VII SA/Wa 311/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. P. i K. K.-P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Przedmiotem skargi A. P. i K. K. – P. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], znak: [...], umarzająca postępowanie odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), z odwołania K. K. – P. wniesionego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], znak: [...] zgłaszającej sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G. W dniu 29 września 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. wpłynęło zawiadomienie A. P. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] zgłosił sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G. Odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. wnieśli A. P. i K. K. – P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Natomiast, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] organ ten umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania K. K. - P. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy jest ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, tj. m. in. czy zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do skorzystania z takiego środka zaskarżenia. Za niedopuszczalne należy uznać rozpatrzenie przez organ II instancji odwołania, które zostało złożone przez podmiot nie będący stroną w postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Aby skutecznie mogło zostać wszczęte postępowanie odwoławcze w postępowaniu tym musi zostać wykazane, iż podmiot, który wniósł odwołanie, posiada przymiot strony postępowania administracyjnego albo posiada w tym zakresie umocowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt: OPS 16/98, wskazał, że: "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 Kpa następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa". Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28 - 30 k.p.a. Odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków winno podlegać ocenie na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego, również w zakresie ustalenia interesu prawnego podmiotu odwołującego się. Jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, iż decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków nie zostanie w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane, należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji w ten sposób, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że interes prawny w postępowaniu administracyjnym wyraża się w ustaleniu powszechnie obowiązującego przepisu prawnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Dalej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, również w postępowaniu związanym z przyjęciem zawiadomienia o zakończeniu budowy stroną jest tylko inwestor. Z treści ww. przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca jednoznacznie określił kto może w sprawie dotyczącej pozwolenia na użytkowanie występować jako strona w tym postępowaniu. Powołany przepis zawęża krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w stosunku do definicji strony wynikającej z art. 28 k.p.a. Podmiotem tym może być tylko inwestor, co w konsekwencji wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne podmioty, chociażby miały one interes prawny w innych postępowaniach dotyczących inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, np. o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 586/14). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał następnie, że z akt sprawy wynika, iż inwestorem budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G. był wyłącznie A. P. Na powyższe wskazuje decyzja o pozwoleniu na budowę, dziennik budowy, zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia [...] września 2014 r. oraz załączniki przedłożone wraz z zawiadomieniem. Organ odwoławczy podał też, że K. K. – P. nie była adresatem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] i decyzja ta nie została jej doręczona. Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po zapoznaniu się z odwołaniem K. K. – P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] wnieśli A. P. i K. K. – P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: -naruszenie prawa procesowego: 1) art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenia postępowania nie uwzględniającego obowiązującego stanu prawa w Polsce, 2) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa, 3) art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca K. K. – P. nie jest stroną postępowania, 4) art. 30 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie ma zdolności do bycia stroną czynną w toczącym się postępowaniu, 5) art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wszystkie okoliczności sprawy zostały udowodnione, 6) art. 73 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, że skarżąca nie posiada przymiotu współuczestnika jednolitego w toczącym się postępowaniu; -naruszenie prawa materialnego: przez błędną wykładnię art. 44 i art. 48 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że K. K. – P. posiada legitymację strony w toczącym się postępowaniu. Wskazali, że w dniu [...] października 2003 r. Sąd Rejonowy [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych dokonał wpisu w księdze wieczystej [...] nr [...], gdzie w dziale I ujawnił, że działka niezabudowana o powierzchni 43 ary, nr [...] położona jest w wsi P. gm. G., powiat [...], województwo [...]. W dziale II księgi wieczystej ujawniono, że właścicielami są: A. P. oraz jego żona K. K. – P., na zasadach wspólności ustawowej. Do chwili obecnej w działach przedmiotowej księgi wieczystej nie dokonano żadnych wpisów. Zatem właścicielami nieruchomości są skarżący, a tytuł ich własności nie podlega żadnym ograniczeniom, co wykazano w księdze wieczystej [...] nr [...]