9/2007 r. (III kwartał), 12/2007 r. (IV kwartał). Pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. p. P. K. powołując się na fakt, że przedmiotowe zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie zostały ostatecznie rozpatrzone w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowień Dyrektora Izby nr [...],[...],[...] z dnia 20 marca 2012 r. w przedmiocie zarzutów - wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przedmiotowy wniosek nie mógł być przez organy egzekucyjne uwzględniony, albowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 35 § 1 u.p.e.. Wskazać należy, że w/w przepis art. 35 § 1 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów, tj. w dniu 27 maja 2011 r. stanowił, że "wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu". Natomiast przedmiotowy przepis art. 35 § 1 w/w ustawy w brzmieniu, na który powołuje się skarżący przewidujący zawieszenie postępowania egzekucyjnego na skutek złożenia zarzutów - obowiązuje dopiero od dnia 21 listopada 2013 r., albowiem ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289) w art. 111 pkt 22 dokonano zmiany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dot. art. 35 § 1 oraz art. 35 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które otrzymały brzmienie: "Art. 35 § 1. Zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego (...). Ustawa z dnia 11 października 2013 r. weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (stosownie do art. 129 tejże ustawy), a zatem z dniem 21 listopada 2013 r. W konsekwencji organy prawidłowo wywiodły w zaskarżonym postanowieniu, iż w/w przepis art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu powoływanym przez skarżącego znajduje zastosowanie do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych po dniu 21 listopada 2013 r. Skoro postępowanie egzekucyjne wobec p. P. K. zostało wszczęte przed w/w datą, powyższy przepis art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu nadanym w/w ustawą z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych - nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku. Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie również uznał, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności wymienione w przepisie art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Przepis art. 56 § 1 u.p.e. jednoznacznie bowiem określa, w jakich przypadkach organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z w/w przepisem, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Instytucja zwieszenia postępowania egzekucyjnego polega na przerwaniu - na czas określony - biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód w jego dalszym prowadzeniu, na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Z analizy treści art. 56 § 1 powołanej ustawy, wyraźnie wynika, iż w razie ziszczenia się którejkolwiek z wymienionych w nim enumeratywnie przesłanek, organ egzekucyjny zobligowany jest zawiesić postępowanie egzekucyjne. Przyjmuje się, iż zobowiązany - wnosząc o zawieszenie postępowania egzekucyjnego - jest zobligowany do wskazania jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania. Oświadczenie to stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. W niniejszym przypadku, wobec braku przesłanek z w/w przepisu art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosek skarżącego dotyczy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zasadnie zatem nie zasługiwał na uwzględnienie. Za gołosłowny uznać należy również zarzut naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez "niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnych uzasadnień" - skoro skarżący nie uzasadnił powyższego zarzutu a sąd naruszenia powyższego przepisu również się nie dopatrzył. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzeczono jak w wyroku.