III SA/Wa 213/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 października 2014 r. nr IPPB4/415-529/14-4/JK3 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz G. L. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. L. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia ulgi z tytułu wychowywania dziecka. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego wynika, że w 2009 r. jego córka osiągnęła dochód w wysokości 5.907,62 zł, w tym 4.005,57 zł z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej oraz 1.902,05 zł z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Od ww. dochodu odliczono 4.005,57 zł w związku ze stratą z tytułu w pozarolniczej działalności gospodarczej poniesionej w latach ubiegłych oraz 243,58 zł w związku ze składkami na ubezpieczenie społeczne. W związku z powyższym dochód po odliczeniu dochodu zwolnionego, strat i składek na ubezpieczenie społeczne (poz. 143 PIT-36) oraz dochód do opodatkowania (poz. 167 PIT-36) wyniosły 1.658,47 zł. W 2009 r. Skarżący uzyskiwał dochody ze stosunku pracy oraz najmu. Podatek dochodowy za 2009 r. Skarżący rozliczył wspólnie z żoną. Żona uzyskiwała dochody ze stosunku pracy, pozarolniczej działalności gospodarczej oraz działalności wykonywanej osobiście. W stosunku do żony i córki Skarżącego w 2009 r. nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub ustawy z dnia 24 sierpnia 2005 r. o podatku tonażowym. Natomiast dochody Skarżącego z tytułu najmu zostały opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Córka Skarżącego do [...] lipca 2009 r. była studentką [...] w W. . W 2009 r. w stosunku do córki Skarżącego nie mogła być wykonywana władza rodzicielska w rozumieniu przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ponieważ córka była już pełnoletnia (urodzona [...] .). W 2009 r. ciążył na Skarżącym oraz żonie obowiązek dostarczenia córce środków utrzymania, ponieważ nie była ona jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie i zamieszkiwała wspólnie z rodzicami w jednym gospodarstwie domowym. Nie miało miejsca sądowe orzekanie alimentów. Na tle przedstawionego stanu faktycznego Skarżący spytał czy jego córka osiągnęła w 2009 r. dochód podlegający opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, o którym w art. 6 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.) dalej zwana u.p.d.o.f., w łącznej wysokości przekraczającej kwotę 3.098 zł, która stanowiła górny limit dochodów dziecka uprawniający do zastosowania ulgi na jego wychowanie, a w związku z tym czy podatnik może zastosować ulgę z tytułu wychowania córki? Zdaniem Skarżącego jego córka nie osiągnęła w 2009 r. dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, o którym w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., w łącznej wysokości przekraczającej kwotę 3.098 zł - dochód ten wyniósł 1.658,47 zł, a w związku z tym podatnik może zastosować ulgę z tytułu wychowania córki, o ile jednocześnie spełnione są inne obowiązujące w tym zakresie warunki. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 7 października 2014 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że warunkiem do skorzystania z tzw. ulgi prorodzinnej, oprócz osiągnięcia przez rodzica dochodów opodatkowanych według skali podatkowej, jest również fakt nieuzyskiwania przez dziecko w roku podatkowym dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub 30b, przekraczających kwotę, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. Aby móc skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 27f u.p.d.o.f., należało m.in. utrzymywać w roku podatkowym - w związku z wykonywaniem ciążącego obowiązku alimentacyjnego dzieci własne lub przysposobione do ukończenia 25 roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym, lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, które w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej. W 2009 r. wysokość ww. dochodu wynosiła 3.089 zł, co wynika z wyliczenia ilorazu kwoty zmniejszającej podatek, tj. kwoty 556 zł 02 gr oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, tj. 18%. Przy czym stosownie do treści art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Minister Finansów przywołał szereg przepisów u.p.d.o.f. i wyjaśnił, że ustawodawca jednoznacznie w treści analizowanej ustawy podatkowej zdefiniował pojęcie dochodu w art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., z którego wynika, że aby ustalić dochód, to należy od przychodu z danego źródła odliczyć jedynie koszty uzyskania przychodu. Jednocześnie ustawodawca w art. 26 u.p.d.o.f. odróżnił pojęcie tegoż dochodu od podstawy opodatkowania (podstawy obliczenia podatku). Podstawę opodatkowania (podstawę obliczenia podatku) stanowi dochód po odliczeniu m.in. kwot uiszczonych tytułem składek na ubezpieczenie społeczne. Zatem błędne jest stanowisko Skarżącego, że dochodem dziecka uprawniającym do skorzystania z ulgi prorodzinnej jest kwota wykazana w zeznaniu PIT- 36 w poz. 167 jako podstawa do opodatkowania, tj. kwota stanowiąca różnicę między przychodami a kosztami ich uzyskania oraz straty i kwoty składki społecznej. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 26 listopada 2014 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra Finansów złożył skargę na interpretację indywidualną zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. polegające na stosowaniu błędnej wykładni użytego w tym przepisie pojęcia: dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, poprzez nie utożsamianie tego pojęcia z pojęciem: podstawa obliczenia podatku, o której mowa w art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f.; 2) art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm. – dalej: "O.p.") polegające na wydaniu interpretacji indywidualnej w sposób nie budzący zaufania oraz nie udzielający niezbędnych informacji i wyjaśnień, w szczególności poprzez brak precyzyjnego wskazania wraz z uzasadnianiem właściwej zdaniem organu wykładni pojęcia: dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, użytego w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., oraz zupełny brak odniesienia się do argumentacji zawartej w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawach dotyczących wykładni pojęcia użytego w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., a zwłaszcza wyroku WSA w Olsztynie - I SA/Ol 734/11 z 19 stycznia 2012 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej Interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że podtrzymuje stanowisko zawarte we wniosku o interpretację. Nadmienił, że dochód podlegający opodatkowaniu, w rozumieniu art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. to dochód po dokonaniu odliczeń od dochodów. Dopiero taki dochód podlega bowiem opodatkowaniu. Gdyby intencją ustawodawcy było wskazanie w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. na dochód wg definicji zawartej w art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., to użycie w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. doprecyzowującego sformułowania: podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, nie powinno mieć miejsca jako zbyteczne, wystarczające byłoby użycie pojęcia dochody. Zatem w przypadku córki Skarżącego dochód podlegający opodatkowaniu za 2009 r. wyniósł, w wyniku odliczenia od dochodu strat z lat ubiegłych oraz składek na ubezpieczenia społeczne, 1658,47 zł i mieścił się w granicach określonych w powołanym wyżej przepisie. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Kontroli Sądu poddano interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, w której Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego co do rozumienia przepisów u.p.d.o.f. w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi prorodzinnej. Zasady korzystania z ulgi podatkowej na dzieci reguluje przepis art. art. 27f u.p.d..f. Zgodnie z jego treścią, od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym: 1) wykonywał władzę rodzicielską, 2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało, 3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą (ust. 1). Odliczeniu podlega kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1. Odliczenie nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko: 1) na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, 2) wstąpiło w związek małżeński (ust. 2). W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem (ust. 3). Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej (ust. 4). Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: 1) odpis aktu urodzenia dziecka, 2) zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka, 3) odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą, 4) zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły (ust. 5). Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej (ust. 6). Pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, to dzieci "do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej". Jedną z przesłanek skorzystania z ulgi prorodzinnej na pełnoletnie dzieci jest więc nieuzyskanie przez te dzieci w roku podatkowym dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w określonej wysokości (w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej). Według art. 27 ust. 1 ustawy, podatek dochodowy pobiera się od podstawy jego obliczenia według określonej w przepisie skali. Podstawę obliczenia podatku wskazuje przepis art. 26 ust. 1 ustawy, przewidując, że podstawę tę (z zastrzeżeniami) stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wymienionych w tym przepisie (m.in. składek na ubezpieczenie społeczne). Stosownie do regulującego zasady ustalania dochodu art. 9 ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku (ust. 1). Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c, art. 30e oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów (ust. 1a). Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (ust. 2). O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty (ust. 3). Analiza powyższych przepisów dowodzi trafności twierdzenia Skarżącego, że "dochód podlegający opodatkowaniu" w rozumieniu art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. to dochód po dokonaniu odliczeń, a nie – jak przyjął organ interpretacyjny – jedynie dochód pomniejszony o koszty uzyskania przychodów, o czym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy. Problem wykładni użytego w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b" był też przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., II FSK 675/13 i wyrażony tam pogląd tut. Sąd w pełni podziela. W wyroku tym trafnie zaznaczono, że dokonanie wykładni pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b", wymaga odwołania się do uregulowania art. 27 u.p.d.o.f. (z pominięciem nie mającego zastosowania w tej sprawie art. 30b u.p.d.o.f.). Jak podkreślono, przepis art. 27 u.p.d.o.f. ustanawia tzw. zasady ogólne opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych poprzez określenie skali podatkowej i jej poszczególnych elementów, w tym stawek podatku i podstawy obliczenia podatku. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 in principio u.p.d.o.f. podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29 – 30e oraz art. 44 ust. 4, pobiera się od podstawy jego obliczenia. Wskazana w treści art. 27 u.p.d.o.f. podstawa obliczenia podatku dochodowego określona została w art. 26 ust. 1 ustawy, gdzie wskazano, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 – 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a – 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot m.in. składek na ubezpieczenie społeczne (pkt 2), wydatków na cele rehabilitacyjne (pkt 6), tzw. ulgi internetowej (pkt 6a), czy też darowizn, w tym również na cele krwiodawstwa (pkt 9). Tak więc, określając wysokość podstawy opodatkowania, należy pomniejszyć dochód o kwoty wymienionych w art. 26 u.p.d.o.f. odliczeń. Dopiero wyliczona w ten sposób wysokość podstawy obliczenia podatku pozwala na określenie, czy należny podatek w danym przypadku w ogóle wystąpił i ewentualnie w jakiej wysokości. Zdaniem NSA, przepis art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. odwołuje się do pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu", natomiast art. 26 u.p.d.o.f. normuje zasady określenia podstawy obliczenia podatku, co – w świetle konstrukcji podatku dochodowego, ale również i poprzez proste porównanie tych sformułowań – prowadzi do wniosku, iż nie są one tożsame. Jak podkreślono, "nie można jednak pomijać, że w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. ustawodawca sprecyzował, iż chodzi o >>dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b<<, a to pojęcie z kolei nie jest tożsame z ogólnym pojęciem >>dochodów podlegających opodatkowaniu<<. Gdyby zatem celem ustawodawcy było wskazanie, że przy obliczaniu kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, należy uwzględnić wszystkie dochody podlegające opodatkowaniu nieuzasadnionym byłoby nawiązywanie do unormowań art. 27 u.p.d.o.f.". W ocenie NSA, poprzez nawiązanie w treści art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. do unormowań art. 27 i art. 30b tej ustawy, prawodawca przyjął, iż przy określaniu kwoty uprawniającej do zastosowania ulgi z tytułu wychowania pełnoletniego dziecka, należy uwzględnić kwotę odpowiadającą podstawie obliczenia podatku, do której odwołują się art. 27 i art. 30b u.p.d.o.f. To od tej kwoty zależy bowiem bezpośrednio wysokość należnego podatku dochodowego oraz to, czy dziecko będzie w ogóle zobowiązane do jego uiszczenia. Przyjęcie natomiast, zgodnie z argumentacją organu, że odliczenia od dochodu nie mają wpływu na wysokość kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., powodowałoby, tak jak w niniejszej sprawie, utratę przez podatnika ulgi z tytułu wychowania dziecka. Nie wydaje się, by właśnie taki był cel przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania. Skoro bowiem celem omawianej instytucji jest pomoc podatnikom w związku z ciążącym na nich obowiązkiem łożenia na utrzymanie pełnoletnich dzieci w okresie ich nauki, uzasadnionym jest pogląd, iż osiągnięcie przez dziecko dochodu w wysokości nie powodującej powstania obowiązku podatkowego, nie oznacza, że jego rodzice, czy też opiekunowie prawni tracą prawo do odliczenia od podatku z tytułu powyższej ulgi. Zdaniem NSA, zaprezentowana wykładnia zapewnia pełną realizację celu społecznego, jaki został ustanowiony w art. 27f u.p.d.o.f. Uregulowana w przepisach art. 27f ust. 1 – 7 u.p.d.o.f. tzw. ulga z tytułu wychowania dziecka stanowi realizację wyrażonej w art. 71 Konstytucji RP zasady ochrony rodziny i małżeństwa, zgodnie z którą, państwo w swojej polityce gospodarczej i społecznej uwzględnia dobro rodziny (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2011 r., II FSK 546/10). Nie ulega wątpliwości, iż celem wprowadzenia tej preferencji podatkowej było częściowe zrekompensowanie osobom wychowującym dzieci nakładów poniesionych na ich utrzymanie i edukację. Ulga ta w swym założeniu objęła nie tylko dzieci małoletnie, ale na zasadzie określonej w art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f. również dzieci pełnoletnie. W myśl bowiem tego przepisu, art. 27f ust. 1 – 5 ustawy stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, m. in. w związku z wykonywaniem przez podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Z treści art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. wynika z kolei, że chodzi tu o dzieci do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały one dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej. Dlatego też w rozpoznanej przez tut. Sąd sprawie należało przyjąć, że przeciwko stanowisku zaprezentowanemu w skarżonej interpretacji tj. odmowie przyznania podatnikowi preferencji podatkowej przemawia nie tylko treść analizowanych przepisów prawa, ale również cele omawianej instytucji, której zadaniem jest pomoc w ponoszeniu kosztów utrzymania i wychowania dzieci w ramach polityki prorodzinnej, którą nakazuje Konstytucja RP. Skarżona interpretacja, jako sprzeczna z tak rozumianym przepisem art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., podlegała zatem uchyleniu. Wydając interpretację ponownie organ uwzględni przedstawioną przez Sąd wykładnię użytego w tym przepisie pojęcia: "dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 (...)", respektując względy przemawiające przeciwko utożsamieniu go z ogólnym pojęciem "dochodów podlegających opodatkowaniu". W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis od skargi (art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.).