. Zdaniem skarżących tytuł prawny wynikający z prawa własności daje małżonkom A. P. oraz K. K. – P. prawo do dysponowania nieruchomością, stanowiącą ich własność, do celów budowlanych. W chwili uzyskania pozwolenia na budowę oboje małżonkowie stali się, zgodnie z ustawą Prawo budowlane, inwestorem budowlanym – osobą, na której imię realizowana jest inwestycja. Ustawa nie definiuje wprost pojęcia inwestor, ale w rozumieniu art. 17 Prawa budowlanego, należy przez to pojęcie rozumieć jednego z uczestników procesu budowlanego. Skarżący podnieśli, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił powyższych okoliczności, a w konsekwencji odmówił skarżącej K. K. – P. posiadania przymiotu współuczestnika jednolitego w postępowaniach dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Podkreślili, że z istoty współuczestnictwa jednolitego wynika, że akty dyspozycji materialnej nie mogą być dokonywane przez poszczególnych współuczestników, lecz tylko łącznie przez nich wszystkich, zatem potrzebna jest zgoda wszystkich współuczestników. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć na wstępie należy, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze. Decyzja ta wydana została na skutek odwołania wniesionego przez K. K. – P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...], zgłaszającej sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G. Organ I instancji orzekł w ww. sposób po zapoznaniu się z zawiadomieniem o zakończeniu budowy złożonym przez inwestora – A. P. Następnie, organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania inwestora (a skarżącego w niniejszej sprawie) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu powiatowego. Jednocześnie odrębną decyzją z tej samej daty orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołania skarżącej – K. K. - P. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Stosując ten przepis [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż skarżąca nie ma interesu prawnego, a tym samym odwołanie jej nie może skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego i w tych okolicznościach zasadne jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przyjął przy tym, że z uwagi na przedmiot sprawy, interes prawny skarżącej należało rozważać z uwzględnieniem art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Przyjął w efekcie, że w niniejszym postępowaniu wywołanym sprzeciwem do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P. , gm. G., stroną jest wyłącznie inwestor – A. P. Sąd tak dokonaną ocenę sprawy w pełni podziela. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uwzględnił w sprawie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, nadto - dokonał prawidłowej oceny okoliczności sprawy w związku z tą normą prawną. W efekcie, organ ten zasadnie orzekł w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż środek zaskarżenia decyzji administracyjnej, jakim jest odwołanie, który jest sposobem wzruszenia decyzji nieostatecznej, stanowi gwarancję realizacji zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Oznacza to, że strona postępowania niezadowolona z wydanej decyzji ma prawo domagać się, w drodze złożonego odwołania, ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Stosownie jednak do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie. W sytuacji więc, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, organ ten - przed wydaniem decyzji merytorycznej w sprawie - dokonuje sprawdzenia pod względem formalnoprawnym, czy odwołanie jest wniesione prawidłowo, w tym czy pochodzi od strony postępowania. Jeżeli organ ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną postępowania, obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Taki też powód wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze został wskazany przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji. Organ ten uznał, iż odwołująca się K. K. – P. nie jest stroną w sprawie i przedstawił w uzasadnieniu decyzji analizę w tym zakresie, uwzględniającą wszystkie te aspekty, które mogły mieć jakiekolwiek znaczenie prawne, w tym te - istotne dla samej odwołującej się. W ocenie Sądu, analiza ta potwierdza zasadność i prawidłowość wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie przede wszystkim wskazał na to, że interes prawny skarżącej K. K. – P. należało oceniać - z uwagi na przedmiot sprawy - w oparciu o art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Podany przepis stanowi, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Postępowanie w niniejszej sprawie wywołane zostało sprzeciwem wniesionym przez organ I instancji do zawiadomienia skarżącego o zakończeniu budowy. Dokonanie takiego zawiadomienia oznacza zamiar przystąpienia do użytkowania obiektu, a milczące jego przyjęcie przez właściwy organ – daje możliwość przystąpienia do użytkowania obiektu. Zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 Prawa budowlanego, służy bowiem poinformowaniu organu o zakończeniu procesu inwestycyjnego i stanowi zarazem podstawową formę kończącą inwestycję, obciążającą przy tym inwestora, tj. podmiot odpowiedzialny za cały proces budowy, aż do jej zakończenia. Nie budzi zatem wątpliwości, iż sprawa niniejsza dotyczy pozwolenia na użytkowanie (na skutek uruchomienia procedury uproszonej w tym zakresie, w formie uregulowanej w art. 54 Prawa budowlanego). Stąd też norma wyrażona w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego musiała być uwzględniona w tej sprawie. Norma ta, zdaniem Sądu, ma bowiem zastosowanie zarówno do sytuacji, gdy do organu nadzoru budowlanego wpływa wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, jak również wówczas, gdy dokonywane jest jedynie zawiadomienie o zakończeniu budowy. W obu przypadkach chodzi o wydanie zgody przez właściwy organ na użytkowanie obiektu. Jak zauważa się zaś w orzecznictwie, "Skoro ustawodawca ograniczył krąg stron postępowania wyłącznie do inwestora w sprawie dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, to tym bardziej kręgu takiego nie można rozszerzać w odniesieniu do decyzji o sprzeciwie" (v. