IV SAB/Po 134/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta /spr./ WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta P. do dokonania czynności – udzielenia informacji publicznej; 2. stwierdza, że Prezydent Miasta P.dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt 2 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Miasta P. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] października 2015r. Stowarzyszenie A (zwane dalej jako "skarżące Stowarzyszenie") złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wysokości nagród przyznanych w 2014r. wszystkim pracownikom ze wskazaniem imienia i nazwiska. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło Prezydentowi Miasta P. naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2 ustawy oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2014 poz. 782 zwanej dalej jako "u.d.i.p") przez nieudzielenie informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Prezydenta Miasta P. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny.  Skarżące Stowarzyszenie wyjaśniło, że w dniu [...] lutego 2015 r. złożyło wniosek o udostępnienie informacji publicznej, dotyczący wysokości nagród przyznanych w 2014 r. wszystkim pracownikom Urzędu Miasta P., wraz z podaniem imienia, nazwiska oraz kwoty nagrody przyporządkowanej konkretnemu pracownikowi, jednak Prezydent Miasta P. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. udzielił informacji o liczbie przyznanych w 2014 r. nagród, jak również o łącznej kwocie na nie przeznaczonej oraz średniej kwocie przypadającej na jednego pracownika. W odniesieniu do wnioskowanych informacji organ wskazał, iż ze względu na przepisy ustawy o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 182) oraz ustawy Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502) niemożliwym jest wskazanie imion i nazwisk oraz kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom Urzędu. Organ dodał, iż przepisy ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594) nakładają na wymienionych pracowników obowiązek składania oświadczeń majątkowych. Oświadczenia te nie ujawniają jednak poszczególnych części składowych wynagrodzenia, jak również przyznanych elementów fakultatywnych. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia nagrody przyznawane pracownikom Urzędu Miasta posiadają walor informacji publicznej. Dla potwierdzenia swojego stanowiska przywołało wyrok z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt akt II SAB/Ke 1/15. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia kwoty wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród pracowników jednostki samorządu terytorialnego finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywanie funkcji publicznych, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zgodnie bowiem z zasadą wyrażoną w art 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z póżn. zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Skarżące Stowarzyszenie powołało się na orzeczenie NSA z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 531/14 , w którym Sąd stwierdził, iż imiona i nazwiska nie podlegają ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej. Dane o kontrahentach jednostki samorządu terytorialnego, takie jak ich imiona i nazwiska, podlegają udostępnieniu w trybie informacji publicznej - i nie podlegają wyłączeniu z uwagi na prywatność tych osób wskazaną art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z tych też powodów skarżące Stowarzyszenie uznało, że informacje o nagrodach winny zostać udostępnione wraz z podaniem imion oraz nazwisk zindywidualizowanych osób. Uznało też, że nie stanowi wykonania wniosku odpowiedź organu w postaci zbiorczej kwoty przeznaczonej na nagrody oraz liczbę osób, która je otrzymała, bowiem nie były one przedmiotem wniosku. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o umorzenie postępowania na postawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 267 zwanej dalej jako "P.p.s.a.") w zakresie dotyczącym żądania wnioskowanych informacji odnośnie pracowników Urzędu Miasta P. zatrudnionych na stanowiskach funkcjonariuszy publicznych i upoważnionych do wydawania decyzji administracyjnych oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie, uznanie, że ewentualna bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o oddalenie wniosku Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Organ wyjaśnił, że [...] lutego 2015 r. udzielił odpowiedzi na przedmiotowy wniosek wskazując sumaryczną kwotę przyznanych nagród w 2014 r. wraz z podaniem liczby pracowników, którzy te nagrody otrzymali oraz średnią wysokością nagrody. Organ wskazał w przedmiotowej odpowiedzi, iż jako pracodawca, ze względu na ochronę dóbr osobistych pracowników, nie może ujawnić wysokości nagród przyznanych poszczególnym pracownikom. Informacje takie z mocy ustaw podlegają ochronie i w ocenie organu nie stanowią informacji publicznej. Jednakże po wnikliwej analizie stanowiska skarżącego Stowarzyszenia Prezydent Miasta P. uznał to stanowisko za słuszne w zakresie, w jakim dotyczyło udostępnienia informacji o nagrodach przyznanych w roku 2014 pracownikom Urzędu Miasta P. na stanowiskach funkcjonariuszy publicznych i upoważnionych do wydawania decyzji administracyjnych. Wyjaśnił też, że w dniu [...] października 2015 r. udzielił skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowanych informacji odnoszących się do ww. osób. Z tego też względu w ocenie organu należy uznać, że ewentualna bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych samych powodów Prezydent Miasta P. wniósł o niewymierzanie organowi grzywny. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że informacja o celach wydatkowania publicznych pieniędzy jest informacją publiczną i - ze względu na zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi - podlega ujawnieniu. Zdaniem organu nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego Stowarzyszenia, iż informacją publiczną jest wysokość nagrody przyznanej poszczególnemu pracownikowi, który nie jest funkcjonariuszem publicznym i nie jest upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych. Nie można zatem zaakceptować stanowiska, jakoby wynagrodzenie konkretnych pracowników nie zajmujących stanowisk funkcjonariuszy publicznych i nie będących upoważnionych do wydawania decyzji administracyjnych (np. na stanowiskach pomocniczych czy obsługi), którego częścią są przyznane nagrody, mogło być traktowane jako informacja publiczna. Jak zaznaczył Prezydent Miasta informacja publiczna dotyczy wszystkich pracowników organu, którzy biorą udział we wszelkiego rodzaju procedurach decyzyjnych. Odnosi się bowiem wprost do sfery działalności organu i z tego względu ma charakter publiczny. O ile zatem zrozumiałe jest dla Prezydenta Miasta ustawowo dopuszczalne naruszenie części sfery prywatności w stosunku do pracowników Urzędu Miasta P. na stanowiskach funkcjonariuszy publicznych i upoważnionych do wydawania decyzji administracyjnych - co przejawia się w udzieleniu Skarżącemu informacji o wysokości nagród tych osób i co odpowiada założeniu co do konieczności przestrzegania jawności życia publicznego, związanej przede wszystkim z funkcjonowaniem organów władzy publicznej - o tyle niezrozumiałe jest uznanie, iż prywatna sfera życia pracowników urzędu, których zadania nie wiążą się w żaden sposób z wykonywaniem władzy publicznej, miałaby stanowić informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie jednak z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji Prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r., która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Zasady oraz tryby udostępniania informacji publicznej uregulowane został w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Rozważając podmiotowy aspekt sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej, do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym prezydentów miast. Tym samym bez wątpienia Prezydent Miasta P. jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Okoliczność ta z resztą nie budzi sporu w niniejszej sprawie. Z kolei zakres przedmiotowy stosowania przepisów u.d.i.p. określony został przepisem art. 6 ud.i.p. przy czym zaznaczyć należy, że zamieszczone tam wyliczenie spraw zaliczanych do kategorii uznanych za sprawy publiczne ma charakter przykładowy. Bez wątpienia gospodarki finansami publicznymi zaliczona musi zostać do kategorii informacji publicznej, a to z uwagi na treść art. 33 ust. 1 z dnia 27 sierpnia 2009 r. (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 885) o finansach publicznych, statuującego zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi. Pomimo powyżej poczynionych wskazań zaznaczyć trzeba, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlegać może ograniczeniu. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto ograniczenia takie ograniczenia wynikają też, z przepisów ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta P. w odpowiedzi na wniosek skarżącego Stowarzyszenia udostępnił informację na temat wypłaconych w 2014r. nagród, w ten sposób, że wskazał, iż nagrody zostały wypłacone [...] pracownikom, na łączną kwotę [...] zł, średnia nagroda wynosiła [...] zł. Ponadto Prezydent Miasta P. wskazał, że nagrody świąteczne wypłacono [...] pracownikom na łączną kwotę [...] zł. Natomiast już po złożeniu skargi przez Stowarzyszenie Prezydent Miasta P. udostępnił listę [...] pracowników Urzędu Miasta P., których wynagrodzenia, z racji pełnionych funkcji, w ocenie organu stanowią informację publiczną. W pozostałym zakresie Prezydent Miasta P. poinformował skarżące Stowarzyszenie, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej z uwagi na przepisu ustaw szczególnych. Rozstrzygając kwestię charakteru żądanej przez skarżące Stowarzyszenie informacji wskazać należy, że informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jest każda informacja o sprawach publicznych, tym samym również kwota wydatkowanych przez organ administracji środków publicznych, z których z kolei wypłacane są wynagrodzenia pracowników tego organu. Informacją publiczną jest więc też informacja dotycząca wydanych kwot z przeznaczeniem na nagrody dla pracowników. Ponadto w ocenie Sądu informację publiczną stanowią również kwoty wypłaconych nagród, konkretnie wymienionych z imienia i nazwiska pracowników organu, z tym zastrzeżeniem, że pełnią oni funkcje publiczne. Wyjaśnienia jednak w tym miejscu wymagało, co należy rozumieć pod pojęciem pełnienia funkcji publicznych. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14 (CBOSA) funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. NSA we wskazanym powyżej wyroku powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, w którym Trybunał z dnia 20 marca 2006 r. o sygn. K 17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), w którym to Trybunał podejmując się wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną", wskazał, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. W tym kontekście Trybunał zaznaczył, że nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK ostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Z kolei w doktrynie wskazuje się, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis 2012, Lex/el.). Oceniając w tym kontekście stanowisko organu, który udostępnił żądaną przez skarżące Stowarzyszenie informację dotyczącą nagród wypłaconych wymienionym z imienia i nazwiska pracownikom Urzędu Miasta, ograniczając się do udostępnienia informacji dotyczącej pracowników pełniących funkcję publiczną, Sąd stanowisko to uznał za zasadne. O ile bowiem ze względu na przejrzystość życia publicznego, wysokości przyznanych osobom pełniącym funkcje publiczne nagród uznać należało za informację publiczną, to informacje dotyczące wszystkich wymienionych z imienia i nazwiska pracowników Urzędu Miasta za taką już nie mogą zostać uznane. Dotyczą one bowiem sfery prywatnej, a nie publicznej i podlegają ochronie. Zaznaczyć też trzeba, że w ocenie Sądu organ prawidłowo za osoby pełniące funkcję publiczne w Urzędzie Miasta P. uznał tych pracowników, którzy upoważnieni są do wydawania decyzji administracyjnych. Reasumując, w ocenie Sądu za informację publiczną można uznać informację dotyczącą łącznych kwot wypłaconych pracownikom nagród oraz kwoty nagród wypłaconych konkretnych pracownikom z tym zastrzeżeniem, że jednocześnie muszą oni zostać uznani za osoby pełniące funkcje publiczne. W tym też zakresie skargę uznać należało za zasadną. Z uwagi na udostępnienie żądanej informacji dopiero po wniesieniu przez Stowarzyszenie skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, uznać należało, że do czasu udostępnienia żądanej informacji organ pozostawał w bezczynności. Jak bowiem wynika z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, które jednak nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Bez wątpienia udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie, co oznacza, iż organ pozostawał w bezczynności. W sytuacji gdy organ rozpoznał wniosek skarżącego Stowarzyszenie i udostępnił żądaną informację w takim zakresie, w jakim stanowiła ona informację publiczną możliwą do udostępnienia, postępowanie należało umorzyć w zakresie o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Udostępnienie informacji po wniesieniu skargi do sądu nie powoduje jednak, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. obowiązkiem Sądu było stwierdzenie czy organ pozostawał bezczynności, a na postawie art. 149 § 1a P.p.s.a. o tym, czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1143/13; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 872/14, CBOSA). W ocenie Sądu działanie organu w niniejszej sprawie nie miało znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. Za takie uznać bowiem można oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów o terminach załatwienia sprawy. Celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także sposób i motywy działania organu oraz podejmowane przez organ czynności. W przedmiotowej sprawie organ nie pozostawił wniosku bez rozpoznania, bowiem pierwotnie udostępnił skarżącemu Stowarzyszeniu informacji na temat ogólnej kwoty wypłaconych nagród, liczby pracowników, którym nagrody zostały wypłaconych raz średniej wysokości wypłaconych nagród. Ponadto po zapoznaniu się ze stanowiskiem wyrażonym przez Stowarzyszenie w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz dostrzegł wadliwość zajętego stanowiska i udostępnił żądaną informację w zakresie osób pełniących funkcje publiczne. Z tych samych względów sąd uznał, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny. Ponadto Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie w jakim dotyczyła ona wymienionych z imienia i nazwiska pracowników Urzędu Miasta P., nie pełniących jednocześnie funkcji publicznych, bowiem informacja ta nie stanowiła informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy w pkt 1 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej, w pkt 2 na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności, w pkt 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, natomiast w pkt 4 wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. W pkt 5 wyroku Sąd na podstawie art. 200 P.p.s.a. 2 wyroku zasądził od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 zł stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu, tytułem zwrotu kosztów postępowania.