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 321/13 (Lex nr 1359013). Ta ostatnia wydawana jest w uproszczonej procedurze (sprowadzającej się do zgłoszenia zakończenia budowy) i nawet z tej przyczyny nie ma podstaw do ustalania w takim postępowaniu kręgu stron na zasadach ogólnych. Z uwagi na charakter tego postępowania (jak i jego wynik), nie ma bowiem podstaw do odstąpienia od zasady przewidzianej w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego i zastosowania art. 28 k.p.a. Stosownie do treści art. 59 ust. 7, stroną w tym postępowaniu jest więc tylko inwestor, a to wyłącza możliwość uzyskania statusu strony przez inne podmioty, chociażby miały one interes prawny w innych postępowaniach dotyczących inwestycji objętej zawiadomieniem o zakończeniu budowy (a następnie sprzeciwem organu), na przykład - o wydanie pozwolenia na budowę, czy w postępowaniu nadzorczym w stosunku do takiego pozwolenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1894/11, Lex nr 1358450). Taki też pogląd wyraził Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w okolicznościach niniejszej sprawy, a Sąd kontrolując decyzję organu pogląd ten w całości podziela. Jednocześnie Sąd zauważa, iż z akt sprawy wynika, że inwestorem budowy budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P. gm. G. jest wyłącznie A. P. Powyższe znajduje potwierdzenie w decyzji Starosty P. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. P. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, w dzienniku budowy oraz w zawiadomieniu o zakończeniu budowy z dnia [...] września 2014 r. Sąd dostrzega przy tym, iż skarżąca K. K. – P. nie była stroną postępowania zakończonego powyższą decyzją Starosty P. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], jak i decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] zgłaszającą sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy jednorodzinnego przedmiotowego budynku mieszkalnego, i nie nabyła wówczas przymiotu strony w sprawie. Sąd zauważa jednak, iż ochrona jej praw (jak również innych osób), a to w związku z realizacją przedmiotowej w sprawie inwestycji, mogła nastąpić w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w stosunku do decyzji Starosty P. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] (o pozwoleniu na budowę tej inwestycji) i utrzymującej ją w mocy decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2006 r. Jak wynika bowiem z decyzji GINB z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] stwierdzającej nieważność ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, i kolejnej decyzji GINB - utrzymującej ją w mocy, skarżąca była stroną tego postępowania nadzorczego (wskazane decyzje w aktach administracyjnych przy sprawie łączącej się z niniejszą, o sygn. akt VII SA/Wa 310/15). W konsekwencji, zdaniem Sądu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po przeanalizowaniu sprawy i występujących w niej okoliczności - słusznie przyjął, iż skarżącej K. K. – P. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu odwoławczym, toczącym się na skutek zgłoszenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem zrealizowanego na terenie działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G. Nie oznacza to jednak, iż osoba ta jako współwłaściciel działki inwestycyjnej nie powinna być stroną innych postępowań prowadzonych w stosunku do przedmiotowego budynku, w tym – ewentualnego postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego (wywołanego unieważnieniem decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej w sprawie inwestycji). To wszystko musiało w efekcie skutkować (z uwagi na etap postępowania) zastosowaniem ww. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Stosownie bowiem do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że K. K. – P. jest współwłaścicielem działki o nr ew. [...] we wsi P., gm. G., na której jest realizowana przedmiotowa inwestycja. Niemniej Sąd zauważa, iż obowiązujące przepisy prawa budowlanego choć nie definiują pojęcia inwestor, to jednocześnie nie zrównują tego pojęcia z właścicielem/współwłaścicielem działki inwestycyjnej. Inwestorem jest podmiot, który uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę albo podmiot, na którego taką decyzję w trybie art. 40 Prawa budowlanego przeniesiono. Nie musi być on właścicielem nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja. Wystarczy, że przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a więc tytuł prawny wynikający z prawa własności lub z użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (v. art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego). Zatem uznać należy, że sam fakt bycia współwłaścicielem nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja nie daje jeszcze podstaw do uznania takiej osoby za inwestora, a w konsekwencji - za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie wobec treści ww. art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna i nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.